คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 98

ตอน 98

ตอนที่ 98 ย้อนรอย

หลังจากเอ่ยความในใจเหล่านี้จบ หมอหลี่ผู้มีรอยยิ้มบนใบหน้าก็ลูบศีรษะของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ สวมแว่นตาแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องผู้ป่วย ทว่าในตอนที่เกือบจะก้าวพ้นห้อง เขากลับหยุดชะงักลงกะทันหัน

“จริงสิ เสี่ยวหลี่ เมื่อกี้เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าเพราะเอาของจากโลกฝั่งโน้นส่งมาฝั่งนี้ได้ ถึงคิดว่าโลกฝั่งนี้เป็นของปลอม ถ้าอย่างนั้นเธอเคยลองเอาของจากฝั่งนี้ส่งไปฝั่งโน้นดูบ้างหรือยังล่ะ บางทีอาจได้ผลที่ต่างออกไปก็ได้นะ”

สิ้นประโยคสุดท้ายนี้ หมอหลี่ก็เดินจากไป

หลี่ฮั่วหวังที่ได้ยินเช่นนั้นพลันยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ในใจเริ่มขบคิดตามคำพูดนี้ไปโดยไม่รู้ตัว “ถ้าฉันเอาของจากฝั่งนั้นส่งมาฝั่งนี้ได้จริงๆ แล้วตกลงฝั่งไหนกันแน่ที่เป็นของจริง”

“ฉันควรลองดูดีไหม เกิดทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ล่ะ”

“ไม่ได้! ฉันจะไปมีปฏิสัมพันธ์กับภาพหลอนพวกนี้อีกไม่ได้เด็ดขาด! ทำแบบนี้มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งถลำลึก!!”

“ก็แค่ลองดูเท่านั้น นายกลัวอะไรกันแน่”

โดยไม่รู้ตัว หลี่ฮั่วหวังกลับเข้าสู่ความสับสนงุนงงอีกครา สีหน้าของเขาปรากฏแววเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่งยวด

ในขณะที่เขากำลังกังวลว้าวุ่นกับปัญหานี้ หลี่ฮั่วหวังก็สัมผัสได้ว่าผนังสีขาวบริสุทธิ์รอบด้าน รวมทั้งเครื่องมือที่ส่งเสียงร้องติ๊ดๆ อยู่ข้างกายต่างกำลังซีดจางลงอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่นาน หลอดไฟประหยัดพลังงานอันสว่างไสวก็แปรเปลี่ยนเป็นตะเกียงน้ำมันสลัวรางในพริบตา

ครั้นหลี่ฮั่วหวังพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงไม้โบราณ มองขื่อคานเปื้อนฝุ่นเหนือศีรษะ เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าตนเองกลับมาแล้ว

ชะงักไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงเลิกผ้าห่มของตนออก

“เมื่อเทียบกับการนำของออกมาจากภาพหลอน ตอนนี้มีอีกวิธีที่หนักแน่นยิ่งกว่า ในการตัดสินว่าฝั่งโน้นเป็นภาพหลอนหรือไม่”

หลี่ฮั่วหวังก้มมองไปทางหน้าท้องของตน จากนั้นเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าหน้าท้องส่วนที่ตนเองกรีดเปิดออกนั้น กลับถูกพันไว้ด้วยผ้ากอซสีขาวสะอาดตา ครั้นใช้มือกดดูกลับพบว่ามีเพียงความเจ็บปวดระบมแผ่วเบาเท่านั้น

พึงรู้ว่าก่อนหน้านี้ ลำไส้ในช่องท้องของเขาทะลักออกมาหมดแล้วแท้ๆ!

“ลำไส้เละถึงขนาดนั้น ยังหายดีได้อีกเหรอ” หลี่ฮั่วหวังอดตระหนกในใจมิได้

ยามลงมือในตอนนั้น เขาเตรียมใจที่จะตายเพื่อประกอบพิธีกรรมบนม้วนไม้ไผ่ ทว่าเขากลับยังมีชีวิตอยู่

“หรือว่า...” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังอดมิได้ที่จะนึกย้อนไปถึงห้องไอซียูอันสะอาดสะอ้านในภาพหลอนเมื่อครู่ อีกทั้งเครื่องมือที่ส่งเสียงติ๊ดๆ เหล่านั้น รวมถึงขวดน้ำเกลือสองขวดที่แขวนอยู่

หลี่ฮั่วหวังอยากหลบหนี ทว่าในใจเขารู้ดีว่าตนเองเริ่มเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาอีกแล้ว เขาอยากสลัดความแคลงใจเหล่านี้ทิ้งไป ทว่ากลับทำไม่ได้เลยสักนิด

“ศิษย์พี่หลี่! ท่านฟื้นแล้ว!” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ประคองชามน้ำแกงไก่วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

“พวกเราอยู่ที่ใดกัน” เมื่อเห็นไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็รีบเก็บซ่อนความสงสัยลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจทันที

“หมู่บ้านสกุลอู๋เจ้าค่ะ” หลังจากไป๋หลิงเหมี่ยววางชามน้ำแกงไก่ลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง นางก็ยื่นมือเข้าไปในผ้าห่มเพื่อตรวจดูบาดแผลให้หลี่ฮั่วหวังอีกครา

“แผลนี้หายได้อย่างไร เหตุใดข้าจึงไม่ตาย” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามคำถามสำคัญที่สุดออกไปตรงๆ ความคลางแคลงใจที่เพิ่งเก็บงำไว้เมื่อครู่เริ่มปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านพูดจาเลอะเลือนอันใดกัน ท่านจะตายได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ พวกเราพบท่านในป่าไผ่ จากนั้นก็ป้อนโอสถที่ท่านหลอมให้กินไปหลายเม็ด น่าจะเป็นเพราะโอสถพวกนั้นรักษาท่านจนหายเจ้าค่ะ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวก้มหน้าต่ำลงอย่างยิ่ง แทบจะแนบใบหน้าชิดกับผืนผ้าห่ม มิกล้าสบสายตากับหลี่ฮั่วหวังเลยแม้แต่น้อย

โอสถที่ตนเองหลอม หลี่ฮั่วหวังย่อมกระจ่างแก่ใจดี ของพรรค์นั้นล้วนเป็นเพียงโอสถธรรมดา มิใช่ยาวิเศษหรือโอสถทิพย์เสียหน่อย จะไปรักษาบาดแผลฉกรรจ์ภายนอกถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

“แล้วโลกฝั่งโน้นของเธอสมเหตุสมผลนักหรือไง” คำพูดของหมอหลี่เมื่อครู่พลันดังกึกก้องขึ้นในหัวของหลี่ฮั่วหวังอีกครา

ความคิดอันน่าหวาดผวาขุมหนึ่งเข้ายึดครองจิตใจของหลี่ฮั่วหวัง “หรือว่าฝั่งนี้จะเป็นของปลอม”

หลี่ฮั่วหวังพลันตระหนกตกใจอย่างรุนแรง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังตื่นตระหนกเรื่องอันใด

ชั่วขณะถัดมา หลี่ฮั่วหวังใช้สองมือประคองแก้มของไป๋หลิงเหมี่ยวไว้อย่างแรง ดึงรั้งเข้ามาตรงหน้าตนอย่างแนบแน่น สีหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นลนลาน

“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่!! พูดมา!! เจ้ากำลังปิดบังอันใดอยู่ หรือว่าแม้แต่เจ้าก็เป็นของปลอมด้วยรึ”

หยาดน้ำตาใสสองสายร่วงรินจากแก้มของไป๋หลิงเหมี่ยว นางตกใจกลัวหลี่ฮั่วหวังที่มีท่าทางดุร้ายตรงหน้าจนขวัญหนีดีฝ่อ

หญิงสาวที่หลั่งน้ำตาไร้คำพูดทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเจ็บแปลบ เขากางแขนทั้งสองข้างออกแล้วดึงไป๋หลิงเหมี่ยวตรงหน้าเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก สะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจพลางพึมพำเสียงแผ่ว

“เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าอย่าปิดบังข้าได้หรือไม่ เรื่องเหล่านี้สำคัญต่อข้ามากจริงๆ ได้โปรดบอกข้าเถิด บาดแผลของข้าหายดีได้อย่างไรกันแน่”

ภายในห้องอันสลัวราง เงียบสงัดไปเนิ่นนาน ในที่สุดไป๋หลิงเหมี่ยวก็เอ่ยขึ้นแผ่วเบา “ศิษย์พี่หลี่ ที่จริงแล้ว... ข้าได้เป็นศิษย์ร่างทรงแล้วเจ้าค่ะ ข้าเชิญท่านย่าทวดสกุลไป๋มารักษาท่าน โอสถอายุขัยในน้ำเต้าของท่านถูกนางเอาไปจนเหลือเพียงเม็ดเดียวแล้วเจ้าค่ะ”

ม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลงในทันใด ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ผุดวาบขึ้นมาในหัวของเขา ทั้งไป๋หลิงเหมี่ยวที่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนักในครานั้น ทั้งหนังกลองที่นางจงใจหยิบเอาไป ทั้งหมดนี้แท้จริงมีเค้าลางมาแต่แรกแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดไปในทางนั้นเลยแม้แต่น้อย

ไป๋หลิงเหมี่ยวผละตัวออกจากอ้อมอกของหลี่ฮั่วหวัง แววตาแฝงความหวาดหวั่นขณะมองเขา “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหลอกท่านจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านอย่าโกรธข้าเลยได้หรือไม่เจ้าคะ”

กระนั้นยามนี้หลี่ฮั่วหวังกลับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หัวเราะร่าออกมาอย่างยินดี “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอแค่เป็นเรื่องจริงก็พอ ขอแค่เป็นเรื่องจริงก็พอแล้ว”

“อันใดคือเรื่องจริงหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นได้ชัดว่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

“ไม่มีอันใดหรอก เจ้ายกน้ำแกงไก่มาเถิด ข้าชักจะหิวแล้ว” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง ยามนี้อารมณ์ของเขาผ่อนคลายลงไปมาก ไม่ว่าหมอหลี่จะพูดอย่างไร อย่างไรเสียฝั่งนี้ก็คือของจริง ถ้าเช่นนั้นฝั่งโน้นย่อมต้องเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้หลังจากกินไท่ซุ่ยดำ ทุกสิ่งทางฝั่งโน้นก็ไม่เคยปรากฏขึ้นอีกเลย นี่คือหลักฐานสำคัญที่สุด ตนเคยติดอยู่ในภาพหลอนมาแล้วหนหนึ่ง จะยอมถลำลงไปเป็นครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด

หลี่ฮั่วหวังยกน้ำแกงไก่อันโอชะขึ้นซดอึกใหญ่ กระเพาะอาหารบ่งบอกว่ายามนี้ร่างกายของเขาต้องการสารอาหารมาหล่อเลี้ยงอย่างเร่งด่วน

เพียงไม่นาน น้ำแกงไก่ชามหนึ่งก็หมดเกลี้ยงลงท้อง หลี่ฮั่วหวังยื่นชามส่งให้นางเพื่อให้ช่วยตักมาให้อีกชาม

“จริงด้วย เมื่อครู่ข้าคลุ้มคลั่งอยู่ เจ้าป้อนน้ำแกงไก่ให้ข้าได้อย่างไร”

แต่คำถามนี้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับไม่ตอบ ใบหน้านวลพลันแดงระเรื่อ ก่อนจะประคองชามวิ่งออกไปด้านนอก

“จะป้อนอย่างไรได้อีกเล่า ย่อมต้องใช้ปากป้อนอยู่แล้ว ข้าบอกแล้วว่าต้องเอาช้อนกรอกลงไปเท่านั้น แต่ศิษย์น้องไป๋สงสารท่านจึงไม่ยอม” เสี่ยวหม่านที่เดินเข้ามาเป็นผู้ตอบคำถามของหลี่ฮั่วหวัง

เสี่ยวหม่านเดินมาข้างเตียงของหลี่ฮั่วหวัง มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อนยิ่ง “ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์น้องไป๋ยอมสละทุกอย่างเพื่อท่านจริงๆ ท่านต้องดีต่อนางให้มากเจ้าค่ะ”

“แค่กๆ” หลี่ฮั่วหวังมีท่าทีเก้อเขินเล็กน้อย เขาไม่อยากสนทนาเรื่องนี้กับอีกฝ่าย “หลังจากเกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้นแล้ว คนในหมู่บ้านสกุลอู๋ยังยอมให้พวกเราพักอยู่ที่นี่อีกหรือ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเสี่ยวหม่านก็ปรากฏแววลำบากใจขึ้นมา ในที่สุดนางก็กล่าวว่า “พวกเขาไปกันหมดแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปแล้วรึ ไปที่ใดกัน” หลี่ฮั่วหวังเปี่ยมไปด้วยความฉงน ที่นี่มิใช่หมู่บ้านของพวกเขาหรอกหรือ

“ข้าก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ นับตั้งแต่ป่ารอบทิศเริ่มผลิดอกแล้วเหี่ยวเฉาแห้งตาย คนทั้งหมู่บ้านสกุลอู๋ก็ราวกับกลายเป็นคนละคน ไม่มีผู้ใดจำใครได้เลย กระทั่งบุตรชายทั้งหกของหัวหน้าหมู่บ้านอู๋ยังไม่ยอมรับกันและกัน ราวกับว่าแต่ก่อนพวกเขาไม่ได้แซ่อู๋ และไม่ได้เป็นพี่น้องกันมาแต่แรกเจ้าค่ะ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 98
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 99 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 97กลับหน้าเรื่อง
ตอน 97ตอน 99