ตอนที่ 97 หมอหลี่
หลี่ฮั่วหวังมองแพทย์เจ้าของไข้ตรงหน้า ครุ่นคิดถึงคำถามที่อีกฝ่ายเพิ่งเอ่ยออกมา “โลกฝั่งไหนไม่สมเหตุสมผล”
มือขวาที่ถูกสวมกุญแจมือของเขาชี้ลงไปยังพื้นโรงพยาบาล “โลกฝั่งนี้ไม่สมเหตุสมผล ฝั่งนี้เป็นของปลอม!”
หมอหลี่ได้ยินหลี่ฮั่วหวังกล่าวเช่นนี้ ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แสดงความประหลาดใจแต่อย่างใด เขาใช้นิ้วชี้ดันสันแว่นตาขึ้นพลางเอ่ยถามต่อไป “เอาละ งั้นทำไมเธอถึงคิดว่าโลกนี้ไม่สมเหตุสมผลล่ะ เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลมารองรับสิ”
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ตอบในทันที หากแต่เหม่อมองเพดานสีขาวเหนือศีรษะอย่างไร้ประกายตา
“ก่อนหน้านี้ ตอนที่ผมจับเด็กคนนั้นเป็นตัวประกัน ตำรวจยิงปืนใส่หัวผมไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมผมถึงยังไม่ตาย ผมคงกระพันชาตรีหรือไง แค่นี้ยังพิสูจน์ไม่ได้อีกเหรอว่าโลกนี้ล้วนเป็นของปลอม”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกขึ้นมาฉับพลันว่าการมาถกเถียงเรื่องนี้กับคนในภาพหลอน ช่างไร้ความหมายสิ้นดี
“เสี่ยวหลี่เอ๋ย นั่นมันแค่เธอโชคดีเท่านั้นแหละ คนเขายิงพลาดไปเอง ก็ใครมันจะไปกำหนดได้ล่ะว่าทุกคนยิงปืนแล้วต้องเข้าเป้าทุกลูกน่ะ”
“เหอะ โชคดีงั้นเหรอ เรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลขนาดนี้ หมอเชื่อลงด้วยเหรอ” หลี่ฮั่วหวังแค่นหัวเราะ
“มีคนถูกฟ้าผ่า ก็ย่อมมีคนถูกลอตเตอรี่ มีคนดวงดีก็ย่อมมีคนดวงซวย ทำไมเธอถึงคิดว่าโลกแห่งความจริงต้องยุติธรรมและสมเหตุสมผลด้วยล่ะ”
“โลกใบนี้ไม่เคยสมเหตุสมผลอยู่แล้ว แต่ทำไมคนอื่นที่เจอเรื่องไม่สมเหตุสมผลพวกนี้ ถึงไม่ได้สงสัยเหมือนเธอว่าโลกใบนี้คือภาพหลอนล่ะ ก็เพราะเธอไม่เหมือนคนพวกนั้นไง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หมอก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว แล้วเปิดวิดีโอให้หลี่ฮั่วหวังดู
“ทำไมเธอถึงปักใจเชื่ออย่างเด็ดขาดขนาดนั้นว่าฝั่งโน้นต้องไม่ใช่ภาพหลอนแน่ๆ อันที่จริงถ้าจะพูดกันตามตรง เรื่องที่เธอเจอทางฝั่งโน้นมันน่าจะไม่สมเหตุสมผลยิ่งกว่าเสียอีกนะ”
“ตันหยางจื่อตายแล้ว!! ตันหยางจื่อตายแล้ว! พวกเจ้าเป็นอิสระแล้ว!! ออกมาเถิด!!” บนหน้าจอโทรศัพท์ หลี่ฮั่วหวังที่ถูกเสื้อรัดตัวพันธนาการไว้ทั้งร่างกำลังตะโกนก้องใส่ห้องอันว่างเปล่า
เมื่อเห็นว่าสายตาของหลี่ฮั่วหวังถูกดึงดูดไปแล้ว หมอก็ใช้นิ้วปัดหน้าจออีกครั้ง วิดีโอช่วงใหม่เริ่มเล่นต่อ เนื้อหาด้านในยังคงเป็นหลี่ฮั่วหวังที่สวมเสื้อรัดตัว
“ปลอม! ปลอมทั้งเพ! ไม่ว่าจะเป็นรูปสลักพวกนั้นหรือพระพุทธรูปองค์ใหญ่ล้วนเป็นของปลอม นี่มันวิชาพรางตาทั้งนั้น พวกมันหลอกข้าไม่ได้หรอก!!”
“มิสู้ เจ้าลองคุยกับอาจารย์ข้าดูหน่อยเป็นไร” “หึๆ... ฟังไม่เข้าใจรึ ข้าหมายถึงจะให้เจ้าคุยกับอาจารย์ข้าเป็นการส่วนตัวอย่างไรเล่า”
วิดีโอทีละคลิป ล้วนเป็นคำพูดที่หลี่ฮั่วหวังเคยกล่าวไว้ในอดีตทั้งสิ้น
ครั้นวิดีโอคลิปสุดท้ายเริ่มเล่น ม่านตาของหลี่ฮั่วหวังก็หดเล็กลงเล็กน้อย เขาเห็นตัวเองในชุดคนไข้สีหน้าวิปลาส มือกำประแจ ตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่งพลางพุ่งเข้าไปในห้างสรรพสินค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน
“ตันหยางจื่อ! อย่าฆ่าเด็ก! ฆ่าเด็กไม่ได้!!”
ด้านหลังวิดีโอนี้ยังเหลือแถบเวลาอีกยาว ทว่าหมอไม่ได้เปิดให้ดูต่อ เขาเก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
“เห็นไหมล่ะ เมื่อเทียบกับเรื่องมากมายที่เธอเจอทางฝั่งโน้น การที่เธอไม่โดนยิงหัวกระจุยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยไม่ใช่เหรอ”
จิตใจของหลี่ฮั่วหวังเริ่มสับสนวุ่นวายขึ้นมาอีกครา ลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นถี่ ทว่าเขาไม่อยากจะอธิบายสิ่งใดอีก จึงหลับตาลงอีกครั้ง “ปลอม... ปลอมทั้งนั้น...”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ในเมื่อเธอคิดว่าฝั่งนี้เป็นของปลอม แล้วตอนที่แม่ของเธอคุกเข่าอ้อนวอน ทำไมเธอต้องลังเลด้วยล่ะ ในเมื่อมันปลอมทั้งหมด ก็เอาเศษกระจกในมือแทงลงไปเลยสิ!”
น้ำเสียงของหมอหลี่เริ่มหนักแน่นและเข้มงวดขึ้นทีละน้อย
“ในเมื่อล้วนเป็นของปลอม แล้วทำไมเธอถึงต้องสนใจด้วยว่าหยางน่าจะมีแฟนใหม่หรือยัง”
เขาใช้นิ้วจิ้มลงบนแผงอกของหลี่ฮั่วหวังทีละครั้ง
“ถ้าเธอยังบ้าอยู่แบบนี้ต่อไป หยางน่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน ต่อให้เขาไม่เปลี่ยนใจ เธอทนดูเขาเฝ้ารอเธออยู่เงียบๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ ได้ลงคอจริงๆ เหรอ เธอให้ความสุขกับเขาได้ไหม สภาพแบบนี้เธอคู่ควรจะเป็นแฟนเขาเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด จ้องเขม็งไปยังหมอตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย “พวกเขาเป็นของปลอม!! แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้พวกเขามันคือของจริง!! ต่อให้ผมรู้ว่าพวกเขาล้วนเป็นภาพหลอน แต่ผมก็ไม่อาจทอดทิ้งความรู้สึกที่มีต่อพวกเขาได้อยู่ดี!!”
“หมอคิดว่าผมไม่อยากกลับไปหาพวกเขานักหรือไง?? ก็เพราะผมกลับไปไม่ได้แล้วน่ะสิ!! ผมข้ามมิติมาแล้ว!! ผมข้ามมิติมาตั้งนานแล้ว!!”
“หมอบอกว่าโลกนี้เป็นของจริง งั้นก็ดี ผมขอถามหมอหน่อย ทำไมในโรงพยาบาลจิตเวชถึงมีเครื่องล้างท้องได้ล่ะ”
หมอหลี่ได้ยินดังนั้นก็ผายมือออกด้วยสีหน้าจนใจเล็กน้อย “เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องสงสัยกัน พวกคนไข้อย่างพวกเธอมักจะเผลอกลืนของแปลกๆ ลงไปอยู่บ่อยๆ สิ่งนี้แทบจะเป็นอุปกรณ์มาตรฐานของโรงพยาบาลจิตเวชทุกแห่งอยู่แล้ว คราวก่อนถ้าไม่มีเครื่องนี้ ไอ้ของน่าสะอิดสะเอียนที่เธอกลืนลงไปคงเอาชีวิตเธอไปนานแล้ว”
“แล้วทำไมพอกินไท่ซุ่ยดำของทางโน้นเข้าไป ถึงสามารถระงับภาพหลอนของทางนี้ได้ล่ะ”
“สิ่งที่เธอกินมันไม่ใช่ไท่ซุ่ยดำอะไรนั่นหรอก สิ่งที่เธอกินมันคือหนู อาการป่วยของเธอมันกำเริบหนักขึ้นต่างหาก!”
“ไม่กำเริบก่อนไม่กำเริบหลัง ดันมากำเริบตอนผมกินมันเข้าไปพอดีเหรอ?? หมอแถสีข้างถลอกขนาดนี้ได้ยังไง?!”
“เสี่ยวหลี่ เธอเข้าใจเรื่องเหตุและผลสลับกันแล้ว เป็นเพราะอาการป่วยมันกำเริบหนักขึ้นต่างหาก ถึงได้เกิดภาพหลอนที่สอดคล้องกันพวกนั้นขึ้นมา ภาพหลอนพวกนั้นแปรเปลี่ยนไปตามอาการป่วยของเธอ และเพราะเป็นแบบนั้น สิ่งเหล่านั้นถึงได้เป็นเพียงแค่ภาพหลอนไงล่ะ”
เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็บิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม ซัดหลักฐานสำคัญที่สุดออกมาทันที “ได้! คิดเสียว่าหมอพูดถูก งั้นหมอตอบผมมาสิ ทำไมผมถึงหยิบของจากฝั่งโน้นข้ามมาที่ฝั่งนี้ได้ล่ะ เรื่องนี้หมอจะอธิบายยังไง!”
“โอ้ มีอาการใหม่โผล่มาอีกแล้วเหรอ เธอลองเล่ามาซิว่าหยิบมายังไง แล้วของชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน เอามาให้หมอดูหน่อยสิ”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะบอกเล่าเรื่องที่ตนมอบป้ายหยกให้แก่หยางน่า ทว่าจู่ๆ ก็ชะงักงันไป
“ไม่ได้ จะดึงหยางน่าเข้ามาพัวพันไม่ได้ ต่อให้เป็นภาพหลอนของเธอก็ไม่ได้เด็ดขาด”
หลี่ฮั่วหวังกลัวว่าหากตนเผชิญหน้ากับภาพหลอนของหยางน่าแล้วจะทนไม่ไหว จนเผลอคิดว่าฝั่งนี้คือความจริงอีกครั้ง ตนต้องตัดขาดความเชื่อมโยงทุกอย่างของภาพหลอนออกไปให้ได้มากที่สุด
“คุณคอยดูเถอะ ไว้คราวหน้ากลับมาเมื่อไหร่ ผมจะเอาของจากโลกนั้นมาให้คุณดูให้เต็มตา! ผมอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นแล้วคุณจะยังแถต่อไปยังไงอีก ไอ้ภาพหลอนเฮงซวยเอ๊ย!”
เมื่อได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อไร้สาระของเด็กหนุ่มตรงหน้า หมอหลี่ก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา
“เสี่ยวหลี่เอ๋ย คงไม่มีคราวหน้าแล้วล่ะ เธอเองก็ก่อเรื่องมาหลายครั้งแล้ว โรงพยาบาลของเราก็ต้องร่วมรับผิดชอบด้วย โดนฟ้องร้องไปตั้งกี่คดี ผู้อำนวยการก็เลยออกคำสั่งด้วยตัวเองให้ย้ายเธอไปโรงพยาบาลอื่นแล้ว”
“ย้ายโรงพยาบาลเหรอครับ ย้ายไปไหน” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยความตกตะลึง
หมอหลี่ตบไหล่หลี่ฮั่วหวังเบาๆ “ในเมื่อเธอคิดว่าฝั่งนี้เป็นภาพหลอนอยู่แล้ว แล้วเธอจะไปสนใจทำไมล่ะว่าต้องย้ายไปไหน หมอพูดได้คำเดียวนะ เพราะเรื่องของเธอนี่แหละ ตอนนี้สถานการณ์การเงินทางบ้านของเธอถึงได้ย่ำแย่มาก”
“นี่เป็นการตรวจอาการให้เธอครั้งสุดท้ายของหมอแล้ว เดิมทีหมอกะว่าจะพยายามดูอีกสักตั้ง แต่ดูเหมือนคงต้องคว้าน้ำเหลวเสียแล้วล่ะ บอกตามตรงนะ การเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอนี่มันชวนให้รู้สึกท้อแท้สิ้นดีเลย ฮะๆ”
หมอหลี่ยกมือถอดแว่นตาบนใบหน้าออก พินิจมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วยื่นมือขวาไปลูบศีรษะของเขา เส้นสายบนใบหน้าดูอ่อนโยนลงไปมาก
ในวินาทีนี้ พวกเขาไม่ได้อยู่ในฐานะหมอกับคนไข้อีกต่อไป “เสี่ยวหลี่เอ๋ย เธอเป็นเด็กดีนะ ต่อให้อาการป่วยของเธอจะคุ้มดีคุ้มร้ายเหลือเกินก็เถอะ ไม่ว่าวันข้างหน้าเธอจะเจอเรื่องอะไรในภาพหลอน หมอหวังว่าเธอจะไม่ยอมแพ้และทิ้งขว้างตัวเองง่ายๆ โดยเฉพาะการผ่าท้องกรีดกระเพาะตัวเองเหมือนคราวก่อนนั่นน่ะ”
“เธอรู้ไหม เธอเกือบตายไปแล้วนะ ลำไส้ก็ถูกตัดออกไปส่วนหนึ่ง ต้องทำทวารเทียมไว้ครึ่งปีถึงจะฟื้นตัวได้”
“ถ้าจะมีเรื่องอะไรที่คนที่รักและเป็นห่วงเธอรับไม่ได้ยิ่งไปกว่าการที่เธอเสียสติแล้วล่ะก็ นั่นก็คือความตายของเธอ ขอแค่เธอยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ยังมีความหวัง เข้าใจไหม”
กำลังโหลดความเห็น...