ตอนที่ 96 ปาฮุยหวนคืน
“เจ็บ” หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด บาดแผลฉกรรจ์ขนาดใหญ่ตรงหน้าท้องยิ่งทำให้หลี่ฮั่วหวังเจ็บจนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย
ทว่าหลี่ฮั่วหวังที่ความเจ็บปวดทั้งทางใจและทางกายพุ่งขึ้นจนเกือบถึงขีดสุด กลับกำลังแย้มยิ้มอยู่บนใบหน้า
เขายิ้มพลางมองดูสิ่งเหล่านั้นที่วิ่งกรูออกมาจากป่าไผ่ หนึ่งในนั้นเขารู้จัก นั่นคือรูปลักษณ์ของตัวเขาเอง เพียงแต่หลี่ฮั่วหวังตรงนั้นมีดวงตาสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่ง
“กรอด กรอด กรอด!” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังขบฟันแน่นจนส่งเสียงดังลั่น
และแล้วลำไส้เล็กและลำไส้ใหญ่ของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกเงี่ยงหนามกระชากออกมาทั้งเป็น ส่วน “สะพาน” ตรงกลางก็แกว่งไกวอยู่กลางอากาศเช่นนั้น
“อ๊ากกกกก!!!” หลี่ฮั่วหวังที่เกือบจะถูกความเจ็บปวดบีบคั้นจนคลุ้มคลั่งยกเหล็กแหลมยาวในมือขึ้น แล้วปักฉึกเข้าไปในม้วนไม้ไผ่เบื้องหน้าที่เปล่งแสงสีแดงประหลาดอย่างรุนแรง
“เคร้ง เคร้ง~!” ประกายไฟสีดำอันชั่วร้ายพลันสาดกระจายไปทั่วสารทิศ
อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังเริ่มหลอมรวมปะปนกันอีกครา ทว่าครั้งนี้เนื่องจากมีความเจ็บปวดอันรุนแรงคอยเป็นสิ่งชักนำ ประสาทการรับรู้ของเขาจึงเฉียบคมขึ้นมาก สามารถรับรู้สิ่งต่างๆ ได้กระจ่างชัดยิ่งขึ้น
ครานี้เขารับรู้ถึงปาฮุยที่อยู่ ณ จุดสูงสุดและลึกสุดกลางเวหาได้อีกครั้ง ได้เห็นกลิ่นอายอันน่าหลงใหลที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน
ทว่าปาฮุยก็ยังคงเป็นปาฮุย ยังคงมิได้เหลียวแลเขาแม้แต่น้อย หากแต่หลี่ฮั่วหวังกลับได้รับสิ่งที่ตนต้องการมาจากร่างของมันผ่านการสังเวยความเจ็บปวดถึงขีดสุดทั้งสองชั้น นั่นเป็นความรู้สึกที่อัศจรรย์ใจยิ่งนัก
ภายใต้กลิ่นอายของปาฮุย ความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจของหลี่ฮั่วหวังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอีกสิ่งหนึ่งทีละน้อย
ชั่วพริบตาต่อมา กลิ่นอายแห่งความสิ้นหวังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งก็แผ่กระจายออกมาจากร่างของหลี่ฮั่วหวัง นี่คือพลังอำนาจที่มิใช่ของโลกมนุษย์อย่างเด็ดขาด
ราวกับมีแรงกดอากาศมหาศาลบางอย่าง สรรพสิ่งรอบกายหลี่ฮั่วหวังต่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วพากันคดโค้งล้มเอียงไปอีกทางหนึ่ง
มือขวาของหลี่ฮั่วหวังยกเหล็กแหลมคู่ขึ้น แล้วตวัดเบาๆ คราหนึ่ง
ห้วงมิติราวกับถูกฉีกขาด ลำไผ่ ใบไผ่ และสิ่งมีชีวิตทั้งมวลที่อยู่ภายในนั้นต่างถูกฟันขาดสะบั้นเป็นสองท่อน
ในจำนวนนั้น ศีรษะของเด็กหญิงที่เน่าเปื่อยไปครึ่งหนึ่งมีคนตัวจิ๋วขนาดเท่านิ้วมือคลานออกมา พวกมันมีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับเด็กหญิงผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยน
สิ่งเหล่านี้เพิ่งคิดจะหลบหนี ทว่าวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็พากันล้มลงขาดใจตายในทันที
แม้ว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะมิได้อยู่ในกลุ่มนั้น หากแต่ยามนี้หลี่ฮั่วหวังที่อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าหลอมรวมกันโดยสมบูรณ์กลับรับรู้ตำแหน่งของมันได้อย่างแจ่มแจ้ง
มันกำลังหนีไปทางทิศตะวันออก มันหวาดกลัวแล้ว หัวทั้งห้าหัวของมันต่างหวาดกลัว หลี่ฮั่วหวังกระทั่งสัมผัสได้ถึงความคิดที่ซ่อนลึกที่สุดในใจของมัน
เมื่อได้ยินเสียงแห่งความหวาดกลัวที่เปล่งออกมาจากดวงตาสีแดงคู่นั้น หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะออกมา เขายกเหล็กแหลมยาวในมือขึ้นอีกครั้ง แล้วเสียบกระหน่ำกลับเข้าไปในหน้าท้องของตนเองอย่างเหี้ยมเกรียม
ในชั่วพริบตานั้น สรรพสิ่งภายในรัศมีรอบตัวหลี่ฮั่วหวังต่างได้รับส่วนแบ่งความเจ็บปวดถึงขีดสุดไปพร้อมๆ กัน แม้แต่ต้นไผ่และก้อนหินบนพื้นก็มิใช่ข้อยกเว้น
พวกมันเริ่มเจริญเติบโตอย่างบิดเบี้ยวผิดรูปและน่าขนลุกยิ่งขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวังอันเนื่องมาจากความเจ็บปวด
ในบรรดาสิ่งเหล่านั้น ย่อมรวมไปถึงสิบแปดค่ำเดือนสิบสองที่อยู่ไกลออกไปด้วย
ความจริงแล้วสิบแปดค่ำเดือนสิบสองไม่มีอวัยวะรับรู้ความเจ็บปวดอยู่เลย ทว่าบัดนี้หลี่ฮั่วหวังกลับมอบความสามารถในการรับรู้ความเจ็บปวดให้แก่มันเช่นกัน
ในเสี้ยววินาทีนี้ สิ่งเดียวที่มันรู้สึกได้ก็คือความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ว่าเหตุใดตนจึงต้องมาริอ่านล่วงเกินคนผู้นี้
แต่เพียงชั่วพริบตานั้น มันก็ถูกความรู้สึกเจ็บปวดอันแสนสาหัสสากรรจ์กลืนกินจนมิด แล้วตัดสินใจปลิดชีพตนเองอย่างสิ้นหวังด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่อทุกสิ่งสงบลง ร่างอันโซเซของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เอนล้มไปทางด้านขวา
เพลานี้ทั่วทั้งร่างปวดร้าวไปหมดทุกหนแห่ง ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับยิ้ม เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงยิ้ม แต่เขาก็ยิ้มออกมาจนได้
“บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ฉันคงต้องตายแล้วสินะ ฮ่าๆๆ!!”
เขาสัมผัสได้ว่าอวัยวะภายในของตนกำลังทะลักร่วงออกมาจากปากแผลตรงหน้าท้อง ถึงกระนั้นหลี่ฮั่วหวังกลับไม่มีความคิดที่จะยัดมันกลับเข้าไปแม้แต่น้อย
“ตายไปก็ดี! ตายแล้วจะได้ไม่ต้องเจ็บอีก ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว... แต่ทำไมต้องเป็นฉันด้วย... ความจริงแล้ว... ฉันไม่อยากตาย... ฉันอยากจะรู้สึกได้เหมือนคนอื่นบ้าง.....”
หลี่ฮั่วหวังที่ตกอยู่ในสภาพเจียนตายเริ่มมีสติสะลึมสะลือ คิดสิ่งใดก็เชื่องช้าไปหมด
อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าที่หลอมรวมกันเริ่มคลายตัวออก ราวกับกำลังจะกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม
ในชั่วพริบตาที่กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมนั้น หลี่ฮั่วหวังคล้ายจะรู้สึกได้ว่าปาฮุยที่อยู่กลางเวหาได้ปรายตามองตนแวบหนึ่ง
เสี้ยววินาทีถัดมา ตรงหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันมืดสนิท ไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไป
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ท่ามกลางความสะลึมสะลือหลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงกลอง ได้ยินเสียงฝีเท้า กระทั่งได้ยินเสียงพยาบาลหักหลอดยา เสียงเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกรำคาญใจเหลือเกิน
“หนวกหูจริง! เงียบๆ หน่อย!!”
หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างขึ้นทันที เขามองดูรถเข็นที่วางขวดยาตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย
หลังจากจ้องมองอยู่นานพักใหญ่ หลี่ฮั่วหวังถึงเพิ่งได้สติกลับมาว่า ตนเองมิได้ตายไป หากแต่กำลังตกอยู่ในภาพหลอนต่างหาก
เมื่อมองดูอุปกรณ์เครื่องจักรที่ส่งเสียงติ๊ดๆ อยู่รอบกาย หลี่ฮั่วหวังก็พลันกระจ่างแก่ใจ ที่นี่คือห้องผู้ป่วยหนัก
ตนไม่ตาย น่ายินดีหรือ หลี่ฮั่วหวังมิได้รู้สึกยินดีเท่าใดนัก ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ
“ทำไมฉันถึงยังไม่ตายนะ” หลี่ฮั่วหวังขบคิดถึงปัญหานี้
“หมอคะ คนไข้เตียงสิบสองฟื้นแล้วค่ะ!” เสียงร้องตะโกนดังขึ้น
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจเสียงยินดีของพยาบาล เขาประเมินสถานการณ์ของตนเองทางฝั่งโลกความเป็นจริงอย่างเงียบเชียบ
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยๆ หลับตาลง ปิดกั้นการรับรู้จากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เฝ้ารอให้ภาพหลอนในครานี้ผ่านพ้นไปอย่างสงบ
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคย นั่นคือเสียงของหลี่เซียงกั๋ว แพทย์เจ้าของไข้ในโรงพยาบาลจิตเวชของเขา
“เสี่ยวหลี่ หมอรู้นะว่าเธอตื่นอยู่ ลืมตาขึ้นมาดูหน่อยสิ เรามาคุยกันหน่อยดีไหม”
หลี่ฮั่วหวังไม่ไหวติง ตอนนี้เขาไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับที่นี่ทั้งนั้น
“หยางน่ามีแฟนใหม่แล้วนะ”
หลี่ฮั่วหวังเบิกตาขึ้นทันที แต่กลับเห็นหมอที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเผยรอยยิ้มของคนที่แผนการสำเร็จออกมา
เขาเพิ่งจะกำหมัดหมายจะต่อยใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นให้แหลกเละ แต่กลับพบว่ามือขวาของตนเองถูกล่ามกุญแจมือติดไว้กับเตียงคนไข้
“อย่าเพิ่งอารมณ์ร้อนไปสิ หยางน่าไม่ได้มีแฟนใหม่หรอก เธอดูนี่สิ พอเจอเรื่องสำคัญเข้า เธอก็ยังมีปฏิกิริยาอยู่นี่นา ทำไมถึงต้องต่อต้านขนาดนั้นด้วยล่ะ”
หมอสวมเสื้อกาวน์สีขาวยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงข้างหัวเตียงของหลี่ฮั่วหวัง “ให้หมอเดานะ เธอกลับไปคิดว่าทางฝั่งโน้นเป็นเรื่องจริงอีกแล้วใช่ไหม”
ลมหายใจของหลี่ฮั่วหวังเริ่มกระชั้นถี่ เครื่องจักรด้านข้างจึงเริ่มส่งเสียงเตือน ถึงอย่างนั้นสุดท้ายเขากลับมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา หลับตาลงอีกครั้ง
“เสี่ยวหลี่ คราวนี้เราไม่ต้องพูดจาตามมารยาทกันแล้วล่ะ ในเมื่อเธอคิดว่าทางฝั่งโน้นเป็นเรื่องจริง งั้นพวกเรามาคุยเรื่องทางฝั่งโน้นกันหน่อยเป็นไง เธอลองถามใจตัวเองดูซิ ว่าโลกระหว่างทางฝั่งโน้นกับโลกทางฝั่งเรานี้ โลกไหนกันแน่ที่เหมือนกับโลกปกติทั่วไป”
กำลังโหลดความเห็น...