ตอนที่ 95 ความเจ็บปวด
“ฉันแยกไม่ออกจริงๆ... ฉันแยกไม่ออกจริงๆ... ฉันแยกไม่ออกจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าอยู่กลางลานโรงเรียนอนุบาล กอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้แน่น พลางพึมพำกับตนเองด้วยแววตาสับสนระคนหลงทางถึงขีดสุด
ที่นี่ตกลงแล้วเป็นความจริงหรือภาพหลอนกันแน่ ตกลงเป็นจริงหรือเท็จ ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังไม่อาจจำแนกแยกแยะได้เลย
ครานั้นที่ซือไท่จิ้งซินกล่าวว่าในจิตวิสุทธิ์ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสับสน หลี่ฮั่วหวังเคยโต้แย้งนาง
ทว่ายามที่เขาเห็นซุนเสี่ยวฉินคุกเข่าลงให้ตนผ่านรั้วกั้น เขาถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงในวาจาของซือไท่จิ้งซิน
จิตวิสุทธิ์ก็คือจิตวิสุทธิ์ ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกให้ฝั่งใดเป็นความจริง ก็ยังคงถูกความสับสนห่อหุ้มอยู่ร่ำไป
นี่คือชะตากรรมของจิตวิสุทธิ์ ที่ไม่มีผู้ใดหนีพ้น
ทันใดนั้น มือเล็กๆ ข้างหนึ่งที่กำผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยก็ยื่นขึ้นมาจากอ้อมอกของหลี่ฮั่วหวัง
บรรจงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังก้มหน้ามองลงไปอย่างสั่นสะท้าน ก็เห็นใบหน้าน้อยๆ น่ารักของเด็กหญิงคนนั้น เธอกำลังตั้งอกตั้งใจเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างที่สุด
“คุณลุง ไม่ร้องนะ”
เมื่อมองดูใบหน้าน่ารักของเธอ หลี่ฮั่วหวังก็ได้สติขึ้นมาในพริบตา เด็กหญิงคนนี้อาจเป็นคนที่มีชีวิตจริงๆ
ยามนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเกือบจะลงมือสังหารเด็กหญิงแสนไร้เดียงสาจิตใจดีงามเช่นนี้ไปแล้ว ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันผุดความหวาดผวาย้อนหลังขึ้นมาท่วมท้น
“ถ้าเด็กนี่เป็นสิบแปดค่ำเดือนสิบสองปลอมตัวมาล่ะ ฆ่าเธอซะ!”
ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว หลี่ฮั่วหวังก็เกิดความรังเกียจขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างรุนแรงในทันที
“หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!! แกเคยคิดบ้างไหมว่าเด็กคนนี้อาจเป็นคนจริงๆ! ชีวิตแกสำคัญกว่าเธอจริงๆ เหรอ อย่างน้อยเธอก็เป็นคนปกติ! แล้วแกล่ะ หลี่ฮั่วหวัง! แกมันก็แค่คนบ้า!! คนบ้าไร้ประโยชน์! แกมีสิทธิ์อะไรเอาชีวิตของเธอมาแลก!!”
หลี่ฮั่วหวังกำเศษกระจกในมือแน่นจนดังกรอดๆ แม้ขอบกระจกจะบาดฝ่ามือจนเลือดเนื้อเหวอะหวะก็ยังไม่ยอมปล่อย
เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาทำให้ผู้คนรอบด้านตกใจยกใหญ่ ต่างพากันถอยร่นไปหลายก้าว
เวลานี้ในหัวของหลี่ฮั่วหวังราวกับมีคนตัวเล็กสองคนกำลังทุบตีต่อสู้กัน ภาพหลอนและความจริงทรมานจนจิตใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวถึงที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้กดทับจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
หลี่ฮั่วหวังถึงกับคิดไปถึงความตายขึ้นมาชั่วขณะ ขอเพียงตนตายไป ก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว
คนบ้าอย่างตนไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เลยสักนิด ขอเพียงตนตายไป ย่อมเป็นผลดีต่อทุกคน แม่ก็ไม่ต้องมีภาระ ตันหยางจื่อก็ไม่อาจอาศัยร่างของตนฟื้นคืนชีพได้อีก
“เก็บปืนลงกันให้หมดเถอะ พ่อหนุ่ม ฉันขอคุยกับเธอสักสองสามคำได้ไหม” ด้านนอกโรงเรียนอนุบาลมีเสียงอื่นดังขึ้นมา
ผู้พูดเป็นชายวัยกลางคนนอกเครื่องแบบพุงพลุ้ยที่ถือโทรโข่ง หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่จากการที่ตำรวจเหล่านั้นยอมลดปืนพกลงจริงๆ ก็คาดเดาได้ว่าคนผู้นี้น่าจะมีตำแหน่งไม่ธรรมดา
ชั่วขณะที่สายตาของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนไปมอง ชายผู้นั้นที่ถือโทรโข่งในมือซ้ายก็ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น “คือว่านะ พ่อหนุ่ม เธอลองคิดดูนะ คนโบราณว่าไว้ไม่ผิดเลย-”
ขณะที่คำพูดของเขาเพิ่งกล่าวไปได้ครึ่งทาง นิ้วชี้มือขวาที่ยกสูงขึ้นของชายวัยกลางคนก็งอลงเบาๆ อย่างประหลาด
“ฟึ่บ~!” กระสุนสไนเปอร์หมุนควงด้วยความเร็วสูงพุ่งออกจากลำกล้องผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้บานหนึ่งจากระยะไกล ตรงดิ่งเข้าหาก้านสมองของหลี่ฮั่วหวังในทันที
ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกพิเศษประหลาดล้ำชนิดหนึ่งได้เข้าปกคลุมทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวัง ร่างกายของเขาพลันเกร็งแน่นและเอียงศีรษะหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ
เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ร่างของหลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ศีรษะสะบัดหงายไปข้างหลังอย่างแรง ก่อนจะล้มฟาดลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง
“ลูกแม่!!” เสียงร้องโหยหวนแสนรันทดของซุนเสี่ยวฉินดังแว่วไปไกลลิบ
ท้ายทอยกระแทกพื้นอย่างจัง ส่งผลให้ศีรษะของหลี่ฮั่วหวังอื้ออึงไปหมด สายตาพร่ามัวเห็นดาวระยิบระยับ
“ฉันกำลังจะตายแล้วเหรอ ถ้าหากฉันตายไปแล้ว ทำไมฉันถึงยังคิดได้อยู่อีกล่ะ??”
และในวินาทีนั้นเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่สว่างไสวรอบกายก็พลันมืดสลัวลงอย่างรวดเร็ว ตึกรามบ้านช่องและฝูงชนรอบด้าน ทั้งหมดทั้งมวลได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นป่าไผ่อันมืดมิดและบิดเบี้ยวพิลึกพิลั่น
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแสบร้อนผะผ่าวบนใบหน้า ดูท่าคงจะได้แผลเข้าแล้ว
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันคุ้นเคยนั้น สิบแปดค่ำเดือนสิบสองยังอยู่ ขณะนี้มันกำลังจับจ้องเขาอยู่ในป่าไผ่
เขากวาดสายตามองไปรอบด้าน พบว่ามีแต่ต้นไผ่ ตนถูกต้นไผ่ปิดล้อมเอาไว้หมดแล้ว ร่างกายท่อนล่างของเขาจมปลักอยู่ในแอ่งโคลนใบไผ่เน่าเปื่อย
“หลี่ฮั่วหวัง~! หลี่ฮั่วหวัง!!” ภายในป่าไผ่มีเสียงตะโกนกู่ร้องของผู้คนต่างๆ ดังขึ้นมาเป็นระยะ มีทั้งเสียงของหลิงเหมี่ยว เสียงของตันหยางจื่อ หรือแม้กระทั่งเสียงของหลี่จื้อ
หลี่ฮั่วหวังหลงคิดมาตลอดว่าทางฝั่งนี้ ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ กำลังปฏิบัติตามคำสั่งของเขาเพื่อโจมตีสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง
ทว่าเมื่อดูในตอนนี้แล้ว กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย สถานการณ์กลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง ตนกลับถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวด้วยสาเหตุบางประการ
ทันใดนั้นก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากในป่า “ตาเฒ่ากระดูกผุ คนโบราณว่าไว้ไม่ผิด เจ็ดสิบสามแปดสิบสี่ ยมบาลไม่เรียกก็ต้องไปเอง ปีนี้เจ้าก็แปดสิบสี่แล้ว เหตุใดยังไม่ไปอีกเล่า”
เสียงของเพื่อนบ้านเก่านั้นสะท้อนก้องอยู่ภายในป่าไผ่อย่างไม่ขาดสาย อีกทั้งยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเข้าครอบงำจิตใจของหลี่ฮั่วหวังอย่างช้าๆ มุ่งหมายที่จะเปลี่ยนการรับรู้ของเขาให้กลายเป็นตาเฒ่าใกล้ตายคนนั้นอีกครา
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในป่าไผ่ยังเริ่มมีเสียงสวบสาบดังแว่วมา หลี่ฮั่วหวังมองเห็นแม่หนูน้อยในค่ำคืนนั้น และยังมองเห็นท่านเทพเตาไฟที่นางเคยเอ่ยถึงด้วย
สิบแปดค่ำเดือนสิบสองมิได้สู้ศึกเพียงลำพัง มันถึงขั้นมีผู้ช่วยด้วยซ้ำ
ในยามนี้หลี่ฮั่วหวังยังมิอาจฟื้นคืนจากทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ หัวใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกทิ่มแทง ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤติตรงหน้า ใบหน้าของเขากลับผุดรอยยิ้มขึ้นมา
“เจ้ารู้หรือไม่ ดูเหมือนเจ้าจะชนะไปแล้ว ทว่าสิ่งที่เจ้าไม่ควรพลาดที่สุด คือการไม่ฉวยจังหวะเมื่อครู่ฆ่าข้าเสีย เจ้ารู้หรือไม่ ยามนี้ใจข้ามันเจ็บปวดเหลือเกิน”
หลี่ฮั่วหวังโก่งหลังด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว มือข้างหนึ่งที่สั่นเทากำแน่นอยู่ตรงทรวงอกของตน เขากัดฟันกรอดตะโกนออกมาสุดเสียง “เจ็บจนข้าแทบอยากตาย!!”
สิ้นคำ หลี่ฮั่วหวังก็กระตุกม้วนไม้ไผ่สีแดงด้านหลัง ชั่วขณะที่ม้วนไม้ไผ่คลี่ออก หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าความปวดร้าวแสนสาหัสในใจตน ณ บัดนี้กลับมีชีวิตขึ้นมา
อีกทั้งอารมณ์ความรู้สึกนี้ยังสั่นพ้องกับม้วนไม้ไผ่ ความเจ็บปวดรวดร้าวภายในใจที่เพิ่งทุเลาลงไปทีละน้อยจากการดึงสติกลับมา จึงเริ่มค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง
ทันใดนั้นม้วนไม้ไผ่สีแดงก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวง มันเริ่มหยั่งราก รากฝอยเหล่านั้นชอนไชลงไปในกองใบไผ่ด้านล่าง ย้อมทุกสิ่งจนแดงฉานดั่งโลหิต
อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ความเจ็บปวดในใจของเขาฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดดั่งเมื่อครู่แล้ว
กระนั้นเพียงเท่านี้ยังไม่พอ เมื่อหยั่งรากแล้วก็ต้องแตกหน่อ ความเจ็บปวดทางใจนั้นมีมากพอแล้ว ตอนนี้ยังเหลือความเจ็บปวดทางกาย
หลี่ฮั่วหวังร่ำไห้คร่ำครวญอย่างสติแตกพลางเลื่อนมือทั้งสองข้างลงไปคลำหาเครื่องมือทรมานตรงชายเสื้อ
เห็นได้ชัดว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองกับพวกต้องการขัดขวาง ทว่าบัดนี้สายเกินไปเสียแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...