คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 95

ตอน 95

ตอนที่ 95 ความเจ็บปวด

“ฉันแยกไม่ออกจริงๆ... ฉันแยกไม่ออกจริงๆ... ฉันแยกไม่ออกจริงๆ”

หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าอยู่กลางลานโรงเรียนอนุบาล กอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้แน่น พลางพึมพำกับตนเองด้วยแววตาสับสนระคนหลงทางถึงขีดสุด

ที่นี่ตกลงแล้วเป็นความจริงหรือภาพหลอนกันแน่ ตกลงเป็นจริงหรือเท็จ ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังไม่อาจจำแนกแยกแยะได้เลย

ครานั้นที่ซือไท่จิ้งซินกล่าวว่าในจิตวิสุทธิ์ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสับสน หลี่ฮั่วหวังเคยโต้แย้งนาง

ทว่ายามที่เขาเห็นซุนเสี่ยวฉินคุกเข่าลงให้ตนผ่านรั้วกั้น เขาถึงได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงในวาจาของซือไท่จิ้งซิน

จิตวิสุทธิ์ก็คือจิตวิสุทธิ์ ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกให้ฝั่งใดเป็นความจริง ก็ยังคงถูกความสับสนห่อหุ้มอยู่ร่ำไป

นี่คือชะตากรรมของจิตวิสุทธิ์ ที่ไม่มีผู้ใดหนีพ้น

ทันใดนั้น มือเล็กๆ ข้างหนึ่งที่กำผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยก็ยื่นขึ้นมาจากอ้อมอกของหลี่ฮั่วหวัง

บรรจงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา

หลี่ฮั่วหวังก้มหน้ามองลงไปอย่างสั่นสะท้าน ก็เห็นใบหน้าน้อยๆ น่ารักของเด็กหญิงคนนั้น เธอกำลังตั้งอกตั้งใจเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างที่สุด

“คุณลุง ไม่ร้องนะ”

เมื่อมองดูใบหน้าน่ารักของเธอ หลี่ฮั่วหวังก็ได้สติขึ้นมาในพริบตา เด็กหญิงคนนี้อาจเป็นคนที่มีชีวิตจริงๆ

ยามนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเกือบจะลงมือสังหารเด็กหญิงแสนไร้เดียงสาจิตใจดีงามเช่นนี้ไปแล้ว ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันผุดความหวาดผวาย้อนหลังขึ้นมาท่วมท้น

“ถ้าเด็กนี่เป็นสิบแปดค่ำเดือนสิบสองปลอมตัวมาล่ะ ฆ่าเธอซะ!”

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว หลี่ฮั่วหวังก็เกิดความรังเกียจขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างรุนแรงในทันที

“หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!! แกเคยคิดบ้างไหมว่าเด็กคนนี้อาจเป็นคนจริงๆ! ชีวิตแกสำคัญกว่าเธอจริงๆ เหรอ อย่างน้อยเธอก็เป็นคนปกติ! แล้วแกล่ะ หลี่ฮั่วหวัง! แกมันก็แค่คนบ้า!! คนบ้าไร้ประโยชน์! แกมีสิทธิ์อะไรเอาชีวิตของเธอมาแลก!!”

หลี่ฮั่วหวังกำเศษกระจกในมือแน่นจนดังกรอดๆ แม้ขอบกระจกจะบาดฝ่ามือจนเลือดเนื้อเหวอะหวะก็ยังไม่ยอมปล่อย

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวของเขาทำให้ผู้คนรอบด้านตกใจยกใหญ่ ต่างพากันถอยร่นไปหลายก้าว

เวลานี้ในหัวของหลี่ฮั่วหวังราวกับมีคนตัวเล็กสองคนกำลังทุบตีต่อสู้กัน ภาพหลอนและความจริงทรมานจนจิตใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวถึงที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้กดทับจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

หลี่ฮั่วหวังถึงกับคิดไปถึงความตายขึ้นมาชั่วขณะ ขอเพียงตนตายไป ก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว

คนบ้าอย่างตนไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เลยสักนิด ขอเพียงตนตายไป ย่อมเป็นผลดีต่อทุกคน แม่ก็ไม่ต้องมีภาระ ตันหยางจื่อก็ไม่อาจอาศัยร่างของตนฟื้นคืนชีพได้อีก

“เก็บปืนลงกันให้หมดเถอะ พ่อหนุ่ม ฉันขอคุยกับเธอสักสองสามคำได้ไหม” ด้านนอกโรงเรียนอนุบาลมีเสียงอื่นดังขึ้นมา

ผู้พูดเป็นชายวัยกลางคนนอกเครื่องแบบพุงพลุ้ยที่ถือโทรโข่ง หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่จากการที่ตำรวจเหล่านั้นยอมลดปืนพกลงจริงๆ ก็คาดเดาได้ว่าคนผู้นี้น่าจะมีตำแหน่งไม่ธรรมดา

ชั่วขณะที่สายตาของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนไปมอง ชายผู้นั้นที่ถือโทรโข่งในมือซ้ายก็ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น “คือว่านะ พ่อหนุ่ม เธอลองคิดดูนะ คนโบราณว่าไว้ไม่ผิดเลย-”

ขณะที่คำพูดของเขาเพิ่งกล่าวไปได้ครึ่งทาง นิ้วชี้มือขวาที่ยกสูงขึ้นของชายวัยกลางคนก็งอลงเบาๆ อย่างประหลาด

“ฟึ่บ~!” กระสุนสไนเปอร์หมุนควงด้วยความเร็วสูงพุ่งออกจากลำกล้องผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้บานหนึ่งจากระยะไกล ตรงดิ่งเข้าหาก้านสมองของหลี่ฮั่วหวังในทันที

ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกพิเศษประหลาดล้ำชนิดหนึ่งได้เข้าปกคลุมทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวัง ร่างกายของเขาพลันเกร็งแน่นและเอียงศีรษะหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ

เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ร่างของหลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ศีรษะสะบัดหงายไปข้างหลังอย่างแรง ก่อนจะล้มฟาดลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง

“ลูกแม่!!” เสียงร้องโหยหวนแสนรันทดของซุนเสี่ยวฉินดังแว่วไปไกลลิบ

ท้ายทอยกระแทกพื้นอย่างจัง ส่งผลให้ศีรษะของหลี่ฮั่วหวังอื้ออึงไปหมด สายตาพร่ามัวเห็นดาวระยิบระยับ

“ฉันกำลังจะตายแล้วเหรอ ถ้าหากฉันตายไปแล้ว ทำไมฉันถึงยังคิดได้อยู่อีกล่ะ??”

และในวินาทีนั้นเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่สว่างไสวรอบกายก็พลันมืดสลัวลงอย่างรวดเร็ว ตึกรามบ้านช่องและฝูงชนรอบด้าน ทั้งหมดทั้งมวลได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นป่าไผ่อันมืดมิดและบิดเบี้ยวพิลึกพิลั่น

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกแสบร้อนผะผ่าวบนใบหน้า ดูท่าคงจะได้แผลเข้าแล้ว

ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันคุ้นเคยนั้น สิบแปดค่ำเดือนสิบสองยังอยู่ ขณะนี้มันกำลังจับจ้องเขาอยู่ในป่าไผ่

เขากวาดสายตามองไปรอบด้าน พบว่ามีแต่ต้นไผ่ ตนถูกต้นไผ่ปิดล้อมเอาไว้หมดแล้ว ร่างกายท่อนล่างของเขาจมปลักอยู่ในแอ่งโคลนใบไผ่เน่าเปื่อย

“หลี่ฮั่วหวัง~! หลี่ฮั่วหวัง!!” ภายในป่าไผ่มีเสียงตะโกนกู่ร้องของผู้คนต่างๆ ดังขึ้นมาเป็นระยะ มีทั้งเสียงของหลิงเหมี่ยว เสียงของตันหยางจื่อ หรือแม้กระทั่งเสียงของหลี่จื้อ

หลี่ฮั่วหวังหลงคิดมาตลอดว่าทางฝั่งนี้ ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ กำลังปฏิบัติตามคำสั่งของเขาเพื่อโจมตีสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง

ทว่าเมื่อดูในตอนนี้แล้ว กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย สถานการณ์กลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง ตนกลับถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวด้วยสาเหตุบางประการ

ทันใดนั้นก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากในป่า “ตาเฒ่ากระดูกผุ คนโบราณว่าไว้ไม่ผิด เจ็ดสิบสามแปดสิบสี่ ยมบาลไม่เรียกก็ต้องไปเอง ปีนี้เจ้าก็แปดสิบสี่แล้ว เหตุใดยังไม่ไปอีกเล่า”

เสียงของเพื่อนบ้านเก่านั้นสะท้อนก้องอยู่ภายในป่าไผ่อย่างไม่ขาดสาย อีกทั้งยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเข้าครอบงำจิตใจของหลี่ฮั่วหวังอย่างช้าๆ มุ่งหมายที่จะเปลี่ยนการรับรู้ของเขาให้กลายเป็นตาเฒ่าใกล้ตายคนนั้นอีกครา

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในป่าไผ่ยังเริ่มมีเสียงสวบสาบดังแว่วมา หลี่ฮั่วหวังมองเห็นแม่หนูน้อยในค่ำคืนนั้น และยังมองเห็นท่านเทพเตาไฟที่นางเคยเอ่ยถึงด้วย

สิบแปดค่ำเดือนสิบสองมิได้สู้ศึกเพียงลำพัง มันถึงขั้นมีผู้ช่วยด้วยซ้ำ

ในยามนี้หลี่ฮั่วหวังยังมิอาจฟื้นคืนจากทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ หัวใจของเขาเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกทิ่มแทง ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤติตรงหน้า ใบหน้าของเขากลับผุดรอยยิ้มขึ้นมา

“เจ้ารู้หรือไม่ ดูเหมือนเจ้าจะชนะไปแล้ว ทว่าสิ่งที่เจ้าไม่ควรพลาดที่สุด คือการไม่ฉวยจังหวะเมื่อครู่ฆ่าข้าเสีย เจ้ารู้หรือไม่ ยามนี้ใจข้ามันเจ็บปวดเหลือเกิน”

หลี่ฮั่วหวังโก่งหลังด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว มือข้างหนึ่งที่สั่นเทากำแน่นอยู่ตรงทรวงอกของตน เขากัดฟันกรอดตะโกนออกมาสุดเสียง “เจ็บจนข้าแทบอยากตาย!!”

สิ้นคำ หลี่ฮั่วหวังก็กระตุกม้วนไม้ไผ่สีแดงด้านหลัง ชั่วขณะที่ม้วนไม้ไผ่คลี่ออก หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าความปวดร้าวแสนสาหัสในใจตน ณ บัดนี้กลับมีชีวิตขึ้นมา

อีกทั้งอารมณ์ความรู้สึกนี้ยังสั่นพ้องกับม้วนไม้ไผ่ ความเจ็บปวดรวดร้าวภายในใจที่เพิ่งทุเลาลงไปทีละน้อยจากการดึงสติกลับมา จึงเริ่มค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้นม้วนไม้ไผ่สีแดงก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวง มันเริ่มหยั่งราก รากฝอยเหล่านั้นชอนไชลงไปในกองใบไผ่ด้านล่าง ย้อมทุกสิ่งจนแดงฉานดั่งโลหิต

อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ความเจ็บปวดในใจของเขาฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดดั่งเมื่อครู่แล้ว

กระนั้นเพียงเท่านี้ยังไม่พอ เมื่อหยั่งรากแล้วก็ต้องแตกหน่อ ความเจ็บปวดทางใจนั้นมีมากพอแล้ว ตอนนี้ยังเหลือความเจ็บปวดทางกาย

หลี่ฮั่วหวังร่ำไห้คร่ำครวญอย่างสติแตกพลางเลื่อนมือทั้งสองข้างลงไปคลำหาเครื่องมือทรมานตรงชายเสื้อ

เห็นได้ชัดว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองกับพวกต้องการขัดขวาง ทว่าบัดนี้สายเกินไปเสียแล้ว

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 95
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 96 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 94กลับหน้าเรื่อง
ตอน 94ตอน 96