ตอนที่ 94 สับสนเคว้งคว้าง
หลี่ฮั่วหวังเดินอยู่กลางถนนใหญ่ กัดฟันวิ่งไล่ตามประกายสีแดงรอบกายอย่างสุดกำลัง
ภายใต้การไล่กวดของเขา เขาสัมผัสได้ว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองที่อยู่ไกลออกไปกำลังเปลี่ยนตำแหน่งอย่างไม่หยุดยั้ง ชั่วขณะหนึ่งกลายเป็นหมวกสีแดงของคนอื่น อีกชั่วขณะหนึ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นป้ายร้านค้าริมทาง
ทว่าไม่ว่าจะแปรเปลี่ยนไปอย่างไร หลี่ฮั่วหวังก็ยังคงกัดไม่ปล่อยอยู่เบื้องหลัง อุตส่าห์หาโอกาสได้ยากเย็นถึงเพียงนี้ ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ แน่ การจะได้ดวงตาของสิบแปดค่ำเดือนสิบสองมาหรือไม่นั้น เกี่ยวพันถึงเรื่องที่ว่าตนจะสลัดตันหยางจื่อพ้นได้หรือไม่
ณ บัดนี้ เขายังค้นพบจุดประหลาดจุดหนึ่งของสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง สิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นของที่ไร้เปลือกตา ถึงขั้นไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้จับจ้องมองเขาได้ สิ่งใดก็ตามตราบที่อยู่ในขอบเขตสายตาของมัน ล้วนต้องถูกมันจับจ้องโดยมิอาจเลี่ยง
“เจ้านี่ประหลาดแท้ ในฝั่งความเป็นจริง รูปร่างหน้าตามันเป็นเช่นไรกันแน่” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังวิ่งอยู่นึกในใจ
ภายใต้การไล่กวดเช่นนี้ ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็เห็นผลลัพธ์ ระยะห่างระหว่างเขากับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร!
หลี่ฮั่วหวังที่วิ่งบ้าคลั่งพลันยกมือขวาขึ้น เท้าทั้งสองเพิ่งจะถีบส่งจากพื้น ก็เตรียมจะคว้าตะปบไปยังก้อนสีแดงนั้น
ทว่าในตอนที่ตาเห็นว่ากำลังจะคว้าได้ มือข้างหนึ่งกลับยื่นมาจากด้านหลัง ดึงรั้งข้อมือของเขาไว้
“ละ-หลี่ฮั่วหวัง เธอคือหลี่ฮั่วหวังห้องม.ห้าทับสี่ใช่ไหม”
หลี่ฮั่วหวังตวัดสายตาดุดันมองกลับไป พบว่าคนที่ทำลายเรื่องดีของตนคือชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีที่ศีรษะล้านเลี่ยน
คนผู้นั้นดันแว่นตาทรงเหลี่ยมบนใบหน้าของตนพลางมองเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วเอ่ยต่อ “ลืมแล้วเหรอ ฉันเป็นครูประจำชั้นของเธอไง รองเท้าเธอไปไหนล่ะ”
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นจนเหม่อลอยไปบ้าง เผลอเอ่ยปากออกไปตามสัญชาตญาณ “ครูถงเหรอครับ”
“ฉันจำได้ว่าแม่ของเธอทำเรื่องพักการเรียนให้ด้วยเหตุผลเรื่องอาการป่วยนี่นา ทำไมถึงใส่ชุดคนไข้วิ่งออกมาแบบนี้ล่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม”
ครูถงเอ่ยด้วยความกังวลใจพลางยื่นมือออกมา ดึงปกเสื้อที่พับเข้าไปอยู่ข้างในเสื้อผ้าของหลี่ฮั่วหวังออกมาจัดให้เรียบร้อย
เมื่อมองครูตรงหน้าที่เคยช่วยเหลือตนไว้มากมายในโรงเรียน แววตาของหลี่ฮั่วหวังก็เผยให้เห็นความสับสนลังเลสายหนึ่ง
ทว่าเขาพลันดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้งอย่างแรง วิ่งไล่กวดประกายสีแดงที่อยู่ไกลออกไปสุดชีวิต
“ภาพหลอน!! นี่มันภาพหลอนทั้งนั้น!! พวกแกอย่าหวังจะมาหลอกฉัน! ทั้งหมดนี้มันของปลอม!!”
เมื่อมองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังที่ห่างไกลออกไป ใบหน้าของครูถงก็เผยความกังวลใจออกมา จากนั้นจึงล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า
“ฮัลโหล คุณแม่ของหลี่ฮั่วหวังใช่ไหมครับ ผมเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ตอนม.ห้าของเขานะครับ เอ่อ ใช่ๆๆ สวัสดีครับๆ ผมเห็นลูกชายของคุณอยู่แถวถนนเหลียนฮวา ที่เท้ายังไม่ได้ใส่รองเท้าเลยครับ”
“จำไม่ผิดคนแน่นอนครับ เป็นเขาแน่ ผมสอนหนังสือมาตั้งหลายปี นักเรียนของตัวเองไม่มีทางจำผิดหรอกครับ ครับๆๆ”
หลี่ฮั่วหวังผู้มีดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย กวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างบ้าคลั่งกลางท้องถนน เสาะหาร่องรอยของสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง ในมือกำเศษกระจกแตกที่เก็บมาได้ชิ้นหนึ่ง
“บัดซบเอ๊ย! มันไปไหนแล้ววะ”
เสียงไซเรนตำรวจในระยะไกลไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าทั้งหมดล้วนเป็นของปลอม
ท่ามกลางการค้นหาอย่างบ้าคลั่ง จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็หยุดชะงักลงตรงหน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งที่มีภาพวาดการ์ตูนกวางน้อย ภายในลานมีเด็กๆ กำลังทำกายบริหารยามเช้าตามเสียงเพลง
ครั้นเขาเหลือบไปเห็นประกายสีแดงสายหนึ่งท่ามกลางเด็กเหล่านั้น ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็ผุดรอยยิ้มชวนสยดสยองอย่างยิ่งขึ้นมา “ฮ่าๆ! เจอตัวแกแล้ว!”
รั้วเหล็กที่ราวกับของเล่นพรรค์นั้นไม่อาจขวางหลี่ฮั่วหวังได้เลยแม้แต่น้อย เขาปีนข้ามเข้าไปในไม่กี่จังหวะ
ซัดหมัดเดียวครูอนุบาลที่พุ่งเข้ามาก็ล้มคว่ำ ชั่วพริบตานั้นเสียงกรีดร้องและเสียงร่ำไห้ก็ดังระงม
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่สนใจผู้ใดเลย เขาหิ้วตัวเด็กหญิงคนหนึ่งขึ้นมาราวกับเหยี่ยวโฉบลูกไก่ จากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังกิ๊บติดผมรูปเชอร์รีสีแดงคู่หนึ่งที่ติดอยู่บนผมของเธออย่างดุดัน
เด็กหญิงคนนั้นตกใจกลัวอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาคลอเบ้า ปากสั่นระริกจนพูดจาไม่ออก
“ยังจะแกล้งทำอีกเหรอ แกหลอกฉันไม่ได้หรอก!!” หลี่ฮั่วหวังแผดเสียงคำราม
ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงล้อเบรกเสียดสีพื้นถนนดังเอี๊ยดขึ้นในทันที “หยุดนะ! ตำรวจ ยกมือขึ้น!”
หลี่ฮั่วหวังหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ ก็แลเห็นว่าตรงหน้ารถตำรวจสองคัน มีตำรวจหลายนายกำลังนั่งยองๆ เล็งปืนพกชี้ตรงมาที่ตนผ่านแนวรั้วกั้น
หลี่ฮั่วหวังมองดูสิบแปดค่ำเดือนสิบสองในมือ แล้วมองดูพวกเขาเหล่านั้น ใบหน้าผุดรอยยิ้มเยาะขึ้นมา “คิดจะเอาลูกไม้แบบนี้มาหลอกฉันเหรอ ปลอม!! ทั้งหมดมันของปลอม!!”
เด็กหญิงตัวน้อยในมือของหลี่ฮั่วหวังตกใจจนร้องไห้โฮ เสียงร้องไห้ดังลั่น
ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังตั้งใจจะปลิดชีพสิบแปดค่ำเดือนสิบสองให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เงาร่างหนึ่งพลันพุ่งพรวดออกมาจากกลุ่มคนที่มุงดู กางแขนทั้งสองข้างออก เอาตัวเข้าขวางหน้าปากกระบอกปืนเหล่านั้นอย่างเด็ดเดี่ยวไม่ลังเล
“อย่าเพิ่งยิง! ทุกคนอย่าเพิ่งยิงนะ! นั่นลูกชายฉันเอง! เขา...เขาเป็นเด็กดีเชื่อฟังมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาเป็นแบบนี้เพราะเขากำลังป่วย ให้ฉันไปคุยกับเขาได้ไหม เขาฟังฉันนะ เขาต้องยอมฟังฉันแน่ๆ เขาเป็นเด็กดีกตัญญูนะ”
เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักงันไปอีกครา เขาเห็นเรือนผมแซมขาวนั้นค่อยๆ หันกลับมา คนผู้นั้นคือซุนเสี่ยวฉินผู้เป็นแม่ของเขา ทว่าตอนนี้เธอดูทรุดโทรมอิดโรยอย่างยิ่ง แก่ลงกว่าแต่ก่อนไปหลายปี
เมื่อมองดูลูกชายที่อยู่หลังรั้วเหล็ก ซุนเสี่ยวฉินพยายามเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายก็ยังคงล้มเหลว
หยาดน้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลออยู่ในเบ้าตาของเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะไหลรินลงมาตามหางตา “ลูกจ๋า ฟังแม่นะ วางน้องคนนั้นลงก่อนได้ไหม เรากลับบ้านกันเถอะนะ ลูกอยากเล่นเกมกี่วันก็ได้ทั้งนั้น แม่จะไม่ห้ามลูกเลย”
หลี่ฮั่วหวังที่มีสีหน้าสับสนกระอักกระอ่วนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างทำตัวไม่ถูก เดี๋ยวก็มองดูแม่ที่อยู่ตรงหน้าซึ่งสมจริงอย่างยิ่ง เดี๋ยวก็มองดูสิบแปดค่ำเดือนสิบสองที่อยู่ในมือ
ซุนเสี่ยวฉินค่อยๆ เดินตัวสั่นงันงกเข้าไปหา ส่วนหลี่ฮั่วหวังก็ถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง
“ไม่ ไม่ใช่ ทั้งหมดนี้มันของปลอม มันปลอมทั้งเพ! สิบแปดค่ำเดือนสิบสองสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น!! โลกทางฝั่งโน้นต่างหากที่เป็นของจริง! ฉันจะยอมให้ภาพหลอนมาควบคุมฉันอีกไม่ได้เด็ดขาด!!”
หลี่ฮั่วหวังพยายามอย่างยิ่งที่จะโน้มน้าวใจตนเอง ทว่าเศษกระจกแหลมคมที่กำแน่นอยู่ในมือกลับไม่ยอมแทงลงไปเสียที
ยามนี้ลมหายใจของเขายิ่งทวีกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ รูม่านตาก็ขยายกว้างและหดแคบสลับกันไปมา
ครั้นซุนเสี่ยวฉินเดินมาถึงริมรั้ว ร่างของเธอแทบจะแนบชิดติดกับลูกกรงเหล็ก แล้วค่อยๆ ทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“ลูก แม่คุกเข่าอ้อนวอนลูกแล้วได้ไหม เพื่อลูกแล้วแม่ขายบ้านของเราไปแล้วนะ ที่บ้านเราไม่มีเงินจะชดใช้ให้ใครแล้วจริงๆ”
ประโยคอันราบเรียบประโยคนี้พังทลายสติของหลี่ฮั่วหวังลงโดยสิ้นเชิง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงขณะกอดเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้แล้วทรุดเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น น้ำตาสองสายรินไหลลงมา
“แม่!!!”
ยามนี้ หลี่ฮั่วหวังที่เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากอ้าปากกว้าง แผดเสียงร่ำไห้ไร้สำเนียง น้ำลายและน้ำตาไหลรินจากมุมปากหยดลงบนพื้นกระเบื้องยางที่มีลวดลายการ์ตูน
เขามองดูผู้เป็นแม่ที่อยู่เบื้องหน้า สูดหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะแผดตะโกนระบายความดิ้นรนทรมานและความสับสนเคว้งคว้างทั้งหมดในก้นบึ้งหัวใจออกมาต่อหน้าที่พึ่งพิงอันลึกซึ้งที่สุดของตน
“แม่!! ผมแยกไม่ออก!! ผมแยกไม่ออกจริงๆ นะแม่ อ๊ากกก!!”
กำลังโหลดความเห็น...