ตอนที่ 93 สีแดง
หลี่ฮั่วหวังที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยหวนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะพิสดารยิ่งกว่าทุกสิ่งที่เคยพบเจอมา มันสามารถเปลี่ยนการรับรู้ได้ตั้งแต่รากฐาน สับเปลี่ยนตัวตนของคนคนหนึ่งไปอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย
ซ้ำยังโยกย้ายตัวตนสารพัดของผู้อื่นมาใส่ไว้บนร่างของคนผู้นั้นอีกด้วย
ก่อนหน้านี้ตอนที่ตัวตนของเขากลายเป็นตาเฒ่า หากตอนนั้นเขาเชื่อสนิทใจว่าตนตายแล้ว เกรงว่าคงได้ตายลงจริงๆ
หากต้องตายลงในสภาพเช่นนั้น เกรงว่าแม้แต่ตันหยางจื่อก็คงไม่อาจถูกกระตุ้นออกมาได้
ทว่ามันคงนึกไม่ถึงว่าหลี่ฮั่วหวังเป็นคนบ้า การคิดจะเปลี่ยนการรับรู้ของคนวิปลาสคนหนึ่งมิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น
ภาพหลอนที่ตนพยายามหลบเลี่ยงมาโดยตลอด บัดนี้กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญในการคลายการควบคุมของอีกฝ่าย
ต่อให้สิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะร้ายกาจเพียงใด ก็แก้ไขการรับรู้ได้เพียงอย่างเดียว ทว่าหลี่ฮั่วหวังในฐานะจิตวิสุทธิ์ กลับมีการรับรู้ที่แตกต่างกันถึงสองแบบอย่างหาได้ยากยิ่ง
เมื่อมองดูเพื่อนผู้ป่วยที่กำลังอาบแดดอยู่ด้านนอก หลี่ฮั่วหวังมิได้ลงมือในทันที แต่เริ่มใคร่ครวญวางแผนเงียบๆ ภายในใจ
“ตอนนี้ฉันจะมัวแต่นั่งรอเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้ ไม่แน่ว่าพอภาพหลอนจางหายไป สิบแปดค่ำเดือนสิบสองอาจจะแก้ไขการรับรู้ของฉันอีกรอบก็ได้ ฉันต้องอาศัยการลงมือในภาพหลอนเพื่อส่งผลกระทบไปถึงอีกฟากหนึ่ง”
ยังนับว่าดีที่ในมือของหลี่ฮั่วหวังใช่ว่าจะไม่มีไพ่ใบอื่น ผ่านเรื่องราวมาสองครั้งสองครา เขาก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพหลอนจะเกิดขึ้นในความเป็นจริงด้วยเช่นกัน ทั้งยังพอจะเข้าใจเกี่ยวกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองอยู่บ้างแล้ว
หลี่ฮั่วหวังจดจำเส้นทางที่ตนเพิ่งเดินผ่านมาได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้เขาต้องกลับไป กลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลอู๋ เพื่อเตือนคนอื่นๆ ว่าหลี่ฮั่วหวังคนนั้นคือตัวปลอม!
ตั้งแต่ต้นจนจบ สิบแปดค่ำเดือนสิบสองกล้าเพียงลอบเล่นงานอยู่ในเงามืด แม้แต่จะโผล่หัวออกมาสักครั้งก็ยังไม่กล้า นั่นหมายความว่าหากต้องปะทะกันซึ่งหน้า ฝีมือของมันย่อมไม่ได้เรื่องเป็นแน่
ขอเพียงกลอุบายเหล่านี้ของมันไร้ประโยชน์ เกรงว่าจะสู้หญิงเท้าเล็กก่อนหน้านี้ไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ท่านพเนจรย่อมกำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดาย
ครั้นคิดแผนการรับมือได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะเตรียมยันกายลุกขึ้นนั่ง เขากลับพบว่ามือทั้งสองข้างของตนถูกมัดติดไว้กับเตียง
ทว่าสิ่งนี้มิอาจพันธนาการหลี่ฮั่วหวังได้ สำหรับทุกสิ่งในภาพหลอนนี้ เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีตั้งนานแล้ว หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปทางไมโครโฟนตรงหัวเตียง แสร้งทำตัวเหมือนในอดีตแล้วร้องตะโกนว่า “วันนี้พี่สาวคนสวยคนไหนเข้าเวรเหรอครับ ช่วยมาแก้เชือกให้ผมทีสิ ผมปวดฉี่จนทนไม่ไหวแล้ว”
ผ่านไปไม่นาน พยาบาลร่างท้วมคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความตื่นเต้น แล้วช่วยแก้เชือกให้หลี่ฮั่วหวัง
“ตายแล้ว!! เสี่ยวหลี่ ในที่สุดเธอก็ได้สติแล้วเหรอ ครั้งนี้ทำไมนานขนาดนี้ ทำเอาฉันใจหายใจคว่ำหมด นึกว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้วเสียอีก!”
“เธอรอเดี๋ยวนะ ฉันจะรีบไปบอกหยางน่าให้มาหา แฟนตัวน้อยของเธอถ้ารู้ว่าเธอหายดีแล้ว ต้องดีใจจนกระโดดตัวลอยแน่ๆ เธอไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้น้องเขาร้องไห้ไปกี่รอบแล้ว”
คำพูดของพยาบาลมิได้ทำให้จิตใจอันสงบนิ่งของหลี่ฮั่วหวังเกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ไม่ว่าที่นี่จะงดงามเพียงใด ทว่าของปลอมย่อมเป็นของปลอมอยู่วันยังค่ำ
ซือไท่จิ้งซินมักจะกล่าวเสมอว่าจิตใจของจิตวิสุทธิ์เต็มไปด้วยความสับสนงุนงง หากแต่หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้คิดเช่นนั้น เขามองเห็นทุกสิ่งกระจ่างแจ้งแล้ว ย่อมไม่มีทางมองว่าสิ่งลวงตาทั้งหมดที่นี่คือความจริงเด็ดขาด
อาศัยจังหวะที่พยาบาลหันหลังวิ่งออกไปเพื่อแจ้งให้หมอทราบ หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มหลบหนีไปตามเส้นทางที่จำได้ในใจ
สำหรับโรงพยาบาลแห่งนี้ หลี่ฮั่วหวังคุ้นเคยเป็นอย่างดี การจะหาทางออกไปจึงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงเป่านกหวีดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ดังขึ้นในลานตึก เขากลับทำเป็นหูทวนลม ก้มหน้าก้มตาวิ่งพุ่งตรงไปยังถนนใหญ่
“ภาพหลอน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นภาพหลอน!”
ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีเวลามาสนใจภาพหลอนพวกนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวกับคนอื่นๆ ยังคงอยู่ใต้การควบคุมของสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง อาจตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเมื่อ
เมื่อมาถึงถนนใหญ่ ชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าสลับขาวบนร่างของหลี่ฮั่วหวังย่อมดึงดูดสายตาของผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัด หลายคนถึงกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
“เฮ้ คนนี้เป็นอะไรน่ะ ทำไมถึงเดินเท้าเปล่าออกมาแบบนั้น ไม่หนาวเหรอ”
“เธอดูสิ บนเสื้อเขามีชื่อโรงพยาบาลอยู่ด้วย ตายจริง หนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชนี่นา ต้องแจ้งตำรวจไหมเนี่ย”
“จริงเหรอเนี่ย หรือจะเป็นพวกเน็ตไอดอลทำคอนเทนต์ พวกนั้นอยากดังจนทำได้ทุกอย่างแหละ”
“ของปลอม ทั้งหมดล้วนเป็นของปลอม ฉันเคยโดนพวกแกหลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีวันยอมโดนหลอกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!” หลี่ฮั่วหวังที่กัดเหงือกจนเลือดซิบกู่ร้องอยู่ภายในใจอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
หลังจากเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตามท้องถนนไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลอู๋ในความทรงจำ แต่ในภาพหลอนนี้ ตัวเขากลับกำลังยืนอยู่ตรงกึ่งกลางถนนใหญ่
แม้ว่ารอบด้านจะมีรถยนต์แล่นขวักไขว่ผ่านไปมาไม่ขาดสาย แต่หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของปลอม ล้วนเป็นภาพหลอน รถยนต์ไม่มีทางชนโดนตนเองได้อย่างแน่นอน
หลี่ฮั่วหวังตะโกนสุดเสียงใส่ขบวนรถยนต์ที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสายเบื้องหน้า “ไป๋หลิงเหมี่ยว! รีบหยิบกระดิ่งของข้าขึ้นมา! สั่นกระดิ่ง! สั่นเรียกท่านพเนจรออกมา! หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ข้างพวกเจ้าเป็นตัวปลอม! สั่งให้ท่านพเนจรโจมตีมัน!”
“ปี๊นๆๆ ปิ๊ปๆๆ!” เพราะ “ความดีความชอบ” ของหลี่ฮั่วหวัง ถนนจึงเกิดการจราจรติดขัดตามคาด
รถยนต์ทุกคันส่งเสียงดังระงมขึ้นในบัดดล กระนั้นหลี่ฮั่วหวังกลับแย้มยิ้ม เห็นได้ชัดว่าไป๋หลิงเหมี่ยวทำตามที่บอกแล้ว เสียงแตรรถเหล่านี้ล้วนเป็นผลลัพธ์จากเสียงกระดิ่งที่ถูกภาพหลอนบิดเบือนไป
ในเวลานี้เอง เจ้าของรถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งได้ชะโงกศีรษะออกมาจากหน้าต่าง ตะคอกอย่างกร่างเก่งว่า “ไอ้โรคจิตเอ๊ย! อยากตายใช่ไหมวะ! ไสหัวไปเร็วเข้า! ระวังพ่อจะซัดให้พิการ!!”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังอยู่ในสภาวะตื่นเต้นพลันสะบัดหน้าหันขวับ จ้องเขม็งไปยังรถสปอร์ตสีแดงสดคันนั้น เขารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ทอดมองมาจากบนรถสปอร์ตคันนั้นตรงมายังร่างของตน
“รถคันนี้กำลังมองฉันอยู่!!”
เขาเดินเข้าไป แสยะยิ้มจนเผยให้เห็นฟันขาววับอีกครา ก้มหน้าเอ่ยกับรถสปอร์ตสีแดงคันนั้น “ฮะๆ ที่แท้ในภาพหลอนเจ้ามีร่างจริงอยู่นี่เอง สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง!! ข้าหาเจ้าเจอแล้ว!”
สิบแปดค่ำเดือนสิบสองที่ไม่เคยปรากฏตัวในหมู่บ้านสกุลอู๋เลยสักครั้ง กลับมาปรากฏต่อหน้าหลี่ฮั่วหวังในรูปแบบเช่นนี้ นับเป็นลาภลอยที่เกินคาดโดยแท้
หลี่ฮั่วหวังยังคงตะโกนบอกเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่มองไม่เห็นต่อไป “ทุกคนมองมาทางข้า ไม่ว่าตรงหน้าข้าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม! รีบโจมตีมันสุดกำลัง! สิ่งนี้แหละคือสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง!!”
และในเวลานี้เอง เจ้าของรถสปอร์ตก็สังเกตเห็นตัวอักษรสีแดงคำว่าโรงพยาบาลจิตเวชอันติ้งตรงอกเสื้อข้างซ้ายของหลี่ฮั่วหวัง
ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้งโหยงด้วยความหวาดผวา ความกร่างเก่งเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น รีบมุดกลับเข้าไปในรถอย่างลนลานพลางเลื่อนปิดกระจกหน้าต่างลงอย่างรวดเร็ว มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมา
“ฮัลโหล! 110 ใช่ไหมครับ! พวกคุณรีบมาเร็วเข้า! ตรงวงเวียนใหญ่มีคนบ้าหลุดออกมาคนหนึ่ง! ใช่ครับ วงเวียนใหญ่ข้างวอลมาร์ต รีบหน่อยครับ!”
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะยกเท้าขึ้นหมายจะถีบเข้าใส่ฝากระโปรงหน้ารถสปอร์ตสีแดง หากกลับชะงักหยุดลงกะทันหัน
ตัวเขาที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนพลันสะบัดหน้าหันไปมองรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีแดงคันหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป สายตาที่เคยอยู่บนรถสปอร์ตได้ย้ายไปจับจ้องอยู่บนสิ่งนั้นแล้ว
แย่แล้ว! สิบแปดค่ำเดือนสิบสองรู้ตัวว่าถูกพบเข้าแล้ว จึงเตรียมจะหนี!
“คิดจะหนีรึ ไม่ง่ายดายปานนั้นหรอก! ทุกคนรีบตามมา!! สิ่งนั้นต้องบาดเจ็บแน่! มันกำลังหดเล็กลง!!” หลี่ฮั่วหวังออกตัววิ่งไล่กวดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสีแดงคันนั้นทันที
กำลังโหลดความเห็น...