คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 92

ตอน 92

ตอนที่ 92 สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง

เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยเช่นนั้น อู๋ชิงที่ใบหน้ายังบวมเป่งไปซีกหนึ่งก็แค่นเสียงฮึ ยกชามขึ้นแล้วขยับเก้าอี้ หันหลังให้ชายหนุ่มผู้ก้าวเดินออกมาจากห้องปีกตะวันตกทันที

“เหอะ เช่นนั้นก็กลายเป็นข้าที่ใจแคบไปเสียแล้ว ศิษย์พี่หลี่ ท่านเกลี้ยกล่อมเขาได้คงต้องเสียเงินไปไม่น้อยกระมัง”

เขากล่าวจบก็เดินดุ่มเข้าไปในห้องโถงใหญ่ หยิบหมั่นโถวแป้งข้าวโพดสีเหลืองนวลจากในชามขึ้นมากัดกินคำหนึ่ง

“เฮ้ย! เจ้าเด็กคนนี้นี่ พูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร!! มีแม่ให้กำเนิดแต่ไม่มีแม่สั่งสอนใช่หรือไม่”

เมื่อมีหลี่ฮั่วหวังคอยให้ท้าย ท่าทีของอู๋ชิงจึงต่างไปจากตอนถูกมัดไว้เมื่อคืนอย่างเห็นได้ชัด

ครั้นได้ยินว่าตาเฒ่าผู้นี้ยังบังอาจเหยียดหยามมารดาของตน โทสะที่สะกดกลั้นไว้ในใจก็ระเบิดออกในพริบตา “เคร้ง!” กระบี่ยาวที่ตัดเหล็กได้ดุจตัดโคลนถูกชักออกจากฝัก ชี้ตรงไปยังเคราแพะของอู๋ชิง “หากแน่จริงก็ลองพูดอีกครั้งดู!!”

“จะทำอันใด จะทำอันใดกัน!” ลูกชายหกคนกับหลานชายอีกแปดคนของอู๋ชิงวางชามลงทันควัน ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วกรูเข้ามาล้อมด้วยท่าทีดุดัน

“ไอ้ชาติชั่ว! คิดว่าข้าจะกลัวพวกเจ้ารึ! ผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาก็ลองดู!! มือข้าเปื้อนเลือดมาแล้วหลายร้อยชีวิต! จะเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เดือดร้อนอันใด แน่จริงก็ก้าวเข้ามาอีกก้าว!”

เมื่อมองสายตาที่ไม่เป็นมิตรของคนเหล่านี้ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านจนถึงขีดสุดตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“วางกระบี่ลง แล้วออกไปยืนหน้าประตูเดี๋ยวนี้!!” เสียงตวาดแผดดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดอันร้อนระอุ

พอเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังบึ้งตึงเคร่งขรึม เขาก็รู้ว่าศิษย์พี่โกรธเข้าจริงแล้ว จึงได้แต่ตวัดสายตาดูแคลนมองคนสกุลอู๋รอบด้านปราดหนึ่ง ก่อนจะเก็บกระบี่แล้วหันหลังเดินไปยังหน้าประตู

เสียงของศิษย์พี่หลี่ยังคงแว่วเข้าหูเขาอย่างต่อเนื่อง “ท่านผู้เฒ่า คนหนุ่มขนยังไม่ทันขึ้นปากก็มักชอบโอ้อวดพูดจาข่มขู่ไปเรื่อย แท้จริงแล้วล้วนเหลวไหลทั้งสิ้น เจ้าเด็กนี่ไม่เคยฆ่าใครเลยแม้แต่คนเดียว”

“ฮึ เด็กเมื่อวานซืนข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรงเช่นนี้ ข้าจะดูไม่ออกเชียวรึ ปัดโธ่เอ๋ย เจ้าเด็กพรรค์นี้ คิดว่าตนเองเก่งกาจมาจากไหนกัน ที่แท้ก็แค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง เกลือที่ตาเฒ่าอย่างข้ากินยังมากกว่าข้าวที่เขากินเสียอีก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็โกรธจนแทบจะหันหลังกลับไป เด็กแล้วอย่างไร อายุสิบสี่แล้วยังไม่นับว่าเป็นบุรุษอีกหรือ ตาเฒ่าผู้นี้ดีแต่ยกความแก่มาข่มคนอื่น

ทว่าเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเยียบของหลี่ฮั่วหวังที่พุ่งมายังตน หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ รีบวิ่งพรวดออกไปนอกประตูทันที

ในยามเช้าตรู่ หมอกสีขาวบางเบาลอยเอื่อยอยู่เหนือทางเดินในหมู่บ้าน อากาศสดชื่นแจ่มใสเป็นอย่างยิ่ง เขายืดแขนทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าบิดขี้เกียจอย่างเต็มแรง จากนั้นจึงถลกแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนขึ้น แล้วนั่งยองๆ ลงบนพื้นเพื่อเฝ้าดูฝูงมด

“นี่ หลวงจีน ท่านนั่งยองๆ ทำอันใดอยู่รึ”

เขาลุกขึ้นยืน จัดแจงจีวรสีเหลืองบนกายให้เรียบร้อย แล้วประนมมือคารวะเด็กสาวผมขาวเบื้องหน้าอย่างสุภาพนอบน้อม “อมิตาภพุทธ ประเสริฐแท้ ประเสริฐแท้ อาตมาภาพกำลังเจริญสมาธิภาวนาอยู่”

“คิกๆ หลวงจีนท่านนี้นี่น่าขันจริง ราวกับเด็กเล็กๆ แท้ๆ นั่งดูมดย้ายรังยังจะบอกว่าเจริญสมาธิภาวนาอันใดอีก”

ยามมองดูแพขนตาสีขาวของเด็กสาวที่สั่นไหวเบาๆ หลวงจีนก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ คล้ายกับนึกถึงสิ่งใดขึ้นมาได้

ทว่าเมื่อได้สติกลับมา เขาก็รีบก้มหน้าลงท่องคัมภีร์พระธรรมในทันที ไม่กล้าสบตากับเด็กสาวผู้สั่นคลอนจิตใจใฝ่ธรรมของตนได้ง่ายดายเบื้องหน้าอีกต่อไป

“ท่านก็เจริญสมาธิของท่านให้ดีเถิด ลาก่อน”

ขณะทอดสายตามองส่งเด็กสาวผู้นั้นเดินเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลอู๋ เขาก็พบว่าในลานเรือนยังมีใบหน้าแปลกตาที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนอยู่อีกหลายคน “เรือนของหัวหน้าหมู่บ้านอู๋มีแขกมาเยือนรึ เหตุใดวันก่อนๆ จึงมิเคยได้ยินมาก่อนเลยเล่า”

หลวงจีนยืนอยู่ที่เดิมพลางเฝ้ามองคนต่างถิ่นรูปร่างหน้าตาประหลาดเหล่านั้น ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นตบหน้าผากตนเองฉาดหนึ่ง

“นี่อาตมาเป็นอันใดไป เหตุใดจึงทำตัวเหมือนพวกหญิงปากสว่างแถวหัวหมู่บ้าน มาสอดรู้เรื่องในบ้านของผู้อื่นได้ ผู้สละทางโลกมิพึงข้องแวะกับเรื่องทางโลก อาตมากลับไปสวดมนต์ของตนดีกว่า” หลวงจีนรีบหันหลังกลับพลางหมุนลูกประคำในมือ มุ่งหน้าเดินกลับไปยังวัดของตน

เดินไปเดินมา เขาก็แลเห็นกองมูลสัตว์กองหนึ่งอยู่บนพื้น ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไปใกล้ เด็กคนหนึ่งที่สะพายตะกร้าสานไว้ข้างหลังก็วิ่งถลันเข้ามา โกยมูลวัวก้อนนั้นโยนใส่ตะกร้าสานด้านหลังตนเองทันที “นี่เป็นมูลที่วัวบ้านข้าถ่ายไว้ มันเป็นของข้า!”

พอเขาได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที “มูลที่วัวบ้านเจ้าถ่ายไว้อันใดกัน! ข้ายังบอกได้เลยว่าเป็นมูลที่วัวบ้านข้าถ่ายไว้! ไม่ได้! มูลวัวก้อนนี้ต้องยกให้ข้า!”

เด็กคนนั้นเอามือทั้งสองข้างดึงแก้มทำหน้าผีใส่เขา “น่าไม่อาย น่าไม่อาย~ เป็นตาเฒ่าแก่กะโหลกกะลาปานนี้แล้ว ยังจะมาแย่งมูลวัวกับเด็กอีก”

ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาพลันแดงก่ำด้วยความอับอาย ยกไม้เท้าขึ้นหมายจะสั่งสอนเจ้าเด็กที่ไม่รู้จักเคารพคนแก่รักใคร่เด็กเล็กผู้นี้เสียหน่อย

ครั้นเห็นอีกฝ่ายทำหน้าผีแล้ววิ่งปรู๊ดหนีไป เขาก็อดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ตนเองก็อายุปูนนี้แล้วแท้ๆ เหตุใดจึงยังไปถือสาเด็กเล็กๆ อยู่อีก”

เขาเท้าไม้เท้าย่างก้าวช้าๆ กลับมายังลานบ้านหลังน้อยที่ตนใช้ชีวิตอยู่มาตลอดทั้งชาติ ค่อยๆ หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้โยก เฝ้ามองใบไม้ร่วงหล่นในลานบ้านอย่างเงียบสงบ พลางหวนรำลึกถึงชีวิตอันแสนธรรมดาสามัญของตน

ขณะนั้นเอง เสียงหยอกเย้าของเพื่อนบ้านเก่าก็ดังมาจากหน้าประตู “ตาเฒ่ากระดูกผุเอ๋ย~ ปีนี้เจ้าก็แปดสิบสี่แล้ว คนโบราณว่าไว้ไม่ผิด เจ็ดสิบสามแปดสิบสี่ ยมบาลไม่เรียกก็ต้องไปเอง แล้วเจ้าจะไปเมื่อใดเล่า ฮ่าๆๆ~”

“เฮอะ! เจ้าแก่นี่ ดีแต่แช่งข้า คอยดูเถิด ข้าจะด่ากลับให้สาสม”

ทว่าในตอนที่เขากำลังจะยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้โยกนั่นเอง ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกสายหนึ่งขึ้นมา เวลาของตนมาถึงแล้ว ในอดีตมักได้ยินคนเฒ่าคนแก่พูดกันว่า ก่อนตายย่อมมีลางบอกเหตุ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีอยู่จริง

เขารู้สึกว่าทุกสิ่งรอบกายกำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ ตนเองคล้ายกำลังลอยสูงขึ้น ร่างกายเบาหวิว สบายยิ่งนัก “ที่แท้.....นี่เองหรือคือความรู้สึกของความตาย”

หากแต่ในชั่วพริบตาถัดมา รอบด้านพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป แม้แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นของเขาก็บิดเบี้ยวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

บางคราแปรเปลี่ยนเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี บางคราก็เปลี่ยนเป็นพระสงฆ์ที่มีรอยประทับศีลอยู่บนศีรษะ อีกทั้งยังพยายามแปรเปลี่ยนไปเป็นหญิงชราอีกคนหนึ่ง

ครั้นสลับเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วอยู่หลายหน ในที่สุดใบหน้าของเขาก็หยุดนิ่งและกลับคืนสู่รูปโฉมของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง

เมื่อมองดูผนังสีขาวตรงหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกตา เขาก็ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ คำถามอันเป็นที่สุดสามข้อผุดขึ้นมาในสมองของเขา

“ฉันเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน แล้วฉันต้องทำอะไร”

ประจวบเหมาะกับที่มีคนไข้ในชุดผู้ป่วยสองคนเดินคุยกันผ่านริมหน้าต่างข้างๆ พอดี

“ฉันไม่เหมือนพวกนายนะ ฉันเป็นโรคประสาทไม่ใช่โรคจิต โรคประสาทมันหมายถึงระบบประสาทส่วนกลางหรือปลายประสาทเกิดความผิดปกติก็เท่านั้นเอง โรคประสาทน่ะถูกดึงไปเหมารวมจนเสียชื่อเพราะพวกโรคจิตแท้ๆ! โน่น นายดูสิ อย่างเสี่ยวหลี่นั่นน่ะถึงจะเรียกว่าโรคจิตของจริง เพ้อเจ้อไปวันๆ แถมยังทำร้ายตัวเองอีก”

“นายก็พูดให้น้อยๆ หน่อยเถอะ เจ้าหนุ่มนี่ก็น่าสงสาร อายุยังน้อยแท้ๆ ดันต้องมาเจอโรคร้ายแรงขนาดนี้”

“ไอ้หนูหลี่ฮั่วหวังมันจะลุกขึ้นมาด่าฉันได้หรือไง เฮอะ ถ้าเป็นอย่างนั้นได้จริงก็ดีสิ ฉันยอมโดนด่าสักสองสามคำเลย”

“หลี่ฮั่วหวัง?” ในชั่วขณะนั้น หลี่ฮั่วหวังก็จำทุกสิ่งทุกอย่างได้ หลังจากไล่เรียงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดในหัวอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง เขาก็เข้าใจเรื่องราวทุกอย่างขึ้นมาทันที

ความสับสนงุนงงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังถูกแทนที่ด้วยความดุร้ายอย่างรวดเร็ว เขาแผดเสียงคำรามลั่น

“ฉันไม่ได้เป็นหลวงจีนหรือตาเฒ่าบ้าบออะไรทั้งนั้น! ฉันคือหลี่ฮั่วหวัง! สิบแปดค่ำเดือนสิบสองขโมยชื่อของฉันไป!!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 92
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 93 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 91กลับหน้าเรื่อง
ตอน 91ตอน 93