ตอนที่ 91 หลี่ฮั่วหวัง
บนเส้นทางขากลับ รอบข้างเงียบสงัดจนน่ากลัว นอกจากเสียงฝีเท้าแล้วก็ไม่มีสรรพเสียงอื่นใดอีก
การเดินอยู่ในสถานที่พรรค์นี้ หัวใจของทุกคนต่างแขวนเติ่งอยู่บนเส้นด้าย
ทว่าเดินไปได้ไม่นานเท่าใด เสียงฝีเท้าพลันชะงักลง หลี่ฮั่วหวังและพวกพ้องจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดรอบทิศทาง และดวงตาสีเขียวเรืองรองที่โผล่พรวดขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดนั้น
นั่นมิใช่เพียงคู่เดียว หากเป็นฝูงใหญ่ สิ่งที่อยู่ในความมืดมิได้ทำสิ่งใด เพียงใช้ดวงตาสีเขียวทั้งใหญ่และเล็กเหล่านั้นจ้องพวกเขาเขม็ง
ในสายตาของพวกหลี่ฮั่วหวัง ราวกับว่าท่ามกลางความมืดมิดได้ให้กำเนิดสัตว์ประหลาดที่มีดวงตาขึ้นพรึ่บเต็มตัวตนหนึ่ง
“บัดซบ!” ถูกอีกฝ่ายปั่นหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลี่ฮั่วหวังที่หงุดหงิดพลันมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ขณะที่มือขวากระชากไปด้านหลังอย่างแรง ม้วนไม้ไผ่สีแดงก็คลี่ออกตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่วหวังยกนิ้วชี้ขวาขึ้น จ่อเข้าไปใกล้ขอบม้วนไม้ไผ่อันคมกริบ
เมื่อหลี่ฮั่วหวังงัดอีกครา เล็บของเขาก็หลุดออกจากผู้เป็นเจ้าของ หมุนคว้างพาหยาดโลหิตมุดหายเข้าไปในความมืดรอบด้าน
ชั่วครู่ต่อมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน ดวงตาสีเขียวเรืองรองในความมืดก็เริ่มลดลงไปคู่หนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ เมื่อเล็บที่สามหลุดไป ดวงตาทั้งหมดในความมืดมิดก็อันตรธานหายไปจนสิ้น กลิ่นคาวเหม็นเน่าเริ่มลอยตลบอบอวลในอากาศ
ยามที่พวกเขาถือโคมไฟเดินเข้าไป แสงไฟก็ส่องให้เห็นภาพอันน่าเวทนาของเศษเนื้อและเลือดที่เละเทะอยู่เบื้องหน้า
ถึงยามนี้พวกหลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งรู้ว่า ดวงตาเหล่านั้นมิใช่สิ่งชั่วร้ายอันใด หากเป็นสัตว์ในป่า ทั้งแมวป่า เม่น จิ้งจอก มีครบทุกอย่าง เพียงแต่บัดนี้พวกมันตายสิ้นแล้ว ซากแหลกเหลวไม่มีร่างใดสมบูรณ์
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราทำผิดกฎอีกแล้วหรือไม่เจ้าคะ พวกเขาบอกมิใช่รึว่ามิให้พวกเราไปตอแยเดรัจฉานเหล่านี้” คำพูดของเสี่ยวหม่านทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้คิดเช่นนั้น เขายกเท้าขวาขึ้นแล้วกระทืบลงไปอย่างแรง เหยียบหัวสุนัขจิ้งจอกข้างเท้าจนแหลกเละไม่มีชิ้นดี
“กฎบ้าบออันใด! มีแต่แกล้งทำเป็นลึกลับหลอกคนทั้งนั้น หากไอ้สิ่งนี้สู้พวกเราซึ่งหน้าได้ ยังจะต้องเปลืองแรงทำเรื่องพวกนี้อีกรึ เรื่องเช่นนี้อย่าได้ถูกคนอื่นจูงจมูก กลับเรือน!”
เดินไปอีกราวครึ่งก้านธูป พวกเขาก็เห็นแสงสว่างจากลานเรือนตระกูลอู๋อีกครา
“หลี่ฮั่วหวัง!” เสียงตะโกนก้องที่ราวกับลอยมาจากที่อันไกลโพ้นทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงักลง
“ใคร!” หลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไป มองฝ่าเข้าไปในความมืดมิด ทว่าก็ยังคงไม่พบสิ่งใดเช่นเดิม
“เจ้าหลอกตบตาต่อไปเถิด สักวันเจ้าจะหลอกต่อไปไม่ได้! สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง ข้าขอบอกเจ้าไว้! ดวงตาคู่นี้ของเจ้า ข้าต้องเอามาให้ได้!!”
หลังจากทิ้งคำขู่สำทับไว้อย่างเหี้ยมเกรียม เขาก็พาคนอื่นๆ กลับเข้าสู่ลานเรือนตระกูลอู๋ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
หัวหน้าหมู่บ้านเคราแพะที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นถูกมัดติดกับเสา ชามน้ำแกงผักเย็นชืดบนโต๊ะถูกยกขึ้นมา แล้วสาดโครมเข้าใส่หน้าของเขาเต็มเหนี่ยว
“แค่กๆ~!” ครั้นอู๋ชิงลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก็เห็นหลี่ฮั่วหวังที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เขากลัวจนตัวสั่น “ที่แท้พวกเจ้าเป็นโจรดักปล้นรึ!!”
“เพียะ” เมื่อฝ่ามือฟาดฉาดลงไป ครึ่งหน้าของอู๋ชิงก็บวมเป่งขึ้นมาทันตาเห็น เขาโดนตบจนมึนงงไปในทันที
“บอกมา!! สิบแปดค่ำเดือนสิบสองอยู่ที่ใด พวกเจ้าเกี่ยวข้องอันใดกับมันกันแน่”
“พวกเจ้าพูดเรื่องอันใดกัน ขะ-ข้าขอบอกพวกเจ้าไว้ก่อน ที่นี่คือหมู่บ้านสกุลอู๋ คนทั้งหมู่บ้านแซ่อู๋! หากพวกเจ้าคิดจะลงมือจริง ก็ชั่งน้ำหนักดูให้ดีเสียก่อน!”
เมื่อเห็นอู๋ชิงยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาก็ฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวซี่คมกริบ
“ผู้เฒ่า ข้าให้เกียรติก่อนค่อยใช้กำลัง สิบแปดค่ำเดือนสิบสองเกี่ยวพันถึงการที่ข้าจะรอดหรือไม่ หากเจ้ายังปากแข็งปกป้องมันอยู่ อย่าหาว่าข้าลงมือหนักก็แล้วกัน”
พลางพูดเขาก็ยกมือขวาที่เพิ่งถูกงัดเล็บออกและยังมีเลือดหยดติ๋งๆ ขึ้นมา ตบเบาๆ ลงบนเครื่องทรมานที่แผ่ออกตรงชายเสื้อของตน
“ของพวกนี้ข้าไม่ได้คิดจะใช้กับตัวเองอย่างเดียวหรอก ในยามคับขัน ของพวกนี้ก็เป็นกุญแจได้เหมือนกัน กุญแจที่ไขเปิดหัวใจของทุกคนได้!”
เมื่อได้ยินคำนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวที่มีสีหน้ากังวลเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แต่กลับถูกเสี่ยวหม่านดึงรั้งเอาไว้ นางส่ายหน้าเบาๆ
“พวกเจ้า... พวกเจ้าต้องการอันใดกันแน่ สิบแปดค่ำเดือนสิบสองอันใดกัน ชิงหมิงเพิ่งผ่านพ้นไป อีกนานกว่าจะถึงเดือนสิบสอง เจ้าหนุ่ม ไว้ชีวิตข้าเถิด ถือว่าสงสารคนแก่อย่างข้า” อู๋ชิงกลัวจนหน้าถอดสี
เห็นอีกฝ่ายยังคงปากแข็ง มือขวาของหลี่ฮั่วหวังก็สะกิดวูบ เหล็กแหลมยาวขนาดเล็กที่มีคมเบ็ดเรียงรายเต็มเล่มพลันปรากฏขึ้นในมือเขา
หลี่ฮั่วหวังที่มีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมถือเหล็กแหลมยาวอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จ่อเข้าไปใกล้กระดูกไหปลาร้าของอู๋ชิงอย่างช้าๆ
อู๋ชิงลนลานอย่างเห็นได้ชัด เขาร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนก ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไม่ยอมปริปากบอกสิ่งใดเกี่ยวกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่คมเหล็กทิ่มทะลุเนื้อผ้าเข้าไปแล้ว มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลังแล้วกดลงบนข้อมือของเขา “พอเถิด ดูท่าเขาจะไม่รู้อันใดจริงๆ”
“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไร คนพรรค์นี้ผิดปกติชัดๆ เพิ่งเข้าหมู่บ้านมาก็พูดเรื่องกฎนั่นกฎนี่ เขาต้องเกี่ยวข้องกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองแน่!”
“ใจเย็น แต่ก่อนเจ้ามิใช่คนเช่นนี้ เจ้าทำเช่นนี้รังแต่จะยิ่งเหมือนตันหยางจื่อเข้าไปทุกที”
ได้ยินคำนี้ ในใจของเขาพลันกระตุกวูบ โดยไม่รู้ตัว ตนกลับไม่เห็นคนอื่นเป็นคนเข้าไปทุกทีจริงๆ เหมือนไอ้หัวขี้กลากที่จับคนมาหลอมโอสถไม่มีผิด
เขารีบเก็บเหล็กแหลมยาวในมือกลับไปอย่างรวดเร็ว เอี้ยวคอกล่าวว่า “ขอบใจที่เตือน ศิษย์พี่หลี่ หากเจ้าไม่พูดขึ้นมา ข้าเกือบจะดึงสติกลับมาไม่ทันแล้ว”
ทันใดนั้นเขาก็เห็นหลี่ฮั่วหวังผู้สวมชุดนักพรตสีแดงชาดยืนอยู่ตรงหน้า เผยรอยยิ้มบางๆ อันคุ้นเคยออกมา
“เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน จะพูดจาเกรงอกเกรงใจเช่นนี้ไปไย เพลานี้ควรคิดได้แล้วว่าเมื่อไร้เบาะแสอื่น ต่อจากนี้ควรทำเช่นไรดี”
เขาขมวดคิ้วแน่นพลางมองชายชราตรงหน้าที่เกือบจะหมดสติไป และครุ่นคิดถึงปัญหานี้อยู่ในใจเงียบๆ
แม้จะกล่าวว่าการลงมือรุนแรงเมื่อครู่อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากตันหยางจื่อ ถึงกระนั้นเขาก็รู้ดีเช่นกันว่า มันแยกไม่ออกจากเรื่องที่เวลาเริ่มกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ
หากหาสิบแปดค่ำเดือนสิบสองไม่พบก็กำจัดตันหยางจื่อที่สิงอยู่ในร่างตนไม่ได้ ได้แต่มองตัวเองกลายเป็นเหมือนตันหยางจื่อขึ้นทุกที ตนรอไม่ได้จริงๆ
“หรือพวกเรารอให้ฟ้าสางแล้วค่อยไปถามชาวบ้านคนอื่นดูขอรับ บางทีคนอื่นอาจจะรู้ก็ได้” โก่วหวาเอ่ยเตือน
“เอาเถิด คืนนี้ผ่านเรื่องมามากเพียงนี้ ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว ยามนี้คงทำได้เพียงเท่านี้ รอฟ้าสางแล้วข้าจะไปพูดเอง”
เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังกล่าวเช่นนั้นแล้ว เขาก็ไม่พูดสิ่งใดอีก หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องปีกตะวันตก
ครั้นฟ้าสาง หลังจากตื่นขึ้นมาเขาก็พบว่าบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ได้ออกจากห้องนอนกันไปแล้ว
พอเขาเดินออกไปก็ต้องประหลาดใจที่พบว่า ศิษย์พี่ศิษย์น้องกลับทำตัวราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นั่งซดโจ๊กร่วมกับคนสกุลอู๋ ทั้งที่เมื่อคืนตนเพิ่งปฏิบัติต่ออู๋ชิงเช่นนั้นแท้ๆ
“รีบมากินข้าวเถิด ข้าได้อธิบายความลำบากใจของเจ้าให้หัวหน้าหมู่บ้านอู๋ฟังอย่างกระจ่างแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านอู๋มิใช่คนใจแคบดอก” หลี่ฮั่วหวังหันมาเอ่ยกับเขา
กำลังโหลดความเห็น...