ตอนที่ 90 แม่หนู
“คิกๆ เจ้าทำผิดกฎแล้วนะ” สุ้มเสียงนั้นแหลมเล็ก คล้ายเสียงสตรีอยู่บ้างแต่ก็ไม่เชิงทีเดียว
ชั่วขณะที่ได้ยินเสียงนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันหวนนึกถึงหญิงเท้าเล็กที่เคยร้องเรียกเทพมงคลขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย นางก็มีเสียงเช่นนี้
ครั้นหลี่ฮั่วหวังพาคนอื่นๆ เดินออกจากเรือนมายังลานบ้านด้วยสีหน้าระแวดระวังเต็มที่ ก็แลเห็นศีรษะเล็กๆ ศีรษะหนึ่งเกยอยู่บนกำแพงทางฝั่งซ้ายของตัวเรือน
เด็กหญิงผมเหลืองตัวกระเปี๊ยกที่ดูอายุเพียงห้าหกขวบนางหนึ่งบัดนี้กำลังเกาะอยู่บนยอดกำแพงสูงใหญ่ กำลังมองเข้ามาข้างในพลางหัวเราะคิกคัก ผมเปียแกละสองข้างบนศีรษะที่ผูกด้วยเชือกสีแดงชี้โด่งขึ้นมาอย่างเด่นชัด
“สีแดง!” ยามที่หลี่ฮั่วหวังมองเห็นเชือกสีแดงบนศีรษะของนาง หัวใจพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรงทันที
“หรือเด็กคนนี้จะเป็นสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง”
เมื่อเห็นเด็กหญิงคนนั้นยังคงหัวเราะคิกๆ ไม่หยุด หลี่ฮั่วหวังจึงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอ่ยถามขึ้นว่า “ข้าทำผิดกฎ เจ้าเองก็มิได้ดีไปกว่าข้าสักเท่าใดมิใช่รึ เพลากลางคืนห้ามมิให้ออกจากบ้านมิใช่รึ เหตุใดเจ้ายังอยู่ข้างนอกเล่า”
“ข้าเป็นเด็กนี่ พวกเจ้าผู้ใหญ่ห้ามออกมา แต่พวกเด็กอย่างข้าย่อมออกมาวิ่งเล่นได้” เด็กคนนั้นเผชิญหน้ากับพวกหลี่ฮั่วหวังโดยไม่แสดงท่าทีเป็นศัตรูแม้แต่น้อย
นางขยับศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วยิ้มแป้นเอ่ยต่อ “หากเจ้าให้ลูกกวาดข้ากิน ข้าก็จะไม่ไปบอกใคร”
ทว่าเมื่อเห็นตำแหน่งศีรษะของเด็กคนนี้ขยับเขยื้อน คนอื่นๆ พลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กำแพงของคฤหาสน์ตระกูลอู๋สูงใหญ่ยิ่งนัก อย่างน้อยที่สุดก็สูงถึงสองจั้ง
ทว่าเด็กหญิงคนนี้กลับเคลื่อนที่ไปตามขอบกำแพงได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ นั่นย่อมหมายความว่านางมิได้เหยียบบันไดอยู่ หากแต่ยืนอยู่ตรงนั้นโต้งๆ เลยทีเดียว!!
หลี่ฮั่วหวังจ้องมองศีรษะเล็กๆ นั่น สลับกับแนวกำแพงสูงสีเทามอมแมมที่อยู่เบื้องล่าง
เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า เด็กที่มีศีรษะขนาดธรรมดาคนหนึ่ง หากมีความสูงถึงหกเมตรจะมีโครงสร้างร่างกายเป็นเช่นไรกัน ตั๊กแตนกิ่งไม้อย่างนั้นหรือ
“คิกๆ ตกลงว่าเจ้าจะให้ลูกกวาดข้าหรือไม่เล่า หากเจ้าไม่ให้ ข้าจะตะโกนเรียกคนแล้วนะ” เด็กหญิงตัวน้อยบนขอบกำแพงยังคงเอ่ยเจื้อยแจ้ว
“ให้สิ ย่อมต้องให้อยู่แล้ว อย่าเพิ่งใจร้อน ยามนี้ข้าไม่ได้พกลูกกวาดมา ก็ต้องไปหยิบมาก่อนมิใช่รึ”
หลี่ฮั่วหวังเออออตามคำพูดของนาง จากนั้นจึงเอี้ยวตัวไปกระซิบสั่งการบางอย่างกับโก่วหวาที่อยู่ข้างกายด้วยเสียงแผ่วเบา
ครั้นได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง ใบหน้าของโก่วหวาพลันฉายแววหวาดผวาอย่างยิ่งยวด ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังยัดกระดิ่งเต๋าใส่อกเสื้อของเขา ในที่สุดโก่วหวาก็พยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือน
“เอาละ เขาไปหยิบลูกกวาดแล้ว เจ้ารอประเดี๋ยวเถิด อยู่เฉยๆ ก็เบื่อ พวกเรามาคุยกันสักหน่อยดีหรือไม่”
“ได้สิ ได้สิ ข้าชอบคุยกัน” เด็กหญิงตัวน้อยดูไร้เดียงสายิ่งนัก
ยามเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูนี้ น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังจึงนุ่มนวลเป็นอย่างยิ่ง
“เจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน เหตุใดก่อนหน้านี้ตรงหัวหมู่บ้านข้าถึงมิเคยเห็นเจ้าเลยเล่า”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้าเป็นลูกบ้านไหน พวกเขาต่างบอกว่าข้าเป็นลูกของท่านเทพเตาไฟ แต่ข้ากลับมิได้มีส่วนใดเหมือนรูปเคารพท่านเทพเตาไฟที่แปะอยู่บนฝาผนังนั่นแม้แต่น้อยเลยนะ” เด็กหญิงตอบ
“โอ้ เจ้าไม่เหมือนท่านเทพเตาไฟรึ ข้ากลับมองว่าเจ้าละม้ายคล้ายท่านเทพเตาไฟยิ่งนัก ชอบกินลูกกวาดเหมือนกันถึงเพียงนี้ ข้ายังจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนเซ่นไหว้เทพเตาไฟ ท่านปู่ของข้าจะต้องป้ายขนมหวานไว้ที่ปากรูปวาดของท่านอยู่เสมอ”
ระหว่างที่หลี่ฮั่วหวังกำลังเอ่ยสนทนา มือขวาของเขาก็ค่อยๆ วางทาบลงบนม้วนไม้ไผ่สีแดงด้านหลังอย่างเงียบเชียบ
ผมเปียแกละบนศีรษะของเด็กหญิงแกว่งไกวไปมาตามการส่ายหน้าของนาง “เจ้านี่พูดจาเพ้อเจ้อเสียจริง ชัดๆ อยู่ว่าท่านเทพเตาไฟมีตาสี่คู่มีมือตั้งห้าข้าง ซ้ำยังไม่มีขาอีกด้วย เจ้าดูสิว่าข้ามีตรงไหนเหมือนท่านบ้าง”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่ายอย่างซื่อบริสุทธิ์ ทุกคนในที่นั้นต่างรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง นี่มันผิดแผกไปจากเทพเตาไฟในจินตนาการของพวกเขาโดยสิ้นเชิง
“แม่หนูน้อย เจ้ากุเรื่องขึ้นมาใช่หรือไม่เล่า ท่านเทพเตาไฟจะมีมือห้าข้างได้อย่างไรกัน อีกอย่างหากท่านไม่มีขา แล้วจะเดินเหินได้อย่างไร”
ครั้นได้ยินหลี่ฮั่วหวังแสร้งกล่าวสงสัยอย่างจงใจ เด็กหญิงตัวน้อยก็พลันร้อนรนขึ้นมาทันที
“ข้าจะกุเรื่องได้อย่างไร ข้าเห็นมากับตาแท้ๆ อีกอย่างใครบอกว่าไม่มีขาแล้วจะเดินไม่ได้ ท่านเทพเตาไฟดึงไส้สีแดงของตัวเองออกมาจากสะดือใช้แทนขาได้ต่างหาก”
สิ้นเสียงของนาง ที่อีกฟากหนึ่งของกำแพงพลันมีเสียงโก่วหวาร้องตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวจนแทบจะร่ำไห้
“ศิษย์พี่หลี่!! นังเด็กบ้านี่ไม่มีตัวขอรับ!! มันเหลือแค่หัวอย่างเดียว!”
“ฟุ่บ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ศีรษะของเด็กหญิงคนนั้นพลันหดวูบลงไปใต้กำแพงในทันใด จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างถึงที่สุดของโก่วหวา
“เจ้าสั่นกระดิ่งสิ!!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด พุ่งตัวไปยังประตูใหญ่ของคฤหาสน์สกุลอู๋อย่างรวดเร็ว
ครั้นพวกเขามาถึงอีกฟากหนึ่งของกำแพง ก็แลเห็นโก่วหวากำลังตัวสั่นงันงก ร้องไห้คร่ำครวญพลางคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นไม่หยุด กางเกงของเขาเปียกชุ่มโชกไปหมดแล้ว
หลี่ฮั่วหวังเหลียวมองตรอกซอยอันมืดมิดรอบทิศทาง จากนั้นจึงรุดเข้าไปกระชากตัวโก่วหวาขึ้นมา คว้าเอากระดิ่งของตนคืนมา “อย่าเพิ่งโขก! รีบบอกมา! เมื่อครู่นี้หัวนั่นหนีไปทางไหนแล้ว!”
เมื่อเห็นมืออันสั่นเทาของโก่วหวาชี้ไปทางทิศตะวันออก หลี่ฮั่วหวังก็ปล่อยมือเหวี่ยงเขาลง มือหนึ่งถือกระบี่อีกมือหนึ่งชูโคมไฟแล้วรีบไล่กวดตามไปทันที
ภายใต้ความมืดสนิท สรรพสิ่งรอบกายราวกับแปรเปลี่ยนเป็นอสูรร้ายกินคน แยกเขี้ยวยิงฟันอยู่ระหว่างความมืดกับแสงโคม
ทว่าหลังจากวิ่งเตลิดไปไกลเป็นเวลานาน หลี่ฮั่วหวังกลับตามศีรษะเด็กหญิงคนนั้นไม่ทัน ซ้ำยังหลุดเข้ามาในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ดูเหมือนว่าจะมาถึงท้ายหมู่บ้านแล้ว ด้านหน้าไกลๆ นั้นคือป่าไผ่
เมื่อไม่พบสิ่งใด หลี่ฮั่วหวังจึงสบถพึมพำในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันหลังกลับไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่ถือโคมไฟวิ่งตามมา
ไม่ว่าเด็กหญิงคนนั้นจะเป็นสิ่งใด แต่โดยพื้นฐานแล้วพอจะคาดเดาได้ว่า แม้นางจะไม่ใช่สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง แต่ก็ต้องมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองเป็นแน่ ตนหาไม่ผิดที่ สิบแปดค่ำเดือนสิบสองอยู่ที่นี่จริงๆ
ครั้นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปตรงหน้าโคมไฟเหล่านั้น พลันต้องชะงักงัน คนเหล่านั้นล้วนเป็นพรรคพวกของตน หากแต่พวกเขากลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ถือโคมไฟยืนทื่ออยู่ตรงนั้น และหันหลังให้ตนอย่างพร้อมเพรียงกัน
“พวกเจ้ากำลังทำอันใดกันอยู่” หลี่ฮั่วหวังถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง กระชับกระดิ่งเต๋าในมือแน่น
สิ้นเสียงถามของเขา ทุกคนก็หันขวับกลับมาพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว! ใบหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้นทั้งหมด!
ใบหน้าเด็กหญิงที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วเหล่านั้นหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน “คิกคิกคิก เจ้าทำผิดกฎอีกแล้วนะ เจ้าไม่ยอมให้ลูกกวาดข้า ข้าจะไปฟ้องคนอื่น พวกเขาจะมาหาเจ้าแน่”
“กริ๋งๆๆๆ!” ชั่วขณะที่เสียงกระดิ่งบาดแก้วหูดังขึ้น บรรดาร่างเงาเหล่านั้นก็สลายตัวหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับความมืดมิดที่ถูกแสงสว่างสาดส่อง
เสียงกระดิ่งอันบาดหูย่อมดึงดูดความสนใจได้เป็นอย่างดีในความมืดมิด ไม่นานนัก หลี่ฮั่วหวังก็เห็นเหล่าศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ พากันล้อมวงเข้ามา กระนั้นคราวนี้ใบหน้าของพวกเขามิได้ถูกสับเปลี่ยนเป็นศีรษะของเด็กหญิงอีกต่อไป
หลังจากตรวจสอบข้อมูลที่มีเพียงศิษย์อารามลมใสเท่านั้นที่ล่วงรู้กับพวกเขาอย่างรอบคอบรอบหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยลอบถอนหายใจ คนเหล่านี้ล้วนเป็นตัวจริง
“ศิษย์พี่หลี่ เป็นอันใดไปขอรับ เมื่อครู่เกิดสิ่งใดขึ้น”
“ไม่มีอันใด แค่วิชาพรางตาเท่านั้น” หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า กวาดตามองความมืดรอบกายจนทั่ว ครั้นไม่พบสิ่งผิดปกติใดจึงพาคนอื่นๆ เดินย้อนกลับทางเดิม
แต่หลังจากพวกเขาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งก็พลันเบิกโพลงขึ้นมาจากความมืดมิด
กำลังโหลดความเห็น...