ตอนที่ 89 สกุลอู๋
หลังจากครุ่นคิดในใจรอบหนึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้า “ผู้เฒ่าว่ามาเถิด มีกฎเกณฑ์อันใดบ้างรึ”
“ข้อแรก ในหมู่บ้านสกุลอู๋ของเรา ห้ามเถียงคนเฒ่าคนแก่ โดยเฉพาะข้า” หัวหน้าหมู่บ้านเคราแพะยกนิ้วชี้ขึ้น
“กฎมีแค่นี้รึ” ไม่เพียงแต่หลี่ฮั่วหวังที่รู้สึกประหลาดใจ แม้แต่คนอื่นๆ ก็ยังรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
เดิมทีพวกเขานึกว่าจะเป็นกฎเกณฑ์พิสดารพิลึกกึกกืออันใด ผลลัพธ์กลับธรรมดาสามัญถึงเพียงนี้
“นี่มันกฎประจำตระกูลมิใช่รึ จะเอากฎตระกูลตัวเองมาบังคับคนนอกจริงหรือ”
หลี่ฮั่วหวังใช้มือเคาะโก่วหวาที่อยู่ข้างๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยกับหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านพูดต่อเถิด พวกเรากำลังฟังอยู่”
“ข้อสอง ที่นี่ของเราติดกับป่า มักมีสิ่งมีชีวิตในป่าออกมาข้างนอกเป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็นหนูหรือนกเค้าแมว พวกเจ้าห้ามตีและห้ามเหยียบพวกมันเด็ดขาด หากพบเจอบนทางเดิน พวกเจ้ายังต้องหลีกทางให้ก่อน แต่ก่อนพวกมันเคยมีบุญคุณต่อสกุลอู๋ของเรา”
“ข้อสาม พวกเจ้าเป็นแขกจากภายนอก ผู้ชายทุกคนห้ามพูดกับผู้หญิงในหมู่บ้านเรา กฎข้อนี้ปีก่อนๆ ไม่มีหรอก ทว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน มีพ่อค้าหาบเร่มาลักพาสะใภ้จากที่นี่ไปถึงสองคน!! เฮ้อ พอเอ่ยถึงพ่อค้าหาบเร่คนนั้นข้าก็โมโหขึ้นมา...”
ภายใต้การพร่ำบ่นไม่หยุดหย่อนของหัวหน้าหมู่บ้าน พวกหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ รับรู้กฎเกณฑ์สารพัดของหมู่บ้านสกุลอู๋ กระทั่งเรื่องหยุมหยิมอย่างห้ามขับถ่ายเรี่ยราดยังต้องยกขึ้นมาพูด
“น้ำตื้นตะพาบชุม ค่ายผุๆ นี่มีกฎบ้าบอมากมายนัก หรือพวกเราไม่ต้องพักที่นี่ดีกว่า”
“จุ๊ๆ เงียบแล้วตั้งใจฟัง”
เพลานี้ กฎของหัวหน้าหมู่บ้านก็ใกล้ถึงช่วงท้ายแล้ว “ข้อที่สิบเอ็ด ตกกลางคืนห้ามจุดตะเกียง และห้ามออกนอกบ้านตอนกลางคืน และข้อสุดท้าย ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม ต้องรอให้อีกฝ่ายหันมาก่อนจึงค่อยพูด ห้ามหันหลังพูดกับผู้อื่นเด็ดขาด”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วของหลี่ฮั่วหวังก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ข้อกำหนดสองข้อสุดท้ายนี้ทำให้เขารู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ
“แล้วหากข้าทำผิดกฎเหล่านี้เล่า จะเป็นอย่างไร”
“ทำผิดกฎรึ?!” ดวงตาทั้งสองข้างของหัวหน้าหมู่บ้านเบิกกว้างขึ้นมาทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ “ปรับเงิน! ผิดหนึ่งครั้งปรับหนึ่งตำลึง ผิดอีกก็ปรับอีก! ปรับจนกว่าจะไม่กล้าทำ! อย่าหาว่าพวกเราข่มเหงคนต่างถิ่นเลย คนในตระกูลเดียวกันก็โดนเหมือนกัน”
“...” หลี่ฮั่วหวังพลันเกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมา หรือว่าตนเองจะคิดผิดไป
เมื่อรู้สึกว่ามีคนดึงชายเสื้อของตน หลี่ฮั่วหวังจึงพยักหน้าให้ชายชราเคราแพะตรงหน้า “วางใจเถิด ผู้เฒ่า พวกเราล้วนเป็นคนรู้ความ”
“อืม เช่นนั้นก็ดี ไม่อย่างนั้นเมื่อเห็นพวกเจ้ายังพาเด็กมาด้วยสองคน ข้าคงไม่เปลืองน้ำลายหรอก แก่ตัวลงแล้ว ทนเห็นเด็กๆ ต้องลำบากไม่ได้”
ขณะเอ่ย เขาก็หันหลังเดินตรงเข้าไปในลานเรือนใหญ่ รถม้าสองคันจอดลงภายในลาน พวกหลี่ฮั่วหวังขนผ้าห่มเข้าไปในเรือนปีกฝั่งตะวันตกที่มีกลิ่นอับชื้นเล็กน้อย
ครั้นปัดกวาดเช็ดถูและจัดแจงจนเสร็จสิ้น ดวงตะวันก็เริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว
เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างถูกเก็บกวาดเรียบร้อย หัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นก็เดินเข้ามาอีกครา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่ เจ้าหนุ่ม มื้อเย็นจะกินที่นี่หรือไม่ หากจะกิน ข้าจะให้แม่ของเด็กทำเพิ่มอีกหน่อย”
“กินข้าวรึ” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกระแวงขึ้นมาในใจ ข้าวปลาของคนอื่นมิใช่สิ่งที่กินกันได้ง่ายๆ ส่งเดช
หลี่ฮั่วหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ “เช่นนั้นคงต้องรบกวนผู้เฒ่าแล้ว”
เมื่อเห็นชายชราไพล่มือเดินจากไป หลี่ฮั่วหวังก็ส่งสายตาให้เสี่ยวหม่าน “เจ้าไปช่วยงานเจ้าของบ้านในครัวที”
“อืม” เสี่ยวหม่านพยักหน้าแล้วเดินออกไป
คนในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านมีมากพอดู มีลูกชายหกคน ลูกสาวสองคน รวมกับพวกลูกหลานอีก ยามกินข้าวจึงมีคนหลายสิบคนเอะอะครึกครื้นยิ่งนัก
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เขากล้ารับพวกหลี่ฮั่วหวังมาพักอาศัย ในหมู่บ้านแห่งนี้ ตราบใดที่มีลูกชายมาก ก็ไม่มีผู้ใดกล้าตอแย
แม้จะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์สามเรือนล้อม ทว่าข้าวที่คนสกุลอู๋กินกลับเป็นข้าวที่นึ่งซ้ำสองรอบซึ่งไม่อยู่ท้อง ผักก็ล้วนเป็นผักใบเขียวที่ปลูกในแปลงของตนเอง ดูตระหนี่ถี่เหนียวเป็นอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่หลี่ฮั่วหวังเดินออกมา พวกเขาก็เริ่มกินกันไปแล้ว มิได้มีความคิดที่จะรอแขกในฐานะเจ้าบ้านเลยสักนิด จานชามไม่น้อยล้วนว่างเปล่าจนเห็นก้นจาน
“ข้าวอยู่ตรงนั้น ตักกินเองเถิด คนบ้านนอกกินข้าวไม่มีกฎเกณฑ์มากความปานนั้นหรอก”
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้ถือสาก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
เขาพาคนเดินตรงไปยังซึ้งนึ่งตรงมุมกำแพง ทว่าในใจกลับเริ่มนับตัวเลขเงียบๆ
ประจวบเหมาะกับตอนที่เขานับถึงสิบในใจพอดี เสียงชามแตกเพล้งพลั้งพลันดังระงมขึ้นจากด้านหลัง
ครั้นเขาหันกลับไป ก็เห็นคนหลายสิบคนรวมถึงหัวหน้าหมู่บ้านต่างฟุบลงไปกองกับพื้น หลับใหลไม่ได้สติกันหมดสิ้น
“หึๆ ยาสลบของพ่อค้าเร่คนนั้นใช้ได้ดีจริง ของดีสมราคาแท้”
ไม่ว่าคนเหล่านี้จะถูกสิ่งชั่วร้ายนาม ‘สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง’ บงการให้วางกับดักตนหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่คิดจะเสียเวลาแยกแยะ อย่างไรเสียชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ไม่มีทางผิดพลาด
สิ้นเสียงโบกมือของหลี่ฮั่วหวัง คนอื่นๆ ก็รีบพุ่งตรงไปยังเรือนปีกฝั่งตะวันออกที่เจ้าบ้านอาศัยอยู่ทันที แล้วเริ่มรื้อค้นหาเบาะแส
“หาตัวหนังสือก่อน จากนั้นค่อยหาสิ่งของผิดปกติอย่างอื่น ยิ่งประหลาดยิ่งต้องระวัง เช่นพวกป้ายพระหรือป้ายวิญญาณ ข้าอยากรู้นักว่าพวกมันกำลังเล่นตุกติกอันใดกันแน่!” หลี่ฮั่วหวังสั่งคนอื่นๆ
รื้อค้นตรงนั้นค้นหาตรงนี้ คฤหาสน์สามลานทั้งหลังถูกพวกหลี่ฮั่วหวังรื้อจนแทบพลิกแผ่นดิน ทว่ายังคงคว้าน้ำเหลว ไม่พบสิ่งผิดปกติใดเลย
“ทำไมถึงไม่มีนะ” หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ในโถงใหญ่ ขมวดคิ้วมุ่นขบคิดถึงปัญหาเหล่านี้
วุ่นวายมาทั้งวัน นอกจากป่านอกหมู่บ้านที่ดูผิดปกติเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่พบสิ่งใดเลย
“หรือสิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะอยู่ในป่าเมื่อกี้ ไม่สิ เมื่อกี้ฉันดูแล้ว หมู่บ้านนี้ถูกป่าไผ่ล้อมไว้ ถ้าสิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะซ่อนอยู่ที่ไหน ก็ต้องเป็นที่นี่แน่นอน”
“ค้นเจอเงินของบ้านพวกเขา นับด้วยหรือไม่ขอรับ” ยามนั้นโก่วหวาประคองเศษเงินไว้ในมือพลางถามขึ้น
เมื่อเห็นสายตาที่หลี่ฮั่วหวังตวัดมองมา โก่วหวาก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ก้มหน้าคอตกประคองเศษเงินเดินกลับไป
หลี่ฮั่วหวังมองท้องฟ้าสลัวรางด้านนอก แล้วสั่งอีกครา “ไปเอาเหล็กจุดไฟมา จุดไฟขึ้น”
“ศิษย์พี่หลี่ มิใช่ว่าห้ามจุดไฟหรอกหรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวถามด้วยความสงสัย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็หรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย มือขวาลูบคลำไปบนแถวเครื่องทรมานตรงเอว
“ข้าแค่อยากดูว่าจุดแล้วจะเป็นอย่างไร”
หากกล่าวว่าหมู่บ้านแห่งนี้ยังมีจุดน่าสงสัยอื่นอยู่อีก นั่นก็คือกฎเกณฑ์จากปากของเจ้าเคราแพะนั่นเอง
“ฟู่~” เทียนและโคมไฟที่ถูกรื้อค้นออกมาก่อนหน้านี้ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่องสว่างทั่วทั้งลานเรือนสกุลอู๋จนสว่างไสว
หลี่ฮั่วหวังนั่งรอคอยอย่างเงียบสงบอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่นอนเกลื่อนกลาด ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเรื่อยๆ เช่นกัน
ค่ำคืนนี้ไร้แสงจันทร์ ฟ้ามืดมิดราวกับถูกผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับเอาไว้
แต่ก็มีเพียงเท่านี้ มืดก็ส่วนมืด แต่กลับยังคงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย
“หาว~” โก่วหวาหาวออกมาคำหนึ่ง หลังพิงเสาแล้วเริ่มสัปหงก
คนอื่นๆ ก็คล้ายกับติดนิสัยจากเขา ต่างพากันหาวหวอดๆ ไปตามกัน
เมื่อมองคนสกุลอู๋ที่สลบไสลอยู่บนพื้น ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจของหลี่ฮั่วหวัง “หรือฉันจะมาผิดที่จริงๆ เหรอ”
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้นเอง เสียงหัวเราะคิกคักขี้เล่นก็ดังแว่วมาจากบนกำแพงลาน “คิกๆ เจ้าทำผิดกฎแล้วนะ”
กำลังโหลดความเห็น...