ตอนที่ 88 กฎเกณฑ์
“อย่าขยับ ทุกคนอย่าขยับ!” เมื่อเสียงของหลี่ฮั่วหวังดังขึ้นในป่าไผ่อันมืดสลัว ทุกคนก็พลันแข็งทื่ออยู่กับที่ในทันที
พวกเขายืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองปลายไผ่ที่เรียงรายอยู่เหนือศีรษะด้วยความหวาดหวั่น เกรงว่าสิ่งเหล่านี้จะเสียบแทงลงมาตรงๆ เช่นนั้น
“ทุกคนอย่าเพิ่งขยับ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางยกเท้าขวาของตนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
คนอื่นๆ เห็นภาพนี้แล้ว หัวใจก็พลันลอยไปจุกอยู่ที่คอหอย แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าไผ่เหนือศีรษะไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ จึงพากันผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลี่ฮั่วหวังยกเท้าก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว และเดินวนรอบๆ หนึ่งรอบ ไผ่ก็ยังคงเป็นไผ่ต้นเดิม ไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงอันใด
“หรือว่า... หรือว่าไผ่ของที่บัดซบแห่งนี้จะขึ้นหน้าตาประหลาดเช่นนี้อยู่แล้วขอรับ” โก่วหวาเอ่ยอย่างลังเล
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ หลี่ฮั่วหวังก็ไม่กล้าเดาสุ่ม มือข้างหนึ่งเริ่มสั่นกระดิ่งเต๋า ท่านพเนจรที่ก่อร่างขึ้นจากเส้นสายรีบออกตระเวนตรวจตรารอบป่าไผ่อย่างรวดเร็ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อท่านพเนจรกลับมาอยู่เบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวังและสื่อว่าไม่มีปัญหาใดๆ หัวใจของหลี่ฮั่วหวังจึงค่อยคลายความกังวลลงเล็กน้อย
สิ่งที่ทำให้เขาวางใจมิใช่คำบอกกล่าวของท่านพเนจร ทว่าคือความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอันแปลกประหลาดนั้นได้เลือนหายไปแล้ว
หลี่ฮั่วหวังมิได้เก็บท่านพเนจรไปในทันที แต่พามันร่วมมุ่งหน้าต่อไปด้วยกัน
แม้เสียงกระดิ่งจะทำให้เวียนหัวตาลาย ทว่าก็ยังดีกว่าถูกสิ่งที่เรียกว่า “สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง” ลอบโจมตี
“ตามมาให้ชิดๆ พวกเราต้องรีบข้ามผ่านป่านี้ไป”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางสั่นกระดิ่งและก้าวลึกเข้าไปในป่าไผ่ นิ้วมือของเขาสะกิดปลดตัวล็อกถุงหนังวัวออก เครื่องทรมานเหล่านั้นในถุงพลันคลี่แผ่ออกตรงชายเสื้อด้านล่าง สิ่งเหล่านี้ทอประกายเย็นเยียบจางๆ ภายใต้แสงสว่างของหินเรืองแสง
ยามนี้ ทุกคนต่างกำอาวุธไว้แน่นและกลั้นหายใจ เดินแนบชิดกันตามติดไปอย่างกระชั้นชิด ด้วยกลัวว่าหากพลัดหลงแล้วจะตามไม่ทันอีกต่อไป
เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไป ปลายไผ่เหนือศีรษะก็ยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ ต่ำเสียจนเสียดสีกับหลังคารถม้า
เสียงปลายไผ่ครูดกรีดกับหลังคารถม้าดังบาดหูและแหลมคม ทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดกดดันเป็นทวีคูณ ทว่าท่านพเนจรก็ยังคงแสดงว่าไม่มีศัตรูใดๆ
การเคลื่อนผ่านป่าไผ่ประหลาดแห่งนี้ ทุกคนล้วนรู้สึกราวกับกำลังมุดเข้าไปในปากของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง และปลายไผ่เหล่านั้นก็คือเขี้ยวอันแหลมคมของมัน
ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังเองก็ไม่รู้ว่าตนเดินมานานเท่าใดแล้ว อาการวิงเวียนทำให้ประสาทรับรู้เรื่องเวลาของเขาเลอะเลือนไปบ้าง
ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแสงสว่างจากที่ไกลๆ ทางออก!
เขาชูยอดกระบี่ตัดเหล็กดั่งฟันหยวกขึ้นอย่างตื่นเต้นแล้วตวัดฟันออกไปอย่างแรง ต้นไผ่ล้มระเนนระนาดเป็นวงกว้าง แสงอาทิตย์เจิดจ้าสาดส่องเข้ามาในทันที
แสงอาทิตย์บนท้องฟ้าทำให้ทุกคนหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ มันช่างแสบตาเหลือเกิน ดูจากตำแหน่งของดวงตะวันแล้ว เวลานี้น่าจะเป็นช่วงบ่ายแล้ว
ครั้นทุกคนตั้งสติได้และมองไปข้างหน้า ต่างก็เบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่เบื้องหลังป่าประหลาดนี้
บ้านเรือนกระเบื้องสีครามในระยะไกลตั้งเรียงรายกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ ไม่ต่างอันใดจากหมู่บ้านทั้งหมดที่หลี่ฮั่วหวังเคยพบเห็นมาตามรายทาง
และที่ริมสระน้ำใสสะอาดจนมองเห็นก้นสระตรงหัวหมู่บ้าน มีหญิงสาวและหญิงมีเรือนกลุ่มหนึ่งกำลังทุบซักเสื้อผ้าไปพลาง พูดคุยหัวเราะเรื่องสัพเพเหระกันไปพลาง
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่าเป็นที่นี่ พวกเราจะมาผิดที่หรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวหม่านขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หลี่ฮั่วหวังทบทวนตำแหน่งที่ซือไท่จิ้งซินบอกไว้ในหัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเก็บกระดิ่งเต๋า แล้วก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเบื้องหน้า
“ตามมาให้ดีๆ อย่าเพิ่งหย่อนความระวังตัว บางทีนี่อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาของ ‘สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง’ ก็ได้”
“สิบแปดค่ำเดือนสิบสอง... จะเป็นหมู่บ้านหรือ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพึมพำกับตัวเอง
คำพูดของนางก็คือสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดอยู่เช่นกัน ข้อมูลเดียวเกี่ยวกับสิบแปดค่ำเดือนสิบสองที่เขาได้มาจากซือไท่ก็คือ สิ่งชั่วร้ายนี้มีสีแดง
เมื่อพวกหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปใกล้ คนกลุ่มแรกที่สังเกตเห็นพวกเขาย่อมเป็นหญิงซักผ้าเหล่านั้น พวกนางต่างหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาพร้อมกับกระซิบกระซาบ แล้วเดินกลับเข้าไปในหมู่บ้าน
การที่มีคนกลุ่มใหญ่สวมหมวกสานคลุมผ้าโปร่งสีดำเดินเข้ามาใกล้ ย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด ชายฉกรรจ์กลุ่มละสามถึงห้าคนต่างถือเครื่องมือทำกินทางการเกษตรเดินล้อมเข้ามาทางหัวหมู่บ้าน สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“คนต่างถิ่น! พวกเจ้ามาทำอันใดที่หมู่บ้านสกุลอู๋ของพวกเรา ผ่านทางหรือมาเยี่ยมญาติ” ชายชราไว้เคราแพะคนหนึ่งตะโกนถามหลี่ฮั่วหวังมาจากระยะไกล
สายตาของหลี่ฮั่วหวังกวาดมองไปบนใบหน้าของชาวบ้านทุกคน ทว่ากลับไม่พบความผิดปกติใดๆ หากดูเพียงภายนอกแล้ว ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาแห่งหนึ่งจริงๆ
“สิบแปดค่ำเดือนสิบสองจะอยู่ที่นี่จริงหรือ” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ
เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนถามขึ้นเป็นประโยคที่สอง หลี่ฮั่วหวังจึงพาคนเดินเข้าไปใกล้ ประสานมือคารวะ แล้วคลี่แผนที่นั้นออกให้พวกเขาดู
“ผู้เฒ่า ขอรบกวนสักนิด ตำแหน่งในแผนที่นี้คือหมู่บ้านของพวกท่านใช่หรือไม่”
“หา ถามทางรึ” ชายชรารับแผนที่นั้นไป แล้วหันไปซุบซิบหารือกับคนข้างๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังจ้องมองใบหน้าของพวกเขาตาไม่กะพริบ คอยสังเกตทุกสีหน้าท่าทาง
หลังจากปรึกษากันอยู่พักใหญ่ หัวหน้าหมู่บ้านก็ใช้สองมือยื่นแผนที่ส่งคืนกลับมา “คนต่างถิ่นเอ๋ย เจ้าหาผิดที่แล้ว ตำแหน่งในแผนที่นี้อยู่ห่างจากที่นี่ไปตั้งยี่สิบสามสิบลี้แน่ะ”
“ผิดที่เหรอ ยังไม่ถึงอีกเหรอ” ในใจของหลี่ฮั่วหวังรีบคำนวณระยะทางจากอารามอันฉือมาถึงที่นี่ ซือไท่จิ้งซินบอกว่าสองร้อยลี้ ตัวเขาเองก็ไม่ใช่เครื่องจักร คลาดเคลื่อนไปบ้างก็ดูเป็นเรื่องปกติ
“ฮะๆๆ เช่นนั้นผู้น้อยคงผลีผลามไปแล้ว ถึงได้หาตำแหน่งผิดไป” หลี่ฮั่วหวังประสานมือคารวะคนตรงหน้าอีกครั้งอย่างเปิดเผยและผ่าเผย
“ทว่าท่านผู้เฒ่า ตะวันใกล้จะตกดินแล้ว จะพอให้พวกเราพักค้างสักคืนได้หรือไม่ รอนแรมมาครึ่งเดือนแล้ว พวกเราเหนื่อยล้ากันเหลือเกิน”
“นี่มัน...” หัวหน้าหมู่บ้านมองหลี่ฮั่วหวังกับพรรคพวกด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านผู้เฒ่า ได้โปรดช่วยอำนวยความสะดวกด้วยเถิด” หลี่ฮั่วหวังผู้มีรอยยิ้มขยับเข้าไปใกล้ แขนเสื้อยาวตัวนั้นจึงพาดลงบนมือข้างหนึ่งของอีกฝ่าย
เมื่อรู้สึกว่าฝ่ามือหนักขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะใช้นิ้วบีบคลำดู
“ก็ได้ ห้องปีกตะวันตกบ้านข้ายังว่างอยู่ ให้พวกเจ้าพักก็แล้วกัน จำไว้ คืนเดียวเท่านั้น”
ขณะที่รถม้าสองคันกำลังย่ำผ่านแผ่นหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน โก่วหวาก็ขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบถามเสียงเบา “ศิษย์พี่หลี่ มิใช่ว่าพวกเราหาผิดที่หรอกหรือขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวตัวไปเหลือบมองชาวบ้านเหล่านั้นที่แอบลอบมองออกมาจากหลังประตูแวบหนึ่ง
“บางทีพวกเราอาจจะไม่ได้เดินผิดทางก็ได้ บางทีที่ที่พวกเราตามหาอาจจะเป็นที่นี่ก็ได้”
ออกเดินทางมานานปานนี้ สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาได้เรียนรู้ก็คือ ไม่ว่าผู้ใดพูดสิ่งใด อย่างมากเชื่อได้แค่สามส่วน
ในเมื่อสิบแปดค่ำเดือนสิบสองแปลงเป็นรูปร่างใดก็ได้ หมู่บ้านที่ซับซ้อนย่อมเป็นที่ซ่อนตัวที่สะดวกอย่างยิ่ง
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันกินคนหรือไม่ ถ้าหากกินคนล่ะก็ หมู่บ้านแห่งนี้ก็เป็นแหล่งหาอาหารที่สะดวกสบายอย่างยิ่งเช่นกัน
สายตาของเขาเริ่มกวาดมอง มองหาสีแดงทั้งหมดทั่วทั้งหมู่บ้าน หากแต่จนกระทั่งมาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ก็ยังคงหาไม่พบสีแดงใดๆ เลย
เมื่อมาถึงใต้ซุ้มประตูหน้าบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านก็สอดสองมือไว้ในแขนเสื้อ พลางมองดูคนนอกเหล่านี้ตรงหน้า
“ข้าขอพูดไว้ก่อน หมู่บ้านสกุลอู๋มีกฎมาก เป็นกฎที่สืบทอดมาจากรุ่นก่อน เปลี่ยนไม่ได้ พวกเจ้าคิดจะพักที่นี่ ได้ แต่ต้องรักษากฎให้ดี หากทำไม่ได้ ก็รีบไปเสียแต่ตอนนี้”
“กฎระเบียบรึ”
กำลังโหลดความเห็น...