คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 87

ตอน 87

ตอนที่ 87 ป่า

เมื่อได้ยินคำพูดของโก่วหวา ซุนเป่าลู่จึงดึงไพ่ใบไม้ยาวใบหนึ่งออกจากมือที่คลี่เป็นรูปพัดแล้วฟาดลงไป

“ข้าเห็นศิษย์พี่หลี่ไปหาช่างตีเหล็กในหมู่บ้าน ดูเหมือนจะไปสั่งตีอันใดสักอย่าง จริงสิ โก่วหวา ศิษย์พี่หลี่ไม่ได้สั่งให้เจ้าไปสืบข่าวหรอกรึ ยังมานั่งเล่นไพ่ใบไม้อยู่ที่นี่อีก ไม่กลัวเขากลับมาด่าเอาหรืออย่างไร”

“โก่วหวงโก่วหวาอันใดกัน! เรียกข้าว่าโจโฉ!” โก่วหวาสะบัดไพ่ออกมาใบหนึ่งด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

“หมู่บ้านเล็กๆ แค่นี้จะกว้างสักเท่าใด จะต้องเปลืองแรงอันใดมากมาย อีกอย่างข้ายังพาเจ้าเด็กกะโปโลสองคนนั้นไปช่วยถามด้วย ประเดี๋ยวเดียวก็ถามเสร็จ ได้ยินพวกคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านบอกว่า ป่าทางทิศตะวันตกมีงูยักษ์กินคน สั่งห้ามพวกเราเฉียดเข้าไปเด็ดขาด”

“พวกเจ้าจะไปที่นั่นกันรึ ไปไม่ได้ ไปไม่ได้จริงๆ เมื่อสิบปีก่อนแม่ของข้าเคยเห็นงูยักษ์ที่บินได้ขดตัวอยู่บนฟ้า!” เจ้าบ้านที่ยืนดูไพ่อยู่ด้านข้างพูดสอดขึ้นมา

“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก! อย่างไรเสียศิษย์พี่หลี่ก็เก่งกาจนัก ขอแค่มีเขาอยู่ จะงูยักษ์ตัวไหนก็เข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้ อ๊ะ ช้าก่อน ใบนี้เมื่อครู่ใครทิ้ง ข้าชนะแล้ว~ ฮ่าๆๆ ตามที่ตกลงกันไว้ ไข่ในชามบะหมี่ของพวกเจ้าตกเป็นของข้าทั้งหมด”

“รีบดูเร็ว ศิษย์พี่หลี่กลับมาแล้ว”

ไม่รู้ว่าผู้ใดเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา คนอื่นๆ ต่างพากันหันไปมอง จึงเห็นหลี่ฮั่วหวังถือห่อหนังวัวใบใหญ่เดินเข้ามาในลานเรือน

ท่ามกลางวงล้อมของทุกคน หลี่ฮั่วหวังวางห่อหนังวัวในมือลงบนโต๊ะแล้วคลี่ออก

ด้านในของห่อหนังวัวทำเป็นกระดุมเรียงกันเป็นแถว พอดีสำหรับแขวนสิ่งของด้านในให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

เขาเริ่มตรวจนับสิ่งของที่แขวนอยู่ด้านในทีละชิ้น มันคือเครื่องมือมีคมใหม่เอี่ยมชุดหนึ่งที่ชโลมน้ำมันใสไว้ ทั้งหมดล้วนเป็นของที่เขาสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ

คีมเหล็กดำขนาดใหญ่ เหล็กหมาดอันแหลมคม พลั่วเล่มเล็กขนาดเท่าเล็บมือ เข็มยาวที่มีเงี่ยงงอ

สิ่งของรูปร่างประหลาดพิลึกเหล่านี้ เพียงแค่ปรายตามองดูก็ชวนให้รู้สึกสยดสยองยิ่งนักแล้ว

โก่วหวาใช้มือขวาหยิบช้อนที่ขอบคมกริบเล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกเล่นอยู่ครู่หนึ่ง “ศิษย์พี่หลี่ นี่มันของอันใดกันขอรับ เหตุใดดูไม่เหมือนอาวุธ แต่เหมือนเครื่องทรมานเสียมากกว่า เอาแค่ของชิ้นนี้ จะใช้ฆ่าคนก็ไม่ได้ แต่ถ้าใช้ควักลูกตาล่ะก็สะดวก-”

คำพูดของโก่วหวาหยุดชะงักลงกะทันหัน เขาถูกคำพูดที่ตนเพิ่งเอ่ยออกไปทำให้ตกใจกลัวเสียเอง

ในทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนเกาะดงอ้อก่อนหน้านี้ คนผู้นั้นที่ใช้คีมถอนฟันของตัวเอง และบีบลูกตาของตัวเองจนแตกเละ

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไปแย่งของในมือเขากลับคืนมา “เรื่องที่สั่งให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

“สะ-สืบเรียบร้อยแล้วขอรับ ในป่านั้นมีงูยักษ์กินคน คนแถบนี้ไม่มีใครกล้าไปที่นั่น อีกทั้งงูยักษ์ตัวนั้นก็สงบเสงี่ยมยิ่งนัก ไม่เคยออกมาข้างนอกเลยขอรับ” โก่วหวามองสิ่งของเหล่านั้นบนโต๊ะ แววตาฉายความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง

หลี่ฮั่วหวังหยิบพลั่วเล่มเล็กขึ้นมาทาบวัดกับเล็บมือของตนสองสามครั้ง จากนั้นก็สะพายสิ่งของเหล่านี้ไว้เบื้องหลัง “ไป ออกเดินทาง”

“นี่ก็เที่ยงวันแล้วนะขอรับ กว่าจะเดินไปถึงฟ้าก็มืดพอดี หรือว่าพวกเราจะพักค้างสักคืนแล้วค่อยไปกันดีขอรับ”

ข้อเสนอของซุนเป่าลู่ได้รับเพียงสายตาตวัดมองอย่างเย็นชาจากหลี่ฮั่วหวังเท่านั้น “ข้าบอกว่าไป!”

ล้อรถม้าเริ่มหมุนแล่น มุ่งหน้ากลิ้งตรงไปยังผืนป่ากินคนแห่งนั้นอย่างช้าๆ

ยามที่ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เบื้องบน พวกของหลี่ฮั่วหวังที่เร่งรัดเดินทางก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด

เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏป่าไผ่ทึบครึ้มผืนหนึ่ง หิ่งห้อยส่องประกายวับแวมเลือนรางอยู่ด้านใน

ขณะที่เส้นทางสายเล็กในป่าสายหนึ่งเลื้อยคดเคี้ยวราวกับอสรพิษตัวยาวชอนไชเข้าไปในป่าไผ่ หากดูจากวัชพืชบนพื้นดินแล้ว เส้นทางสายนี้คงไม่มีผู้คนสัญจรผ่านเป็นเวลานานมากแล้ว

หลี่ฮั่วหวังมิได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไป ตามคำของซือไท่จิ้งซิน สิบแปดค่ำเดือนสิบสองเป็นสิ่งชั่วร้ายที่แปรเปลี่ยนได้หลากหลายนัก ไม่มีผู้ใดรู้ว่าบัดนี้มันเป็นเช่นไร และจะเป็นภัยต่อตนอย่างไรบ้าง

เขายืนอยู่บริเวณขอบนอกของป่าแห่งนี้ และลอบสังเกตการณ์เข้าไปข้างในอย่างเงียบเชียบ

กาลเวลาค่อยๆ ผันผ่านไป ทว่าข้างในกลับปกติดีทุกอย่าง สิ่งมีชีวิตนานาชนิดที่ควรมีอยู่ต่างไม่มีสิ่งใดผิดเพี้ยน หลี่ฮั่วหวังถึงกับมองเห็นหนูไผ่บางตัวกำลังกอดต้นไผ่แทะกินอยู่ด้วยซ้ำ

จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร หลี่ฮั่วหวังจึงยุติการสังเกตการณ์ลง

ขณะกินบะหมี่แห้ง หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยกับคนอื่นๆ ว่า “ดูเหมือนว่ารอบนอกจะไม่มีสิ่งใดผิดปกติ รอให้กินมื้อนี้เสร็จพวกเราค่อยเข้าไป หลังจากเข้าไปแล้ว ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าทำอย่างอื่น สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำมีเพียงแค่อย่างเดียว หากว่า ข้าหมายถึงหากว่านะ”

พอพูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังที่มีสีหน้าเคร่งขรึมก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “หากกิริยาท่าทางของข้าเกิดผิดปกติขึ้นมา พวกเจ้าจงคอยเฝ้าข้าไว้ อย่าให้ข้าวิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว”

ถูกแล้ว การที่หลี่ฮั่วหวังให้พวกเขาตามเข้าไปด้วยในครานี้ ก็เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

เมื่อฤทธิ์ของไท่ซุ่ยดำเริ่มจางหายไป หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่าห้วงมิติรอบกายเริ่มพร่าเลือนจนดูไม่สมจริงขึ้นมา ภาพหลอนเหล่านั้นพร้อมที่จะกลืนกินตัวเขาได้ทุกเมื่อ

เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน การให้คนเหล่านี้ตามตนเข้าไปด้วยจึงเป็นเรื่องจำเป็น

เมื่อได้ยินคำขออันประหลาดพิกลนี้ คนอื่นๆ ต่างสบตากันไปมาแล้วพยักหน้ารับ

“ช่วงเวลานั้นคงไม่เนิ่นนานเท่าใดนัก รอให้ข้ากลับมาก็พอ”

หลี่ฮั่วหวังกล่าวจบก็ยกน้ำแกงขึ้นซดคำหนึ่ง ในยามนั้นเอง มือเรียวเล็กขาวผ่องข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา ดึงเส้นผมบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ จนเขารู้สึกเจ็บบนหนังศีรษะขึ้นมาทันใด

“ทำอันใด” หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเจ้าของมือ ไป๋หลิงเหมี่ยว ด้วยความไม่สบอารมณ์

“มีผมหงอกก็ต้องถอนออกสิเจ้าคะ ท่านแม่ของข้าบอกว่า หากเก็บเอาไว้ ผมหงอกบนหัวก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังเริ่มเร่งความเร็ว ก้มหน้าก้มตาใช้ตะเกียบสาวเส้นบะหมี่เข้าปาก

ไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งหนีบขาชิดอยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง

นิ้วมือของนางยื่นไปหมายจะลูบม้วนไม้ไผ่สีแดงด้านหลังหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ท่านพกของนี่ติดตัวไว้ตลอดเลย-”

ยังมิทันที่นางจะได้แตะต้อง หลี่ฮั่วหวังก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด เขายกชามเทน้ำแกงข้างในลงท้องจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะโยนชามลงไปในกระทะเหล็กเปล่า “ไป เข้าป่ากัน”

ทุกคนที่กินอิ่มดื่มหนำแล้วต่างพากันเดินตามหลี่ฮั่วหวังมุ่งหน้าไปยังทางสายเล็กสายนั้น

ทั้งที่ยังคงเป็นช่วงเช้าตรู่ ทว่าพอก้าวเข้าสู่ผืนป่า รอบทิศก็พลันมืดสลัวลงทันตา

ป่าไผ่อันรกชัฏดั่งปราการธรรมชาติ บดบังแสงตะวันบนท้องฟ้าไว้จนมิดชิด

หินเรืองแสงสีฟ้าอมเขียวถูกนำออกมาอีกครา ทำให้รอบข้างสว่างขึ้นมาบ้าง

ทว่าเมื่อแสงสีนี้สาดส่องกระทบป่าไผ่รอบตัว กลับทำให้ต้นไผ่ที่เดิมทีมีสีเขียวสดดูคล้ายต้องโรคร้าย กลายเป็นเฉดสีชวนกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง มองดูแล้วชวนให้รู้สึกขนลุกพิกลไปทั้งร่าง

ท่ามกลางแสงเรืองรองที่วูบไหว ราวกับมีบางสิ่งแอบซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในดงไผ่อันหนาทึบ คอยจับจ้องมองออกมาด้านนอก

หลี่ฮั่วหวังพยายามเพ่งมองให้ชัดเจน ทว่ากลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่พอเขาจวนจะหันหลังกลับ ความรู้สึกเฉกเช่นมีหนามข้าวสาลีทิ่มแทงแผ่นหลังก็พลันปรากฏขึ้นมาอีกครา

“นี่คือสิบแปดค่ำเดือนสิบสองเหรอ มันกำลังจ้องฉันอยู่ในป่าเหรอ ตอนนี้มันกลายเป็นตัวอะไรไปแล้วกันแน่”

มิใช่เพียงแค่หลี่ฮั่วหวัง แม้แต่คนอื่นๆ ก็เริ่มรู้สึกได้เช่นกัน

รอบกายเหลือเพียงเสียงรองเท้าย่ำลงบนพงหญ้าที่ลู่ลง ไม่มีผู้ใดปริปากอีก บรรยากาศรอบด้านเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ศิษย์พี่หลี่... ท่าน... รู้สึกหรือไม่ว่าต้นไผ่เหนือหัวพวกเราขยับเข้ามาใกล้หัวพวกเราเรื่อยๆ”

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็แลเห็นว่าต้นไผ่โดยรอบล้วนโค้งงอลงมาจนหมดสิ้น ยอดไผ่สีสันชวนสะอิดสะเอียนอันถี่ยิบดัดโค้งลงมาจากเบื้องบนเช่นนั้น ชี้ตรงดิ่งลงมายังพวกเขาพอดิบพอดี

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 87
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 88 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 86กลับหน้าเรื่อง
ตอน 86ตอน 88