คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 86

ตอน 86

ตอนที่ 86 ออกเดินทาง

“เขาเป็นคนเช่นไรกัน ศิษย์พี่หลี่ก็ออกจะดีมิใช่รึ” ราวกับรู้สึกว่าของของตนถูกใส่ร้าย ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงแสดงท่าทีไม่พอใจอยู่บ้าง

“เขา...” เสี่ยวหม่านลังเลเล็กน้อย “เจ้าคิดว่าศิษย์พี่หลี่ไม่มีปัญหาจริงๆ รึ หากเขาไม่มีปัญหา เมื่อก่อนหัวขี้กลากจะจับเขามาเป็นกระสายยาไปไย”

ภายในห้องเงียบสงบลง แท้จริงแล้วเมื่ออยู่ร่วมกันมานานเพียงนี้ ทุกคนต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี เมื่อเทียบกับปัญหารูปลักษณ์ภายนอกของคนอื่น ปัญหาทางสมองของหลี่ฮั่วหวังนั้นจัดการได้ยากเย็นกว่ามากนัก

เพียงแต่ทุกคนจงใจหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้กันไปเอง

สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวหม่นหมองลงเล็กน้อย “แล้วอย่างไรเล่า เขาเป็นเช่นนั้น แล้วข้าจะดีกว่าสักเท่าใดกัน ผิวขาวไปทั่วร่าง คนอื่นพบเห็นต่างก็หวาดกลัว ทว่าศิษย์พี่หลี่ไม่เคยปฏิบัติกับข้าผิดแผกไปจากคนอื่นเลย อีกทั้งยังช่วยชีวิตข้าไว้ตั้งหลายครา”

“คนอย่างข้ายังหาศิษย์พี่หลี่พบได้ ต่อให้ฝันยังมิกล้าคิดเลย เขาไม่รังเกียจข้า ข้าก็ดีใจมากแล้ว”

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสี่ยวหม่านก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก เพียงถอนหายใจแผ่วเบาแล้วค่อยๆ หลับตาลง “นอนเถิด”

ภายในห้องนอนค่อยๆ เงียบสงบลง หลงเหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสอง

ครั้นได้ยินเสียงลมหายใจด้านหลังค่อยๆ แผ่วลง เสี่ยวหม่านจึงพลิกตัวกลับมา มองดูดรุณีน้อยผู้ประณีตงดงามตรงหน้า

เมื่อมองแพขนตายาวคู่นั้น เสี่ยวหม่านก็ยื่นมือออกไปลูบไล้แก้มของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ราวกับไข่ต้มเพิ่งปอกเปลือกนั้นทำให้นางรู้สึกลุ่มหลงเป็นอย่างยิ่ง

“...ข้า...รู้แล้ว...อย่าเร่งสิ...” ไป๋หลิงเหมี่ยวละเมอพึมพำออกมาอย่างงัวเงีย

คิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้ขนดกหนาของเสี่ยวหม่านขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ แนบแก้มเข้าไปใกล้

“ปัง!” เสียงถีบประตูเปิดออกอย่างแรงทำให้เสี่ยวหม่านผุดลุกขึ้นนั่งในทันใด นางชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากใต้หมอน พลางขวางอยู่เบื้องหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว

“ศิษย์พี่หลี่หรือ ท่านลงมาจากภูเขาแล้วรึ” นางเอ่ยด้วยความประหลาดใจพลางมองดูชายหนุ่มตรงหน้า

ผู้ที่ผลักประตูเปิดออกก็คือหลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งลงมาจากเขาเหิงหัวนั่นเอง

“ทองคำเล่า” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยสั้นกระชับได้ใจความ

“ทั้งหมดอยู่ที่เจ้าทึ่ม- เกาจื้อเจียน เขาเฝ้าไว้อยู่”

หลี่ฮั่วหวังปรายตามองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ยังสะลึมสะลือ จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปยังห้องพักอื่น

“มีอันใดหรือ ใครมากัน” ไป๋หลิงเหมี่ยวงัวเงียลุกขึ้นนั่ง

เสี่ยวหม่านโอบนางให้นอนลงเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่มีอันใด นอนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้”

ครั้นถึงวันรุ่งขึ้น เสี่ยวหม่านจูงมือไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้าไปในห้องพักอีกห้องหนึ่งจนได้พบกับหลี่ฮั่วหวัง

นางสังเกตเห็นดินโคลนสีเหลืองตรงปลายเท้าของเขาได้อย่างเฉียบไว ดูท่าเมื่อคืนนี้ศิษย์พี่หลี่ผู้นี้ของตนคงวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกทั้งคืน ไม่รู้ว่าไปทำสิ่งใดมา

“มากันแล้วรึ นั่งเถิด ข้าจะบอกกำหนดการเดินทางหลังจากนี้ให้พวกเจ้าฟัง” เสี่ยวหม่านเห็นหลี่ฮั่วหวังคลี่แผนที่แผ่นหนึ่งออก

“ที่แห่งนี้คือสถานที่ที่พวกเราจะมุ่งหน้าไปต่อไป ข้าต้องไปเอาของสิ่งหนึ่งที่นั่นก่อน เมื่อได้ของสิ่งนี้มาแล้ว ข้าถึงจะส่งพวกเจ้ากลับบ้าน”

พอกล่าวจบ หลี่ฮั่วหวังกลับไม่รอให้ผู้อื่นแสดงความคิดเห็น เขาม้วนเก็บแผนที่แล้วหมุนตัวเดินไปยังนอกประตู “เก็บข้าวของให้เรียบร้อย พวกเราจะออกเดินทางเที่ยงวันนี้”

“ศิษย์พี่หลี่! บนเขาเกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ ที่ที่พวกเราจะไปอันตรายหรือไม่เจ้าคะ”

เมื่อเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวรีบตามไป เสี่ยวหม่านจึงหันไปถามคนอื่นๆ “ตกลงเป็นอย่างไรกันแน่ ศิษย์พี่หลี่กำลังทำอันใด เหตุใดจึงย้อนกลับไปอีกแล้ว”

“ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไรเล่า ปกติแล้วศิษย์พี่หลี่ไม่เคยปรึกษาพวกเราอยู่แล้ว วันนี้มีแก่ใจเตือนพวกเราล่วงหน้าก็นับว่าหายากยิ่งแล้ว” โก่วหวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มใบหน้าบูดบึ้ง

“ไปก็ไปสิ ไยเจ้าต้องทำหน้าเช่นนี้ด้วย”

ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดคำนี้ออกมา น้ำตาของโก่วหวาก็ไหลพรากลงมาราวกับสายน้ำ

“ศิษย์พี่หลี่เอาทองคำไปยกให้คนอื่นหมดแล้ว ไม่เหลือสักอย่าง! รู้เช่นนี้เมื่อก่อนข้าไม่น่าไปเที่ยวหอนางโลมเลย ข้าน่าจะซื้อเมียสักคนไว้ก่อนแท้ๆ!”

“ว่าอย่างไรนะ! ยกให้คนอื่นหมดแล้วรึ เรื่องพรรค์นี้พวกเจ้าไม่คิดจะห้ามกันบ้างเลยหรือไร พวกเจ้าก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าสมองของศิษย์พี่หลี่มีปัญหา!” เสี่ยวหม่านร้องด้วยความร้อนใจ

“ข้าห้ามแล้วนะ! เมื่อวานตอนเอาทองคำไปส่ง ข้าก็ห้ามมาตลอดทางแล้ว! แต่ข้าจะไปห้ามเขาอยู่ได้อย่างไรเล่า”

เสี่ยวหม่านหมุนตัวรีบรุดออกไปข้างนอก ทว่าย่อมไร้ประโยชน์ เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ทองคำถูกส่งไปถึงอารามอันฉือเรียบร้อยแล้ว

“วางใจเถิด ค่าเดินทาง ข้ายังเก็บไว้ให้อยู่บ้าง”

เสี่ยวหม่านและพวกพ้องร่วมออกเดินทางอีกครั้งด้วยจิตใจอันหนักอึ้ง จะว่าไปแล้วในเรื่องนี้พวกตนไม่มีอำนาจตัดสินใจแต่อย่างใด

โจรน้ำก็เป็นหลี่ฮั่วหวังที่สังหาร ทองคำก็เป็นเขาที่ปล้นชิงมา เขาจะยกให้ใครก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์ไปห้าม

เพียงแต่การดิ่งลงจากความร่ำรวยล้นพ้นสู่ความสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างกะทันหัน ความรู้สึกผิดแผกในใจนั้นชวนให้ปรับตัวตามไม่ทันจริงๆ

เสี่ยวหม่านลืมตาขึ้น นางปรายตามองหลี่ฮั่วหวังที่นั่งดูม้วนไม้ไผ่สีแดงอยู่ข้างกองไฟราวกับรูปปั้นหิน ก่อนจะค่อยๆ มุดตัวออกจากผ้าห่มแล้วเดินตรงไปยังราวป่าที่ปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า

เมื่อมาถึงลานหญ้าอันเงียบสงบ เสี่ยวหม่านก็หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมา ชักดาบยาวข้างเอวตั้งท่า แล้วเริ่มฝึกตามตำราเล่มนั้น

คมดาบร่ายรำแหวกอากาศ แม้จะดูเก้งก้างเงอะงะ ทว่าแววตาอันแน่วแน่ของเสี่ยวหม่านกลับตั้งใจฝึกฝนเป็นพิเศษ

“ฟู่~” คมดาบหยุดชะงัก นางสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ตรงปลายดาบที่ชี้ไป

หลี่ฮั่วหวังยังคงเป็นหลี่ฮั่วหวังคนเดิม ใบหน้าที่อยู่เหนือลำคอซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นฉายชัดถึงความเหนื่อยล้า

“ตำราเล่มนี้ได้มาจากที่ใด” หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปหยิบตำราขึ้นมาจากพื้นแล้วพลิกดู พบว่ามีเพียงรูปคนตัวเล็กๆ ถือกระบี่ ไม่มีตัวอักษรใดเลย ดูคล้ายเพลงกระบี่

“ก่อนหน้านี้ท่านมิใช่บอกให้พวกเราซื้อของที่ตัวเองอยากได้หรอกหรือเจ้าคะ ข้าไปหาผู้คุ้มกันของสำนักคุ้มภัย ก็เลยเอาทองคำไปแลกเล่มนี้กับเขามาเจ้าค่ะ” เสี่ยวหม่านตอบ

“ยุคสมัยนี้ คนที่เป็นผู้คุ้มกันได้ย่อมมีวิชาฝีมือติดตัว ข้าจ่ายเงินก้อนโตแลกมา เป็นของจริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ”

ครั้นแล้ว เสี่ยวหม่านก็หัวเราะเบาๆ “หลังจากฆ่าพ่อของข้า ข้าก็เฝ้าคิดว่า หากครานั้นในมือข้ามีมีดสักเล่ม เขาจะไม่กล้าขายข้ากับน้องสาวใช่หรือไม่”

“ดังนั้นข้าจึงอยากแข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย เพื่อที่จะปกป้องตัวเองและปกป้องผู้อื่นได้เจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้าเงียบๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังกองไฟ

เสี่ยวหม่านมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกลังเลในใจ ในที่สุดก็กัดฟันตะโกนขึ้น “ศิษย์พี่หลี่ ศิษย์น้องไป๋จริงใจต่อท่านอย่างแท้จริง ขอท่านอย่าได้ทำให้นางผิดหวังเลยนะเจ้าคะ!”

หลี่ฮั่วหวังไม่ได้หยุดฝีเท้า สาวเท้าก้าวใหญ่ออกไปนอกราวป่า “เอาตำราเล่มนี้ไปให้คนอื่นดูด้วย เผื่อพวกเขาจะได้วิชาอันใดบ้าง”

ระหว่างทางเดินไปหยุดพักไป แม้จะมีรถม้าแล้ว ทว่าระยะทางสองร้อยลี้ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางอยู่หลายวัน

เมื่อใกล้จะถึงที่หมาย หลี่ฮั่วหวังก็พาคนอื่นๆ พักจัดแจงความเรียบร้อยอยู่ในหมู่บ้านที่ใกล้กับสถานที่แห่งนั้นที่สุด

ภายในลานเรือนชาวนาขนาดย่อม คนอื่นๆ ที่ว่างจนเบื่อหน่ายกำลังล้อมวงเล่นไพ่ใบไม้กันอยู่ โก่วหวาหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่ายก่อนถามซุนเป่าลู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ศิษย์พี่หลี่ไปที่ใดกัน ไฉนวันนี้ทั้งวันถึงไม่เห็นแม้แต่เงา อีกประเดี๋ยวก็จะถึงอยู่รอมร่อแล้ว เหตุใดจึงยังรั้งอยู่ที่นี่เล่า นี่มิใช่วิสัยของเขาเลยสักนิด”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 86
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 87 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 85กลับหน้าเรื่อง
ตอน 85ตอน 87