คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 85

ตอน 85

ตอนที่ 85 ลงเขา

“ไปเอาของรึ” เมื่อได้ยินซือไท่จิ้งซินเอ่ยเช่นนี้ ในชั่วพริบตาหลี่ฮั่วหวังก็คิดไปสารพัด

เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังดูเคร่งขรึมขึ้นมา จิ้งซินจึงเอ่ยปากอธิบาย

“อย่าคิดว่าข้าถือโอกาสหาประโยชน์ หากคิดจะกำจัดอาจารย์ของเจ้า สิ่งนั้นคือหัวใจสำคัญ หากไม่มีมัน ไม่ว่าใครหน้าไหนมาก็แยกอาจารย์ของเจ้าออกไปไม่ได้ เขาเกาะติดเจ้าแนบแน่นเกินไป แนบแน่นเหลือเกิน ยามนี้ข้ายังได้กลิ่นของเขาจากตัวเจ้าเลย”

วาจานี้ส่งผลให้อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังยิ่งหนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาใคร่ครวญชั่วครู่แล้วเอ่ยปากถามอีกครา “ซือไท่จิ้งซิน นี่คงเป็นเงื่อนไขข้อสุดท้ายแล้วใช่หรือไม่”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้ หลี่ฮั่วหวังจึงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยปาก “ตกลง! คำไหนคำนั้น สิ่งที่ท่านต้องการคือสิ่งใด”

เขาไม่กลัวที่อีกฝ่ายตั้งเงื่อนไข แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่รักษาคำพูด ตราบใดที่ยังตั้งเงื่อนไข นั่นก็ยังนับว่าอยู่ภายในขอบเขตของการแลกเปลี่ยน

อย่างน้อยจากที่เห็นในยามนี้ หลี่จื้อก่อนสิ้นใจก็มิได้โป้ปด แม่ชีในอารามอันฉือนับว่าเป็นคนดีในความหมายหนึ่งได้จริงๆ

ในโลกอันพิกลพิลั่นเช่นนี้ การจะหาคนเช่นนี้ไม่ง่ายเลย

ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากไปหาวิธีอื่นอีก เกรงว่าตันหยางจื่อคงจะมาถึงตัวเสียก่อน

“ดวงตาคู่หนึ่ง ดวงตาของสิ่งชั่วร้ายอันแสนพิลึกพิลั่นชนิดหนึ่ง จากเขาเหิงหัวมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกสองร้อยลี้ มีป่าผืนหนึ่งอยู่ เจ้าจงไปที่นั่นแล้วนำสิ่งชั่วร้ายนั้นกลับมา” จิ้งซินบอกเงื่อนไขข้อสุดท้ายออกมา

“สิ่งชั่วร้ายรึ สิ่งชั่วร้ายประเภทใด มันมีความสามารถอันใดบ้าง” หลี่ฮั่วหวังอยากรู้ว่าตนเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใด

“มันมีนามว่าสิบแปดค่ำเดือนสิบสอง เจ้าสิ่งนั้นประหลาดพิกลนัก ทุกๆ วันที่สิบแปดค่ำเดือนสิบสองมันจะเปลี่ยนไป ไม่เพียงรูปร่างจะเปลี่ยน แม้แต่อิทธิฤทธิ์ก็เปลี่ยนไปด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ว่ายามนี้มันกลายสภาพเป็นอย่างไรแล้ว เจ้าจำไว้เพียงแค่มันเป็นสีแดงก็พอ”

“ส่วนจะควักลูกตาคู่นั้นของมันออกมาอย่างไร เจ้าก็ไปหาวิธีเอาเองเถิด ตัวเจ้าพกบันทึกมหาภพมาด้วยมิใช่รึ ยังจะกลัวจัดการมันไม่ได้อีก อีกอย่าง อาจารย์ที่สำเร็จเป็นเซียนของเจ้าจะยอมปล่อยให้เจ้าตายหรือ”

“สิบแปดค่ำเดือนสิบสองรึ นี่ก็นับเป็นชื่อด้วยรึ”

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังฉายแววลำบากใจ แค่นี้หรือ ไม่มีคำใบ้ใดเลยก็ให้ตนไปจัดการสิ่งชั่วร้ายชนิดหนึ่ง เช่นนี้มิใช่ไปถึงแล้วต้องคลำทางอย่างคนตาบอดหรอกหรือ

เขาไม่อยากให้ตันหยางจื่อลงมืออีกเป็นอันขาด หากมันลงมืออีกครา ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าร่างนี้จะเป็นของใครกันแน่

“พอจะไหว้วานให้อาจารย์ในอารามช่วยได้หรือไม่ เรื่องอื่นยังพอหารือกันได้”

“หึๆ พวกนางขี้เกียจนัก ขี้เกียจเหลือเกิน หากเจ้ามีความสามารถพอก็ไปเกลี้ยกล่อมให้พวกนางขยับก้นย้ายรังดูสิ แต่ยามนี้เจ้าคงไม่มีเงินไปจ้างพวกนางลงเขาแล้วกระมัง หึๆๆ” ซือไท่จิ้งซินหัวเราะเย้าเหล่าผู้น้อยของตนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ในเมื่อเป้าหมายแน่ชัดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่โอ้เอ้อีกต่อไป หลังจากยืนยันตำแหน่งของสิบแปดค่ำเดือนสิบสองกับจิ้งซินอีกครั้ง หลี่ฮั่วหวังก็ประสานมือคารวะนาง หมุนกายเตรียมจะจากไป

“ไม่รบกวนเวลาฉันภัตตาหารของซือไท่แล้ว ข้าจะลงไปให้คนนำทองคำขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

“อ้อ จริงสิ ข้าได้กลิ่นพลับแห้งจากตัวเจ้า ข้าชอบกินพลับแห้งที่สุด เจ้าพลับแห้งนั่นก็อย่าลืมส่งมาให้ข้าด้วยเล่า”

“ข้าน้อยทราบแล้ว” ขนาดทองคำยังยกให้ทั้งหมดแล้ว ของกินเพียงแค่นี้ก็ไม่นับเป็นกระไร

ครั้นหลี่ฮั่วหวังหมุนกายจากไป ภายในห้องก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดอีกครา

ทว่าสำหรับจิ้งซินที่ตาบอดอยู่แล้วย่อมมิได้รับผลกระทบใดๆ นางยื่นมือขวาที่ซอกเล็บดำเขรอะ ล้วงเข้าไปในชั้นรอยพับของก้อนเนื้ออ้วนพีที่เยิ้มไปด้วยคราบมันของตนเอง

ล้วงควานอยู่นาน เสียง “ป๊อก” ดังขึ้น ท่ามกลางน้ำเหลืองเน่าเปื่อย ชายชราซูบผอมศีรษะล้านเลี่ยนแขนขาลีบคนหนึ่งก็ถูกดึงออกมา

ชายชราที่ใกล้จะลงโลงผู้นี้ปากเบี้ยวตาเหล่ ในลำคอยังคงพึมพำกระไรบางอย่างออกมาเป็นระยะ

จิ้งซินโอบกอดเขาไว้ในอ้อมอกที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหนองอย่างทะนุถนอม ก่อนจะประกบปากป้อนอาหารจากในกะละมังส่งผ่านไปให้

“ลูกเอ๋ย เจ้าได้ยินหรือไม่ อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะมีพลับแห้งกินแล้ว หึๆๆ ดีใจหรือไม่ ข้ายังจำได้ว่าตอนที่เจ้ายังนุ่งกางเกงก้นเปิด เจ้าชอบกินพลับแห้งที่สุดเลย”

ชายชรามิได้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียงของจิ้งซินแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่สำรอกสิ่งที่อยู่ในปากออกมาอย่างไร้สติ

จิ้งซินคล้ายมิได้สังเกตเห็น ยังคงทำกิริยาเดิมซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น

“เจ้าเห็นหรือไม่ เจ้าหนุ่มนั่นก็เป็นจิตวิสุทธิ์เหมือนกับเจ้าเลยนะ ทว่าวันข้างหน้าเขาคงน่าเวทนากว่าเจ้ามากนัก เจ้ายังมีแม่อยู่นี่ แต่เขาไม่มีแม่แล้ว ไม่รู้ว่าบั้นปลายเขาจะต้องพบเจอกับจุดจบเช่นไร เฮ้อ เจ้าหนุ่มนี่ก็น่าสงสารเหลือเกิน...”

ภายในโรงเตี๊ยมเผิงไหล ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งร่างเปลือยเปล่าทอดแขนทั้งสองข้างพาดไว้กับขอบถังไม้พลางทอดถอนใจแผ่วเบา “ไม่รู้ว่าศิษย์พี่หลี่เป็นอย่างไรบ้าง หากก่อนหน้านี้ตามขึ้นไปด้วยได้ก็คงดี”

“ข้าควรจะบอกเขาดีหรือไม่ หากบอกไป เขาจะไม่พลอยกังวลเพราะข้าหรอกรึ แต่ยามนี้เรื่องที่เขาต้องกังวลก็มากพออยู่แล้ว”

ครุ่นคิดอยู่นาน คิดไปจนกระทั่งน้ำในถังเริ่มจะเย็นชืด ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงได้ก้าวลุกขึ้นมาจากน้ำที่ลอยด้วยกลีบดอกไม้ สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน

“ช่างเถิด อย่างไรเสียหากผ่านไปสามวันแล้วเขายังไม่ลงมา ข้าจะขึ้นไปตามหาเขาแน่นอน ใครว่าข้าเป็นตัวถ่วงกัน”

เสียงประตูลั่นเอี๊ยด ไป๋หลิงเหมี่ยวปิดประตูลง และเมื่อประตูปิดสนิท สตรีพิลึกผู้หนึ่งที่คลุมศีรษะด้วยผ้าคลุมหน้าสีแดง สวมกระโปรงแถบหลากสี และสวมรองเท้าปักลายสีแดงซึ่งยืนอยู่หลังบานประตูก็เผยตัวออกมาเช่นนั้นเอง

เมื่อเข้ามาในห้อง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เปิดผ้าห่มออกแล้วมุดตัวเข้าไปด้วยสีหน้าขี้เล่นเล็กน้อย สองแขนโอบกอดคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มไว้แน่นหนา

“ข้าชอบพี่เสี่ยวหม่านที่สุดเลย ตัวมีขนฟู กอดแล้วสบายเหลือเกิน”

เสี่ยวหม่านพลิกตัวกลับมา สบตากับดรุณีผมขาวในระยะประชิด จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาของอีกฝ่าย

“ของพรรค์นี้มันดีตรงไหนกัน ก็เพราะมีขนดำพวกนี้นี่แหละ คนอื่นถึงมองข้าเป็นตัวประหลาด แม้แต่ชายแก่โสดวัยหกสิบกว่ายังไม่กล้าแต่งกับข้าเลย”

“วางใจเถิดพี่เสี่ยวหม่าน ท่านจะต้องพบคู่ครองที่ถูกใจอย่างแน่นอน” ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือไปลูบกลุ่มขนสีดำของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

“ไม่จำเป็นหรอก ข้าเกลียดผู้ชาย ข้าจะเป็นสตรีเกล้ามวย!” เสี่ยวหม่านกล่าวคำนี้ออกมาอย่างเด็ดขาด “ข้าไม่พึ่งผู้ชาย ข้าก็มีชีวิตอยู่ได้เหมือนกัน!”

“เหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้นเล่าพี่เสี่ยวหม่าน” ไป๋หลิงเหมี่ยวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เดิมทีนางคิดจะถามว่าเป็นเพราะบิดาของอีกฝ่ายหรือไม่ ทว่าคำพูดกลับหยุดชะงักลงที่ริมฝีปาก

เมื่อเห็นเสี่ยวหม่านพลิกตัวกลับไปหันหลังให้ตนเองอีกครั้ง ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงยื่นสองแขนเข้าไปโอบกอดไว้เบาๆ

“พี่เสี่ยวหม่าน หากวันหน้าท่านไม่มีที่จะไป เช่นนั้นก็มาอยู่บ้านข้าสิ วันข้างหน้าท่านมาเป็นแม่ทูนหัวให้ลูกของข้าเป็นอย่างไร”

เสี่ยวหม่านมิได้ตอบคำใด เพียงแต่มองดูกำแพงเบื้องหน้าด้วยสายตาลังเล “เจ้าคิดจะแต่งให้ศิษย์พี่หลี่จริงๆ รึ”

ไป๋หลิงเหมี่ยวมิได้ตอบคำ เพียงแต่ทุบลงบนร่างของนางเบาๆ ด้วยความเอียงอาย

“ลองคิดดูอีกทีดีหรือไม่ ข้าพูดเพราะหวังดีต่อเจ้า แม้ศิษย์พี่หลี่จะมีบุญคุณต่อพวกเรา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตอบแทนเช่นนี้ อีกอย่างเขา... เขาก็เป็นคนเช่นนั้น”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 85
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 86 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 84กลับหน้าเรื่อง
ตอน 84ตอน 86