ตอนที่ 84 ความสับสน
จิ้งซินไม่เหมือนผู้ใดที่เขาเคยพบพานมาก่อน แม้นางจะมีรูปลักษณ์ภายนอกน่าสะพรึงกลัว ทว่าคำพูดคำจานั้นกลับเป็นกันเองอย่างยิ่ง
แต่ยามนี้หลี่ฮั่วหวังยอมให้สตรีร่างมหึมาผู้นี้ฉีกหน้ากากเข้าจู่โจมตนเหมือนคนอื่นๆ เสียยังดีกว่า อย่างน้อยในใจเขาก็ยังพอทนไหว
มิใช่เหมือนเช่นยามนี้ที่นางเอาแต่ยิ้มแย้มมองเขา ราวกับว่าทุกคำจากปากนางล้วนเป็นความจริง
“หรือจะเป็นเรื่องจริง” หลี่ฮั่วหวังเริ่มตื่นตระหนก ความคิดเริ่มสับสนวุ่นวาย สีหน้าค่อยๆ เผยความทุกข์ทรมานถึงขีดสุด
อากาศโดยรอบคล้ายจะกลั่นตัวเป็นสสารกดทับลงมายังร่างเขา บดอัดจนเขาเริ่มหายใจติดขัดอย่างยากลำบาก
ภาพเหตุการณ์สารพัดเริ่มผุดวาบขึ้นในหัวไม่หยุดหย่อน ทว่าเมื่อแบบฝึกหัดที่หยางน่าเคยเอามาให้เขาในวันนั้นปรากฏขึ้นในห้วงคิด หลี่ฮั่วหวังก็คล้ายคว้าหลักยึดเหนี่ยวเอาไว้ได้ในชั่วพริบตา
“ไม่! มันยังคงไม่ถูกต้อง! คนคนหนึ่งอาจจะจินตนาการสร้างโลกทั้งใบที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้ ทว่าไม่มีทางที่จะจินตนาการเอาความรู้ขึ้นมาเองได้เด็ดขาด!”
สรรพวิชาความรู้ทั้งหมดที่เคยเล่าเรียนมาในชั้นมัธยมปลายเริ่มแล่นผ่านห้วงความคิดของหลี่ฮั่วหวังอย่างรวดเร็ว
เมื่อ “มอง” เห็นชายหนุ่มตรงหน้าเริ่มกุมศีรษะพึมพำกับตนเอง
บนใบหน้าของซือไท่จิ้งซินก็เผยความเวทนาออกมาสายหนึ่ง “ช่างน่าเวทนานัก”
ทว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะคิดอย่างไร หลี่ฮั่วหวังก็ฟื้นคืนสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้าจะแฝงแววเหนื่อยล้า หากแต่แววตากลับคืนสู่ความหนักแน่นอีกครา
“ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง! ข้าข้ามมิติมา เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย! ข้าไม่ใช่คนบ้าที่มโนเพ้อเจ้ออยู่ในโลกนี้ ข้าคือผู้ข้ามมิติ!! แน่นอนที่สุด!”
“ดูท่า เจ้าจะคิดตกแล้วรึ จะเชื่อที่ข้าพูด หรือจะไม่เชื่อกันเล่า”
“ซือไท่จิ้งซิน เราอย่าพูดถึงเรื่องลูกชายของท่านอีกเลย รวบรัดตัดความเถิด ท่านบอกข้ามาตรงๆ เลยว่าจิตวิสุทธิ์คือสิ่งใดกันแน่ก็พอแล้ว” หลี่ฮั่วหวังเริ่มพยายามแย่งชิงสิทธิ์ในการควบคุมบทสนทนากลับคืนมา
นิ้วอ้วนป้อมที่เล็บปริแตกชี้นิ้วอันสั่นเทาไปยังหน้าอกของหลี่ฮั่วหวัง “จิตวิสุทธิ์ก็คือเจ้า และยังรวมถึงความสับสนในใจเจ้า วิบากกรรมในใจเจ้า ชะตากรรมบนตัวเจ้าด้วย”
“ได้กลิ่นจากของไม่กี่ชิ้นที่เจ้าแบกไว้ข้างหลัง เจ้าเองก็คงฆ่าคนมาไม่น้อยแล้วกระมัง เช่นนั้นเจ้าก็มิใช่คนนอกแล้ว ย่อมรู้เรื่องการฝึกวิชาไร้รูปมาบ้าง ทุกสำนักนอกจากสิ่งของภายนอกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดย่อมเป็นสภาวะจิตของตนเอง”
“ความสับสนและวิบากกรรมอื่นบนตัวจิตวิสุทธิ์ ล้วนบริสุทธิ์และมั่นคงกว่าคนทั่วไปนัก บางสำนักจำเป็นต้องอาศัยความสับสนบนตัวจิตวิสุทธิ์เพื่อรักษาความมั่นคงของสภาวะจิตตนเอง แม้จะไม่จำเป็น การนำจิตวิสุทธิ์ไปขายให้แก่ผู้ที่ต้องการ ก็ยังกอบโกยเงินทองได้มหาศาล”
“สภาวะจิตรึ อารมณ์ความสะเทือนใจรึ”
หลี่ฮั่วหวังพลันนึกถึงเงื่อนไขความเจ็บปวดอันรุนแรงที่ม้วนไม้ไผ่สีแดงต้องการขึ้นมาได้ในทันที รวมถึงพวกหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อเหล่านั้นที่หลงใหลมัวเมา ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับสัตว์เดรัจฉาน อสุรกายเลือดเนื้อ หรือเรื่องวิตถารร่วมเพศระหว่างบุรุษด้วยกัน
ที่แท้ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกมันกระทำล้วนมีกฎเกณฑ์รองรับ นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังเริ่มมีความเข้าใจขั้นต้นเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติอื่นๆ ของโลกใบนี้
“บางคนจับเจ้าก็เพื่อสิ่งอื่น แต่คนที่จับเจ้ามากที่สุด ก็ยังคงเป็นเพราะความสับสนบนตัวเจ้า เพราะมีเพียงในใจของจิตวิสุทธิ์เท่านั้นที่จะมีความสับสนคงอยู่ตลอดเวลา เรื่องนี้คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทำได้เลย”
จากคำพูดนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งเข้าใจกระจ่างแจ้งว่า อารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ในโลกใบนี้มิใช่สิ่งเลื่อนลอยไร้ตัวตน หากแต่เป็นสิ่งที่สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้
กระทั่งว่าอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ยังสามารถนำมาใช้เป็นเงินตราได้ด้วยซ้ำ
“ความสับสนในใจข้ายังช่วยผู้อื่นฝึกวิชาได้อีกหรือ แต่ยามนี้ข้าไม่ได้สับสนแม้แต่น้อย ข้ามั่นใจอย่างยิ่งว่าฝั่งนั้นล้วนเป็นภาพหลอน ที่นี่ต่างหากคือความจริง ต่อให้ข้าตกอยู่ในภาพหลอนอีกครั้ง ข้าก็ไม่มีทางมองว่าฝั่งนั้นคือความจริงอีกเด็ดขาด” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยอย่างหนักแน่นเด็ดเดี่ยว
จิ้งซินมองหลี่ฮั่วหวัง พลางเผยรอยยิ้มเรียบเฉย “จริงรึ เช่นนั้นก็ช่างเถิด เจ้าคิดว่าเป็นเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น แม่ชีแก่อย่างข้าคร้านจะโต้เถียงกับเจ้า เจ้ากลับไปเสียเถิด”
“กลับรึ” เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปากไล่ หลี่ฮั่วหวังก็พลันได้สติขึ้นมาทันทีว่าเรื่องสำคัญของตนยังมิได้สะสาง การที่ตนมาในครั้งนี้มิใช่เพียงเพื่อมาทำความเข้าใจเรื่องจิตวิสุทธิ์เท่านั้น
“ซือไท่จิ้งซิน การมาของข้าในครั้งนี้เพื่อขอให้ท่านช่วยปราบสิ่งชั่วร้าย”
เมื่อเทียบกับปัญหาที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงแล้ว ตันหยางจื่อเห็นได้ชัดว่าอันตรายยิ่งกว่า จุดประสงค์ที่ตนมาที่นี่ก็เพื่อกำจัดเขาให้สิ้นซาก
ต้องมีชีวิตรอดให้ได้เสียก่อน ถึงจะค่อยไปคิดคำนึงว่าตนจะบ้าคลั่งหรือไม่ หากแม้กระทั่งร่างเนื้อยังถูกตันหยางจื่อช่วงชิงไป ก็มิต้องไปคิดคำนึงถึงเรื่องราวหลังจากนั้นอีกแล้ว
“อ้าว ที่แท้เจ้ามิได้มาถามวิธีแก้เรื่องจิตวิสุทธิ์หรอกรึ แล้วเมื่อครู่มาชวนคุยสัพเพเหระไปไย ไยจึงไม่ถามเรื่องสำคัญตรงๆ เล่า” สีหน้าของซือไท่จิ้งซินห่อเหี่ยวลง ดูไม่พอใจอยู่บ้าง
หลี่ฮั่วหวังกล่าวขอขมาเสร็จสิ้น ก็เริ่มเล่าความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมดให้ซือไท่จิ้งซินฟังอย่างละเอียดละออ
“บรรลุเป็นเซียนรึ ยุคสมัยนี้ยังมีคนบรรลุเป็นเซียนได้จริงๆ อีกรึ”
จิ้งซินพึมพำกับตนเองจบ ก็หยิบไม้เสี่ยงทายที่มีลักษณะคล้ายเขาควายสองอันออกมาจากใต้หมวกชี แล้วเริ่มทำนายดวงชะตาพลางพึมพำกับตนเอง
หลังจากพินิจดูอยู่นาน นางก็ใช้โพรงกลวงสีดำสองข้างที่ไร้ลูกตานั้นจับจ้องใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังต่อไป
ทันใดที่หลี่ฮั่วหวังรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวไปทั้งร่างจากการถูกอีกฝ่ายจ้องมอง ซือไท่จิ้งซินก็พลันเอ่ยปากขึ้น “วันบรรลุเป็นเซียนนั่น เจ้าไม่ได้กินอาจารย์ของเจ้าเข้าไปใช่หรือไม่”
“หา” หลี่ฮั่วหวังถูกถามจนงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ข้าจะไปกินเขาได้อย่างไร หากข้ามีหนทางจัดการตันหยางจื่อได้ เมื่อตอนนั้นข้ายังจะต้องยอมตายตกไปตามกันกับเขาอีกรึ”
“อืม...” จิ้งซินมิได้โต้แย้งสิ่งใด เพียงแต่พยักหน้าอย่างเงียบงัน
เมื่อนางดีดมือขวาคราหนึ่ง ชั่วพริบตานั้นหลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างของตนเหนียวเหนอะหนะอย่างยิ่ง อึดอัดทรมานเป็นล้นพ้น อีกทั้งยังรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งกำลังขยับเขยื้อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังของตน
“อย่าเช็ด ทนเอาไว้”
ประคองสภาพเช่นนี้อยู่ราวสองก้านธูป จิ้งซินจึงเปิดปากพูดขึ้น
“ข้ามีวิธีจัดการอาจารย์ของเจ้า ทว่าต้องสิ้นเปลืองเครื่องรางและบุญบารมีมหาศาล เช่นนั้นเหตุใดข้าต้องช่วยเจ้าเล่า”
หลี่ฮั่วหวังชะงักไปในใจ ก่อนจะพลันเข้าใจได้ในทันที นี่คือการเรียกรับผลประโยชน์
ถึงกระนั้นการยื่นเงื่อนไขอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าเชื่อถือกว่าสำนวนโวหารโปรดสัตว์โลกของเจ้าอาวาสวัดเจิ้งเต๋อเสียอีก
เขารีบนำคัมภีร์สวรรค์ น้ำเต้าบรรจุอายุขัย และม้วนไม้ไผ่สีแดงนั้นออกมาวางเรียงบนพื้น
“ขอเพียงกำจัดตันหยางจื่อได้ ของเหล่านี้ท่านเลือกเอาได้ตามใจชอบ”
แต่เมื่อหลี่ฮั่วหวังนำของเหล่านี้ออกมา กลับนึกไม่ถึงว่าจะถูกจิ้งซินรังเกียจอย่างถึงที่สุด
“ของผุพังอันใดกัน เอาไปไกลๆ! โดยเฉพาะบันทึกมหาภพนั่น เอาไปให้ไกลที่สุด อย่าทำให้เขตแดนอารามอันฉือของเราต้องแปดเปื้อน!”
ดูเหมือนนางจะรังเกียจม้วนไม้ไผ่สีแดงนั้นเป็นอย่างยิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ล่วงรู้ชื่อของม้วนไม้ไผ่เล่มนี้
หลังจากกล่าววาจาเหล่านี้จบ ใบหน้าชราภาพของนางกลับเผยสีหน้าละโมบโลภมากอย่างถึงที่สุด “ข้าได้กลิ่นทองคำจากตัวเจ้า”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เข้าใจความหมายทันที “ไม่มีปัญหา ประเดี๋ยวข้าจะนำทองคำเหล่านั้นมาถวายพระโพธิสัตว์แห่งอารามอันฉือ เพื่อปิดทององค์พระ”
พอพูดถึงเรื่องเงิน สีหน้าท่าทางของจิ้งซินก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน สิ้นคราบความเปี่ยมเมตตาก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ซ้ำยังแลดูตระหนี่ถี่เหนียวเป็นอย่างยิ่ง
“จริงสิ ยังมีเงินอีก ข้ายังได้กลิ่นของเงินด้วย สิ่งเหล่านั้นข้าก็เอา นอกจากของนอกกายพวกนี้แล้ว ข้ายังต้องการให้เจ้าไปตามหาสิ่งของชิ้นหนึ่งให้ข้า”
กำลังโหลดความเห็น...