คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 83

ตอน 83

ตอนที่ 83 จิตวิสุทธิ์

“คลั่งคือจุดจบที่ดีที่สุดของจิตวิสุทธิ์เหรอ นี่คือจุดจบในอนาคตของฉันอย่างนั้นเหรอ”

ที่ผ่านมาหลี่ฮั่วหวังคิดมาตลอดว่าการที่ผู้อื่นเรียกตนว่าจิตวิสุทธิ์ เป็นเพียงการบอกว่าตนคือวัตถุดิบหายากชนิดหนึ่ง เหมือนกระดูกพรสวรรค์หายากในนิยายเซียนนั่นเอง

ทว่าแม่ชีชราตรงหน้ากลับบอกเขาว่ามันมิใช่เช่นนั้นเลย ชื่อจิตวิสุทธิ์นี้แฝงไว้ด้วยปัญหาใหญ่หลวงตั้งแต่แรกแล้ว

หลี่ฮั่วหวังสงบจิตใจลงชั่วครู่ เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ซือไท่จิ้งซิน เมื่อก่อนข้าเคยใช้ไท่ซุ่ยดำรักษาอาการวิปลาสของตนเอง ได้ผลดียิ่ง ท่านเคยใช้มันกับบุตรชายของท่านหรือไม่”

หลี่ฮั่วหวังอยากได้ยินคำว่าไม่เคยใช้จากปากของอีกฝ่ายเหลือเกิน ทว่าเขากลับต้องผิดหวังในทันใด

“เคยสิ ย่อมเคยอยู่แล้ว แต่ไท่ซุ่ยดำจะกินสุ่มสี่สุ่มห้ามิได้ ของพรรค์นี้กินเข้าไปง่าย จะถ่ายออกมานั้นยาก มันจะขดตัวอยู่ในท้องเจ้าไปตลอด สูบเลือดกินเนื้อเจ้า”

“กินน้อยยังพอทำเนา หากเจ้ากินมากเกินไป มันจะยึดครองทั่วทั้งท้องของเจ้า แล้วชอนไชทะลุออกมาจากร่างของเจ้าทั้งตัว” ซือไท่จิ้งซินบรรยายอย่างออกรสราวกับว่านางเคยเห็นกับตาตนเองมาแล้ว

หลี่ฮั่วหวังลูบท้องของตน สีหน้ายิ่งย่ำแย่ลงไปอีก ยามนี้ในท้องของเขาก็มีก้อนไท่ซุ่ยดำที่เต็มไปด้วยหนวดระโยงระยางขดตัวอยู่

เจ้าบัดซบตันหยางจื่อไม่เคยหวังดีเลยจริงๆ แม้แต่ยาที่ให้ตนกินก็ยังมีผลข้างเคียงร้ายแรงถึงเพียงนี้

ทว่าเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เอาไว้ทีหลังได้ ยามนี้เขามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องถาม

“ซือไท่จิ้งซิน พอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วจิตวิสุทธิ์คือสิ่งใด เหตุใดจุดจบของจิตวิสุทธิ์ทุกคนจึงต้องดำดิ่งสู่ความบ้าคลั่งเล่า”

หลี่ฮั่วหวังซักต่อด้วยความร้อนรน ยามนี้เขาต้องการคำตอบนี้ยิ่งนัก มันเกี่ยวพันถึงความเป็นความตายในภายภาคหน้าของเขา

จิ้งซินที่กำลังกลืนอาหารได้ยินเสียง นางจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใช้หลุมดำมืดสนิททั้งสองข้างหันมาทางหลี่ฮั่วหวัง

“จิตวิสุทธิ์คือสิ่งใดน่ะรึ ตัวเจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์ เจ้ายังจะมาถามข้าอีกหรือ ตัวเจ้าต่างจากผู้อื่นอย่างไร ยังดูไม่ออกอีกรึ เช่นนั้นข้าขอถามเจ้า เจ้ามาจากที่ใดเล่า”

หลี่ฮั่วหวังอ้าปากจะตอบตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับหยุดชะงักลงด้วยความระแวดระวัง

เรื่องที่ตนเองข้ามมิติมาจากยุคปัจจุบันเป็นเรื่องสำคัญและเป็นความลับอย่างยิ่ง จะบอกแม่ชีชราพิลึกพิลั่นที่เพิ่งเคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียวอย่างไม่ระวังตัวเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่มีใครรู้เลยว่าหากแม่ชีชราผู้นี้ล่วงรู้ความลับนี้เข้าแล้ว นางจะมีความคิดเช่นไร

“ฮะๆๆ ให้ข้าเดาดู เจ้าคงคิดว่าตนเองมิใช่คนที่นี่กระมัง คิดว่าตนเป็นคนจากโลกอื่น โลกที่แตกต่างจากแผ่นดินนี้โดยสิ้นเชิงใช่หรือไม่”

คำพูดเบาหวิวประโยคนี้ของจิ้งซินทำลายกำแพงในใจของหลี่ฮั่วหวังลงทันที “ท่านรู้ด้วยรึ?!”

จิ้งซินไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด นางก้มหน้าลงกินของเหลวเหนียวข้นสีเหลืองในอ่างต่อ

“จะตื่นตระหนกไปไย เด็กน้อยช่างไร้ความสุขุมเสียจริง สงสัยรึว่าเหตุใดข้าถึงรู้เรื่องพวกนี้ ข้าบอกไปแล้วมิใช่รึ บุตรชายของข้าเป็นจิตวิสุทธิ์ ตอนนั้นเขาก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน”

คำพูดนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังขยับเข้าไปใกล้อีกนิดโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะถาม “บุตรชายของท่านก็เป็นคนยุคปัจจุบันหรือ เขาก็ข้ามมิติมาเหมือนกันหรือ”

ยามนี้ หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วยิ่งนัก เมื่อจู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าในโลกที่ประหลาดและอันตรายใบนี้ยังมีคนประเภทเดียวกับตนอยู่ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นใคร ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรี ขอเพียงมาจากโลกใบเดียวกัน ตัวเขาก็จะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป

แรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ในที่สุดก็มีคนมาช่วยแบ่งเบาเสียที

ที่สำคัญที่สุดคือ ตัวเขาจำไม่ได้ว่ามายังโลกใบนี้ได้อย่างไร บางทีพวกเขาอาจจะจำได้ และบางทีตนอาจจะหาทางกลับไปยังโลกเดิมผ่านพวกเขาก็เป็นได้!

แต่ซือไท่จิ้งซินกลับมิได้ตอบคำถามนี้ในทันที นางเช็ดน้ำสีเหลืองที่มุมปาก ก่อนจะ “มอง” ชายหนุ่มตรงหน้าอีกคราด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ เขาไม่ใช่ เขาคลอดออกมาจากท้องของข้า เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน อีกอย่าง พ่อหนุ่ม จวงโจวฝันเป็นผีเสื้อ ผีเสื้อฝันเป็นจวงโจว อย่าได้ปักใจแน่วแน่ในสิ่งใดจนเกินไป รวมถึงทุกสิ่งในหัวของเจ้าด้วย”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร” หลี่ฮั่วหวังพบว่าตนไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดสิ่งใดกันแน่

“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าตนต้องเป็นคนจากฝั่งโน้น เหตุใดเจ้าจึงคิดไม่ได้ว่าตนเป็นคนของแผ่นดินนี้ ไม่แน่ว่าโลกอันพิลึกพิลั่นเหล่านั้นอาจเป็นของปลอมทั้งเพ ทุกสิ่งทุกอย่างอาจเป็นเพียงสิ่งที่เจ้ามโนขึ้นมาเองก็เป็นได้”

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!! ข้ารู้ว่าตอนอยู่อารามลมใสเป็นภาพหลอน แต่ในอดีตข้าเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกความจริงแน่นอน! ข้าข้ามมิติมาจากที่นั่น!! ข้าคือผู้ข้ามมิติ! ข้าไม่ใช่คนบ้าที่มโนโลกอีกใบขึ้นมาเอง!!!!”

ยามนี้ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังแดงก่ำ สองมือกำหมัดแน่นจนสั่น เขาตะโกนโต้แย้งแม่ชีชราตรงหน้าเสียงดังลั่น ราวกับถูกสะกิดเกล็ดย้อนของมังกร

จิ้งซินไม่ได้โต้เถียงสิ่งใด นางเอียงหน้าเล็กน้อย คล้ายเริ่มหวนนึกถึงอดีต

“หึๆ คำพูดพวกนี้ ตอนนั้นลูกข้าก็เคยพูดเหมือนกัน เขาเป็นเหมือนเจ้าเลย เดี๋ยวก็รู้ความเดี๋ยวก็เลอะเลือน ปากก็เพ้อเจ้อพึมพำไปเรื่อยเปื่อย”

“แต่คนเป็นแม่อย่างข้ารู้ดีที่สุด เขาคลอดออกมาจากท้องข้า ก็ไม่เคยห่างจากกายข้าไปไหนเลย เขาไม่เคยไปโลกอื่นอันใดทั้งนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องที่เขาคิดเพ้อเจ้อไปเอง”

ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมา หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกวิชาสะกดร่าง ลมหายใจเริ่มปั่นป่วนขึ้นมา

หยางน่า แม่ โรงพยาบาล โรงเรียน ทุกสิ่งในอดีตแล่นผ่านห้วงคิดของเขาอย่างรวดเร็ว สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่มีอยู่จริงหรือ แม้แต่โลกใบนั้นก็อาจไม่มีอยู่จริง ไม่เคยมีโลกปัจจุบันอันใดเลยตั้งแต่แรกหรือ

ในชั่วพริบตานั้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าทุกสรรพสิ่งรอบกายพลันกลายเป็นสิ่งลวงตาเลือนรางไม่จริงแท้ “อะไรคือจริง อะไรคือหลอกกันแน่?!”

“ฉันไม่ได้ข้ามมิติมาเหรอ ที่จริงฉันเป็นคนที่นี่มาตลอด ไม่เคยมีโลกปัจจุบันอะไรเลยเหรอ ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกจริงในหัวฉันเป็นแค่เรื่องที่ฉันมโนขึ้นเองเหรอ ไม่ มันไม่ถูก ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!”

อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังเริ่มเตลิดจนไม่อาจควบคุม ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายบิดเบี้ยว

หลี่ฮั่วหวังผู้ถูกสั่นคลอนการรับรู้ตนเองอย่างรุนแรง จำเป็นต้องหาทางระบายแรงกดดันที่หนักอึ้งดั่งขุนเขาในใจตนออกไป

ฉับพลันนั้น สายตาของเขาพลันเคร่งเครียด ถมึงทึงจ้องมองแม่ชีจิ้งซินตรงหน้าอย่างดุร้าย

หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ก็เห็นหญิงอ้วนตรงหน้าใช้นิ้วมือมันเยิ้มชี้มาทางตน แล้วบีบเสียงเลียนแบบคำพูดของเขาขึ้นมา

“ไม่! เจ้ากำลังโกหก~! เจ้าคนนี้คิดร้ายต่อข้า!! สิ่งที่เจ้าพูดล้วนเป็นเรื่องเท็จ! เจ้าคิดจะทำร้ายข้าใช่หรือไม่ล่ะ~! ไม่ง่ายดายปานนั้นดอก!!”

กล่าวจบ เมื่อมองหลี่ฮั่วหวังที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าอ้วนฉุบวมพองของจิ้งซินก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาออกมาอีกครา

“ฮะๆ เมื่อครู่เจ้าคิดจะพูดคำเหล่านี้กับข้าใช่หรือไม่เล่า อันที่จริงบุตรชายข้าก็เคยพูดเช่นเดียวกันนี้กับข้า อา พอนึกถึงทีไร ก็ราวกับเพิ่งเกิดเมื่อวาน ช่างน่าคิดถึงเสียจริง”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 83
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 84 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 82กลับหน้าเรื่อง
ตอน 82ตอน 84