ตอนที่ 82 ซือไท่จิ้งซิน
หลี่ฮั่วหวังกลั้นขำแทบไม่ไหว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการที่นักพรตอย่างตนต้องมาขอความช่วยเหลือจากแม่ชีนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ชวนขันสิ้นดี
“แค่กๆ ท่านอาจารย์ทั้งหลาย พอเถิด อย่าเพิ่งหัวเราะกันเลย เรื่องเดือดร้อนของข้าครานี้เร่งด่วนยิ่งนัก หากจัดการไม่เสร็จสิ้นคงได้เอาชีวิตไม่รอดแน่” หลี่ฮั่วหวังที่ยังคงกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นเริ่มเอ่ยถึงธุระสำคัญ
“ตามข้ามาเถิด พวกเราไปถามซือไท่กัน เอ่อ จริงสิ ค่านำทางสองถั่วทอง”
มือใหญ่อันมันเยิ้มข้างหนึ่งยื่นมาเบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวังเช่นนั้นเอง
หลี่ฮั่วหวังมิได้กลัวว่าแม่ชีจะเรียกร้องเงินทองเลย เรื่องอันใดที่สะสางได้ด้วยเงินล้วนมิใช่ปัญหา
เขายื่นเม็ดถั่วทองสองเม็ดส่งให้ จากนั้นจึงเดินตามหลังแม่ชีร่างท้วมผู้นั้นออกไปด้านนอก
ยามที่จะก้าวพ้นธรณีประตู หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองเหล่าแม่ชีคนอื่นๆ ด้านหลังด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เขารู้สึกว่าการได้อยู่ร่วมกับคนเปิดเผยไม่ถือสาสิ่งใดเช่นพวกนางทุกวันคงจะสำราญใจไม่น้อย แม้แต่กลิ่นเหม็นอับในอากาศก็ดูเหมือนจะไม่ฉุนจมูกปานนั้นแล้ว
เมื่อกลับออกมาเดินบนทางเดินแคบๆ ระหว่างหมู่อาคาร หลี่ฮั่วหวังจึงเอ่ยถามแม่ชีที่เดินนำอยู่ข้างหน้า “ผู้น้อยเสวียนหยางแห่งอารามลมใส มิทราบว่าท่านอาจารย์มีฉายาทางธรรมอันใดหรือ”
“เมี่ยวอวี้” แม่ชีร่างท้วมใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยก้อนไขมันเอ่ยพลางแคะขี้มูกไปด้วย
“แค่กๆ ช่างเป็นชื่อที่ดีนัก” หลี่ฮั่วหวังสะกดกลั้นอยู่นานกว่าจะไม่ส่งเสียงหัวเราะออกมา นามนี้กับสภาพของนาง ช่างมิได้มีความเข้ากันแม้แต่น้อยนิด
เดินไปได้ครู่หนึ่ง กระท่อมหญ้าคาเตี้ยๆ แถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา แม่ชีร่างท้วมเดินดุ่มเข้าไปทันที “เจ้ารออยู่แถวนี้สักประเดี๋ยว ข้าจะไปขี้”
“ได้ ขอให้อาจารย์เมี่ยวอวี้ ถ่ายหนักโดยราบรื่น” หลี่ฮั่วหวังที่กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ยประสานมือคารวะ
“อา... หึๆ” หลี่ฮั่วหวังผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้ายืนอยู่ข้างกระท่อมหญ้าคาพลางบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน เขารู้สึกว่ายามนี้ช่างสุขสงบยิ่งนัก
เวลานี้หลี่ฮั่วหวังมองสิ่งใดก็ชวนให้ขบขันไปเสียหมด รู้สึกว่ารอบกายล้วนมีแต่เรื่องน่าหัวเราะ
ทว่าในขณะที่เขานึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อครู่และกำลังจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น พลันรู้สึกว่าทุกสิ่งเริ่มพังทลาย ผนังโรงพยาบาลสีขาวเริ่มเข้าแทนที่สรรพสิ่งรอบตัว เงาร่างคนอันเลือนรางเริ่มกลายเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนขึ้นมา
หลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งจะผ่อนคลายเมื่อครู่พลันมีสีหน้าย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวพลางใช้มือทั้งสองข้างกอดศีรษะไว้แน่น
“ไม่ได้ ตอนนี้ไม่ได้! ทนอีกหน่อยสิ ชู่ ชู่!! ช่วยทีเถอะ! ขอร้องล่ะ เงียบ สงบลง ชู่... ชู่... ชู่...”
เสียงอ้อนวอนของหลี่ฮั่วหวังคล้ายจะสัมฤทธิผล เพียงชั่วครู่ ทุกสิ่งรอบกายก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครา
หลี่ฮั่วหวังที่มีสีหน้าซีดเผือดย่ำแย่อีกครั้งยกมือขึ้นปาดเหงื่อกาฬบนใบหน้าพลางยันกายลุกขึ้นยืน
ฤทธิ์ของไท่ซุ่ยดำกำลังสลายไป ภาพหลอนเหล่านั้นอีกไม่นานก็คงจะย้อนกลับมาอีก
ทว่ายามนี้หลี่ฮั่วหวังจำต้องผลักเรื่องเหล่านี้ไว้ทีหลัง ต่อหน้าความเป็นความตาย ภาพหลอนล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย
หลี่ฮั่วหวังที่อารมณ์ดิ่งฮวบพยายามนึกถึงเรื่องขบขันเมื่อครู่ ทว่ากลับไม่อาจเบิกบานใจได้อีกต่อไปแล้ว
“เฮ้อ...” หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง จึงสาวเท้าเดินอ้อมไปทางด้านหลังของส้วมหลุม
ยามที่ได้เห็นภาพเบื้องหลัง เขาก็ตกตะลึงจนตาค้างเข้าจริงๆ
ด้านหลังกระท่อมส้วมนั้นมีรั้วไม้ไผ่ล้อมคอกเอาไว้ ด้านในเลี้ยงสุกรขนยาวหนังดำอยู่จำนวนหนึ่ง
สิ่งที่อยู่ข้างในคือสิ่งปฏิกูลคราบสีเหลืองที่กำลังทะลักพวยพุ่งออกมา กับเหล่าหมูดำที่ส่งเสียงฟุดฟิดฮึดฮัดแย่งกันกิน
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบจะอาเจียนตามสัญชาตญาณ
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าแม่ชีแห่งอารามอันฉือเลี้ยงหมู แต่คิดไม่ถึงเลยว่าแม่ชีที่นี่จะใช้สิ่งนี้เลี้ยงหมู!
เมื่อมองหมูเหล่านี้ ความประทับใจที่หลี่ฮั่วหวังมีต่ออารามอันฉือก็ดิ่งลงเหว แม่ชีที่นี่ล้วนประหลาด ประหลาดพิลึกกันไปหมด
ครั้นเหล่าหมูดำส่งเสียงฟุดฟิดแตกฮือแยกย้ายกันไป เมี่ยวอินก็ก้าวเดินออกมาจากกระท่อมส้วม พอเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ข้างคอกหมูก็มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงนำพาเขาเดินหน้าต่อไป
“รีบไปเถิด ประเดี๋ยวข้ายังต้องนอนกลางวันอีก”
“หมูที่เลี้ยงมาเช่นนี้ พวกท่านกินกันเองหรือ” จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็ตั้งคำถามขึ้นมา
“พูดจาเพ้อเจ้ออันใด! ไม่เห็นรึว่าพวกเราเป็นแม่ชี พวกเรานับถือพระโพธิสัตว์นะ! กินของคาวไม่ได้ เสียแรงที่เจ้าเป็นนักพรต เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้ความ”
น้ำเสียงของเมี่ยวชิงแฝงแววเหยียดหยามอย่างรุนแรง ทว่าพอเปลี่ยนหัวข้อสนทนาฉับพลัน นางก็กลับมามีท่าทางห่อเหี่ยวลงบ้าง
“เฮ้อ พวกเราก็ไม่ได้อยากเลี้ยงหมูหรอก ไม่มีใครมาจุดธูปถวายของ ก็ต้องหาอันใดทำหาเงินค่าข้าว คนเราจะกินลมกินแล้งอยู่ไปได้อย่างไรเล่า”
“จริงแท้ จริงแท้” หลี่ฮั่วหวังรับคำไปตามน้ำก้าวเท้าตามหลังนางมุ่งหน้าต่อไป
วนเวียนเลี้ยวลดอยู่พักหนึ่ง เมี่ยวหลิงก็นำหลี่ฮั่วหวังมาหยุดลงที่หน้าเรือนหลังหนึ่ง
“ซือไท่อยู่ข้างใน ข้าไม่เข้าไปด้วย บอกตามตรง ข้าค่อนข้างกลัวนาง อ้อ จริงสิ ซือไท่มีฉายาว่าจิ้งซิน”
สิ้นคำโดยไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังได้ทันอ้าปาก นางก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังของนางแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปข้างใน
ภายในเรือนมืดสนิท มีเสียงกลืนอาหารดังแว่วมา พร้อมกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ความผิดปกติทั้งหมดนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังเอื้อมมือไปแตะม้วนไม้ไผ่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ
ครั้นเมื่อหลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะยกเท้าขวาก้าวเข้าไปในความมืด เขาก็รู้สึกว่าเหยียบเข้ากับของเหี่ยวย่นบางอย่าง จึงรีบชักเท้ากลับมาอย่างรวดเร็ว
“เจ้าจุดตะเกียงเถิด ข้าเป็นคนตาบอด มิจำเป็นต้องใช้ไฟดอก” เสียงแหบชราสายหนึ่งดังแว่วมาจากในความมืด
“ขอรับ ซือไท่” เมื่อหลี่ฮั่วหวังหยิบหินเรืองแสงก้อนนั้นออกมา แล้วโยนไปยังทิศทางที่ตนเพิ่งจะเหยียบไปเมื่อครู่ พลันต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจกับสิ่งประหลาดพิกลที่อยู่ภายใน
นั่นคือสตรีสวมหมวกแม่ชีที่ทั้งอ้วนฉุและแก่ชราอย่างยิ่ง สองตากลวงโบ๋มีเพียงรูกลวงสีดำสองรู หนังหน้าที่หย่อนคล้อยบนใบหน้าถูกชั้นไขมันตรงลำคอดึงรั้งลงไปข้างล่าง ราวกับจะถูกกระชากหลุดออกมาได้ทุกเมื่อ
ยามที่รูปลักษณ์เช่นนี้ปรากฏขึ้นในห้องอันสลัวราง ย่อมสยดสยองเป็นที่สุดอย่างมิต้องสงสัย
หากแต่ใบหน้ายังมิใช่ส่วนสำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตามร่างกายของนาง
ร่างอันอ้วนใหญ่เทอะทะของนางแทบจะกองล้นเต็มเรือนทั้งหลัง บนไขมันสกปรกโสมมเต็มไปด้วยฝีหนองเนื้อตัวเละเทะเลือดซิบ ในตุ่มหนองเหล่านั้นดูเหมือนยังมีบางสิ่งกำลังบิดตัวดิ้นไปมาอีกด้วย!
และสตรีเช่นนี้กำลังกอดกะละมังใบใหญ่ไว้ สองมือกอบโกยอาหารมันเยิ้มข้างในเข้าปาก
“หึๆ แปลกจริงหนอ นานทีปีหนจึงจะมีจิตวิสุทธิ์มาหาข้า” แม่ชีเฒ่าผู้น่าสะพรึงกลัวอ้าปากไร้ฟันกล่าวจบ ก็ก้มหน้าก้มตากินต่อไป
แม้รูปลักษณ์จะน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก แต่น้ำเสียงของนางกลับเปี่ยมด้วยความเมตตาอย่างประหลาด หากดับไฟลงเสีย คงคิดว่าเป็นหญิงชราผู้มีอายุคนไหนเป็นแน่
กระนั้นหลี่ฮั่วหวังไม่มีกะจิตกะใจมาคิดเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย ยามได้ยินคนผู้นี้หลุดคำว่าจิตวิสุทธิ์ออกมา หัวใจของเขาก็พลันบีบรัดตึงเครียดถึงขีดสุด พร้อมจะล่าถอยออกไปได้ทุกเมื่อ
“จะตื่นตระหนกไปไย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นไอ้หนูขนอ่อนที่ไม่รู้อันใดเลย อารามอันฉือของพวกเราเคยต้องการวัตถุดิบอื่นเสียที่ไหน พวกเราคร้านจะยุ่งยาก ที่จริงแล้ว ลูกชายของข้าก็เป็นจิตวิสุทธิ์เช่นกัน”
“หรือขอรับ” หลี่ฮั่วหวังตั้งสมาธิกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “เช่นนั้นซือไท่จิ้งซิน ยามนี้ลูกชายของท่านอยู่ที่ใดหรือขอรับ” นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ยินเรื่องราวของจิตวิสุทธิ์คนอื่น
“เขาบ้าไปแล้ว จิตวิสุทธิ์มักมีจุดจบที่น่าเวทนายิ่งนัก การเป็นบ้าไปเสียได้นับว่าเป็นจุดจบที่ค่อนข้างดีแล้วละ”
ยามซือไท่จิ้งซินกล่าวถึงเรื่องราวของลูกชายตน น้ำเสียงก็ฟังดูทุ้มต่ำลงไปบ้าง
กำลังโหลดความเห็น...