ตอนที่ 81 อารามอันฉือ
“แฮ่ก... แฮ่ก...” หลี่ฮั่วหวังที่เหงื่อท่วมศีรษะใช้สองมือยันหัวเข่าไว้ พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต
หลี่ฮั่วหวังปีนเขามาสองชั่วยามแล้ว ทว่ากลับยังไปไม่ถึงเสียที
อารามชีแห่งนั้นตั้งอยู่สูงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าถนนดินอันคดเคี้ยวสายนี้ราวกับไร้ที่สิ้นสุด ทอดยาวขึ้นไปเบื้องบนไม่หยุดหย่อน
หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด คว้าเถาวัลย์ด้านข้างแล้วเริ่มปีนป่ายต่อไป
ครั้นปีนจนขาทั้งสองข้างเมื่อยล้าแทบขาดใจ ในที่สุดเขาก็มองเห็นซุ้มประตูของอารามอันฉือ
เขาใช้หลังมือปาดหยาดเหงื่อบนคาง แล้วมองไปยังคำโคลงคู่ตรงซุ้มประตูด้านข้างทั้งสองตามสัญชาตญาณ
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจเป็นล้นพ้นก็คือ คำโคลงคู่ของอารามชีแห่งนี้ เขาอ่านไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
มิใช่เพราะตันหยางจื่อทำให้หลี่ฮั่วหวังลืมเลือนวิธีอ่านตัวอักษรเหล่านี้ หากแต่รูปร่างของอักษรเหล่านี้ประหลาดพิกลยิ่งนัก
ตัวอักษรเหล่านี้เป็นทรงข้าวหลามตัดยาวเอียงคล้ายตัวอักษร 多 ด้านขวาบนยกสูง ด้านซ้ายล่างทอดต่ำ เส้นสายเอนเรียวยาว แรกเห็นดูคล้ายอักษรกระดูกสัตว์ ทว่ากลับมีร่องรอยของอักษรฮั่นที่คุ้นตาปะปนอยู่ไม่น้อย
“นี่มัน... ตัวหนังสือเหรอ หรือว่าเป็นสิ่งอื่นกันแน่” หลี่ฮั่วหวังผู้คลางแคลงใจเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือออกไปลูบคลำ
เขาพินิจพิจารณาอยู่นานครู่หนึ่ง จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในอาราม
ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปด้านใน ถ้อยคำที่หลี่ฮั่วหวังเตรียมไว้ในใจกลับไร้เป้าหมายที่จะเอื้อนเอ่ย
เพราะลานกว้างที่รกชัฏไปด้วยวัชพืชตรงหน้านั้น ไม่มีแม้แต่เงาคนแม้เพียงคนเดียว ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวเมื่อเทียบกับภาพผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดที่วัดเจิ้งเต๋อ
“มีใครอยู่หรือไม่” เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนไปมาภายในลานกว้าง หากแต่ยังคงไม่มีผู้ใดปรากฏกายออกมา
หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังวิหารใหญ่เบื้องหน้า ภายในวิหารไร้ควันธูปแต่กลับมิได้มืดมนเลยสักนิด เพราะหลังคานั้นรั่วเป็นรูโหว่ แสงตะวันเฉียงๆ จึงสาดส่องเข้ามาสว่างไสวไปทั่วทุกหนแห่ง
บนร่างพระโพธิสัตว์ใจกลางวิหารใหญ่ก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงและหยากไย่สีเทาหม่น
หากมิใช่เพราะฐานชุกชีรูปดอกบัว หลี่ฮั่วหวังเกือบจะจำมิได้แล้วว่านี่คือพระโพธิสัตว์
“หรือว่าจะผิดที่ ที่นี่ดูร้างไปหมดแล้ว”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เสียงกรนเบาๆ สายหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา
เขาเดินตามเสียงไปอย่างเชื่องช้า ด้านหลังองค์พระโพธิสัตว์ เขาแลเห็นก้อนเนื้อขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งกำลังกระเพื่อมขึ้นลง
ครั้นเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่านั่นมิใช่ก้อนเนื้อ หากแต่เป็นหน้าท้องของแม่ชีอ้วนคนหนึ่งที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา
นางผู้มีจมูกเชิดรั้นนอนแผ่อยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบเช่นนั้น อ้าปากกรนครอกฟี้ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยมาปะทะจมูกอย่างจัง
ชุดดำ อ้วนท้วน โสโครก ลักษณะเหล่านี้ตรงกันหมดทุกข้อ คนตรงหน้านี้ก็คือแม่ชีแห่งอารามอันฉือไม่ผิดแน่
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดตามองคนดีในปากของหลี่จื้อ จะเป็นคนดีหรือไม่นั้นเขายังไม่อาจล่วงรู้ได้ในเพลานี้ หากแต่เพียงแค่สารรูปของนางในยามนี้ ต่อให้เป็นคนเลวก็คงมิอยากข้องแวะด้วยมากความ
“ท่านอาจารย์ เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ” หลี่ฮั่วหวังเปล่งเสียงดังขึ้น ประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียมพรตต่อก้อนเนื้อยักษ์นั้น
ถึงกระนั้นเสียงกรนของแม่ชีอ้วนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย นางมิได้ตื่นขึ้นมาเลยสักนิด
“นางแกล้งทำเป็นหลับใส่ฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
หลี่ฮั่วหวังก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางขึ้นเสียงให้ดังกว่าเดิม “ท่านอาจารย์! เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ!!” แต่ก็ยังคงไร้การตอบสนองใดๆ
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดจะยื่นหน้าเข้าไปตะโกนข้างหูนาง แต่กลับถูกกลิ่นเหม็นตลบอบอวลบนร่างนางซัดจนต้องผงะถอยหลังกลับมา
กลิ่นเหม็นรุนแรงถึงขีดสุดราวกับถุงเท้าเน่าผสมทุเรียนและเหงื่อไคลหมักหมมเช่นนี้ ทำให้เขาแทบทนรับไม่ไหวจริงๆ
มิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้คิดหาวิธีอื่น แม่ชีอ้วนพลันสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม แล้วลุกขึ้นมานั่งหน้าตาเฉย
นางใช้นิ้วมือสั้นป้อมแคะขี้ตาสีเหลืองเกรอะกรัง โดยที่ดวงตายังมิทันได้ลืมขึ้นด้วยซ้ำ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซตรงไปยังประตูด้านข้าง “ไอ้หยา ได้เวลากินข้าวแล้ว ได้เวลากินข้าวแล้ว”
“ท่านอาจารย์ เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ!”
ครานี้ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็มิได้ถูกมองข้าม แม่ชีอ้วนตกใจสะดุ้งโหยง คางสามชั้นอันมันเยิ้มสั่นกระเพื่อมตามแรงขยับของผู้เป็นนาย
“เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย เจ้าเดินไม่มีเสียงเลยหรือไร”
หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เวลานี้เขาเลิกคิดไปแล้วว่าคนพวกนี้คิดร้ายหรือไม่ แต่เริ่มกังวลว่าแม่ชีที่นี่จะมีปัญญาจัดการกับตันหยางจื่อได้จริงๆ หรือไม่ต่างหาก
“จะกราบพระก็ไปจุดธูปเอาเองสิ! อย่ามาขัดเวลาข้ากินข้าว!” แม่ชีอ้วนเอ่ยตัดรำคาญอย่างเย็นชา ก่อนจะสาวเท้าที่ใหญ่ปานขาช้างทั้งสองข้างมุ่งหน้าลึกเข้าไปด้านในต่อ
มาถึงขั้นนี้หลี่ฮั่วหวังจึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก ได้แต่เดินตามหลังนางเข้าไปด้านในเงียบๆ เช่นนั้น
อารามชีแห่งนี้กว้างใหญ่มาก หากแต่ก็ทรุดโทรมมากเช่นกัน พระโพธิสัตว์ในวิหารหลักผุพังเพียงใด พระโพธิสัตว์ในวิหารรองก็มีแต่จะยิ่งผุพังกว่านั้น
หน้าประตูวิหารบางแห่งยังมีตัวอักษรจารึกไว้ หากแต่ก็เหมือนกับตัวอักษรตรงประตูใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน
“ท่านอาจารย์ นี่คือตัวอักษรอันใดหรือ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถาม
“หนี่ซู เจ้าอ่านไม่ออกก็แน่อยู่แล้ว ตัวอักษรเช่นนี้ถ่ายทอดให้เฉพาะสตรี ไม่ถ่ายทอดให้บุรุษ”
แม้จะตอบคำถาม แต่แม่ชีกลับดูรำคาญใจยิ่งนัก และยังคงเดินลึกเข้าไปข้างในต่อ
เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมด้านในที่ยิ่งดูแปลกตา หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวตามเข้าไปโดยไม่ลังเล ทุกอย่างที่นี่ควรจะเป็นของจริง ไม่มีบรรยากาศพิลึกพิลั่นแบบโรงพยาบาลนั่น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินไท่ซุ่ยดำมากเกินไป หรือเป็นเพราะติดอยู่ในภาพหลอนมาเนิ่นนานกันแน่
ภาพหลอนอื่นๆ ล้วนทำอันใดเขาไม่ได้มากนัก ต่อให้ส่งผลขึ้นมา เขาก็ยังแยกแยะได้อย่างง่ายดาย
หลังจากเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมาครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็เดินตามแม่ชีอ้วนผู้นั้นมาถึงหน้าเรือนดินหลังหนึ่งที่มีปล่องไฟ
เสียงความเคลื่อนไหวที่แว่วออกมาจากในห้อง บ่งบอกว่าด้านในยังมีคนอื่นอยู่อีก เพียงแค่ได้กลิ่นเหม็นหึ่งรุนแรง ก็รู้ได้ทันทีว่าข้างในล้วนมีแต่พวกแม่ชี
เมื่อเห็นแม่ชีอ้วนผู้นั้นพุ่งพรวดเข้าไปด้วยดวงตาเป็นประกาย หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นก็สูดหายใจลึก ใช้มือบีบจมูก ฝ่ากลิ่นเหม็นฉุนแสบตาพุ่งตามเข้าไปเช่นกัน
ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เสียงจ๊อบแจ๊บ เสียงกลืนอาหาร และเสียงเคี้ยวก็แล่นเข้าหูเขาอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่วหวังแทบจะคิดว่าตนเองหลงเข้ามาในเล้าหมู
เห็นเพียงกลุ่มแม่ชีอ้วนชุดดำล้อมวงอยู่ข้างกระทะเหล็กสีดำใบใหญ่ กำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามกันอย่างมูมมาม พวกนางถึงกับไม่ใช้ตะเกียบและไม่ใช้ชาม ได้แต่ล้อมกระทะใช้มือเปล่าจ้วงกินเช่นนั้น
พวกนางกินกันอย่างเอร็ดอร่อยปานนั้น ถึงขนาดที่คนเป็นๆ ตัวโตอย่างหลี่ฮั่วหวังมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ยังไม่มีใครสนใจแม้แต่น้อย
ส่วนสิ่งที่พวกนางกำลังกิน หลี่ฮั่วหวังทำได้เพียงจำแนกอย่างยากลำบากว่าเป็นข้าวผัดน้ำมันที่มีเศษใบผักปนอยู่
หลี่ฮั่วหวังกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง พอลองอ้าปากหายใจก็รู้สึกว่ากลิ่นภายในห้องนี้แสบคออยู่บ้าง
การกระทำนี้ของเขาในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นได้ แม่ชีอ้วนที่อิ่มแล้วนางหนึ่งดูดนิ้วมือไปด้วยขณะขยับสละที่นั่งของตนให้แก่หลี่ฮั่วหวัง
“จะกินข้าวเจหรือไม่ สองร้อยอีแปะต่อคน”
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเรียกเงิน ในใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้โกรธแต่กลับยินดี “ไม่ แต่มีเรื่องหนึ่งต้องรบกวนท่านอาจารย์ช่วย” เมล็ดทองคำเมล็ดหนึ่งถูกโยนข้ามไป
“ทอง!” แม่ชีอ้วนยัดเมล็ดทองคำนั้นเข้าปากด้วยความตื่นเต้น ใช้ฟันเหลืองเคี้ยวดังกร้วมๆ เมื่อแน่ใจว่าเป็นของจริง จึงบ้วนปนน้ำลายและเศษผักกลับลงบนฝ่ามือตนเองอีกครั้ง
“เจ้าจะมาซื้อหมูรึ จะเอาสักกี่ตัว ว่ามา! หมูของอารามเราอ้วนที่สุดแล้ว”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ หลี่ฮั่วหวังจึงถอยหลังไปก้าวหนึ่งเล็กน้อย
“มิใช่ ได้ยินมาว่าอาจารย์แห่งอารามอันฉือลึกล้ำยากหยั่งถึง การมาครั้งนี้ข้าจึงหวังขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ในอารามให้ช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคล”
“ฮ่าๆๆ! ตัวเจ้าเองมิใช่นักพรตหรอกรึ ยังจะมาจ้างแม่ชีไปช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคลอีก ฮ่าๆๆๆ”
ราวกับเสียงหัวเราะนั้นติดต่อกันได้ แม่ชีคนอื่นๆ ภายในห้องต่างพากันหัวเราะร่าออกมา จนกระทั่งในที่สุดแม้แต่หลี่ฮั่วหวังก็ยังแทบทนไม่ไหว
“ฮ่าๆๆ!”
กำลังโหลดความเห็น...