คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 81

ตอน 81

ตอนที่ 81 อารามอันฉือ

“แฮ่ก... แฮ่ก...” หลี่ฮั่วหวังที่เหงื่อท่วมศีรษะใช้สองมือยันหัวเข่าไว้ พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต

หลี่ฮั่วหวังปีนเขามาสองชั่วยามแล้ว ทว่ากลับยังไปไม่ถึงเสียที

อารามชีแห่งนั้นตั้งอยู่สูงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าถนนดินอันคดเคี้ยวสายนี้ราวกับไร้ที่สิ้นสุด ทอดยาวขึ้นไปเบื้องบนไม่หยุดหย่อน

หลี่ฮั่วหวังกัดฟันกรอด คว้าเถาวัลย์ด้านข้างแล้วเริ่มปีนป่ายต่อไป

ครั้นปีนจนขาทั้งสองข้างเมื่อยล้าแทบขาดใจ ในที่สุดเขาก็มองเห็นซุ้มประตูของอารามอันฉือ

เขาใช้หลังมือปาดหยาดเหงื่อบนคาง แล้วมองไปยังคำโคลงคู่ตรงซุ้มประตูด้านข้างทั้งสองตามสัญชาตญาณ

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจเป็นล้นพ้นก็คือ คำโคลงคู่ของอารามชีแห่งนี้ เขาอ่านไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

มิใช่เพราะตันหยางจื่อทำให้หลี่ฮั่วหวังลืมเลือนวิธีอ่านตัวอักษรเหล่านี้ หากแต่รูปร่างของอักษรเหล่านี้ประหลาดพิกลยิ่งนัก

ตัวอักษรเหล่านี้เป็นทรงข้าวหลามตัดยาวเอียงคล้ายตัวอักษร 多 ด้านขวาบนยกสูง ด้านซ้ายล่างทอดต่ำ เส้นสายเอนเรียวยาว แรกเห็นดูคล้ายอักษรกระดูกสัตว์ ทว่ากลับมีร่องรอยของอักษรฮั่นที่คุ้นตาปะปนอยู่ไม่น้อย

“นี่มัน... ตัวหนังสือเหรอ หรือว่าเป็นสิ่งอื่นกันแน่” หลี่ฮั่วหวังผู้คลางแคลงใจเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือออกไปลูบคลำ

เขาพินิจพิจารณาอยู่นานครู่หนึ่ง จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในอาราม

ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปด้านใน ถ้อยคำที่หลี่ฮั่วหวังเตรียมไว้ในใจกลับไร้เป้าหมายที่จะเอื้อนเอ่ย

เพราะลานกว้างที่รกชัฏไปด้วยวัชพืชตรงหน้านั้น ไม่มีแม้แต่เงาคนแม้เพียงคนเดียว ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวเมื่อเทียบกับภาพผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดที่วัดเจิ้งเต๋อ

“มีใครอยู่หรือไม่” เสียงของหลี่ฮั่วหวังก้องสะท้อนไปมาภายในลานกว้าง หากแต่ยังคงไม่มีผู้ใดปรากฏกายออกมา

หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะเดินตรงไปยังวิหารใหญ่เบื้องหน้า ภายในวิหารไร้ควันธูปแต่กลับมิได้มืดมนเลยสักนิด เพราะหลังคานั้นรั่วเป็นรูโหว่ แสงตะวันเฉียงๆ จึงสาดส่องเข้ามาสว่างไสวไปทั่วทุกหนแห่ง

บนร่างพระโพธิสัตว์ใจกลางวิหารใหญ่ก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงและหยากไย่สีเทาหม่น

หากมิใช่เพราะฐานชุกชีรูปดอกบัว หลี่ฮั่วหวังเกือบจะจำมิได้แล้วว่านี่คือพระโพธิสัตว์

“หรือว่าจะผิดที่ ที่นี่ดูร้างไปหมดแล้ว”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เสียงกรนเบาๆ สายหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา

เขาเดินตามเสียงไปอย่างเชื่องช้า ด้านหลังองค์พระโพธิสัตว์ เขาแลเห็นก้อนเนื้อขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งกำลังกระเพื่อมขึ้นลง

ครั้นเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้พบว่านั่นมิใช่ก้อนเนื้อ หากแต่เป็นหน้าท้องของแม่ชีอ้วนคนหนึ่งที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา

นางผู้มีจมูกเชิดรั้นนอนแผ่อยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบเช่นนั้น อ้าปากกรนครอกฟี้ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยมาปะทะจมูกอย่างจัง

ชุดดำ อ้วนท้วน โสโครก ลักษณะเหล่านี้ตรงกันหมดทุกข้อ คนตรงหน้านี้ก็คือแม่ชีแห่งอารามอันฉือไม่ผิดแน่

หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดตามองคนดีในปากของหลี่จื้อ จะเป็นคนดีหรือไม่นั้นเขายังไม่อาจล่วงรู้ได้ในเพลานี้ หากแต่เพียงแค่สารรูปของนางในยามนี้ ต่อให้เป็นคนเลวก็คงมิอยากข้องแวะด้วยมากความ

“ท่านอาจารย์ เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ” หลี่ฮั่วหวังเปล่งเสียงดังขึ้น ประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียมพรตต่อก้อนเนื้อยักษ์นั้น

ถึงกระนั้นเสียงกรนของแม่ชีอ้วนกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย นางมิได้ตื่นขึ้นมาเลยสักนิด

“นางแกล้งทำเป็นหลับใส่ฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย”

หลี่ฮั่วหวังก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางขึ้นเสียงให้ดังกว่าเดิม “ท่านอาจารย์! เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ!!” แต่ก็ยังคงไร้การตอบสนองใดๆ

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งคิดจะยื่นหน้าเข้าไปตะโกนข้างหูนาง แต่กลับถูกกลิ่นเหม็นตลบอบอวลบนร่างนางซัดจนต้องผงะถอยหลังกลับมา

กลิ่นเหม็นรุนแรงถึงขีดสุดราวกับถุงเท้าเน่าผสมทุเรียนและเหงื่อไคลหมักหมมเช่นนี้ ทำให้เขาแทบทนรับไม่ไหวจริงๆ

มิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้คิดหาวิธีอื่น แม่ชีอ้วนพลันสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม แล้วลุกขึ้นมานั่งหน้าตาเฉย

นางใช้นิ้วมือสั้นป้อมแคะขี้ตาสีเหลืองเกรอะกรัง โดยที่ดวงตายังมิทันได้ลืมขึ้นด้วยซ้ำ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซตรงไปยังประตูด้านข้าง “ไอ้หยา ได้เวลากินข้าวแล้ว ได้เวลากินข้าวแล้ว”

“ท่านอาจารย์ เสวียนหยางแห่งอารามลมใสมีเรื่องสำคัญมาขอพบ!”

ครานี้ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็มิได้ถูกมองข้าม แม่ชีอ้วนตกใจสะดุ้งโหยง คางสามชั้นอันมันเยิ้มสั่นกระเพื่อมตามแรงขยับของผู้เป็นนาย

“เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย เจ้าเดินไม่มีเสียงเลยหรือไร”

หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เวลานี้เขาเลิกคิดไปแล้วว่าคนพวกนี้คิดร้ายหรือไม่ แต่เริ่มกังวลว่าแม่ชีที่นี่จะมีปัญญาจัดการกับตันหยางจื่อได้จริงๆ หรือไม่ต่างหาก

“จะกราบพระก็ไปจุดธูปเอาเองสิ! อย่ามาขัดเวลาข้ากินข้าว!” แม่ชีอ้วนเอ่ยตัดรำคาญอย่างเย็นชา ก่อนจะสาวเท้าที่ใหญ่ปานขาช้างทั้งสองข้างมุ่งหน้าลึกเข้าไปด้านในต่อ

มาถึงขั้นนี้หลี่ฮั่วหวังจึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก ได้แต่เดินตามหลังนางเข้าไปด้านในเงียบๆ เช่นนั้น

อารามชีแห่งนี้กว้างใหญ่มาก หากแต่ก็ทรุดโทรมมากเช่นกัน พระโพธิสัตว์ในวิหารหลักผุพังเพียงใด พระโพธิสัตว์ในวิหารรองก็มีแต่จะยิ่งผุพังกว่านั้น

หน้าประตูวิหารบางแห่งยังมีตัวอักษรจารึกไว้ หากแต่ก็เหมือนกับตัวอักษรตรงประตูใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน

“ท่านอาจารย์ นี่คือตัวอักษรอันใดหรือ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถาม

“หนี่ซู เจ้าอ่านไม่ออกก็แน่อยู่แล้ว ตัวอักษรเช่นนี้ถ่ายทอดให้เฉพาะสตรี ไม่ถ่ายทอดให้บุรุษ”

แม้จะตอบคำถาม แต่แม่ชีกลับดูรำคาญใจยิ่งนัก และยังคงเดินลึกเข้าไปข้างในต่อ

เมื่อมองดูสภาพแวดล้อมด้านในที่ยิ่งดูแปลกตา หลี่ฮั่วหวังก็ก้าวตามเข้าไปโดยไม่ลังเล ทุกอย่างที่นี่ควรจะเป็นของจริง ไม่มีบรรยากาศพิลึกพิลั่นแบบโรงพยาบาลนั่น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินไท่ซุ่ยดำมากเกินไป หรือเป็นเพราะติดอยู่ในภาพหลอนมาเนิ่นนานกันแน่

ภาพหลอนอื่นๆ ล้วนทำอันใดเขาไม่ได้มากนัก ต่อให้ส่งผลขึ้นมา เขาก็ยังแยกแยะได้อย่างง่ายดาย

หลังจากเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมาครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็เดินตามแม่ชีอ้วนผู้นั้นมาถึงหน้าเรือนดินหลังหนึ่งที่มีปล่องไฟ

เสียงความเคลื่อนไหวที่แว่วออกมาจากในห้อง บ่งบอกว่าด้านในยังมีคนอื่นอยู่อีก เพียงแค่ได้กลิ่นเหม็นหึ่งรุนแรง ก็รู้ได้ทันทีว่าข้างในล้วนมีแต่พวกแม่ชี

เมื่อเห็นแม่ชีอ้วนผู้นั้นพุ่งพรวดเข้าไปด้วยดวงตาเป็นประกาย หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นก็สูดหายใจลึก ใช้มือบีบจมูก ฝ่ากลิ่นเหม็นฉุนแสบตาพุ่งตามเข้าไปเช่นกัน

ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เสียงจ๊อบแจ๊บ เสียงกลืนอาหาร และเสียงเคี้ยวก็แล่นเข้าหูเขาอย่างรวดเร็ว

หลี่ฮั่วหวังแทบจะคิดว่าตนเองหลงเข้ามาในเล้าหมู

เห็นเพียงกลุ่มแม่ชีอ้วนชุดดำล้อมวงอยู่ข้างกระทะเหล็กสีดำใบใหญ่ กำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามกันอย่างมูมมาม พวกนางถึงกับไม่ใช้ตะเกียบและไม่ใช้ชาม ได้แต่ล้อมกระทะใช้มือเปล่าจ้วงกินเช่นนั้น

พวกนางกินกันอย่างเอร็ดอร่อยปานนั้น ถึงขนาดที่คนเป็นๆ ตัวโตอย่างหลี่ฮั่วหวังมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ยังไม่มีใครสนใจแม้แต่น้อย

ส่วนสิ่งที่พวกนางกำลังกิน หลี่ฮั่วหวังทำได้เพียงจำแนกอย่างยากลำบากว่าเป็นข้าวผัดน้ำมันที่มีเศษใบผักปนอยู่

หลี่ฮั่วหวังกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง พอลองอ้าปากหายใจก็รู้สึกว่ากลิ่นภายในห้องนี้แสบคออยู่บ้าง

การกระทำนี้ของเขาในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของผู้อื่นได้ แม่ชีอ้วนที่อิ่มแล้วนางหนึ่งดูดนิ้วมือไปด้วยขณะขยับสละที่นั่งของตนให้แก่หลี่ฮั่วหวัง

“จะกินข้าวเจหรือไม่ สองร้อยอีแปะต่อคน”

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเรียกเงิน ในใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้โกรธแต่กลับยินดี “ไม่ แต่มีเรื่องหนึ่งต้องรบกวนท่านอาจารย์ช่วย” เมล็ดทองคำเมล็ดหนึ่งถูกโยนข้ามไป

“ทอง!” แม่ชีอ้วนยัดเมล็ดทองคำนั้นเข้าปากด้วยความตื่นเต้น ใช้ฟันเหลืองเคี้ยวดังกร้วมๆ เมื่อแน่ใจว่าเป็นของจริง จึงบ้วนปนน้ำลายและเศษผักกลับลงบนฝ่ามือตนเองอีกครั้ง

“เจ้าจะมาซื้อหมูรึ จะเอาสักกี่ตัว ว่ามา! หมูของอารามเราอ้วนที่สุดแล้ว”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ หลี่ฮั่วหวังจึงถอยหลังไปก้าวหนึ่งเล็กน้อย

“มิใช่ ได้ยินมาว่าอาจารย์แห่งอารามอันฉือลึกล้ำยากหยั่งถึง การมาครั้งนี้ข้าจึงหวังขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ในอารามให้ช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคล”

“ฮ่าๆๆ! ตัวเจ้าเองมิใช่นักพรตหรอกรึ ยังจะมาจ้างแม่ชีไปช่วยขับไล่สิ่งอัปมงคลอีก ฮ่าๆๆๆ”

ราวกับเสียงหัวเราะนั้นติดต่อกันได้ แม่ชีคนอื่นๆ ภายในห้องต่างพากันหัวเราะร่าออกมา จนกระทั่งในที่สุดแม้แต่หลี่ฮั่วหวังก็ยังแทบทนไม่ไหว

“ฮ่าๆๆ!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 81
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 82 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 80กลับหน้าเรื่อง
ตอน 80ตอน 82