ตอนที่ 80 แม่ชี
เมื่อมองลูกพลับแห้งคลุมเกล็ดน้ำตาลขาวที่ยื่นมาตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าปฏิเสธ
“อย่ากินมากนัก ประเดี๋ยวไปถึงโรงเตี๊ยมสั่งกับข้าวดีๆ มา พวกเจ้าจะกินไม่ลงเอา”
ทว่าคำเตือนของหลี่ฮั่วหวังหาได้ทำให้ความเร็วในการกินของพวกเขาลดลงไม่
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้ากินพวกนี้หมดแล้วก็ยังยัดข้าวลงไปได้อีก”
“ถูกแล้ว ถูกแล้ว ต่อให้กินจนท้องแตกตายก็ต้องกิน! เวลาหิวขึ้นมามันทรมานฉิบหาย! เอ้อ ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่หิวรึ”
หลี่ฮั่วหวังแย้มยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด เขาจูงม้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า อีกไม่ไกลก็ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าซื้อชุดตัดสำเร็จมาให้ท่าน ท่านจะลองสวมดูหรือไม่เจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าอีกครา “ช่างเถิด ข้าชินกับชุดนักพรตแล้ว เปลี่ยนแค่ตัวในก็พอ อีกอย่าง เจ้าควรเอาผ้าปิดตาเสีย มิเช่นนั้นจะปวดตาอีก”
รถม้าสองคันเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางฝูงชนอันเนืองแน่นอยู่นาน ในที่สุดก็มาถึงหน้าโรงเตี๊ยม
โก่วหวาที่กำลังตื่นเต้นชูเมล็ดทองคำในมือขึ้นสูงแล้วพุ่งพรวดเข้าไปเป็นคนแรก
“เสี่ยวเอ้อร์! จัดห้องชั้นหนึ่งที่ดีที่สุดให้ท่านโจโฉผู้นี้! แล้วยกหมูตุ๋นน้ำแดงมา!! เอาแต่มันล้วน ไม่เอาเนื้อแดง!! สี่ชามใหญ่!!”
หลี่ฮั่วหวังผลักเขาให้พ้นทางแล้วก้าวเข้าไปด้านใน เขากวาดสายตามองชาวบ้านในตำบลที่กำลังนั่งกินข้าวพลางสนทนากันอยู่รอบด้าน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ที่รี่เข้ามารับรองว่า “มิต้องเปิดห้องส่วนตัวดอก กินกันที่โถงใหญ่นี่แหละ ข้าชอบความครึกครื้น”
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเรามีเงินแล้วนะขอรับ จะกินในโถงใหญ่ไปไย ทั้งเสียงดังทั้ง-”
ครั้นถูกหลี่ฮั่วหวังถลึงตาใส่ โก่วหวาผู้คึกคะนองก็คอตกเหี่ยวเฉาราวกับมะเขือถูกน้ำค้างแข็งในทันใด
เมื่อหย่อนกายนั่งลงที่โต๊ะไม้ เสียงสนทนาจากรอบทิศทางก็เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่โสตประสาทของหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่ขาดสาย
“แม่เป่าเหวินเอ๋ย เจ้าระวังจะโดนกลั่นแกล้งเอาไว้ให้ดี แม่สามีเจ้าแอบนินทาลับหลังเช่นนั้นจริงๆ”
“ถ้าให้ข้าว่า ในเมื่ออีกฝ่ายได้คืบจะเอาศอกปานนี้ ก็ตีมันเลย! แคว้นซื่อฉีของพวกเราเคยกลัวใครที่ไหนเวลาออกศึก ถึงตาเฒ่าอย่างข้าจะปลดเกราะกลับมาทำไร่แล้ว แต่ถ้ามีคำสั่งระดมพลลงมาจริง ข้าจะกลับเข้าค่ายทันทีโดยไม่พูดสักคำ!”
“ฮ่าๆๆ พี่จื่อฉี่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว แม่นางที่บ้านบ่นจู้จี้อยู่หลายประโยค ข้าก็เลยมาช้าไปบ้าง ผู้น้อยขอลงโทษตัวเองด้วยสุราสามจอกนี้เลยแล้วกัน”
“เฮ้! พวกเจ้าดูสิ นักพรตคนนั้นประหลาดยิ่งนัก ชุดนักพรตกลับเป็นสีแดงเสียนี่...”
จนกระทั่งเสี่ยวเอ้อร์ยกกับข้าวมาเสิร์ฟ หลี่ฮั่วหวังก็ยังมิได้ยินเบาะแสที่ตนต้องการฟังแม้แต่น้อย
ตามความเข้าใจเดิมของเขา ในเมื่อตำบลแห่งนี้อยู่ใกล้อารามชีถึงเพียงนั้น ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็สมควรส่งผลกระทบต่อผู้คนแถบนี้บ้างไม่มากก็น้อย
ทว่าจากปฏิกิริยาของชาวบ้านในตำบล อารามชีแห่งนั้นกลับมีตัวตนอันเลือนรางจนแทบไม่มีผู้ใดสนใจ
กระนั้นเมื่อวิธีนี้ใช้การไม่ได้ หลี่ฮั่วหวังก็ยังมีวิธีอื่น
“มังกรคู่เล่นแก้ว~ สามตะวันเบิกฟ้า~ มัจฉาลอดซุ้มมังกร~ เฮะๆ! อาหารครบแล้วขอรับ~ แขกผู้มีเกียรติทุกท่านเชิญรับประทานตามสบาย!”
เสี่ยวเอ้อร์ที่ขานชื่อกับข้าวเสร็จสรรพกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป แต่กลับถูกหลี่ฮั่วหวังคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน
“โธ่ ท่านนักพรต ท่านก็เห็นอยู่ว่าโรงเตี๊ยมยุ่งเพียงใด ต้องขออ-”
คำว่า ‘ภัย’ ของเสี่ยวเอ้อร์ยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็ถูกเมล็ดทองคำในมือของหลี่ฮั่วหวังอุดไว้เสียก่อน
“เขาเหิงหัวที่อยู่ทางนั้น เจ้ารู้จักหรือไม่”
“รู้จักขอรับ รู้จักแน่นอน!”
“บนเขามีอารามชีอยู่แห่งหนึ่ง ได้ยินว่าธูปเทียนรุ่งเรืองยิ่งนัก พระโพธิสัตว์ที่นั่นศักดิ์สิทธิ์นักหรือ”
เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ได้ยินคำถามนี้ ใบหน้าก็เผยแววฉงนสนเท่ห์ออกมา “ควันธูปรุ่งเรืองรึ ไม่มีหรอกขอรับ ควันธูปของอารามอันฉือยังสู้ศาลเจ้าที่ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“หือ” หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเสี่ยวหม่านที่กำลังกินข้าวอยู่ นี่มันไม่ตรงกับที่นางบอกไว้เลยสักนิด
“เพื่อนบ้านของข้าบอกว่าควันธูปรุ่งเรืองมากจริงๆ นะเจ้าคะ” เสี่ยวหม่านวางตะเกียบลงด้วยความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
“ปัดโธ่ เพื่อนบ้านของท่านคงคุยโวโอ้อวดไปเรื่อยเปื่อยแน่แท้ พระโพธิสัตว์ที่อารามอันฉือน่ะมีฝุ่นจับหนาเตอะไปหมดแล้ว หากที่นั่นมีควันธูปอบอวลก็คงเห็นผีแล้วขอรับ”
“ท่านนักพรต ฟังข้าไม่ผิดแน่ หลานชายของพี่สาวคนรองของข้า ในหมู่บ้านเขามีหญิงม่ายคนหนึ่งไปบวชเป็นชีที่อารามอันฉือขอรับ”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันควัน “โอ้ เหตุใดนางจึงไปบวชเป็นชีที่นั่นเล่า การจะไปบวชชีที่นั่นมีกฎเกณฑ์ข้อบังคับอันใดหรือไม่”
เสี่ยวเอ้อร์เหลียวซ้ายแลขวา สีหน้าดูลังเลใจอยู่บ้าง
ครั้นหลี่ฮั่วหวังยัดเมล็ดทองคำเม็ดนั้นใส่มือเขา เสี่ยวเอ้อร์ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วจงใจกดเสียงให้เบาลง
“สามีของนางตายไปแล้ว ครอบครัวฝั่งเดิมก็อยู่ไกลลิบ ซ้ำร้ายยังไร้ความสามารถคลอดลูกชายไม่ได้ นางจึงถูกคนในหมู่บ้านรุมกลืนสมบัติกินจนหมดเกลี้ยง เมื่อไร้หนทางไปถึงได้ไปบวชเป็นชีขอรับ หากยังพอมีทางมีชีวิตรอดอยู่ได้ ผู้ใดเล่าจะอยากไปเป็นชี”
“อ้อ... เป็นเช่นนี้นี่เองรึ” หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
จากข้อมูลที่รวบรวมได้จนถึงยามนี้ แม่ชีเหล่านั้นยังนับว่าปกติ ไม่ได้ผิดไปจากที่หลี่จื้อพูดไว้ก่อนตายนัก
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ เหตุใดแม่ชีพวกนั้นถึงสวมชุดสีดำ” หลี่ฮั่วหวังควักเมล็ดทองคำออกมาอีกเม็ดหนึ่ง
“โธ่ นั่นจะใช่ชุดดำที่ไหนกันขอรับ เสื้อผ้าแม่ชีเดิมทีเป็นสีคราม แต่ไม่รู้ว่าบนเขาไม่มีบ่อน้ำหรืออย่างไร พวกนางไม่เคยอาบน้ำไม่เคยเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อผ้าจึงใส่จนจากสีครามกลายเป็นสีดำไปเลยขอรับ”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ สีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ก็เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์
“วันนั้นมีแม่ชีสองสามคนลงเขามาขายหมู ข้าน้อยเห็นคนหนึ่งถูๆ ที่คอ เฮอะ! ท่านเดาสิว่าเป็นอย่างไร นางถูเอาขี้ไคลก้อนดำมะเมื่อมขนาดเท่าผลพุทราออกมาได้เลยนะขอรับ!!”
พอคำพูดนี้ของเสี่ยวเอ้อร์หลุดออกมา คนแถวนั้นก็พากันแสดงสีหน้าพะอืดพะอมแล้ววางตะเกียบลง
“เพียะ” ฝ่ามือหนึ่งฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเสี่ยวเอ้อร์อย่างจัง
“แขกผู้มีเกียรติกำลังกินข้าวกันอยู่! ไอ้เด็กนี่มาพูดเรื่องอันใดตรงนี้ คิดจะทำลายชื่อเสียงโรงเตี๊ยมเผิงไหลของข้าใช่หรือไม่!”
“หลงจู๊ ไม่ใช่จริงๆ ขอรับ ท่านนักพรตผู้นี้ถาม ข้าน้อยถึงได้พูด!”
เมื่อมองดูแผ่นหลังของหลงจู๊ร่างท้วมที่กดหัวเสี่ยวเอ้อร์ให้ขอโทษพลางลากตัวออกไป หลี่ฮั่วหวังจึงหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวต่อ
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอยากจะถามสิ่งใด พวกเราช่วยท่านได้นะขอรับ”
โก่วหวาเอ่ยพลางคีบเนื้อมันเยิ้มชิ้นใหญ่ยัดเข้าปาก
“พอได้แล้ว หน้าด่างพร้อยอย่างเจ้าจะไปถามได้ความอันใด อย่าทำให้คนเขาตกใจตายเสียก่อน เป่าลู่ เจ้ากินข้าวเสร็จแล้วช่วยข้าไปสืบข่าวอารามอันฉือในตำบลที”
ในบรรดากระสายยา มีเพียงชายผู้ว่ายน้ำเก่งผู้นี้เท่านั้นที่รูปลักษณ์ภายนอกดูปกติอย่างสมบูรณ์
ซุนเป่าลู่ผู้ไร้ตัวตนมาโดยตลอดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วคีบกับข้าวกินต่อ ภายนอกดูปกติไม่ได้หมายความว่าคนผู้นี้จะปกติเสียหน่อย
ชายผู้นี้ไม่เคยถอดเสื้อผ้านอนเลย แม้แต่ยามจะเข้าส้วมยังต้องหลบเลี่ยงผู้คน ไม่ว่าชายหรือหญิงก็ล้วนหลบหน้าทั้งสิ้น
ใต้ร่มผ้านั้นย่อมต้องซุกซ่อนเหตุผลที่ทำให้เขาถูกตันหยางจื่อคัดเลือกมาเป็นกระสายยาไว้อย่างแน่นอน
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ได้อยากซักไซ้ให้มากความ เอาใจเขามาใส่ใจเรา ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้ผู้ใดมาวิพากษ์วิจารณ์สภาพจิตของตนเช่นกัน
หลังจากนั้นหลี่ฮั่วหวังจึงพำนักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
เขาแยกย้ายกันส่งเด็กนักพรตรวมทั้งเป่าลู่ออกไปสืบข่าวคราวเกี่ยวกับอารามอันฉือ
เรื่องราวที่วัดเจิ้งเต๋อ หลี่ฮั่วหวังไม่อยากให้เกิดขึ้นซ้ำสองอีก
หลังสืบดูอยู่ช่วงหนึ่ง ซ้ำยังจงใจส่งเป่าลู่ขึ้นไปสำรวจบนเขาดูรอบหนึ่งแล้ว หลี่ฮั่วหวังถึงพอจะแน่ใจได้ว่าแม่ชีเหล่านั้นน่าจะไม่มีภัยคุกคามอันใดมากมาย
สิ่งที่คนในตำบลพูดถึงแม่ชีมากที่สุดก็คือ พวกนางสกปรก พวกนางขี้เกียจ และพวกนางอ้วน
“หากพรุ่งนี้ข้ายังไม่ลงมา พวกเจ้าจงรีบหนีไปจากที่นี่ทันที ได้ยินหรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่หน้าถนนดินขึ้นเขาแล้วกำชับกับพวกกระสายยาคนอื่นๆ
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราไปด้วยกันเถิดขอรับ”
“ไปทำอันใด ไปเป็นตัวถ่วงรึ คิดว่าไปเที่ยวเล่นชมดอกไม้หรืออย่างไร”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปาก หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าตนเองพูดจารุนแรงเกินไป ทว่าเขากลับไม่ได้อธิบายสิ่งใด หันหลังมุ่งหน้าปีนขึ้นเขาไปเพียงลำพัง
เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไป ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กัดริมฝีปากแน่นจนน้ำตาคลอเบ้าคล้ายอยากจะพูดบางสิ่ง
หากแต่จนกระทั่งเงาร่างของเขาเลือนหายไปในขุนเขา นางก็ยังมิได้กล่าวคำใดออกมา
กำลังโหลดความเห็น...