ตอนที่ 79 ตลาด
“ต่อไปนี้ เจ้าชื่อเกาจื้อเจียน” หลี่ฮั่วหวังกล่าวกับเจ้าทึ่มที่แบกท่อนไม้อยู่ตรงหน้า
“ขะ-ข้า... ข้า... ข้าๆ...”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือออกไป กดนิ้วมืออันหนาใหญ่ที่ชี้มายังหน้าอกของเขาลง
“ไม่ต้องข้าๆ แล้ว จำไว้ให้ดี ต่อไปนี้เจ้าไม่ได้ชื่อเจ้าทึ่มอีก นี่คือชื่อจริงของเจ้า เกาจื้อเจียน ได้ยินหรือไม่”
“เจ้าอ่านออกเขียนได้มิใช่รึ หักกิ่งไม้ลงมาสักกิ่ง แล้วเขียนลงบนพื้นหลายๆ รอบ เขียนจนกว่าจะจำได้ขึ้นใจ”
“อื้ม...” เจ้าทึ่มที่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงในการตั้งชื่อของตนเอง ได้แต่คอตกเดินหันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่าด้วยความหดหู่
หลี่ฮั่วหวังมองดูแผ่นหลังอันสูงใหญ่ของเขาพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ยังไงก็เถอะ ในเมื่อเคยบอกไว้ว่าจะตั้งชื่อให้ ฉันก็ต้องทำตามที่พูด ถือเป็นของขวัญที่เขารอดตายกลับมาก็แล้วกัน”
ความจริงหลี่ฮั่วหวังคิดอยากตั้งชื่อให้เจ้าทึ่มมานานแล้ว เพราะการเรียกเจ้าทึ่มไปเจ้าทึ่มมาเช่นนี้ฟังระคายหูเหลือเกิน
เพียงแต่หลังออกมาจากเกาะดงอ้อ ก็ยังคิดชื่อที่เหมาะสมไม่ออกเสียที จึงผัดผ่อนมาจนถึงยามนี้
เจ้าทึ่มขาดปัญญา หลี่ฮั่วหวังจึงตั้งชื่อให้ว่า ‘เกาจื้อ’ ที่แปลว่าปัญญาสูง หวังว่าเจ้าหมอนี่จะได้ปัญญาชดเชยกลับคืนมาจากชื่อบ้าง
ส่วนคำว่า ‘เจียน’ ที่แปลว่ามั่นคงซึ่งอยู่ท้ายสุด คือความหวังที่หลี่ฮั่วหวังมีต่อเขา หวังว่าเมื่อต้องเผชิญกับชีวิตอันน่าเวทนาของตน เขาจะยืนหยัดต่อไปได้เสมอ
“ศิษย์พี่หลี่! ศิษย์พี่หลี่! ท่านตั้งชื่อให้ข้าน้อยบ้างสิขอรับ เขาชื่อเจ้าทึ่มฟังระคายหู ข้าน้อยชื่อโก่วหวาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรเลยขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหันไปมองชายหนุ่มหน้าตากะล่อนเจ้าเล่ห์ที่อยู่ข้างกาย
“สมองเขาไม่ดี สมองเจ้าก็ไม่ดีด้วยรึ โตจนป่านนี้แล้ว แม้แต่ชื่อของตัวเองยังตั้งไม่เป็นหรืออย่างไร”
พูดจบหลี่ฮั่วหวังก็เดินไปยังกองไฟ ทว่าโก่วหวายังคงตามติดเขาแจไม่ยอมปล่อย
“โธ่ ศิษย์พี่หลี่ นั่นก็เพราะท่านอ่านออกเขียนได้นี่ขอรับ ท่านตั้งชื่อย่อมต้องดีกว่าคนเลี้ยงวัวอย่างข้าน้อยแน่นอนอยู่แล้ว”
“ข้าน้อยไม่โลภหรอกขอรับ ท่านช่วยตั้งชื่อที่มีชื่อเสียงโด่งดังให้ข้าน้อยสักชื่อก็พอ ยิ่งโด่งดังยิ่งดีขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังหัวเราะ “เหอะ ยังจะเอาชื่อดังอีก ให้เจ้าชื่อโจโฉ เจ้าจะรับไหวรึ”
เห็นได้ชัดว่าโก่วหวาไม่เข้าใจความหมายของหลี่ฮั่วหวัง เขาตบมือสองข้างเข้าด้วยกันอย่างตื่นเต้นแล้วกระโดดตัวลอย
“ดี! ชื่อโจโฉนี่แหละดี ฟังดูเป็นมงคลยิ่งนัก! ต่อไปนี้ข้าน้อยชื่อโจโฉแล้ว!”
ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังได้เอ่ยสิ่งใดอีก โก่วหวาก็วิ่งแจ้นเข้าไปในกลุ่มคน ประกาศชื่อใหม่ของตนเองให้ทุกคนฟังอย่างกระตือรือร้น
ส่วนคนอื่นๆ ย่อมไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลังของชื่อนี้ ต่างพากันลุกขึ้นมาแสดงความยินดี
เมื่อมองดูภาพอันน่าขันตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนคำพูด
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย แล้วเอ่ยว่า “อย่ามัวชักช้า ออกเดินทางต่อเถิด วันนี้เราต้องไปให้ถึงตำบลให้ได้”
“ถึงตำบลแล้ว พวกเราจะได้กินดีๆ กันสักมื้อ กินผักป่ามาหลายวันคงเอียนกันหมดแล้วใช่หรือไม่”
คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในพริบตา ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่
ก่อนหน้านี้ เสบียงแห้งตกลงไปในน้ำพร้อมกับเกวียนลาจนหมดสิ้น
พวกเขามีทองคำอยู่เต็มกำมือ ทว่าในสถานที่กันดารไร้หมู่บ้านไร้ร้านรวงเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดขายเสบียงอาหารให้แก่พวกเขา
เมื่อไร้เสบียง ก็จำต้องกินผักป่าประทังชีวิตเฉกเช่นหลวงจีนแก่ ตลอดทางที่ผ่านมานี้กินผักป่าจนใบหน้าซีดเซียวแทบจะกลายเป็นสีผัก ซ้ำร้ายในบางครากระทั่งผักป่าก็ยังกินไม่อิ่มท้อง
เหล่ากระสายยาที่ผ่ายผอมลงไปทั้งกลุ่ม ต่างสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วด้วยความปรารถนาในอาหาร
อาจเป็นเพราะมีอาหารคอยล่อใจอยู่เบื้องหน้า การเดินทางที่เดิมทีต้องใช้เวลาครึ่งวันจึงใช้เวลาเพียงสองชั่วยามก็มาถึง
ณ เชิงเขาของยอดเขาสูงตระหง่านที่มีเมฆหมอกปกคลุม มีตำบลเล็กๆ อันแสนคึกคักแห่งหนึ่งตั้งอยู่
ตำบลเล็กๆ แห่งนี้ถึงขั้นคึกคักจนเกินพอดี เมื่อพวกหลี่ฮั่วหวังเบียดเสียดเข้าไป กระทั่งที่ว่างจะหย่อนเท้าก็แทบไม่มี
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อหลบคานหาบที่ยื่นขวางมา แล้วรีบยกเท้าขวาขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการเหยียบมูลไก่บนพื้น
หลี่ฮั่วหวังเดินฝ่าเสียงร้องเร่ขายของที่จอแจระงมรอบทิศมุ่งหน้าเข้าไปข้างใน
“ที่นี่เป็นสถานที่วิเศษอันใดกัน เหตุใดคนถึงได้มากมายเพียงนี้”
บนถนนปูหินที่เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวางอยู่แล้ว เวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนที่นั่งยองๆ ขายของและซื้อของ ต่างส่งเสียงต่อรองราคากันดังลั่น
มีทั้งคนที่ขายตะกร้าสานไม้ไผ่ของตนเอง ขายเนื้อสัตว์ป่าที่ล่ามาจากบนเขา และขายผักที่ปลูกเองในบ้าน
ขายไก่ ขายสุนัข กระทั่งคนขายต้นกล้าไม้ก็ยังมี
เสียงพูดคุยของเหล่าคนขายและคนซื้อดังหึ่งๆ จนหลี่ฮั่วหวังรู้สึกราวกับมีแมลงวันนับพันตัวบินวนอยู่รอบกาย
“ศิษย์พี่หลี่ เรื่องนี้โจโฉรู้ขอรับ! วันนี้วันชูอีมีตลาดนัดใหญ่ คนจากสิบลี้แปดหมู่บ้านเลยพากันมาเดินตลาดกันหมด” โก่วหวาอธิบายอยู่ข้างๆ
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว คนที่นี่มีธรรมเนียมไปวันตลาดนัดกัน
ทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของแต่ละเดือน ผู้คนจะมารวมตัวกันในสถานที่แห่งหนึ่งโดยพร้อมเพรียงเพื่อจัดเป็นตลาดนัดและทำการแลกเปลี่ยนซื้อขายกัน
เมื่อมองฝูงชนที่คึกคัก ในใจของหลี่ฮั่วหวังพลันเกิดแรงกระตุ้นบางอย่างขึ้นมา
เขาอยากจะสั่นกระดิ่งเต๋านั่นดู เพื่อดูว่าเวลานี้ในตลาดนัดใหญ่จะมีท่านพเนจรโผล่มามากน้อยเพียงใด
ทว่านั่นก็เป็นเพียงความคิดชั่ววูบเท่านั้น ตนไม่ใช่เด็กแล้ว ยามนี้มีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่ต้องทำ
สายตาของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น ข้ามผ่านฝูงชนที่แออัด ข้ามผ่านสิ่งปลูกสร้างในระยะไกล และหยุดนิ่งลงที่ยอดเขาสูงตระหง่านลูกหนึ่งในที่สุด
นี่คือเขาเหิงหัว อารามชีบนภูเขาลูกนี้คือจุดหมายปลายทางของหลี่ฮั่วหวัง พวกนางอาจจะช่วยสะสางเรื่องตันหยางจื่อที่ค่อยๆ กัดกร่อนร่างของตนอยู่ก็เป็นได้
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะก้าวเดินไปข้างหน้า กลับเห็นคนอื่นๆ หยุดฝีเท้าลงพร้อมกันที่หน้าแผงลอยแห่งหนึ่ง
คนพวกนี้จ้องมองสิ่งของที่วางเรียงอยู่บนนั้นตาไม่กะพริบ น้ำลายตรงมุมปากของเจ้าทึ่มยืดไหลลงมายาวเฟื้อย
“นี่คือสิ่งใด” หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไป เคาะเบาๆ บนแผ่นแป้งกลมสีเหลืองเกรียม แล้วได้กลิ่นหอมของข้าวสาลีโชยมา
“ศิษย์พี่หลี่ นี่คือกัวขุยเจ้าค่ะ กินได้”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยายามข่มกลั้นไม่กลืนน้ำลาย แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจทนไหว
เมื่อเห็นท่าทางจดจ่อละห้อยหาของพวกเขา หลี่ฮั่วหวังก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ จะว่าไปแล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่น่าสงสารกลุ่มหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังหยิบเครื่องประดับทองคำจำนวนหนึ่งออกมาจากห่อผ้าของเจ้าทึ่ม ใช้กระบี่ยาวที่ตัดเหล็กดุจหยวกกล้วยหั่นซอยเป็นเม็ดทองคำขนาดเล็กอย่างรวดเร็ว
“ซื้อ ไปซื้อกันให้หมด ยามนี้พวกเรามีเงินแล้ว ของในตลาดนัดนี้อยากได้สิ่งใดก็ซื้อเลย!”
เม็ดทองคำถูกยัดใส่มือของทุกคนจนครบ ยกเว้นเกาจื้อเจียน
ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา ไม่อาจควบคุมตัวเองได้
เมื่อเห็นพวกกระสายยาที่กลายเป็นเศรษฐีใหม่พากันพุ่งไปยังแผงลอยรอบทิศเพื่อกว้านซื้อสิ่งของนานาชนิด ทั้งที่จำเป็นต้องใช้และไม่จำเป็นต้องใช้
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองเกาจื้อเจียนที่กำลังแทะกัวขุยอยู่ข้างกายแล้วเอ่ยว่า “ตามข้ามา ในเมื่อมีเงินแล้ว พาหนะก็ต้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเสียที”
ผ่านไปไม่นาน ข้างกายของหลี่ฮั่วหวังก็มีรถม้าคันใหม่เอี่ยมเพิ่มขึ้นมาสองคัน
ม้ามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำซ้ำยังแสนรู้ เพียงหลี่ฮั่วหวังกระตุกบังเหียนเบาๆ มันก็เดินตามอย่างมั่นคง ไม่วิ่งเตลิดเลยแม้แต่น้อย
ซึ่งไม่อาจนำไปเทียบกับลาแก่หัวดื้อขี้โรคสองตัวก่อนหน้านี้ได้เลย
เมื่อคนอื่นๆ ที่ซื้อของเสร็จทยอยมารวมตัวกันใกล้รถม้า หลี่ฮั่วหวังก็สังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าและรองเท้าบนตัวของพวกเขาต่างเปลี่ยนเป็นของใหม่ทั้งหมดแล้ว
อีกทั้งในอ้อมแขนยังกอดของกินสารพัดอย่างไว้ แม้แต่ไป๋หลิงเหมี่ยวเองก็ไม่เว้น
ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยความปิติยินดี พอจะจินตนาการได้ว่ายามนี้พวกเขามีความสุขมากเพียงใด
กำลังโหลดความเห็น...