ตอนที่ 78 เก็บกวาด
ริมตลิ่งของเกาะดงอ้อ หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพลางถือม้วนไม้ไผ่ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดไว้ในมือ
คนอื่นๆ ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าซีดเผือด ต่างฝ่ายต่างเบียดกายพิงกันพลางจับจ้องมองเขา
พวกเขายังไม่ฟื้นคืนสติจากคลื่นสะเทือนขวัญเมื่อครู่นี้
สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังแฝงความลังเลอยู่บ้าง บัดนี้เพียงแค่เขาออกแรงเหวี่ยง ม้วนไม้ไผ่ที่ชั่วร้ายถึงขีดสุดจนชวนให้คลื่นเหียนอาเจียนเพียงแค่ปรายตามองชิ้นนี้ ก็จะจมดิ่งลงสู่โคลนก้นทะเลสาบ ไม่ได้ผุดได้เกิดอีกต่อไป
นี่ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดียิ่ง ไม่ว่าม้วนไม้ไผ่นี้จะเขียนขึ้นโดยผู้ใด พลังของปาฮุยมิใช่สิ่งที่จะหยิบยืมมาใช้ได้ง่ายดายปานนั้น การเก็บมันไว้ในโลกมีแต่จะนำพาทุกข์เข็ญไม่รู้จบมาสู่ผู้อื่น
หลี่ฮั่วหวังยืนครุ่นคิดอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ทว่าสุดท้ายก็ยังคงยัดม้วนไม้ไผ่เปื้อนเลือดกลับเข้าไปในอกเสื้อตามเดิม
สารพัดวิธีที่บันทึกไว้ในนี้แม้จะโหดเหี้ยมนองเลือดถึงที่สุด แต่ก็ใช้การได้ดียิ่ง
แม้แต่โจรน้ำธรรมดาพรรค์หยวนเอ้อร์ยังใช้ได้ ตัวเขาย่อมไม่ต้องพูดถึง
สิ่งของจำพวกนี้เตรียมไว้ไม่เสียหาย เผื่อว่าเมื่อถึงสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ตนเองอาจต้องใช้มันขึ้นมาจริงๆ
หากไม่อยากกลายร่างเป็นตันหยางจื่อโดยสมบูรณ์ เช่นนั้นยามเผชิญอันตรายในภายภาคหน้า ตนก็จำต้องหาสิ่งอื่นมาทดแทน แม้ว่าการใช้สิ่งทดแทนนี้จะมีราคาค่างวดที่สูงลิบลิ่วก็ตาม
หลี่ฮั่วหวังหันกลับมามองคนอื่นๆ ด้านหลังอีกครา “เข็นเรือเข้ามา แล้วเตรียมศพคนตายกับทองคำให้พร้อม พวกเราจะไปจากที่บัดซบแห่งนี้”
ความยุ่งยากคลี่คลายลงด้วยวิถีทางที่คาดไม่ถึง เขาจึงไม่มีความจำเป็นต้องรั้งอยู่ในสถานที่อันเต็มไปด้วยซากศพแห่งนี้อีกต่อไป
เรือสำปั้นลำเล็กที่พวกโจรน้ำใช้ปล้นชิงถูกซุนเป่าลู่ผู้เชี่ยวชาญการว่ายน้ำเข็นมาเทียบฝั่ง คนอื่นๆ ต่างพาร่างอันไร้วิญญาณของสหายร่วมทางรวมถึงเครื่องประดับทองเหล่านั้นทยอยขึ้นเรือไป
“ขึ้นเรือ พายเรือ พาพวกเราข้ามไปอีกฝั่งของทะเลสาบใหญ่นี้” หลี่ฮั่วหวังจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าพลางเอ่ยข่มขู่
“ขะ-ข้าพาพวกท่านออกไปแล้ว ท่านจะไม่ฆ่าข้าได้หรือไม่” เด็กหนุ่มถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปจับด้ามกระบี่ด้านหลัง เด็กหนุ่มก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อตะเกียกตะกายปีนขึ้นเรือไปในทันที
ขณะที่เด็กหนุ่มโยกไม้พาย เรือสำปั้นลำน้อยก็เริ่มเปลี่ยนทิศ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในดงอ้อ คนอื่นๆ ก็พายเรือตามมาอย่างทุลักทุเล
ภายในดงอ้ออันรกชัฏเงียบสงัดยิ่ง นอกจากเสียงพายแหวกผืนน้ำแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดส่งเสียงอันใดเลย
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นบนเกาะก่อนหน้านี้ทำให้ทุกคนยังคงอกสั่นขวัญแขวน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด
“ยะ-ยอดคน ข้าชื่อหยวนฝู” เด็กหนุ่มที่กำลังพายเรือเอ่ยขึ้นกะทันหัน
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นมิได้ตอบคำ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบกายอันมืดมิดประดุจเหยี่ยว
“ยอดคน คือว่า ที่จริงข้ารู้ว่าการฆ่าคนชิงทรัพย์บนน้ำไม่ดี ตอนที่พ่อข้าออกไปดักปล้น ข้าไม่เคยไปด้วยเลย” เด็กหนุ่มที่มีสีหน้ากระวนกระวายพยายามแก้ต่างให้ตนเอง
“ที่จริงข้าอยากไปสอบขุนนาง เข้าเมืองหลวงไปเป็นขุนนางใหญ่ ข้าเบื่อที่นี่เต็มทนแล้ว ข้าชำนาญแถบนี้ดี ยอดคนจะไปที่ใดรึ ข้าชี้ทางให้ได้”
คำพูดนี้ดึงความสนใจของหลี่ฮั่วหวังได้ในที่สุด เขาก้มมองเด็กหนุ่มที่พายเรือ “เรื่องอารามชีบนเขาเหิงหัว เจ้ารู้มากน้อยเพียงใด”
นั่นคือจุดหมายต่อไป บางทีอาจได้ความบางอย่างจากปากคนผู้นี้ เขาเหิงหัวน่าจะอยู่ห่างจากทะเลสาบแห่งนี้ไม่ไกลแล้ว
“แม่ชีน่ะหรือ ข้ารู้จัก มีครั้งหนึ่งตอนที่ข้าไปทำงานกับพี่รองเคยเจอเข้าพอดี เดิมทีสืบประวัติเหยื่อบนเรือไว้หมดแล้ว ทว่าพอถึงช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน พี่รองกลับบอกว่างานนี้ไม่ทำแล้ว”
“เขาบอกข้าว่า นี่เป็นคำสั่งของท่านปู่ทวด แม่ชีชุดดำ หัวโล้นเลี้ยงนก ร่างทรงใหญ่ที่สะพายกลอง นี่เรียกว่าสามสิ่งห้ามปล้น”
“พวกแม่ชีหน้าตาเป็นอย่างไร มีสิ่งใดพิเศษรึ”
“พวกนางอ้วน อ้วนมาก ตัวคนเดียวเท่าข้าสามคนได้เลย แล้วก็ขี้เกียจ นั่งได้เป็นไม่ยอมยืน นอนได้เป็นไม่ยอมนั่ง”
“แถมตัวพวกนางยังเหม็นหึ่ง สกปรกมอมแมมยิ่ง มีครั้งหนึ่งแม่ชีคนหนึ่งถอดรองเท้า ข้าอยู่ห่างกันคนละลำเรือยังได้กลิ่นเลย”
“ยอดคน ท่านจะไปหาพวกแม่ชีหรือ ข้านำทางให้ได้”
อ้วน ขี้เกียจ สกปรก คำเหล่านี้ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ยากจะนำไปเชื่อมโยงกับคำในพุทธศาสนาอย่างแม่ชีได้เลย
“หลี่จื้อบอกว่าพวกนางพอกล้อมแกล้มเป็นคนดีได้ แต่โลกใบนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าคนดีอยู่อีกจริงๆ เหรอ”
หลังจากผ่านเรื่องราวสารพัดเหล่านี้มา หลี่ฮั่วหวังก็เกิดความกังขาอย่างยิ่ง
เรือลำน้อยวนเวียนอยู่ในดงอ้ออยู่นาน ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลจึงปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาอีกครา
เมื่อเรือเทียบฝั่งอีกครั้ง ท้องฟ้าก็เริ่มสลัวราง จากตะวันลับฟ้าจนถึงยามรุ่งอรุณ พวกเขาติดอยู่บนเกาะแห่งนั้นตลอดทั้งคืนโดยไม่รู้ตัว
เมื่อแสงตะวันสาดส่องลงบนใบหน้าของทุกคน ดวงใจที่หนักอึ้งของพวกเขาก็คลายลงในที่สุด คนที่พายเรือมาทั้งคืนยามนี้หมดสิ้นเรี่ยวแรง ต่างล้มตัวลงนอนหอบหายใจคำโตกับพื้น
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยกับคนอื่นๆ ว่า “อย่าเพิ่งพัก ไปหาฟืนในป่า เผาศพทั้งสามคนนี้เสีย มิเช่นนั้นประเดี๋ยวจะเริ่มส่งกลิ่นเหม็น”
เมื่อเห็นสหายร่วมทางทั้งสามคนที่จมน้ำตายอยู่บนเรือ คนอื่นๆ ก็ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก กัดฟันฝืนเดินมุ่งหน้าไปยังผืนป่าด้านข้าง
หลี่ฮั่วหวังรั้งตัวเสี่ยวหม่านที่กำลังกุมแขนเอาไว้ ผิวหนังบนแขนขวาของนางถูกเปิดหวะออกเป็นแผ่นใหญ่ กล้ามเนื้อสีแดงสดเปิดโล่งรับอากาศอยู่อย่างนั้น
“เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังล้วงโอสถเม็ดหนึ่งออกมาจากเอวแล้วยื่นให้นาง
เสี่ยวหม่านไม่ได้ยื่นมือไปรับยา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าดวงแข็งมากแล้ว บาดแผลแค่นี้ประเดี๋ยวเอาขี้เถ้ามาพอกไว้ก็พอ”
ตลอดหลายวันที่อยู่ร่วมกันมา หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้นิสัยดื้อรั้นอย่างยิ่งของนางดี จึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก
ในไม่ช้ากองไฟขนาดใหญ่สามกองก็ลุกโชนขึ้นริมฝั่ง หลี่ฮั่วหวังอุ้มร่างไร้วิญญาณทั้งสามร่างโยนเข้าไปในกองไฟคนละกอง
ทุกคนมองดูสหายร่วมทางที่เมื่อวานยังคงมีชีวิตชีวาค่อยๆ ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน
ครั้นดวงตะวันลอยสูงเด่นอยู่กลางเวหา เปลวไฟก็ค่อยๆ ดับมอดลง
หลี่ฮั่วหวังใช้กระบี่ยาวในมือเขี่ยกองเถ้าถ่าน ทุบกระดูกชิ้นใหญ่บางส่วนให้แตกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วโกยใส่ลงในไหกระเบื้องเคลือบพร้อมกับเถ้ากระดูก
เมื่อทอดสายตามองไหเถ้ากระดูกตรงหน้า อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังก็ขุ่นมัวยิ่งนัก เรื่องราวเมื่อคืนวานทำให้หัวสมองของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด
ในยามนั้นเอง ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งมีผ้าผูกตาไว้ก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา ค่อยๆ ดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ
นางสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเขาดูผิดปกติ จึงขยับเข้าไปใกล้พลางแนบตัวอิงแอบแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง
“ข้าสบายดี ไม่ต้องปลอบข้า” หลี่ฮั่วหวังก้มลงอุ้มไหทั้งสามใบไปวางไว้ในอ้อมแขนของเจ้าทึ่ม
หยวนฝูทำตัวประดุจสุนัขรับใช้ ยืนคอยท่าอยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวังแล้วพูดขึ้น “ยอดคน จะพักสักครู่หรือไม่ขอรับ หากไม่พัก ข้าจะพาท่านไปหาแม่ชี ข้ารู้ทางขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเรียบเฉยสะบัดเถ้าถ่านบนตัวกระบี่ออก จากนั้นก็ตวัดฟันไปทางต้นเสียงอย่างฉับพลัน ก่อนจะพลิกมือสอดกระบี่กลับเข้าฝัก
“นำเถ้ากระดูกไปด้วย พวกเราไปกันเถิด”
หยวนฝูเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นกุมลำคอที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของตนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เขาอ้าปากมองแผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวังคล้ายอยากจะพูดบางสิ่ง ทว่ากลับทำได้เพียงส่งเสียงไอค่อกแค่กออกมาเท่านั้น
ในท้ายที่สุดเขาก็ก้าวโซเซไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างพลันอ่อนยวบล้มพับลงกับพื้น ตาดำทั้งสองข้างค่อยๆ ไร้ซึ่งประกายชีวิต
กำลังโหลดความเห็น...