คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 77

ตอน 77

ตอนที่ 77 ปาฮุย

“หนึ่งลิ้นหมุนกงล้อ! หนึ่งขนตาคือพันภพ! แดนพิศวงสุดหยั่งถึง มิอาจพรรณนาด้วยวาจา! ฟ้าโปรดเทพพิสดาร ไยต้องจารด้วยปราณ! นายแห่งข้าสูงสุด! ผู้ใดบังอาจรบกวน!?”

เมื่อม้วนไม้ไผ่ใช้ลิ้นเนื้อของมนุษย์เอ่ยคำเหล่านี้ออกมา พร้อมกับสรรพสิ่งรอบกายที่เริ่มบิดเบี้ยว การรับรู้ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้าของทุกคนบนเกาะก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปพร้อมกัน

การมองเห็น รสสัมผัส กลิ่นสัมผัส และการได้ยิน ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นการรับรู้รูปแบบใหม่ที่คนธรรมดาสามัญมิอาจเข้าใจได้

ด้วยความสามารถในการรับรู้อันพิลึกพิลั่นอย่างยิ่งนี้ พวกของหลี่ฮั่วหวังจึงก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งผัสสะของมนุษย์ไป

พวกเขามองเห็นส่วนลึกที่สุดของท้องนภา ในห้วงอเวจีมืดมิดอันกว้างใหญ่ไพศาลจนมิอาจหยั่งถึง ณ ดินแดนที่โลกสีดำอันลึกล้ำยิ่งกว่าและดวงตะวันกำลังหมุนวนอยู่ภายในนั้น มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

หลี่ฮั่วหวังได้กลิ่นสายตาอันแผ่ออกมาจากสิ่งนั้น ได้ลิ้มรสไอชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ตัวสั่นสะท้านไม่หยุดจากสายตานั้น และยังมองเห็นท่วงทำนองประหลาดที่เกิดจากการขยับตัวเพียงเล็กน้อยของมัน

“ตึง~ ตึงตึง~ ตึง!!”

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่ามันอยู่ห่างไกลจากตนเองเหลือเกิน ทว่าท่วงทำนองของมันกลับทรงเสน่ห์และแจ่มชัดถึงเพียงนี้

หลี่ฮั่วหวังมิอาจหาสิ่งใดในโลกแห่งความจริงมาเปรียบเทียบกับท่วงทำนองนี้ได้ หากจะมีสิ่งใดที่พอจะคล้ายคลึงกับมันได้บ้าง ก็คงมีเพียงเสียงฟ้าร้องก่อนที่เทพมงคลจะปรากฏตัว

ทว่าสิ่งนี้กลับทรงพลังเหนือกว่าเทพมงคลมากมายนัก เทพมงคลผู้อ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้ามันแล้ว ช่างไม่ต่างอะไรกับเม็ดทรายที่เทียบกับขุนเขา

หลี่ฮั่วหวังตัดสินเช่นนี้แทบจะในทันที แม้ว่าเขาจะไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าสิ่งที่ตนสัมผัสได้นั้นคือสิ่งใดกันแน่

“ฆ่าตัวตายให้ตันหยางจื่อออกมาเหรอ ไม่! ตันหยางจื่ออยู่ต่อหน้ามันก็ไม่ต่างจากขี้หมา! ทั้งสองต่างชั้นกันเกินไป!!”

หลี่ฮั่วหวังตระหนักถึงจุดนี้ด้วยความสิ้นหวัง ต่อหน้าสิ่งนั้น มนุษย์ปุถุชนไม่มีทางขัดขืนได้แม้แต่น้อย

ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังหมดสิ้นความหวังโดยสิ้นเชิงและยืนนิ่งรอรับความตายอยู่นั้น ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่บิดเบี้ยวพัวพันกันของเขากลับคืนสู่สภาวะปกติได้อย่างน่าประหลาด

“หือ” ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะคิดให้กระจ่างว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งขรึม เขากระชับกระบี่แล้วพุ่งทะยานไปหาหยวนเอ้อร์ที่อยู่ด้านนอกด้วยความเร็วสูงสุด

ยามนี้หยวนเอ้อร์ที่ดวงตาทั้งสองข้างบอดสนิทกำลังหายใจรวยริน เขาเพียงแค่เอี้ยวศีรษะเล็กน้อย กระบี่ในมือของหลี่ฮั่วหวังก็ตวัดฟันออกไปอย่างแรงจนศีรษะกระเด็นลอยละลิ่วในทันที

เมื่อศีรษะคนตกกระทบพื้น สรรพสิ่งรอบกายก็กลับคืนสู่ความปกติอีกครา

หลี่ฮั่วหวังยืนหอบหายใจพลางถือกระบี่ค้างไว้ เขายังคงอกสั่นขวัญแขวนขณะแหงนหน้ามองท้องฟ้าอันมืดมิด

บนนั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ราวกับทุกสิ่งก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพหลอน ทว่าหลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่านั่นมิใช่ภาพหลอนอย่างแน่นอน สิ่งนั้นมีตัวตนอยู่จริง

หลี่ฮั่วหวังพยายามรวบรวมสิ่งที่ตนสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้เขาต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าตนเองไม่อาจจดจำความรู้สึกที่มีต่อสิ่งนั้นได้อีกแล้ว

ผัสสะทั้งห้าที่มีอยู่ยามนี้ไม่อาจทำให้เขาเข้าใจได้เลยว่า สิ่งที่ตนได้สัมผัสเมื่อครู่นั้นให้ความรู้สึกเช่นไรกันแน่

แม้ภยันตรายจะผ่านพ้นไป หากแต่บนเกาะกลับเงียบสงัดถึงขีดสุด

ทุกคนต่างยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดผวาอย่างลึกซึ้ง สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังเห็น พวกเขาก็เห็นเช่นเดียวกัน

สีหน้าของแต่ละคนซีดเผือด ร่างกายเริ่มสั่นเทาโดยมิอาจควบคุมได้ พวกเขารู้สึกหนาวเหน็บอย่างยิ่ง เป็นความหนาวเหน็บเสียดกระดูกที่หลั่งรินออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“แค่นี้เหรอ หยวนเอ้อร์ทุ่มสุดตัว แต่ตั้งใจแค่จะขู่ให้พวกเราตกใจเท่านั้นเหรอ”

เมื่อมองดูคนอื่นๆ รอบกายที่ยังอยู่รอดปลอดภัย หลี่ฮั่วหวังก็เกิดความกังขาขึ้นในใจ

สถานการณ์ที่ปลอดภัยในยามนี้กลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก ใช้กระบี่ยาวเปื้อนเลือดเขี่ยเปิดม้วนไม้ไผ่สีแดงที่ม้วนงอออก พบว่าอวัยวะเนื้อหนังด้านในแห้งกรังจนกลายเป็นสีดำไปแล้ว

หลี่ฮั่วหวังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง จ้องมองเนื้อความบนม้วนไม้ไผ่สีแดงนั้นด้วยความระแวดระวัง

ตัวอักษรสีดำที่สลักอยู่บนม้วนไม้ไผ่สีแดงมีขนาดเล็กมาก และแลดูประหลาดอย่างยิ่ง

เขาไม่เคยเห็นตัวอักษรแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อเพ่งมองอย่างตั้งใจ เขากลับพบว่าตนเองสามารถอ่านออกได้ว่าข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นหมายถึงสิ่งใด

“เม็ดขาว...น้ำค้างล้ำค่า...กลืนลงท้อง...เลาะกระดูก...”

นี่คือม้วนไม้ไผ่อัปมงคลอย่างยิ่ง เนื้อความด้านบนล้วนบันทึกถึงวิธีใช้ความเจ็บปวดและเลือดเนื้อขั้นสูงสุดของตนเอง เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของกับตัวตนบางอย่าง

วิธีที่เบาที่สุดในบรรดานั้น คือการใช้ซีกไม้ไผ่แทงทะลุใต้เล็บในแนวขวาง แล้วงัดขึ้นเพื่อถอดเล็บนิ้วมือของตนเองออกมาทั้งแผ่น

ส่วนที่หนักขึ้นมาหน่อย คือการเคี้ยวเศษเหล็กขึ้นสนิมห่อใหญ่และกลืนลงไปให้ได้

จนกระทั่งช่วงท้าย ยังสอนผู้อ่านถึงวิธีสังเวยเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง เพื่อทำข้อตกลงกับบางสิ่ง

วิธีการเหล่านี้ยิ่งอ่านไปก็ยิ่งนองเลือดและน่าสะพรึงกลัว กระทั่งเกือบจะเกินขีดความอดทนของหลี่ฮั่วหวังแล้ว

ในที่สุดหลังจากอ่านเนื้อหาไปได้เพียงครึ่งเดียว หลี่ฮั่วหวังก็ทนไม่ไหวจนต้องโก่งคออาเจียนออกมาคำโต

หลังสำรอกเนื้อหมูที่กินไปออกมาจนหมด เขาที่ใบหน้าซีดเผือดก็ข่มความสะอิดสะเอียนเอาไว้ กัดฟันฝืนอ่านต่อไป

หากไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้หยวนเอ้อร์ทำสิ่งใดลงไป เขาก็ไม่อาจวางใจได้เลย หากเป็นคำสาปแช่งอันใดขึ้นมา คงเป็นเรื่องยุ่งยากใหญ่หลวง

เขาข่มความสะอิดสะเอียนพลิกดูต่อไป จนในที่สุดก็พบวิธีของหยวนเอ้อร์บนซี่ไผ่ซี่ที่สี่จากท้ายสุด

“ไม่ หยวนเอ้อร์ไม่ได้ตั้งใจจะแค่ขู่พวกเรา เขาตั้งใจจะเรียกอะไรบางอย่างมา แต่ล้มเหลว”

“ปาฮุย” คือนามของสิ่งนั้น และยังเป็นต้นตอของความทุกข์ทรมานทั้งมวลบนม้วนไม้ไผ่นี้ด้วย

หยวนเอ้อร์ล้มเหลว ก็เพราะไม่อาจจ่ายค่าตอบแทนในการอัญเชิญมันได้

ตามข้อกำหนดบนม้วนไม้ไผ่ แม้เนื้อหนังของเขาจะทุกข์ทรมานอย่างยิ่งยวดแล้ว หากแต่ภายในใจของเขายังเจ็บปวดไม่พอ ต่อให้เขาเพิ่งจะเสียคนในครอบครัวไปจนหมดสิ้น ก็ยังห่างไกลจากความเพียงพอนัก

หากคิดจะเชิญปาฮุยออกมา จำต้องอาศัยความทุกข์ทรมานถึงขีดสุดทั้งทางกายและทางใจ

หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวศีรษะกลับไป ปรายตามองศีรษะที่ไร้ตาไร้ปากของหยวนเอ้อร์อีกครา

ดูท่าอีกฝ่ายเองก็เพิ่งจะล่วงรู้วิธีใช้ม้วนไม้ไผ่นี้ จึงยังไม่ชำนาญนัก

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ กลวิธีสารพัดบนม้วนไม้ไผ่นี้ ขอเพียงใช้แค่ครั้งเดียวก็แทบจะก้าวขาเข้าสู่ความตายแล้ว ย่อมไม่มีทางมีชีวิตอยู่จนถึงยามที่ช่ำชองได้เลย

แม้ตอนนี้จะปลอดภัยแล้ว แต่จิตใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้สงบลงเลยแม้แต่น้อย

ม้วนไม้ไผ่อันน่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้ โจรน้ำไปเอามาจากที่ใดเขาคร้านจะใส่ใจ สิ่งที่เขาสนใจยิ่งกว่าคือ ใครเป็นผู้เขียนมันขึ้นมา

จะมีสำนักที่เหมือนกับวัดเจิ้งเต๋ออยู่อีกหรือไม่

เพียงแต่พวกเขามิได้บำเพ็ญวิชาเนื้อหนังเฉกเช่นหลวงจีนเหล่านั้น หากแต่เป็นความทุกข์ทรมานอันถึงที่สุดอย่างนั้นหรือ

ถึงกระนั้นหากฝึกฝนตามเนื้อหาข้างบนนี้ เกรงว่าคงเหลือคนรอดชีวิตอยู่ไม่มากเท่าใดนัก

“เว้นเสียแต่ว่า สำนักของพวกเขาจะมีหนทางที่ทำให้ตนเองแบกรับบาดแผลมากมายเพียงนี้แล้วยังไม่ตายได้”

หลี่ฮั่วหวังมองม้วนไม้ไผ่ในมือพลางคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย

ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังพบว่าการคาดเดาในแง่ร้ายที่สุดต่อสถานที่แห่งนี้ก่อนหน้านี้ของตนนั้น ดูจะมองโลกในแง่ดีเกินไปเสียแล้ว

ที่นี่อันตรายยิ่งกว่าที่ตนจินตนาการไว้มากนัก เขารู้จักการมีอยู่ของสิ่งพิเศษอย่างท่านเซียนและเทพมงคลแล้ว

หากแต่ครานี้ได้เปิดหูเปิดตาเขาอย่างแท้จริง บางสิ่งนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพวกมันเสียอีก

“ปาฮุย...” หลี่ฮั่วหวังที่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่พึมพำกับตนเองแผ่วเบา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 77
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 78 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 76กลับหน้าเรื่อง
ตอน 76ตอน 78