ตอนที่ 76 ม้วนไผ่
“จะปล่อยให้ตันหยางจื่อออกมาอีกไม่ได้แล้ว”
หลังจากใคร่ครวญถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นหลังการปรากฏตัวของตันหยางจื่ออย่างละเอียดถี่ถ้วน หลี่ฮั่วหวังก็ได้ข้อสรุปนี้
เมื่อเปรียบเทียบตั้งแต่คราแรกที่เป็นเทพมงคล มาจนถึงคราที่สองที่เป็นพระพุทธะ และมาถึงคราที่สามในวันนี้ หลี่ฮั่วหวังก็พบกฎเกณฑ์อันเด่นชัด
ในคราแรกนั้น ตนเองเพียงแค่แว่วได้ยินเสียงของตันหยางจื่อรางๆ
ทว่าในคราที่สอง ตนเองกลับสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของเขาได้แล้ว
จวบจนมาถึงคราที่สาม ตันหยางจื่อไม่เพียงสื่อสารกับตนได้เท่านั้น แต่ยังเริ่มใช้จิตสังหารเข้าควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตน ทั้งยังทำให้ตนไม่รู้จักตัวอักษรธรรมดาบางตัวเสียด้วย
ไม่ว่ายามนี้ตันหยางจื่อจะกลายเป็นสิ่งใดไปแล้วก็ตาม อิทธิพลที่เขามีต่อตนนั้นเด่นชัดขึ้นทุกครั้ง
ตันหยางจื่อไม่ได้มีจิตใจเมตตามาแต่ไหนแต่ไร สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดล้วนเป็นไปเพื่อแย่งชิงร่างนี้ของตนไป
แม้ว่าภายใต้การปกป้องคุ้มครองของเขา จะไม่ตายด้วยสาเหตุอื่นใด ทว่าคงอีกไม่นานตนก็คงจะกลายสภาพเป็นเขาไปโดยสิ้นเชิง
หากเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นจริง หลี่ฮั่วหวังไม่มีทางยอมรับได้เป็นอันขาด เขายอมตายเสียดีกว่าต้องกลายเป็นคนที่ตนเกลียดชังเข้ากระดูกดำ
มือขาวผ่องคู่หนึ่งยื่นเข้ามา กุมมือขวาของเขาเอาไว้แผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีชมพูที่เปี่ยมความห่วงใยคู่นั้น เขาเพียงส่ายหน้าเล็กน้อย มิได้อธิบายสิ่งใด
หลี่ฮั่วหวังหยิบคัมภีร์ฮวาเหยียนในมือขึ้นมา เปิดออกหน้าหนึ่งแล้วกวาดสายตามองผ่านๆ สองครา
“ตำราเล่มนี้ไร้ประโยชน์” หลี่ฮั่วหวังที่ตัดสินใจได้แล้วโยนคัมภีร์ฮวาเหยียนในมือกลับลงไปในหีบไม้ตามอำเภอใจ
หลังจากได้ดูเนื้อหาของคัมภีร์ฮวาเหยียนแล้ว หลี่ฮั่วหวังถึงจำได้ว่า คัมภีร์เล่มนี้ตนเคยได้ยินหลวงจีนที่วัดเจิ้งเต๋อถือมาสวดอยู่บ่อยครั้ง ซ้ำยังอยู่ในมือของหลวงจีนหลายรูปที่ต่างกันไป
นี่เป็นเพียงพระคัมภีร์ที่มีคนคัดลอกกันแพร่หลายเล่มหนึ่งเท่านั้น คาดว่าเข้าร้านหนังสือร้านไหนก็คงหาซื้อได้ เมื่อเทียบกันแล้ว ทองเงินอัญมณีพวกนั้นยังมีค่ามากกว่า
เมื่อหลี่ฮั่วหวังเดินกลับมาอยู่เบื้องหน้ากองสมบัติเหล่านั้นอีกครา ก็เห็นโก่วหวากำลังพาคนอื่นๆ ลากหีบใส่ของมีค่าทั้งหมดออกไปนอกห้องอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความกระตือรือร้น
ทว่างานนี้กลับลงแรงเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก อย่างไรเสียเงินทองไม่ว่าจะล้ำค่าเพียงใดก็ยังคงเป็นโลหะอยู่วันยังค่ำ
“เงินไม่ต้องเอาไปแล้ว เอาไปแค่เครื่องประดับทองคำก็พอ ทองคำพวกนี้ก็เพียงพอให้พวกเราใช้จ่ายระหว่างทางแล้ว”
สิ้นคำกล่าวนี้ของหลี่ฮั่วหวัง โก่วหวาก็กระโดดตัวลอยด้วยความร้อนรน “ศิษย์พี่หลี่!! นี่มันเงินนะขอรับ! เงินตำลึงขาวๆ ผ่องๆ เชียวนะขอรับ!”
หลี่ฮั่วหวังใช้เท้าเตะหีบใบใหญ่ที่หนักอึ้งข้างกายเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเงินพวกนี้หนักเพียงใด พวกเรายังต้องนั่งเรือกันอีก หากกดจนเรือล่ม เจ้าคิดจะแบกเงินว่ายน้ำออกไปรึ”
“ทองคำพวกนี้ก็พอให้พวกเรากินใช้ไปทั้งชีวิตแล้ว อย่าละโมบเกินไป รีบไปได้แล้ว”
ใบหน้าของโก่วหวายังคงเต็มไปด้วยความเสียดาย เขายัดตำลึงเงินเข้าไปในอกเสื้อไม่หยุด “เช่นนั้นก็เอาไปเพิ่มอีกสักหน่อยเถิดขอรับ เงินมากมายปานนี้จะสู่ขอเมียได้ตั้งกี่คน จะซื้อวัวได้ตั้งกี่ตัวกันเล่า”
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะสนใจเขา พลางเก็บรวบรวมทองคำทั้งหมดร่วมกับคนอื่นๆ แล้วหันหลังพาคนทั้งหลายเดินจากไป
โก่วหวาที่ตัวพองตุป่องรีบวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมา ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เหนื่อยจนหอบหายใจตัวโยน
เมื่อเห็นแผ่นหลังของคนอื่นๆ ไกลออกไปทุกที โก่วหวาก็กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ จำต้องทิ้งตำลึงเงินบางส่วนลงอย่างลนลาน แล้วรีบสาวเท้าก้าวตามไป
หลี่ฮั่วหวังเดินออกมาจากห้องคลัง กำลังจะพาคนอื่นๆ มุ่งหน้าออกไปนอกค่าย แต่เมื่อครุ่นคิดดูแล้ว เขากลับเปลี่ยนทิศทางเดินตรงไปยังโรงครัวแทน
เพียงชั่วครู่ เมื่อเขาเดินกลับออกมาอีกครา ทองคำในมือก็เปลี่ยนเป็นร่างเด็กที่ตายแล้วสองคนซึ่งใบหน้าม่วงคล้ำ
“ไปหาไหในค่ายมาสักสองสามใบ ประเดี๋ยวพอออกไปแล้ว ให้เผาร่างพวกเขาเสียแล้วเก็บเถ้ากระดูกไว้ ในเมื่อส่งคนเป็นๆ กลับไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ให้พวกเขาได้ใบไม้ร่วงสู่รากเหง้า”
“ขอรับ ศิษย์พี่หลี่”
คนอื่นๆ รับคำพลางเตรียมตัวจะแยกย้ายไปหาไห แต่ในพริบตาที่พวกเขากำลังจะขยับตัวนั้นเอง แสงโลหิตสายหนึ่งก็พาดผ่านจากด้านข้าง พุ่งแหวกลมเข้ามาหาพวกเขาพร้อมเสียงหวีดหวิว
“หลบเร็ว!” หลี่ฮั่วหวังที่ร่างกายเกร็งเครียดกระโจนถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ
เห็นเพียงแสงสีแดงสายหนึ่งเฉียดผ่านหน้าอกของเขาไป ตัดร่างของเด็กที่ตายแล้วทั้งสองคนขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย
หลี่ฮั่วหวังเหงื่อกาฬไหลพราก หากมิใช่เพราะมีเด็กนักพรตที่จมน้ำตายสองคนนี้ขวางไว้ เกรงว่าเมื่อครู่นี้ตนเองคงถูกฟันขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว
“หาที่กำบังหลบเร็ว! ในค่ายยังมีคนรอดชีวิตอยู่!”
ยามที่หลี่ฮั่วหวังซึ่งมือหนึ่งถือกระดิ่ง อีกมือถือกระบี่ ค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากหลังตุ่มน้ำอย่างระมัดระวัง เขาก็สังเกตเห็นเศษชิ้นส่วนสีขาวเปื้อนเลือดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นเบื้องหน้า
“เมื่อครู่นี้ตัวอะไรลอบโจมตีพวกเรา?” คำถามนี้ได้รับคำตอบในเวลาอันรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วขึ้น ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืด
เสี่ยวหม่านขว้างหินเรืองแสงก้อนหนึ่งไปตกที่แทบเท้าของเขา เผยใบหน้าของอีกฝ่ายให้เห็นชัด พวกเขาล้วนจำคนผู้นี้ได้ นี่คือนายเรือคนนั้น
“ไอ้หมอนี่ยังไม่ตายอีกรึเนี่ย!?” ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของทุกคน รวมถึงหลี่ฮั่วหวังด้วย
หยวนเอ้อร์ผู้มีเลือดกบปาก มือขวาถือม้วนไม้ไผ่ประหลาดสีแดงก่ำไว้ม้วนหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างถือคีมเหล็กดำ
เมื่อมองดูปากที่โชกเลือดของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็พลันตระหนักได้ทันทีว่าสิ่งของสีขาวพวกนั้นคือสิ่งใด
“ออกมา! ออกมาสิ! ไอ้จมูกวัวตัวน้อย! ที่แท้เจ้าก็มีวันไร้น้ำยาเหมือนกัน!!”
หยวนเอ้อร์ผู้มีดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยยัดคีมเข้าไปในปาก คีบฟันหน้าไว้อีกคราแล้วออกแรงกระชากอย่างสุดกำลัง
ขณะที่เขาหันไปทางม้วนไม้ไผ่สีแดง พลางใช้ปากที่เปื้อนเลือดพึมพำบทสวดบางอย่าง ฟันซี่นั้นก็ถูกไอสีเลือดห่อหุ้มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งแวบเข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังข้างๆ ดุจดาวตกในพริบตา
เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเสี่ยวหม่านที่ดังแว่วออกมาจากข้างใน ทำให้หัวใจของหลี่ฮั่วหวังกระตุกวูบ
“กริ๋งๆๆ!!” เสียงกระดิ่งพลันดังกังวานขึ้น ท่านพเนจรสองตนลอยเรี่ยพื้นพุ่งตรงเข้าใส่หยวนเอ้อร์อย่างรวดเร็ว
“ถุย!” หยวนเอ้อร์ถ่มน้ำลายปนเลือดกองใหญ่ลงบนพื้นอย่างแรง จากนั้นก็ยกคีมขึ้นมาอีกครา แต่คราวนี้เขาไม่ได้เล็งไปที่ฟัน หากแต่เล็งตรงไปยังดวงตาข้างเดียวที่ยังเหลืออยู่ของตน
เสียง “เผาะ” ดังขึ้น ยามที่ลูกตาถูกบดขยี้จนแตกกระจาย ลำแสงประหลาดสายหนึ่งพลันเข้าปกคลุมรอบทิศทาง ท่านพเนจรทั้งสองตนคล้ายถูกสิ่งใดบางอย่างเหนี่ยวรั้งไว้จนล้มลงไปแน่นิ่งขยับไม่ได้อยู่บนพื้น
“ตายเสีย!! พวกเจ้าจงตายไปด้วยกันให้หมด!!”
ครั้นแผดเสียงคำรามลั่นเสร็จ หยวนเอ้อร์ก็ชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากเอว แล้วแทงเข้าไปในลำคอของตนเอง
แม้จะเจ็บปวดจนร่างกายสั่นระริก เขาก็ยังคงออกแรงเฉือนเนื้อและเลือดของตนเองออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครา ท่านพเนจรสิบกว่าตนก่อตัวขึ้นจากรอบทิศทาง แล้วโถมทะยานเข้าใส่หยวนเอ้อร์อย่างรวดเร็ว
กระนั้นเมื่อหยวนเอ้อร์วางเศษซากชิ้นเนื้อในมือลงบนม้วนไม้ไผ่ เหล่าท่านพเนจรทั้งหมดก็พลันอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา
และเมื่อเลือดเนื้อของหยวนเอ้อร์ถูกม้วนไม้ไผ่ดูดกลืนม้วนห่อเข้าไป วัตถุไร้ชีวิตชิ้นนี้ก็พลันฟื้นคืนชีพขึ้นมาราวกับมีชีวิต
ม้วนไม้ไผ่อาศัยลิ้นและเส้นเสียงของหยวนเอ้อร์ เริ่มเอื้อนเอ่ยวาจาออกมา
ครั้นเสียงแหบห้าวพิลึกพิลั่นราวเป็ดร้องดังขึ้น ชั่วพริบตานั้น ฟ้าดินก็พลันแปรเปลี่ยน
“หนึ่งลิ้นหมุนกงล้อ! หนึ่งขนตาคือพันภพ! แดนพิศวงสุดหยั่งถึง มิอาจพรรณนาด้วยวาจา! ฟ้าโปรดเทพพิสดาร ไยต้องจารด้วยปราณ! นายแห่งข้าสูงสุด! ผู้ใดบังอาจรบกวน!?”
กำลังโหลดความเห็น...