ตอนที่ 75 คลังเก็บของ
“เกวียนลาสองเล่มกับข้าวของทั้งหมดจมน้ำไปแล้ว ค่าเดินทางระหว่างทาง ฉันต้องหาคืนมาจากค่ายโจรกลางน้ำแห่งนี้ให้ได้”
หลี่ฮั่วหวังมองดูเนื้อที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อ พลางใคร่ครวญถึงสิ่งที่จะต้องทำต่อไปในใจ
ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดสิ่งใดขึ้น ในเมื่อเรื่องราวมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ควรปล่อยวางและมองไปข้างหน้า
เรื่องเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือหาของที่ตนต้องการจากที่นี่ให้พบ แล้วพาคนอื่นๆ ออกไป
“แถมต้องรีบด้วย พวกเราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ถ้าจะมีอะไรน่ากลัวกว่าค่ายที่เต็มไปด้วยศพ ก็มีแค่ค่ายที่เต็มไปด้วยศพเน่า คนตายต่อให้ไม่ขยับ ก็ยังมีวิธีอื่นฆ่าคนได้อยู่ดี”
หลี่ฮั่วหวังอ้าปากกว้าง กัดฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งออกจากปลายกระบี่ ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ ที่กำลังสวาปามอย่างหิวกระหาย “อิ่มกันหรือยัง อิ่มแล้วก็เริ่มทำงาน”
คนอื่นๆ ที่สวมเสื้อผ้าซึ่งผิงไฟจนแห้งแล้วเคี้ยวเนื้อในมือไปพลาง เดินตามหลี่ฮั่วหวังที่ถือกระบี่ออกจากโรงครัวไปพลาง
เขาไม่ได้เที่ยวรื้อค้นสะเปะสะปะในค่ายต้นอ้อแห่งนี้เหมือนแมลงวันหัวขาด หากแต่มุ่งหน้าตรงไปยังศาลบรรพชนตระกูลหยวนโดยตรง สถานที่ซอมซ่อแห่งนี้กว้างใหญ่และรกเรื้อเกินไป เขาต้องการคนนำทางที่เป็นคนในพื้นที่
“อย่า... อย่าฆ่าข้าเลย!”
เจ้าเด็กหนุ่มรุ่นกระทงที่หวาดกลัวจนฉี่ราดกางเกงเมื่อครู่นี้ ถูกหลี่ฮั่วหวังใช้กระบี่จ่อคอต้อนเข้ามุมกำแพงอีกครา ใบหน้าผอมตอบเต็มไปด้วยความตระหนกขวัญผวา
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะพูดไร้สาระกับคนผู้นี้ จึงถามเขาว่า “หัวหน้าของพวกเจ้าเอาเงินที่ปล้นมาไปซ่อนไว้ที่ใด”
“คลังเก็บของ! คลังเก็บของของท่านปู่ทวด! เงินที่ปล้นมาได้ล้วนเก็บไว้ที่นั่นทั้งหมด!” เด็กหนุ่มรีบคายทุกสิ่งที่ตนรู้ประหนึ่งเทถั่วเหลืองออกจากชะลอม
เลือดบนร่างของหลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขายังไม่ทันจะแห้งด้วยซ้ำ เพียงแค่ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากตัวเขา หยวนต้าหลางก็รู้สึกว่ากางเกงของตนเริ่มเปียกชื้นขึ้นมาอีกแล้ว จึงไม่กล้าคิดตุกติกใดๆ ทั้งสิ้น
เวลานี้ท้องฟ้ามืดมิดลงนานแล้ว คนกลุ่มหนึ่งถือหินเรืองแสง เดินตามหลังเด็กหนุ่มผู้นั้นลัดเลาะไปตามค่ายต้นอ้อ
ภายใต้แสงเรืองรองสีน้ำเงินแกมเขียว สรรพสิ่งอันนองเลือดรอบกายดูราวกับแดนผีสาง ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้ขลาดกลัวสั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม
ทันใดนั้นร่างของเขาก็พลันชะงักกึก ก่อนจะหันไปหมอบฟุบลงบนศพหญิงสาวข้างทางแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหักห้ามใจไม่อยู่
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงมองใบหน้าครึ่งซีกที่ยังเหลืออยู่ของหญิงผู้นี้ให้ชัดเจน
สตรีผู้นี้ดูแล้วอายุยังไม่มาก ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดผวาและความสิ้นหวัง
“คนผู้นี้เป็นอันใดกับเจ้า” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“นางเป็นเมียข้า!” เด็กหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ารักนางนัก! แต่นางตายไปแล้ว! พ่อกับแม่ข้าก็ตายหมดแล้ว!”
คล้ายสะกิดโดนจุดที่สะเทือนใจ เด็กหนุ่มจึงยิ่งร่ำไห้เสียงดังลั่นขึ้นมาทันควัน
ครั้นได้ยินเสียงร้องไห้บาดหู สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันดุดันขึ้นมาอย่างกะทันหัน มือขวาของเขายกขึ้นแล้วตวัดลง
“ชัวะ~” “อ๊าก~!” หูข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มที่กำลังร่ำไห้ปานจะขาดใจเมื่อครู่ ถูกตัดขาดกระเด็นในพริบตา
“นำทาง!! ข้าสั่งให้เจ้าหยุดหรือไร” เสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวังแฝงความโหดเหี้ยมอยู่จางๆ
เมื่อรู้สึกว่ามีคนดึงชายแขนเสื้อของตนเบาๆ จากด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังที่กำลังหงุดหงิดก็สะบัดออกอย่างแรง
“เจ้าสงสารมันรึ เจ้าคิดว่ามันเป็นคนรักเดียวใจเดียวหรือ เหตุใดเจ้าไม่ลองถามดูเล่าว่าเมียคนนี้ได้มาจากที่ใด”
เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตน เด็กหนุ่มก็เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “พ่อข้าปล้นนางมา แต่เมียของคนอื่นๆ ในค่ายก็ปล้นมาเหมือนกัน ขนาดย่ากับแม่ของข้าก็ยังปล้นมาเลย”
ไป๋หลิงเหมี่ยวอ้าปากค้าง มองดูซากศพสตรีที่อยู่รอบข้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
เมื่อเห็นกระบี่ยาวที่เปรอะเปื้อนเลือดของตนถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลานเพื่อนำทางต่อไป
เมื่อเห็นว่าไป๋หลิงเหมี่ยวดูตกใจกลัวอยู่บ้าง เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ จึงเดินเข้าไปหา ใช้มือที่มีขนสีดำขึ้นปกคลุมประคองไหล่ของนางให้เข้ามาซบในอ้อมอกตน พลางเอ่ยปลอบว่า “ผู้หญิงในรังโจรก็เป็นเช่นนี้กันทั้งนั้น อย่าคิดมากไปเลย”
“แต่เหตุใดพวกนางถึงไปร่วมปล้นคนกับพวกเขาด้วยเล่าเจ้าคะ พวกนางเองก็ถูกปล้นมาเหมือนกันมิใช่หรือ!”
เวลานี้ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง นางยังจำได้ว่าในกลุ่มคนที่ปล้นชิงตอนนั้นมีผู้หญิงรวมอยู่ด้วย
“อันที่จริง คนกับหมาก็เหมือนกันนั่นแหละ ล้วนฝึกให้เชื่องได้ทั้งนั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หันกลับไปมองกระสายยาคนอื่นๆ ด้านหลัง ทว่ากลับไม่เห็นว่าใครเป็นคนพูดประโยคนี้ออกมา
“เฮ้อ...”
พวกเขาเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามเด็กหนุ่มผู้นี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนหลังหนึ่งที่ลงกลอนด้วยแม่กุญแจหัวพยัคฆ์
เมื่อมองดูรอบข้างที่มิใช่เรือนต้นอ้ออีกต่อไป หากแต่กลายเป็นเรือนไม้ สถานที่แห่งนี้ก็น่าจะนับเป็นจุดที่ค่อนข้างสำคัญในค่ายแห่งนี้
“เคร้ง!” ประกายไฟแลบแปลบปลาบพร้อมกับที่แม่กุญแจหัวพยัคฆ์ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน
หลี่ฮั่วหวังถีบประตูเปิดออก แล้วดันร่างเด็กหนุ่มไว้ด้านหน้าตนพร้อมกับบุกฝ่าเข้าไปข้างใน
ที่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องคลัง ตู้ไม้เรียงรายเป็นแถวเป็นระเบียบ ด้านบนเต็มไปด้วยหีบไม้ใบใหญ่
เมื่อเด็กหนุ่มเปิดหีบใบหนึ่งออก ภายในห้องก็พลันสว่างขึ้นถนัดตา หีบใบนี้อัดแน่นไปด้วยเศษเงินตำลึงขาวพราวระยับเต็มไปหมด
หีบถูกเปิดออกทีละใบๆ ทุกครั้งที่เปิดออก คนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง
นอกจากเศษเงินแล้ว ส่วนใหญ่ยังเป็นเครื่องประดับทองและเงิน ดูท่าแล้วคงปล้นชิงมาจากพวกผู้หญิง
นอกจากนี้ยังมีสิ่งของมีค่าอีกไม่น้อย เช่น ผ้าไหมแพรพรรณ แท่งเหล็ก รวมถึงตำราต่างๆ ทั้งห้องนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่พวกโจรน้ำปล้นชิงมาตลอดหลายปี
“สวรรค์เอ๋ย ชั่วชีวิตนี้ข้าน้อยไม่เคยเห็นเงินมากถึงเพียงนี้มาก่อน! เท่านี้จะสู่ขอเมียได้กี่คนกันเล่า” เมื่อมองเงินตำลึงขาววาวตรงหน้า น้ำเสียงของโก่วหวาก็เริ่มสั่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ
ทว่าความสนใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้อยู่ที่เงินทองเหล่านั้น แต่อยู่ที่ตำราไม่กี่เล่มตรงนั้น
เขาเปิดพลิกดูอย่างลวกๆ ก็พบว่าเป็นเพียงตำราเรียนขั้นต้นสำหรับเด็กและคัมภีร์พุทธธรรมไม่กี่เล่ม
“ตาเฒ่านั่นรู้วิธีใช้เด็กชายหญิงล่อสิ่งในน้ำ ดูแล้วไม่น่าจะเรียนมาจากตำราเล่มไหน หรือวิธีน่าขยะแขยงนี้ก็บอกต่อกันปากต่อปากเหมือนกัน”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังรื้อค้นต่อไป เขาก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มที่อยู่ใต้สุด ชั่วขณะนั้นเขาก็พลันชะงักงันไป
หลี่ฮั่วหวังประคองหนังสือเล่มนั้นไว้ด้วยสองมือ ขมวดคิ้วแน่นขณะจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นบนหน้าปกหนังสือ พยายามครุ่นคิดอย่างหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง
“นี่มัน... ตัวอักษรอะไร”
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราจะขนของในหีบออกไปตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ ดูเหมือนว่าจะเอาไปไม่หมดนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้ามาถามขึ้น
หลี่ฮั่วหวังยื่นคัมภีร์ในมือออกไปให้ดรุณีน้อยผมขาวตรงหน้าดู
“เจ้าดูตัวอักษรบนหนังสือเล่มนี้สิ รู้จักหรือไม่ว่านี่คือตัวอักษรใด”
แววตาของไป๋หลิงเหมี่ยวเผยความสับสนออกมาเล็กน้อย “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่รู้หนังสือหรอกเจ้าค่ะ”
สิ้นเสียงของนาง น้ำเสียงติดอ่างสายหนึ่งก็ดังแว่วมาจากด้านหลังของนาง
“ฮะ-ฮวา~~~ ฮวา~~~ ฮวาเหยียนจิง!!”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเจ้าทึ่มยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น “เจ้าแน่ใจรึว่าบนนี้เขียนว่าคัมภีร์ฮวาเหยียน”
“อื้อ!”
เมื่อได้คำตอบแน่ชัด หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ลากปลายนิ้วไปบนตัวอักษร ‘เหยียน’ ในดวงตาฉายแววสับสนอย่างล้ำลึก
“นี่คือตัว ‘เหยียน’ จริงเหรอ ทำไมตอนนี้ฉันถึงจำแม้แต่ตัว ‘เหยียน’ ไม่ได้แล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...