คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 75

ตอน 75

ตอนที่ 75 คลังเก็บของ

“เกวียนลาสองเล่มกับข้าวของทั้งหมดจมน้ำไปแล้ว ค่าเดินทางระหว่างทาง ฉันต้องหาคืนมาจากค่ายโจรกลางน้ำแห่งนี้ให้ได้”

หลี่ฮั่วหวังมองดูเนื้อที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อ พลางใคร่ครวญถึงสิ่งที่จะต้องทำต่อไปในใจ

ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดสิ่งใดขึ้น ในเมื่อเรื่องราวมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ควรปล่อยวางและมองไปข้างหน้า

เรื่องเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือหาของที่ตนต้องการจากที่นี่ให้พบ แล้วพาคนอื่นๆ ออกไป

“แถมต้องรีบด้วย พวกเราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ถ้าจะมีอะไรน่ากลัวกว่าค่ายที่เต็มไปด้วยศพ ก็มีแค่ค่ายที่เต็มไปด้วยศพเน่า คนตายต่อให้ไม่ขยับ ก็ยังมีวิธีอื่นฆ่าคนได้อยู่ดี”

หลี่ฮั่วหวังอ้าปากกว้าง กัดฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งออกจากปลายกระบี่ ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ ที่กำลังสวาปามอย่างหิวกระหาย “อิ่มกันหรือยัง อิ่มแล้วก็เริ่มทำงาน”

คนอื่นๆ ที่สวมเสื้อผ้าซึ่งผิงไฟจนแห้งแล้วเคี้ยวเนื้อในมือไปพลาง เดินตามหลี่ฮั่วหวังที่ถือกระบี่ออกจากโรงครัวไปพลาง

เขาไม่ได้เที่ยวรื้อค้นสะเปะสะปะในค่ายต้นอ้อแห่งนี้เหมือนแมลงวันหัวขาด หากแต่มุ่งหน้าตรงไปยังศาลบรรพชนตระกูลหยวนโดยตรง สถานที่ซอมซ่อแห่งนี้กว้างใหญ่และรกเรื้อเกินไป เขาต้องการคนนำทางที่เป็นคนในพื้นที่

“อย่า... อย่าฆ่าข้าเลย!”

เจ้าเด็กหนุ่มรุ่นกระทงที่หวาดกลัวจนฉี่ราดกางเกงเมื่อครู่นี้ ถูกหลี่ฮั่วหวังใช้กระบี่จ่อคอต้อนเข้ามุมกำแพงอีกครา ใบหน้าผอมตอบเต็มไปด้วยความตระหนกขวัญผวา

หลี่ฮั่วหวังคร้านจะพูดไร้สาระกับคนผู้นี้ จึงถามเขาว่า “หัวหน้าของพวกเจ้าเอาเงินที่ปล้นมาไปซ่อนไว้ที่ใด”

“คลังเก็บของ! คลังเก็บของของท่านปู่ทวด! เงินที่ปล้นมาได้ล้วนเก็บไว้ที่นั่นทั้งหมด!” เด็กหนุ่มรีบคายทุกสิ่งที่ตนรู้ประหนึ่งเทถั่วเหลืองออกจากชะลอม

เลือดบนร่างของหลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขายังไม่ทันจะแห้งด้วยซ้ำ เพียงแค่ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากตัวเขา หยวนต้าหลางก็รู้สึกว่ากางเกงของตนเริ่มเปียกชื้นขึ้นมาอีกแล้ว จึงไม่กล้าคิดตุกติกใดๆ ทั้งสิ้น

เวลานี้ท้องฟ้ามืดมิดลงนานแล้ว คนกลุ่มหนึ่งถือหินเรืองแสง เดินตามหลังเด็กหนุ่มผู้นั้นลัดเลาะไปตามค่ายต้นอ้อ

ภายใต้แสงเรืองรองสีน้ำเงินแกมเขียว สรรพสิ่งอันนองเลือดรอบกายดูราวกับแดนผีสาง ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้ขลาดกลัวสั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

ทันใดนั้นร่างของเขาก็พลันชะงักกึก ก่อนจะหันไปหมอบฟุบลงบนศพหญิงสาวข้างทางแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหักห้ามใจไม่อยู่

หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงมองใบหน้าครึ่งซีกที่ยังเหลืออยู่ของหญิงผู้นี้ให้ชัดเจน

สตรีผู้นี้ดูแล้วอายุยังไม่มาก ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดผวาและความสิ้นหวัง

“คนผู้นี้เป็นอันใดกับเจ้า” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นางเป็นเมียข้า!” เด็กหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ารักนางนัก! แต่นางตายไปแล้ว! พ่อกับแม่ข้าก็ตายหมดแล้ว!”

คล้ายสะกิดโดนจุดที่สะเทือนใจ เด็กหนุ่มจึงยิ่งร่ำไห้เสียงดังลั่นขึ้นมาทันควัน

ครั้นได้ยินเสียงร้องไห้บาดหู สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันดุดันขึ้นมาอย่างกะทันหัน มือขวาของเขายกขึ้นแล้วตวัดลง

“ชัวะ~” “อ๊าก~!” หูข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มที่กำลังร่ำไห้ปานจะขาดใจเมื่อครู่ ถูกตัดขาดกระเด็นในพริบตา

“นำทาง!! ข้าสั่งให้เจ้าหยุดหรือไร” เสียงคำรามของหลี่ฮั่วหวังแฝงความโหดเหี้ยมอยู่จางๆ

เมื่อรู้สึกว่ามีคนดึงชายแขนเสื้อของตนเบาๆ จากด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังที่กำลังหงุดหงิดก็สะบัดออกอย่างแรง

“เจ้าสงสารมันรึ เจ้าคิดว่ามันเป็นคนรักเดียวใจเดียวหรือ เหตุใดเจ้าไม่ลองถามดูเล่าว่าเมียคนนี้ได้มาจากที่ใด”

เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตน เด็กหนุ่มก็เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “พ่อข้าปล้นนางมา แต่เมียของคนอื่นๆ ในค่ายก็ปล้นมาเหมือนกัน ขนาดย่ากับแม่ของข้าก็ยังปล้นมาเลย”

ไป๋หลิงเหมี่ยวอ้าปากค้าง มองดูซากศพสตรีที่อยู่รอบข้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

เมื่อเห็นกระบี่ยาวที่เปรอะเปื้อนเลือดของตนถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลานเพื่อนำทางต่อไป

เมื่อเห็นว่าไป๋หลิงเหมี่ยวดูตกใจกลัวอยู่บ้าง เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ จึงเดินเข้าไปหา ใช้มือที่มีขนสีดำขึ้นปกคลุมประคองไหล่ของนางให้เข้ามาซบในอ้อมอกตน พลางเอ่ยปลอบว่า “ผู้หญิงในรังโจรก็เป็นเช่นนี้กันทั้งนั้น อย่าคิดมากไปเลย”

“แต่เหตุใดพวกนางถึงไปร่วมปล้นคนกับพวกเขาด้วยเล่าเจ้าคะ พวกนางเองก็ถูกปล้นมาเหมือนกันมิใช่หรือ!”

เวลานี้ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง นางยังจำได้ว่าในกลุ่มคนที่ปล้นชิงตอนนั้นมีผู้หญิงรวมอยู่ด้วย

“อันที่จริง คนกับหมาก็เหมือนกันนั่นแหละ ล้วนฝึกให้เชื่องได้ทั้งนั้น”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หันกลับไปมองกระสายยาคนอื่นๆ ด้านหลัง ทว่ากลับไม่เห็นว่าใครเป็นคนพูดประโยคนี้ออกมา

“เฮ้อ...”

พวกเขาเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามเด็กหนุ่มผู้นี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนหลังหนึ่งที่ลงกลอนด้วยแม่กุญแจหัวพยัคฆ์

เมื่อมองดูรอบข้างที่มิใช่เรือนต้นอ้ออีกต่อไป หากแต่กลายเป็นเรือนไม้ สถานที่แห่งนี้ก็น่าจะนับเป็นจุดที่ค่อนข้างสำคัญในค่ายแห่งนี้

“เคร้ง!” ประกายไฟแลบแปลบปลาบพร้อมกับที่แม่กุญแจหัวพยัคฆ์ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

หลี่ฮั่วหวังถีบประตูเปิดออก แล้วดันร่างเด็กหนุ่มไว้ด้านหน้าตนพร้อมกับบุกฝ่าเข้าไปข้างใน

ที่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องคลัง ตู้ไม้เรียงรายเป็นแถวเป็นระเบียบ ด้านบนเต็มไปด้วยหีบไม้ใบใหญ่

เมื่อเด็กหนุ่มเปิดหีบใบหนึ่งออก ภายในห้องก็พลันสว่างขึ้นถนัดตา หีบใบนี้อัดแน่นไปด้วยเศษเงินตำลึงขาวพราวระยับเต็มไปหมด

หีบถูกเปิดออกทีละใบๆ ทุกครั้งที่เปิดออก คนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง

นอกจากเศษเงินแล้ว ส่วนใหญ่ยังเป็นเครื่องประดับทองและเงิน ดูท่าแล้วคงปล้นชิงมาจากพวกผู้หญิง

นอกจากนี้ยังมีสิ่งของมีค่าอีกไม่น้อย เช่น ผ้าไหมแพรพรรณ แท่งเหล็ก รวมถึงตำราต่างๆ ทั้งห้องนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่พวกโจรน้ำปล้นชิงมาตลอดหลายปี

“สวรรค์เอ๋ย ชั่วชีวิตนี้ข้าน้อยไม่เคยเห็นเงินมากถึงเพียงนี้มาก่อน! เท่านี้จะสู่ขอเมียได้กี่คนกันเล่า” เมื่อมองเงินตำลึงขาววาวตรงหน้า น้ำเสียงของโก่วหวาก็เริ่มสั่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ

ทว่าความสนใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้อยู่ที่เงินทองเหล่านั้น แต่อยู่ที่ตำราไม่กี่เล่มตรงนั้น

เขาเปิดพลิกดูอย่างลวกๆ ก็พบว่าเป็นเพียงตำราเรียนขั้นต้นสำหรับเด็กและคัมภีร์พุทธธรรมไม่กี่เล่ม

“ตาเฒ่านั่นรู้วิธีใช้เด็กชายหญิงล่อสิ่งในน้ำ ดูแล้วไม่น่าจะเรียนมาจากตำราเล่มไหน หรือวิธีน่าขยะแขยงนี้ก็บอกต่อกันปากต่อปากเหมือนกัน”

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังรื้อค้นต่อไป เขาก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มที่อยู่ใต้สุด ชั่วขณะนั้นเขาก็พลันชะงักงันไป

หลี่ฮั่วหวังประคองหนังสือเล่มนั้นไว้ด้วยสองมือ ขมวดคิ้วแน่นขณะจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นบนหน้าปกหนังสือ พยายามครุ่นคิดอย่างหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง

“นี่มัน... ตัวอักษรอะไร”

“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราจะขนของในหีบออกไปตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ ดูเหมือนว่าจะเอาไปไม่หมดนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้ามาถามขึ้น

หลี่ฮั่วหวังยื่นคัมภีร์ในมือออกไปให้ดรุณีน้อยผมขาวตรงหน้าดู

“เจ้าดูตัวอักษรบนหนังสือเล่มนี้สิ รู้จักหรือไม่ว่านี่คือตัวอักษรใด”

แววตาของไป๋หลิงเหมี่ยวเผยความสับสนออกมาเล็กน้อย “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่รู้หนังสือหรอกเจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงของนาง น้ำเสียงติดอ่างสายหนึ่งก็ดังแว่วมาจากด้านหลังของนาง

“ฮะ-ฮวา~~~ ฮวา~~~ ฮวาเหยียนจิง!!”

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเจ้าทึ่มยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น “เจ้าแน่ใจรึว่าบนนี้เขียนว่าคัมภีร์ฮวาเหยียน”

“อื้อ!”

เมื่อได้คำตอบแน่ชัด หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ลากปลายนิ้วไปบนตัวอักษร ‘เหยียน’ ในดวงตาฉายแววสับสนอย่างล้ำลึก

“นี่คือตัว ‘เหยียน’ จริงเหรอ ทำไมตอนนี้ฉันถึงจำแม้แต่ตัว ‘เหยียน’ ไม่ได้แล้ว”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 75
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 76 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 74กลับหน้าเรื่อง
ตอน 74ตอน 76