ตอนที่ 74 ความตาย
“ศิษย์พี่หลี่! ท่านทำอันใดเจ้าคะ!” เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังทำร้ายตนเอง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็วิ่งเข้ามาด้วยความปวดใจ กุมมือซ้ายของเขาที่เลือดไหลไม่หยุดเอาไว้
หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเจ็บปวดผลักนางออกไปอย่างแรง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำแผดเสียงคำรามอย่างคุ้มคลั่ง
“เหตุใดถึงไม่ปล่อยให้ข้าได้สงบสักที!! เหตุใดที่บัดซบแห่งนี้ต้องมีเรื่องเช่นนั้นเช่นนี้เกิดขึ้นไม่รู้จบ!!”
มีดสั้นที่เสียบอยู่กลางฝ่ามือถูกดึงออกมาก่อนจะแทงสวนกลับลงไปอย่างโหดเหี้ยมอีกครา คราวนี้มันเสียบทะลุมือไปจนมิด
ไป๋หลิงเหมี่ยวตกใจกลัวจนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หลังชะงักงันไปสองสามอึดใจ นางก็โผเข้าไปแย่งมีดสั้นในมือหลี่ฮั่วหวังแล้วขว้างออกไปไกล
จากนั้นนางก็กางแขนออก สวมกอดบุรุษตรงหน้าไว้แน่น “ฮั่วหวัง ท่านอย่าทำเช่นนี้! ข้าขอร้อง”
ชั่วพริบตาที่ได้ยินเสียงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็สงบลงในทันใด เขาหลับตาลงอย่างสั่นเทา แล้วค่อยๆ ฝังร่างอันอ่อนนุ่มนั้นเข้าสู่อ้อมอกตนเอง
ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป หลี่ฮั่วหวังจึงกลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง
เขาค่อยๆ คลายอ้อมแขน มองไป๋หลิงเหมี่ยวอีกครั้ง สูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ข้าไม่เป็นไรแล้ว คนอื่นๆ เล่า เจ้าเห็นคนอื่นบ้างหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็พยักหน้าเงียบๆ ดวงตาของนางแดงระเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะจูงหลี่ฮั่วหวังเดินไปยังริมเกาะ
ริมตลิ่งไม่ไกลนัก ในที่สุดเขาก็มองเห็นพวกกระสายยาคนอื่นๆ
เดิมทีมีผู้ใหญ่เจ็ดคนกับเด็กนักพรตห้าคน ทว่ายามนี้เหลือผู้ใหญ่เพียงหกคน เด็กนักพรตสามคน และคนที่เหลือเหล่านี้ก็ใช่ว่าจะขยับได้ทุกคน
ไป๋หลิงเหมี่ยวผู้โศกเศร้าเอ่ยด้วยริมฝีปากที่สั่นเทาจนม่วงคล้ำด้วยความหนาวเหน็บ “ศิษย์น้องซุนว่ายน้ำเก่งกว่าข้า พวกเราลงไปงมคนในทะเลสาบ แต่ก็หาเจอเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ อีกทั้งเจ้าทึ่ม...ก็จมน้ำตายไปแล้วด้วย”
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคน มองดูใบหน้าที่เขียวคล้ำจนม่วงของเจ้าทึ่ม คนที่มีสีหน้าเช่นเดียวกับเขายังมีกระสายยาอีกคนหนึ่ง รวมถึงเด็กนักพรตอีกคน
หายไปสองคน จมน้ำตายไปอีกสามคน การเดินทางครั้งนี้สูญเสียคนไปห้าคนอย่างง่ายดายจากทั้งหมดสิบสองคน
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้คุ้นเคยกับคนพวกนี้นัก ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร ทั้งหมดล้วนเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ผ่านคุกผ่านดงในอารามลมใสมาด้วยกัน
ยามพักผ่อนตามปกติ ตนยังเคยได้ยินคนพวกนี้เล่าถึงความปรารถนาที่จะได้กลับบ้าน ปรารถนาถึงวันคืนที่จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว
ทว่ายามนี้ทุกอย่างกลับขาดสะบั้นลงกะทันหัน พวกเขาตายไปอย่างไร้ค่า
หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าดำมืด เดินวนเวียนไปมาอยู่ริมตลิ่ง มองดูคนที่จมน้ำตายเหล่านั้น อารมณ์ด้านลบในใจเมื่อครู่ได้มลายหายไปจนสิ้นแล้ว
“ผัวะ!” หลี่ฮั่วหวังเตะศีรษะที่เละจนดูไม่ได้หัวหนึ่งกระเด็นลอยออกไป “บัดซบ!”
เมื่อครู่ตนเป็นบ้าไปแล้วแท้ๆ! ถึงได้ไปรู้สึกผิดต่อพวกฆาตกรกลุ่มนี้!
หลี่ฮั่วหวังถึงกับอยากให้เศษสวะพวกนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ เพื่อที่ตนจะได้ลงมือเชือดพวกมันทีละคนใหม่อีกรอบ!
“คนพวกนี้สมควรตายแล้ว!! สมควรตายตกไปทั้งตระกูล!!”
ขณะที่อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังเริ่มไม่คงที่อีกครั้ง ชายคนหนึ่งที่ไร้ตัวตนในกลุ่มคนมาตลอดก็เดินเข้ามา เขาเอ่ยกับหลี่ฮั่วหวังด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ศิษย์พี่หลี่ เดิมทีข้าคิดจะดึงเจ้าทึ่มเอาไว้ขอรับ แต่เขาตัวหนักเกินไป ข้าดึงไว้ไม่ไหวจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังรู้จักเขา เขาคือศิษย์พี่ซุนที่ไป๋หลิงเหมี่ยวบอกว่าว่ายน้ำเก่ง เขามีนามว่าซุนเป่าลู่
เมื่อมองอีกฝ่ายที่ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกหมาตกน้ำ หลี่ฮั่วหวังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “อย่ามัวยืนอยู่ตรงนี้ เข้าไปในค่ายหาโรงครัวแล้วก่อไฟผิงกันก่อนเถิด”
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดสิ่งใดไปก็ไร้ประโยชน์ คนรอดชีวิตเหลืออยู่เพียงเท่านี้ เขาไม่อาจปล่อยให้ไข้หวัดพรากใครไปอีก
คนกลุ่มหนึ่งช่วยกันแบกและหามศพของสหาย ค่อยๆ ขยับย้ายเข้าไปในค่ายอย่างเชื่องช้า
ภายในค่ายต้นอ้อเต็มไปด้วยเลือดเนื้อและซากศพ เลือดสีแดงคล้ำไหลนองไปทั่วทุกหนแห่ง แม้แต่ยามก้าวเดินก็ยังเหนียวหนืดติดฝ่าเท้า
แววตาของคนอื่นๆ วอกแวกไปมาคล้ายมีเรื่องอยากถาม ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับไม่อยากอธิบายสิ่งใด
หลังจากเลี้ยวผ่านอาคารบ้านเรือนอีกหลายหลัง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ตกใจกลัวจนผลุบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของหลี่ฮั่วหวังทันที
ศีรษะของท่านปู่ทวดตระกูลหยวนผู้เคยน่าเกรงขามอ้าปากกว้าง ตายตาไม่หลับ ถูกเสียบประจานไว้บนลำไม้ไผ่ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
“ฉันเป็นคนเอาหัวมันไปเสียบไว้ตรงนั้นเหรอ ฉันฆ่ามันไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
หลี่ฮั่วหวังผู้สับสนครุ่นคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่หลงเหลือความทรงจำใดๆ เลย คนที่ตายมีมากเกินไปจริงๆ
หลังเดินวนเวียนหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดพวกเขาก็พบโรงครัว กระทะเหล็กบนเตาถูกยกออก ฟืนที่กองอยู่ข้างๆ ถูกโยนเข้าไปด้านในกลายเป็นกองไฟกองใหญ่
คนกลุ่มหนึ่งล้อมวงเข้ามาเริ่มผิงไฟ หวังให้ไออุ่นของเปลวเพลิงช่วยพัดพาความหนาวเหน็บออกจากร่างกาย
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้เข้าไปผิงไฟด้วย เขายืนอยู่ตรงมุมโรงครัว มองดูใบหน้าที่แข็งค้างจนม่วงคล้ำเหล่านั้นอย่างเงียบงัน
ในที่สุดสายตาของเขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้ารูปเหลี่ยมของเจ้าทึ่ม หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่เขาก็ตายไปด้วย เจ้าทึ่มผู้ซื่อสัตย์ภักดีคนนี้
เขาเป็นคนจิตใจซื่อตรงบริสุทธิ์ หากจะว่ากันตามตรงแล้ว แม้แต่พวกเด็กนักพรตเหล่านั้นยังมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่กว่าเจ้าทึ่มเสียอีก
“ข้าไม่ควรเรียกเจ้าว่าเจ้าทึ่มมาตลอด อย่างน้อยก็ควรตั้งชื่อจริงให้ ป้ายหลุมศพจะได้เขียนง่ายหน่อย” หลี่ฮั่วหวังมองศพของเขาพลางพึมพำกับตัวเอง
แต่ในชั่วพริบตาที่เขากล่าวคำนั้นออกมา จู่ๆ ก็เห็นเจ้าทึ่มที่ร่างแข็งทื่อจนม่วงคล้ำไปทั้งตัวเบิกตากว้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ศพคืนชีพ!!” หลี่ฮั่วหวังที่สะดุ้งสุดตัวผงะถอยหลังไปก้าวใหญ่ พลันชักกระบี่ออกมาอีกคราทันที
ขณะที่คนอื่นๆ เห็นภาพนี้เข้าต่างก็พากันแตกตื่นวุ่นวายหาอาวุธ เจ้าทึ่มที่มีสีหน้าเหม่อลอยก็อ้าปากกว้าง “แหวะ~”
โคลนทะเลสาบสีดำส่งกลิ่นเหม็นคาวปนน้ำในทะเลสาบถูกเขาสำรอกออกมาคำโตไม่หยุด
ครั้นสิ่งที่คั่งค้างในท้องถูกสำรอกออกมาจนหมด เจ้าทึ่มก็นอนตะแคงอยู่ตรงนั้น หอบหายใจหนักหน่วง จากนั้นใบหน้าก็กลับมามีเลือดฝาดอย่างรวดเร็ว
“สวรรค์ช่วย ศิษย์พี่หลี่ ท่านยังชุบชีวิตคนตายได้ด้วยรึขอรับ! ทำได้อย่างไรกัน” โก่วหวาที่ทั้งประหลาดใจทั้งยินดีวิ่งถลันเข้ามาช่วยประคองเจ้าทึ่มลุกขึ้น
หลี่ฮั่วหวังไม่ว่างจะสนใจเขา รีบวิ่งไปปฐมพยาบาลช่วยชีวิตคนที่จมน้ำตายรายอื่นทันที ไม่แน่ว่าอาจมีใครที่ยังไม่ตายเหมือนเจ้าทึ่ม เพียงแค่สำลักน้ำจนหมดสติไปเท่านั้น
หากแต่น่าเสียดาย เรื่องของเจ้าทึ่มเป็นเพียงกรณีเดียวเท่านั้น หลังจากหลี่ฮั่วหวังง่วนอยู่นาน คนจมน้ำตายคนอื่นๆ ก็ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นคืนชีพกลับมาเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะอย่างไร การที่รอดตายกลับมาได้คนหนึ่งก็นับเป็นเรื่องดี คนกลุ่มหนึ่งพากันห้อมล้อมเจ้าทึ่มที่นั่งผิงไฟพลางไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ บรรยากาศในโรงครัวจึงไม่ตึงเครียดหดหู่เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
เมื่อเผชิญกับความห่วงใยของคนอื่นๆ เจ้าทึ่มอึกอักอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็เค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ขะ-ข้า... ข้า... ข้าหิว!”
“หิวรึ ได้สิ! เช่นนั้นพวกเรากินเนื้อกัน! เมื่อครู่ตอนเข้ามา ข้าเห็นที่นี่เลี้ยงหมูไว้ด้วยขอรับ!! ข้าจะไปเชือดมาสักตัวเดี๋ยวนี้เลย”
โก่วหวาคว้ามีดทำครัวบนเขียงข้างๆ แล้วรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกไปข้างนอก
ไม่นานนัก กระทะเหล็กที่ถูกยกออกไปก็ถูกนำกลับมาวางบนเตาฟืนอีกครา พอน้ำเดือดพล่าน เนื้อหมูติดมันชิ้นโตๆ ก็ถูกโยนลงไปต้ม
เพียงชั่วครู่ เมื่อเสี่ยวหม่านโรยเกลือลงไปเล็กน้อย กลิ่นหอมของเนื้อก็อบอวลไปทั่วทันที
เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งคืน ไม่ได้มีเพียงเจ้าทึ่มคนเดียวที่หิว หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวออกมา จิ้มเนื้อหมูติดมันชิ้นใหญ่ขึ้นมาจากกระทะ แล้วกัดกินคำโตราวกับแทะผลไม้
ขณะที่กำลังเคี้ยวเนื้อหมู ในหัวของหลี่ฮั่วหวังก็ยังคงคิดถึงเรื่องอื่น “ค่ายโจรน้ำใหญ่โตปานนี้ สิ่งที่เก็บเกี่ยวได้ย่อมไม่ได้มีเพียงเนื้อหมูแค่อย่างเดียวแน่”
กำลังโหลดความเห็น...