ตอนที่ 73 ฆ่าคน
“เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!! มันยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร!!”
เมื่อมองดูสิ่งซึ่งเดินขึ้นมาจากน้ำเบื้องหน้า หยวนเอ้อร์ก็ร้องตะโกนออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามใจ
ไม่เคยมีผู้ใดหนีรอดจากเงื้อมมือของท่านเทพสายน้ำได้มาก่อน ทว่ายามนี้คนผู้นี้กลับทำได้
เขาจำคนผู้นี้ได้ คนตรงหน้าก็คือนักพรตเสื้อคลุมแดงที่เคยทำให้พวกพี่น้องของเขาต้องตายไปหลายสิบคนในคราวนั้น!
ยังไม่ทันที่คนเหล่านี้จะเข้าใจกระจ่างว่าแท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้น เขาก็แลเห็นนักพรตพิลึกพิลั่นผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ย่างเหยียบทิ้งรอยเลือดไว้ทีละก้าว เดินตรงรี่เข้ามาหาพวกเขา
“ฆ่า! รีบฆ่ามันเร็วเข้า!! เร็ว! อย่าให้มันสั่นกระดิ่ง!” น้ำเสียงของหยวนเอ้อร์แฝงความหวั่นวิตกอยู่บ้าง
แม้อีกฝ่ายจะมีเพียงคนเดียว ส่วนฝั่งตนมีถึงหลายร้อยคน ทว่าหยวนเอ้อร์กลับเกิดความรู้สึกอยากจะหันหลังวิ่งหนีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เสียงแหวกอากาศดังติดต่อกัน ลูกศรหลายสิบดอกเปล่งประกายเย็นเยียบพุ่งเข้าใส่นักพรตผู้นี้ ทว่ากลับไม่ถูกแม้แต่ดอกเดียว
เสียง “แคว่ก” ดังขึ้น ร่างของชายคนหนึ่งถูกหลี่ฮั่วหวังฉีกทึ้งแยกชิ้นส่วนเป็นๆ ต่อหน้าต่อตาธารกำนัลเช่นนั้นเอง
ในคราแรกเหล่าโจรน้ำยังคิดจะรุมโจมตี ทว่าไม่นานนัก ภาพอันเปรอะเปื้อนเลือดที่ทวีความสยดสยองยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ก็ทำให้เลือดที่เคยร้อนระอุของพวกเขาค่อยๆ เย็นเฉียบลง
สภาพการณ์ที่ราวกับขุมนรกสิบแปดชั้นนี้ ทำให้ความโกรธแค้นชิงชังในดวงตาของทุกคนถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวทีละน้อย
ในที่สุดพวกเขาก็ไม่อาจทนรับไหวอีกต่อไป สองขาที่เริ่มสั่นสะท้านพาร่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ยามนี้แม้จะเป็นคำสั่งของหยวนเอ้อร์ก็ไม่อาจทำให้พวกเขาหยุดชะงักได้แม้เพียงเศษเสี้ยว เวลานี้ขวัญของพวกเขาได้กระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้นแล้ว
เมื่อคนเหล่านี้สูญสิ้นเจตจำนงในการต่อต้านโดยสิ้นเชิง ซ้ำยังหันหลังให้แก่หลี่ฮั่วหวัง บนเกาะดงอ้อแห่งนี้จึงเปิดฉากการสังหารหมู่ขึ้นอย่างโจ่งแจ้งไร้สิ่งใดปิดกั้น
“ท่านปู่ทวด ท่านปู่ทวด ท่านรีบคิดหาทางเข้าสิขอรับ!” หยวนเอ้อร์เห็นน้องชายแท้ๆ ของตนถูกฉีกร่างทั้งเป็น ก็เสียขวัญจนทำสิ่งใดไม่ถูกอีกแล้ว
ลุถึงยามนี้ เขาจึงตระหนักว่าตนได้ไปล่วงเกินตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวปานใดเข้า
ชายชราที่เคยเปี่ยมบารมียิ่งยวดก่อนหน้านี้ยามนี้ก็เสียขวัญเช่นกัน เขาประนมมือขึ้นอย่างลนลาน พลางพึมพำบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบาไปยังผืนน้ำทะเลสาบสีแดงคล้ำด้านข้าง
เสียงพึมพำเช่นนี้ดำรงอยู่ได้ไม่นาน ครั้นเขาแลเห็นก้อนเนื้อโลหิตขนาดมหึมาราวกับเรือลำใหญ่ลอยขึ้นมาจากก้นทะเลสาบสู่ผิวน้ำ ชายชราก็รู้สึกหน้ามืดดับวูบ ร่างกายซวนเซคล้ายจะล้มหงายไปข้างหลัง
นั่นคือท่านเทพสายน้ำที่บรรพบุรุษของพวกเขากราบไหว้บูชามาหลายชั่วอายุคน กลับถูกนักพรตผู้นั้นสังหารเสียได้!
หยวนเอ้อร์เห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็พลันสั่นสะท้าน เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง แบกท่านปู่ทวดที่อยู่ด้านหลังขึ้นมา แล้วเผ่นหนีตรงไปยังค่ายทันที
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงหวีดร้องโหยหวนดังมาจากเบื้องหลัง หยวนเอ้อร์ก็ทำเป็นหูทวนลม กัดฟันแน่นแล้วเร่งฝีเท้าหนีเตลิด
หลี่ฮั่วหวังมองเห็นตันหยางจื่อที่อยู่ไกลออกไปค่อยๆ ลงมือสังหารเหล่าโจรน้ำไปทีละคน สังหารไปหนึ่งคน สีแดงตรงหน้าของตนก็เข้มขึ้นหนึ่งชั้น จนกระทั่งท้ายที่สุด สีแดงก่ำนั้นก็บดบังจนเขามองไม่เห็นหนทาง
ในตอนแรกหลี่ฮั่วหวังมิได้คิดจะขัดขวางแต่อย่างใด แต่เมื่อเห็นตันหยางจื่อคว้าตัวคนขึ้นมาอีกครา ในที่สุดก็ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีก
“ไม่ต้องฆ่าแล้ว พอได้แล้ว!”
ท่ามกลางเสียงตะโกนลั่นของหลี่ฮั่วหวัง หลังจากตันหยางจื่อคว้าตัวคนที่มีแต้มสีแดงตรงหว่างคิ้วผู้นั้นขึ้นมา
เขาก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ใบหน้าอาบโลหิตแดงฉานผุดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “เจ้าหนู... ด้วยเหตุอันใดเล่า”
หลี่ฮั่วหวังอ้าปากหมายจะกล่าวบางสิ่ง หากแต่พอเขาหันไปมองผืนน้ำทะเลสาบอันจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดสนิท นึกถึงสหายคนอื่นๆ ที่ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี พลันพบว่าตนไม่อาจหาเหตุผลใดมาโต้แย้งได้เลย
ความเจ็บปวดในใจแทบจะกลืนกินทุกสิ่งของเขาไปในพริบตา เขากุมศีรษะที่ปวดตุบแล้วแผดเสียงสุดกำลัง “ด้วยเหตุอันใด! ด้วยเหตุอันใดพวกมันฆ่าคนของเราได้ แต่ข้าจะฆ่าพวกมันบ้างไม่ได้!”
ครั้นเขาได้สติกลับมา ตันหยางจื่อก็อันตรธานหายไปแล้ว ตัวเขาเองกลับมายืนอยู่ตรงตำแหน่งของตันหยางจื่อ
ยามนี้เบื้องหน้าของเขา คือหญิงร่างท้วมคนหนึ่ง
หญิงผู้มีน้ำตานองหน้าร่ำไห้ปานใจจะขาดกำลังประคองชายคนหนึ่งที่ศีรษะยุบแฟบไปครึ่งซีก ดูท่าแล้วคนผู้นั้นคงเป็นสามีของนาง
“ฆ่านางเสีย! ไม่ฆ่าก็แล้วไป จะฆ่าก็ต้องฆ่าล้างโคตร!” เสียงหนึ่งพลันระเบิดก้องขึ้นข้างหูของเขาอย่างไร้ที่มา
หลี่ฮั่วหวังที่หางตากระตุกไหวไม่หยุดจับด้ามกระบี่ตรงลำคอของตนแล้วค่อยๆ ชักมันออกมา
จากนั้นจึงกวัดแกว่งฟาดฟันออกไปอย่างแรง ประกายสีขาวสายหนึ่งวาบผ่าน เสียงร่ำไห้อันเวทนาก็พลันเงียบสงัดลงในบัดดล
ชั่วขณะที่ลงมือนั้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกถึงความรู้สึกพิเศษบางอย่างแล่นปราดจากกระดูกสันหลังพุ่งขึ้นสู่ท้ายทอย
ความรู้สึกเช่นนี้ปัดเป่าความสิ้นหวังและความปวดร้าวในใจของเขาจนมลายสิ้น
“หึ หึๆ” หลี่ฮั่วหวังที่ไม่อาจระงับรอยยิ้มวิปลาสบนใบหน้ากระชับกระบี่ในมือแน่น ก้าวเดินไปยังค่ายดงอ้อแห่งนั้นทีละก้าวอย่างมั่นคง
ชั่วเวลาไม่นาน ภายในค่ายก็พลันบังเกิดพายุโลหิตคาวคลุ้งตลบอบอวล
เมื่อมองดูใบหน้าอันหลากหลายที่ถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย มองดูชีวิตที่เคยมีลมหายใจร่วงโรยดับสูญไปทีละราย หลี่ฮั่วหวังก็หัวเราะ ยิ่งฆ่าคนไปมากเท่าใด เขาก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้นเท่านั้น หัวเราะลั่นออกมาอย่างมิอาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป
เสียงศาสตราเฉือนแทงเข้าสู่เนื้อตัวดังแว่วขึ้นอย่างไม่ขาดสาย เกาะดงอ้อสีเหลืองหม่นค่อยๆ ถูกย้อมทาจนกลายเป็นสีชาด
ครั้นฟากฟ้ามืดมิดลงโดยสมบูรณ์ เสียงกรีดร้องโหยหวนทั่วทั้งเกาะก็ค่อยๆ แผ่วเบาลง
ภายในศาลบรรพชนตระกูลหยวน หลี่ฮั่วหวังผู้ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตถือกระบี่เปื้อนเลือด ย่างสามขุมเข้าหาเด็กหนุ่มร่างผอมเกร็งทีละก้าว
บริเวณอื่นล้วนไร้สรรพเสียง คนผู้นี้น่าจะเป็นคนสุดท้ายบนเกาะแห่งนี้แล้ว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์โลหิตผู้เข่นฆ่าคนเป็นผักปลาตรงหน้า เด็กหนุ่มก็หวาดกลัวจนสติแตกกระเจิงไปสิ้น หวาดผวาจนปัสสาวะราดรดเต็มพื้น สองมือปัดป่ายสะเปะสะปะ พลางพร่ำเพ้อละเมอไม่เป็นภาษาพร้อมเสียงสะอื้นไห้
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ เงื้อกระบี่ยาวในมือขึ้นนั้นเอง เบื้องหลังพลันมีเสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมา
ยามที่เขาหันขวับกลับไปด้วยความด้านชา ก็แลเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวในสภาพเปียกโชกไปทั้งร่าง ยืนสั่นเทิ้มอยู่ริมประตู สองมือประคองหินเปล่งแสงเรืองรองก้อนหนึ่งเอาไว้
ชั่วพริบตาที่ได้พบนาง จิตสังหารในใจรวมถึงความรู้สึกพิลึกพิลั่นตรงท้ายทอยก็พลันล่าถอยร่นราวกับเกลียวคลื่น “เจ้ายังไม่ตายรึ”
ทันทีที่เอ่ยปาก หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าน้ำเสียงของตนแปรเปลี่ยนไป น้ำเสียงที่เดิมทีควรกังวานแจ่มใสกลับแหบพร่าอย่างยิ่ง
กระบี่ที่ฟันเข้าที่คอนั้น ถือว่าโชคดีแต่ก็นับเป็นโชคร้ายอย่างยิ่งที่มันทำลายเส้นเสียงของเขาเข้า
“ข้าว่ายน้ำเป็นเจ้าค่ะ หน้าหมู่บ้านของข้ามีสระน้ำอยู่ ข้าไปเล่นน้ำในนั้นมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่เดินเข้าไป ถอดชุดนักพรตที่เกรอะกรังด้วยคราบเลือดออก แล้วคลุมลงบนร่างของไป๋หลิงเหมี่ยว
ในเพลานี้ หลี่ฮั่วหวังราวกับเพิ่งได้สติกลับคืนมา เขามองดูสรรพสิ่งรอบกายด้วยความเคว้งคว้าง มองดูซากศพที่มีสภาพการตายสารพัดรูปแบบอยู่รอบทิศ
ไม่ว่าจะอายุเท่าใดหรือเพศใด ทุกคนล้วนสิ้นชีพไปแล้ว ล้วนตายตกด้วยน้ำมือของเขาทั้งสิ้น
เมื่อมองดรุณีที่สิ้นใจในอ้อมกอดมารดา และเปลเด็กที่เงียบไร้ชีวิต ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่เคยเลือนหายไปก็ตีตื้นขึ้นมาในอกอีกครา กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก
หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ก้มตัวลงเก็บกริชบนพื้น กัดฟันแน่น แล้วปักมันลงกลางฝ่ามือของตนเองอย่างรุนแรง
ในอดีตเขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดพี่หูห้องข้างๆ ในโรงพยาบาลจิตเวชถึงต้องทำร้ายตัวเอง ยามนี้เขาเข้าใจแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...