คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 72

ตอน 72

ตอนที่ 72 ค่ายมังกรข้าม

“นี่มัน... ตัว... อะไร...”

ชั่วพริบตาที่ได้เห็นดวงตาเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังก็บังเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เขารู้สึกว่าความคิดของตนเองเชื่องช้าลง สรรพสิ่งรอบกายกลับกลายเป็นแปลกพิกล ในเวลานี้ราวกับว่าตนไม่ได้นอนทอดกายอยู่ใต้น้ำ หากแต่กำลังลอยคว้างอยู่กลางเวหา

โคลนตมใต้ก้นทะเลสาบเริ่มปั่นป่วน สายน้ำที่ขุ่นมัวลอยตัวขึ้นสู่เบื้องบนอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ลอยตามโคลนตมขึ้นมายังมีดวงตาประหลาดทั้งเจ็ดดวงที่กำลังบิดกระตุกไม่หยุดหย่อน

เมื่อโคลนตมกลืนกินร่างของหลี่ฮั่วหวังเข้าไปจนมิด เขาก็แลเห็นปากเน่าเฟะอัปลักษณ์ขนาดมหึมาราวกับภูผา ทั้งยังมีหนวดสีดำมีเงี่ยงหนามงอกซ้อนกันยั้วเยี้ยยื่นออกมาจากส่วนลึกในลำคอของปากใหญ่นั้น

“ไม่ได้... จะเป็น... แบบนี้ไม่ได้...” หลี่ฮั่วหวังเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีชักกระบี่ยาวที่อยู่ด้านหลังออกมา

พริบตาที่เขาเพิ่งจะหยัดกายลุกขึ้นและกำลังจะแทงกระบี่เข้าที่คอตนเอง หนวดเหล่านั้นก็ตวัดรัดร่างเข้ามาในทันใด เงี่ยงแหลมคมทิ่มแทงเข้าสู่ร่างของหลี่ฮั่วหวังอย่างไร้ปรานี ก่อนจะกระชากดึงเขาเข้าไปในปากอสูรสีเลือดอย่างบ้าคลั่ง

มองดูกระแสน้ำวนที่ขุ่นข้นไปด้วยโคลนในระยะไกลและกลุ่มคนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสายน้ำ

หยวนเอ้อร์ซึ่งยืนอยู่บนเรือสำปั้น ชำเลืองมองชายชราที่ตนช่วยประคองอยู่ด้านข้างด้วยความหวั่นใจเล็กน้อย

“ท่านปู่ทวด พวกเรากลับกันเถิดขอรับ มีท่านเทพสายน้ำอยู่ พวกมันไม่รอดแน่”

ชายชราปรายตามองเขาอย่างเย็นชา กระชากมือตนเองออกจากการเกาะกุมของเขา “กลับค่าย!”

เมื่อได้ยินแววโทสะในน้ำเสียงของชายชรา หยวนเอ้อร์ก็ใจหายวาบ

ทว่ายามนี้เขาไม่อาจทำสิ่งใดได้ ทำได้เพียงสอดสองนิ้วเข้าปากแล้วเป่าผิวปากส่งสัญญาณถอยทัพ

เรือสำปั้นทั้งหลายพากันหักหัวเลี้ยวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มลัดเลาะผ่านดงอ้ออันรกชัฏ

ดงอ้อทั้งหมดกว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง ราวกับเป็นเขาวงกตที่ธรรมชาติสร้างขึ้นอย่างแท้จริง

แต่คนสกุลหยวนถือกำเนิดและเติบโตที่นี่ ย่อมคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี

วนเวียนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเรือสำปั้นลำน้อยเหล่านี้ก็มาถึงเบื้องหน้าเกาะเล็กๆ ที่ถักทอขึ้นจากต้นอ้อ นี่คือบ้านของพวกเขา

ทั้งเกาะแห่งนี้รวมถึงค่ายเล็กๆ บนเกาะ ล้วนถักทอขึ้นมาจากต้นอ้อทั้งสิ้น

ทัศนียภาพที่ดูยิ่งใหญ่ตระการตายิ่งในสายตาของคนนอก กลับเป็นสิ่งที่หยวนเอ้อร์มองจนเบื่อหน่ายเสียนานแล้ว ยามนี้เขามีเรื่องอื่นที่ต้องกังวลมากกว่า

เมื่อเห็นท่านปู่ทวดค้ำไม้เท้าเดินลงจากเรือมุ่งหน้าไปยังค่ายโดยไม่เอ่ยปากสักคำ หยวนเอ้อร์ก็กัดฟันก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว

คนสกุลหยวนคนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ต่างก็เดินตามไปเงียบๆ บรรยากาศทั่วทั้งค่ายริมน้ำพลันหนักอึ้งขึ้นมา

ตัวค่ายมองจากภายนอกดูไม่ใหญ่นัก ทว่าด้านในกลับมิได้คับแคบเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นมีพื้นที่สำหรับเลี้ยงหมูและเลี้ยงเป็ดด้วยซ้ำ

ในที่สุดหยวนเอ้อร์ก็เดินตามท่านปู่ทวดของตนมาจนถึงโถงใหญ่ที่ใช้กระดูกปลาขนาดยักษ์สร้างเป็นโครงร่างและถักทอด้วยต้นอ้อ

ภายในจุดเทียนจุดธูปไว้ กลางโถงแขวนภาพวาดหมึกรูปปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรที่มีชีวิตชีวาราวกับจริง ใต้ภาพตั้งป้ายวิญญาณไว้ห้าคู่ ที่นี่คือศาลบรรพชนของคนสกุลหยวน

“คุกเข่าลงต่อหน้าท่านเทพสายน้ำและเหล่าบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้!”

หยวนเอ้อร์ผู้มีสีหน้าเคร่งเครียดเข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันใด ก่อนจะโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณอย่างแรงถึงสามครา

ยามนี้เขาหาใช่นายเรือผู้ยโสโอหังบนลำเรืออีกต่อไป หากเป็นเพียงลูกหลานที่ทำผิดมหันต์และกำลังรอรับโทษ

ชายชราที่อยู่ด้านข้างเดินวนไปมาสองสามรอบ ทันใดนั้นก็ยกไม้เท้าเถาวัลย์ในมือฟาดลงบนแผ่นหลังและศีรษะของหยวนเอ้อร์อย่างเหี้ยมเกรียม

แต่ละครั้งล้วนลงน้ำหนักรุนแรงยิ่ง เพียงชั่วครู่ก็ฟาดหยวนเอ้อร์จนหัวแตกเลือดอาบ ฟกช้ำดำเขียวไปทั้งร่าง

ถึงกระนั้น หยวนเอ้อร์ที่กัดฟันแน่นก็มิกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

รอจนชายชราฟาดจนเหนื่อย ค้ำไม้เท้ายืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น หยวนเอ้อร์จึงค่อยหันไปทางชายชราแล้วโขกศีรษะลงอย่างแรง “ท่านปู่ทวด ข้าผิดไปแล้วขอรับ”

“ว่ามาสิ เจ้าผิดที่ใด” ชายชราจ้องเขม็งพลางตวาดถาม

“ข้าบุ่มบ่ามเกินไปขอรับ ข้ามิได้สืบตื้นลึกหนาบางของพวกเหยื่อให้ดีเสียก่อนก็ชิงลงมือดักปล้น ไม่คิดเลยว่าจะเจอตอแข็งเข้า พี่น้องที่ตายไปหลายสิบคน ทั้งหลานชายหลานสาวสองคนที่ต้องสังเวยเทพ ล้วนเป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว”

“ฮึ! ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ตัว!” โทสะบนใบหน้าของชายชราคลายลงไปเล็กน้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหยวนเอ้อร์ก็บิดเบี้ยวด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “แต่ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้ลองเทียบรหัสปากกับนักพรตนั่นแล้ว ปรากฏว่าไอ้หนูนั่นกลับต่อรหัสไม่ได้เลยนะขอรับ!”

เสียง “ฉึก” ดังขึ้น หัวไม้เท้าแทงพรวดเข้าที่ตาซ้ายของหยวนเอ้อร์อย่างจัง แทงทะลวงลูกตาของเขาจนแตกกระจายคาเบ้าอย่างโหดเหี้ยม

“อ๊าก!!” หยวนเอ้อร์ร้องลั่นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บปวด เขากุมดวงตาที่บอดสนิทพลางเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความทรมาน

แต่พอกลิ้งไปได้เพียงไม่กี่ตลบ เขาก็ไม่สนใจบาดแผลอีก รีบตะเกียกตะกายคุกเข่าตัวสั่นงันงก แล้วโขกศีรษะให้ชายชราอย่างหนักหน่วง

มองดูเด็กรุ่นหลังตรงหน้า ชายชราก็ถอนหายใจออกมาด้วยความกังวลระคนห่วงใย

“เจ้าตัวแสบ เจ้าอย่าคิดว่าตนเองเคยล่าเหยื่อสำเร็จมาสองสามครั้งแล้วจะวางท่าทะนงตนไม่เห็นฟ้าเห็นดินเช่นนี้ การงานของพวกเราดูเหมือนเป็นการจับเสือมือเปล่าไร้ต้นทุน แต่หากคิดจะหากินไปได้ยาวนานนั้นมิใช่เรื่องง่าย ดวงตาต้องสว่าง มือไม้ต้องว่องไว!”

“เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบบ้านนี้ให้เจ้าดูแล แต่เจ้าทำผิดพลาดแล้วกลับยังไปโทษผู้อื่น สันดานจิตใจเช่นนี้ทำให้ข้าวางใจไม่ลงจริงๆ”

เมื่อหยวนเอ้อร์ได้ยินคำนี้ สีหน้าก็พลันตื่นตระหนก เขารีบข่มความเจ็บปวดแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ทวด! ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ตัวว่าผิดจริงๆ ขอรับ! วันข้างหน้าหากข้าตาบอดยังดูเหยื่อผิดตัวอีก ท่านก็ควักลูกตาอีกข้างของข้าทิ้งเสียได้เลย ข้าจะไม่ปริปากบ่นสักคำเดียว!”

“ลูกตาข้างเดียวคิดจะมาแลกชีวิตคนหลายสิบชีวิตรึ ฝันไปเถิด!”

ชายชราหน้าบึ้งตึงโบกมือเบาๆ คนสองคนก็แทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนที่มุงดูอยู่นอกประตู ในถาดในมือของพวกเขามีก้างปลาสีขาวรูปร่างประหลาดนานาชนิดวางอยู่

“ทำผิดก็ต้องรับโทษ นี่คือกฎระเบียบของใต้หล้า สกุลหยวนของเราก็มิได้รับการยกเว้น หากเจ้าทนผ่าน ‘ข้ามประตูมังกร’ ไปได้ เรื่องนี้ก็ถือว่าเลิกแล้วต่อกัน บ้านนี้ยังคงให้เจ้าเป็นผู้ดูแล แต่หากเจ้าทนไม่ไหว ข้าจะจัดงานศพให้อย่างสมเกียรติ”

เมื่อเห็นหนามกระดูกประหลาดพวกนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ผิวหนังของตน ร่างกายของหยวนเอ้อร์ก็สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ทว่าชายชราที่อยู่ด้านข้างกลับทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะผุดความคิดที่จะหลบหนี

หนามกระดูกที่คดงอบิดเบี้ยวค่อยๆ กรีดเปิดผิวหนัง ตัดผ่านเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ และในที่สุดก็ยึดติดเข้ากับกระดูกของมนุษย์

ขณะที่หยวนเอ้อร์กำลังกัดฟันแน่น ตั้งใจจะอดทนรับการทรมานอันโหดเหี้ยมต่อไปนั้นเอง

เสียงตะโกนร้องจากนอกประตูก็ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ “ท่านปู่ทวด! แย่แล้วขอรับ ท่านรีบไปดูเร็วเข้า! น้ำในทะเลสาบกลายเป็นสีแดงไปหมดแล้ว!”

เมื่อคนกลุ่มใหญ่กรูตามกันไปยังริมเกาะ ก็พากันตกใจกลัวจนยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ

ภาพที่เห็นคือน้ำในทะเลสาบของดงอ้อทั้งหมดถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ กลิ่นคาวเหม็นเน่าประหลาดตลบอบอวลไปทั่วทั้งอากาศ

คนอื่นๆ ที่ขวัญหนีดีฝ่อต่างมองไปยังเสาหลักของค่ายโดยไม่รู้ตัว นั่นคือท่านปู่ทวดของพวกเขา

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วสองสามครา ก่อนจะโบกมือ “ตั้งโต๊ะบูชา จุดธูป!”

ชั่วครู่เดียว ธูปและของเซ่นไหว้ก็เตรียมพร้อม คนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น แล้วพากันกราบไหว้ไปทางน้ำในทะเลสาบที่เปลี่ยนเป็นสีแดงไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นว่าน้ำในทะเลสาบยังไม่มีวี่แววจะจางลง ชายชราจึงหันหลังกลับอย่างเด็ดขาด แล้วเดินตรงไปยังสตรีหลายคนที่กำลังอุ้มเด็กอยู่

เด็กๆ เหล่านี้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมแล้ว เส้นผมก็ถูกผูกด้วยด้ายแดงเป็นจุกสองข้างคล้ายเขาโค

ชายชราหยิบพู่กันสีแดงที่แต้มชาดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วแตะเบาๆ ลงบนหว่างคิ้วของเด็กทั้งสอง

เด็กทั้งสองเห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้สิ่งใด ต่างพากันหัวเราะคิกคัก

ชายชราลูบศีรษะพวกเขาก่อน จากนั้นจึงทอดถอนใจแผ่วเบา แล้วหลับตาลงอย่างทำใจดูมิได้ “ไปเถิด”

ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ด้านข้างแย่งชิงเด็กอายุยังไม่ถึงสามขวบสองคนมาจากมือของพวกสตรีที่ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ แล้วอุ้มเด็กทั้งสองมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบ

ในตอนที่พวกเขาเพิ่งเดินไปถึงริมทะเลสาบและชูเด็กชายหญิงในมือขึ้นสูงนั้นเอง จู่ๆ ก็พลันชะงักหยุดลง

“หือ” ชายชราหรี่ตามองไปยังสายน้ำสีแดงคล้ำ ดูเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะโผล่ออกมาจากด้านใน

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมองมา นักพรตผู้หนึ่งที่เนื้อตัวเปียกโชกก็ก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นมาบนฝั่ง ที่คอของเขามีบางสิ่งเสียบคาอยู่

รอจนชายชราเพ่งมองจำแนกดูให้ชัด ถึงได้พบว่านั่นคือกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่พันระโยงระยางด้วยสาหร่ายน้ำ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 72
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 73 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 71กลับหน้าเรื่อง
ตอน 71ตอน 73