ตอนที่ 72 ค่ายมังกรข้าม
“นี่มัน... ตัว... อะไร...”
ชั่วพริบตาที่ได้เห็นดวงตาเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังก็บังเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา เขารู้สึกว่าความคิดของตนเองเชื่องช้าลง สรรพสิ่งรอบกายกลับกลายเป็นแปลกพิกล ในเวลานี้ราวกับว่าตนไม่ได้นอนทอดกายอยู่ใต้น้ำ หากแต่กำลังลอยคว้างอยู่กลางเวหา
โคลนตมใต้ก้นทะเลสาบเริ่มปั่นป่วน สายน้ำที่ขุ่นมัวลอยตัวขึ้นสู่เบื้องบนอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ลอยตามโคลนตมขึ้นมายังมีดวงตาประหลาดทั้งเจ็ดดวงที่กำลังบิดกระตุกไม่หยุดหย่อน
เมื่อโคลนตมกลืนกินร่างของหลี่ฮั่วหวังเข้าไปจนมิด เขาก็แลเห็นปากเน่าเฟะอัปลักษณ์ขนาดมหึมาราวกับภูผา ทั้งยังมีหนวดสีดำมีเงี่ยงหนามงอกซ้อนกันยั้วเยี้ยยื่นออกมาจากส่วนลึกในลำคอของปากใหญ่นั้น
“ไม่ได้... จะเป็น... แบบนี้ไม่ได้...” หลี่ฮั่วหวังเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีชักกระบี่ยาวที่อยู่ด้านหลังออกมา
พริบตาที่เขาเพิ่งจะหยัดกายลุกขึ้นและกำลังจะแทงกระบี่เข้าที่คอตนเอง หนวดเหล่านั้นก็ตวัดรัดร่างเข้ามาในทันใด เงี่ยงแหลมคมทิ่มแทงเข้าสู่ร่างของหลี่ฮั่วหวังอย่างไร้ปรานี ก่อนจะกระชากดึงเขาเข้าไปในปากอสูรสีเลือดอย่างบ้าคลั่ง
มองดูกระแสน้ำวนที่ขุ่นข้นไปด้วยโคลนในระยะไกลและกลุ่มคนที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสายน้ำ
หยวนเอ้อร์ซึ่งยืนอยู่บนเรือสำปั้น ชำเลืองมองชายชราที่ตนช่วยประคองอยู่ด้านข้างด้วยความหวั่นใจเล็กน้อย
“ท่านปู่ทวด พวกเรากลับกันเถิดขอรับ มีท่านเทพสายน้ำอยู่ พวกมันไม่รอดแน่”
ชายชราปรายตามองเขาอย่างเย็นชา กระชากมือตนเองออกจากการเกาะกุมของเขา “กลับค่าย!”
เมื่อได้ยินแววโทสะในน้ำเสียงของชายชรา หยวนเอ้อร์ก็ใจหายวาบ
ทว่ายามนี้เขาไม่อาจทำสิ่งใดได้ ทำได้เพียงสอดสองนิ้วเข้าปากแล้วเป่าผิวปากส่งสัญญาณถอยทัพ
เรือสำปั้นทั้งหลายพากันหักหัวเลี้ยวกลับอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มลัดเลาะผ่านดงอ้ออันรกชัฏ
ดงอ้อทั้งหมดกว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง ราวกับเป็นเขาวงกตที่ธรรมชาติสร้างขึ้นอย่างแท้จริง
แต่คนสกุลหยวนถือกำเนิดและเติบโตที่นี่ ย่อมคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี
วนเวียนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเรือสำปั้นลำน้อยเหล่านี้ก็มาถึงเบื้องหน้าเกาะเล็กๆ ที่ถักทอขึ้นจากต้นอ้อ นี่คือบ้านของพวกเขา
ทั้งเกาะแห่งนี้รวมถึงค่ายเล็กๆ บนเกาะ ล้วนถักทอขึ้นมาจากต้นอ้อทั้งสิ้น
ทัศนียภาพที่ดูยิ่งใหญ่ตระการตายิ่งในสายตาของคนนอก กลับเป็นสิ่งที่หยวนเอ้อร์มองจนเบื่อหน่ายเสียนานแล้ว ยามนี้เขามีเรื่องอื่นที่ต้องกังวลมากกว่า
เมื่อเห็นท่านปู่ทวดค้ำไม้เท้าเดินลงจากเรือมุ่งหน้าไปยังค่ายโดยไม่เอ่ยปากสักคำ หยวนเอ้อร์ก็กัดฟันก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว
คนสกุลหยวนคนอื่นๆ ที่เห็นภาพนี้ต่างก็เดินตามไปเงียบๆ บรรยากาศทั่วทั้งค่ายริมน้ำพลันหนักอึ้งขึ้นมา
ตัวค่ายมองจากภายนอกดูไม่ใหญ่นัก ทว่าด้านในกลับมิได้คับแคบเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นมีพื้นที่สำหรับเลี้ยงหมูและเลี้ยงเป็ดด้วยซ้ำ
ในที่สุดหยวนเอ้อร์ก็เดินตามท่านปู่ทวดของตนมาจนถึงโถงใหญ่ที่ใช้กระดูกปลาขนาดยักษ์สร้างเป็นโครงร่างและถักทอด้วยต้นอ้อ
ภายในจุดเทียนจุดธูปไว้ กลางโถงแขวนภาพวาดหมึกรูปปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรที่มีชีวิตชีวาราวกับจริง ใต้ภาพตั้งป้ายวิญญาณไว้ห้าคู่ ที่นี่คือศาลบรรพชนของคนสกุลหยวน
“คุกเข่าลงต่อหน้าท่านเทพสายน้ำและเหล่าบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้!”
หยวนเอ้อร์ผู้มีสีหน้าเคร่งเครียดเข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันใด ก่อนจะโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณอย่างแรงถึงสามครา
ยามนี้เขาหาใช่นายเรือผู้ยโสโอหังบนลำเรืออีกต่อไป หากเป็นเพียงลูกหลานที่ทำผิดมหันต์และกำลังรอรับโทษ
ชายชราที่อยู่ด้านข้างเดินวนไปมาสองสามรอบ ทันใดนั้นก็ยกไม้เท้าเถาวัลย์ในมือฟาดลงบนแผ่นหลังและศีรษะของหยวนเอ้อร์อย่างเหี้ยมเกรียม
แต่ละครั้งล้วนลงน้ำหนักรุนแรงยิ่ง เพียงชั่วครู่ก็ฟาดหยวนเอ้อร์จนหัวแตกเลือดอาบ ฟกช้ำดำเขียวไปทั้งร่าง
ถึงกระนั้น หยวนเอ้อร์ที่กัดฟันแน่นก็มิกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
รอจนชายชราฟาดจนเหนื่อย ค้ำไม้เท้ายืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น หยวนเอ้อร์จึงค่อยหันไปทางชายชราแล้วโขกศีรษะลงอย่างแรง “ท่านปู่ทวด ข้าผิดไปแล้วขอรับ”
“ว่ามาสิ เจ้าผิดที่ใด” ชายชราจ้องเขม็งพลางตวาดถาม
“ข้าบุ่มบ่ามเกินไปขอรับ ข้ามิได้สืบตื้นลึกหนาบางของพวกเหยื่อให้ดีเสียก่อนก็ชิงลงมือดักปล้น ไม่คิดเลยว่าจะเจอตอแข็งเข้า พี่น้องที่ตายไปหลายสิบคน ทั้งหลานชายหลานสาวสองคนที่ต้องสังเวยเทพ ล้วนเป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว”
“ฮึ! ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ตัว!” โทสะบนใบหน้าของชายชราคลายลงไปเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหยวนเอ้อร์ก็บิดเบี้ยวด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “แต่ก่อนหน้านี้ข้าน้อยได้ลองเทียบรหัสปากกับนักพรตนั่นแล้ว ปรากฏว่าไอ้หนูนั่นกลับต่อรหัสไม่ได้เลยนะขอรับ!”
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น หัวไม้เท้าแทงพรวดเข้าที่ตาซ้ายของหยวนเอ้อร์อย่างจัง แทงทะลวงลูกตาของเขาจนแตกกระจายคาเบ้าอย่างโหดเหี้ยม
“อ๊าก!!” หยวนเอ้อร์ร้องลั่นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บปวด เขากุมดวงตาที่บอดสนิทพลางเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความทรมาน
แต่พอกลิ้งไปได้เพียงไม่กี่ตลบ เขาก็ไม่สนใจบาดแผลอีก รีบตะเกียกตะกายคุกเข่าตัวสั่นงันงก แล้วโขกศีรษะให้ชายชราอย่างหนักหน่วง
มองดูเด็กรุ่นหลังตรงหน้า ชายชราก็ถอนหายใจออกมาด้วยความกังวลระคนห่วงใย
“เจ้าตัวแสบ เจ้าอย่าคิดว่าตนเองเคยล่าเหยื่อสำเร็จมาสองสามครั้งแล้วจะวางท่าทะนงตนไม่เห็นฟ้าเห็นดินเช่นนี้ การงานของพวกเราดูเหมือนเป็นการจับเสือมือเปล่าไร้ต้นทุน แต่หากคิดจะหากินไปได้ยาวนานนั้นมิใช่เรื่องง่าย ดวงตาต้องสว่าง มือไม้ต้องว่องไว!”
“เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบบ้านนี้ให้เจ้าดูแล แต่เจ้าทำผิดพลาดแล้วกลับยังไปโทษผู้อื่น สันดานจิตใจเช่นนี้ทำให้ข้าวางใจไม่ลงจริงๆ”
เมื่อหยวนเอ้อร์ได้ยินคำนี้ สีหน้าก็พลันตื่นตระหนก เขารีบข่มความเจ็บปวดแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ทวด! ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ตัวว่าผิดจริงๆ ขอรับ! วันข้างหน้าหากข้าตาบอดยังดูเหยื่อผิดตัวอีก ท่านก็ควักลูกตาอีกข้างของข้าทิ้งเสียได้เลย ข้าจะไม่ปริปากบ่นสักคำเดียว!”
“ลูกตาข้างเดียวคิดจะมาแลกชีวิตคนหลายสิบชีวิตรึ ฝันไปเถิด!”
ชายชราหน้าบึ้งตึงโบกมือเบาๆ คนสองคนก็แทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนที่มุงดูอยู่นอกประตู ในถาดในมือของพวกเขามีก้างปลาสีขาวรูปร่างประหลาดนานาชนิดวางอยู่
“ทำผิดก็ต้องรับโทษ นี่คือกฎระเบียบของใต้หล้า สกุลหยวนของเราก็มิได้รับการยกเว้น หากเจ้าทนผ่าน ‘ข้ามประตูมังกร’ ไปได้ เรื่องนี้ก็ถือว่าเลิกแล้วต่อกัน บ้านนี้ยังคงให้เจ้าเป็นผู้ดูแล แต่หากเจ้าทนไม่ไหว ข้าจะจัดงานศพให้อย่างสมเกียรติ”
เมื่อเห็นหนามกระดูกประหลาดพวกนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ผิวหนังของตน ร่างกายของหยวนเอ้อร์ก็สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ทว่าชายชราที่อยู่ด้านข้างกลับทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะผุดความคิดที่จะหลบหนี
หนามกระดูกที่คดงอบิดเบี้ยวค่อยๆ กรีดเปิดผิวหนัง ตัดผ่านเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ และในที่สุดก็ยึดติดเข้ากับกระดูกของมนุษย์
ขณะที่หยวนเอ้อร์กำลังกัดฟันแน่น ตั้งใจจะอดทนรับการทรมานอันโหดเหี้ยมต่อไปนั้นเอง
เสียงตะโกนร้องจากนอกประตูก็ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ “ท่านปู่ทวด! แย่แล้วขอรับ ท่านรีบไปดูเร็วเข้า! น้ำในทะเลสาบกลายเป็นสีแดงไปหมดแล้ว!”
เมื่อคนกลุ่มใหญ่กรูตามกันไปยังริมเกาะ ก็พากันตกใจกลัวจนยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่ครึ่งคำ
ภาพที่เห็นคือน้ำในทะเลสาบของดงอ้อทั้งหมดถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ กลิ่นคาวเหม็นเน่าประหลาดตลบอบอวลไปทั่วทั้งอากาศ
คนอื่นๆ ที่ขวัญหนีดีฝ่อต่างมองไปยังเสาหลักของค่ายโดยไม่รู้ตัว นั่นคือท่านปู่ทวดของพวกเขา
สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วสองสามครา ก่อนจะโบกมือ “ตั้งโต๊ะบูชา จุดธูป!”
ชั่วครู่เดียว ธูปและของเซ่นไหว้ก็เตรียมพร้อม คนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น แล้วพากันกราบไหว้ไปทางน้ำในทะเลสาบที่เปลี่ยนเป็นสีแดงไม่ขาดสาย
เมื่อเห็นว่าน้ำในทะเลสาบยังไม่มีวี่แววจะจางลง ชายชราจึงหันหลังกลับอย่างเด็ดขาด แล้วเดินตรงไปยังสตรีหลายคนที่กำลังอุ้มเด็กอยู่
เด็กๆ เหล่านี้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมแล้ว เส้นผมก็ถูกผูกด้วยด้ายแดงเป็นจุกสองข้างคล้ายเขาโค
ชายชราหยิบพู่กันสีแดงที่แต้มชาดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วแตะเบาๆ ลงบนหว่างคิ้วของเด็กทั้งสอง
เด็กทั้งสองเห็นได้ชัดว่ายังไม่รู้สิ่งใด ต่างพากันหัวเราะคิกคัก
ชายชราลูบศีรษะพวกเขาก่อน จากนั้นจึงทอดถอนใจแผ่วเบา แล้วหลับตาลงอย่างทำใจดูมิได้ “ไปเถิด”
ชายฉกรรจ์สองคนที่อยู่ด้านข้างแย่งชิงเด็กอายุยังไม่ถึงสามขวบสองคนมาจากมือของพวกสตรีที่ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ แล้วอุ้มเด็กทั้งสองมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบ
ในตอนที่พวกเขาเพิ่งเดินไปถึงริมทะเลสาบและชูเด็กชายหญิงในมือขึ้นสูงนั้นเอง จู่ๆ ก็พลันชะงักหยุดลง
“หือ” ชายชราหรี่ตามองไปยังสายน้ำสีแดงคล้ำ ดูเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะโผล่ออกมาจากด้านใน
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมองมา นักพรตผู้หนึ่งที่เนื้อตัวเปียกโชกก็ก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นมาบนฝั่ง ที่คอของเขามีบางสิ่งเสียบคาอยู่
รอจนชายชราเพ่งมองจำแนกดูให้ชัด ถึงได้พบว่านั่นคือกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่พันระโยงระยางด้วยสาหร่ายน้ำ
กำลังโหลดความเห็น...