คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 71

ตอน 71

ตอนที่ 71 โจรน้ำ

“โจรน้ำ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากบอกสถานะของคนบนเรือสำปั้นเล็กๆ เหล่านี้

นี่คือกลลวงโดยแท้ เป็นกลที่หลอกทุกคนเข้ากับดักแล้วค่อยปล้นรวดเดียว

“เหอะ ผู้คนที่นี่ช่างซื่อใสบริสุทธิ์เสียจริง” หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขาพลางพึมพำกับตนเอง

เพลานี้เขายังพบอีกว่า ในหมู่โจรน้ำมิได้มีเพียงบุรุษฉกรรจ์ แต่ยังมีทั้งคนเฒ่าคนแก่ สตรี และเด็กกึ่งโต ดูท่าทางนี่คงเป็นกิจการครอบครัวที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานเป็นแน่

“ฟิ้ว~” ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาปักแน่นอยู่บนกราบเรือ ทำให้คนหลายสิบคนบนเรือยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม

“พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย ขอเพียงพวกเจ้าโยนห่อผ้าสัมภาระกับแก้วแหวนเงินทองบนตัวมาให้หมด พวกเราผู้กล้าแห่งเหิงซานโป๋ที่ปล้นคนรวยช่วยคนจน ย่อมไม่แตะต้องพวกเจ้าแม้แต่ปลายก้อยอย่างแน่นอน”

“แต่หากพวกเราค้นเจอว่าพวกเจ้าแอบซุกซ่อนเงินไว้แม้แต่อีแปะเดียวล่ะก็ หึๆ ถ้าเช่นนั้นคงต้องให้พวกเจ้าเลือกระหว่างบะหมี่มีดบินกับบะหมี่เกี๊ยวเสียแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงข่มขู่ของนายเรือ ฝูงชนที่ตื่นตระหนกก็เริ่มระส่ำระสายขึ้นมาอีกครา

ผู้คนไม่น้อยเริ่มโยนสัมภาระและห่อผ้าลงไปในน้ำกันแล้ว

หากเจอกับพวกโจรดักปล้นบนบกยังพอจะวิ่งหนีได้ ทว่ายามนี้อยู่กลางผืนน้ำ ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมเท่านั้น

แม้จะกระโดดลงน้ำ อย่างไรเสียก็ไม่มีทางเอาชนะพวกที่ว่ายน้ำเก่งกาจเหล่านี้ได้อยู่ดี

หลี่ฮั่วหวังมองเรือสำปั้นลำเล็กที่พายวนเวียนอยู่บนผิวน้ำ ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยกับนายเรือบนเรือลำนั้นว่า “สหาย ส่งเรือเทียบฝั่งแต่โดยดีเถิด ข้าจะถือเสียว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”

นายเรือขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดตาสำรวจหลี่ฮั่วหวังใหม่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแฝงความเหยียดหยาม “พี่น้องร่วมไหล่ สะบัดเถามาดูหน่อยเป็นไร”

“พูดภาษาคน พาพวกเราขึ้นฝั่งเสีย” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว

“เฮ้ย พวกเราดูเร็ว! ยังเป็นลูกเจี๊ยบไม่ประสีประสาอยู่เลย! ขนข้างล่างคงยังขึ้นไม่ครบด้วยซ้ำ! ฮ่าๆๆ!”

“ฮ่าๆๆ” พวกโจรน้ำพากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาพร้อมกัน

“ไอ้หนุ่ม เจ้าคิดว่าเป็นนักพรตแล้วจะวิเศษนักรึ นักพรตอย่างเจ้า ข้าสับทิ้งมาเจ็ดแปดคนแล้ว!”

“ข้าจะบอกให้ บนทะเลสาบนี้คือถิ่นของตระกูลหยวนพวกข้า เป็นมังกรก็ต้องขดให้ข้า เป็นเสือก็ต้องหมอบให้ข้า! ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมาเอง ก็ต้องจ่ายค่าผ่านทางให้ข้า!”

คำข่มขู่ของนายเรือเรียกเสียงเฮจากพวกโจรน้ำได้ในทันที เสียงปรบมือและผิวปากดังขึ้นไม่ขาดสาย

ในจำนวนนั้นมีหลายคนที่เริ่มแบ่งสรรปันส่วนของที่ตนจะได้ล่วงหน้ากันแล้ว

“ท่านพ่อ! ข้าจะแย่งนังหนูผมขาวนั่นมาเป็นเมีย! หน้าตานางสะสวยนัก!”

“ไม่ได้ เอาไว้สนุกได้ แต่คนพิการพรรค์นี้จะเอามาเป็นเมียเจ้ามิได้! ข้าไม่อยากให้หลานชายคนโตของข้าหน้าตาประหลาดพรรค์นั้น”

“ถ้าอย่างนั้นข้าให้ท่านพ่อเล่นก่อน พ่อเล่นเบื่อแล้วค่อยยกให้ข้าเล่นต่อ”

“ฮ่าๆ ลูกดี กตัญญูเสียจริงโว้ย!”

“กริ๋งๆๆๆ~” เสียงกระดิ่งอันแสบแก้วหูดังขึ้นจนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นในบัดดล

แววตาของหลี่ฮั่วหวังฉายแววอำมหิต เขาหยิบห่อดินออกมาจากถุงผ้าแล้วเทกรอกเข้าปาก “ฉานหลวี่จิ้ว!!”

ท่านพเนจรที่ก่อรูปร่างขึ้นอย่างรวดเร็วก็ลอยตรงรี่เข้าไปทันที มุ่งตรงเข้าจู่โจมพวกโจรน้ำบนเรือสำปั้นเล็ก

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้ พวกโจรน้ำที่ตื่นตระหนกจึงใช้ธนูและคมดาบตอบโต้ตามสัญชาตญาณ ทว่าเห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านั้นไม่อาจทำอันตรายใดๆ ได้เลย

ร่างกายใดก็ตามที่ถูกท่านพเนจรพุ่งทะลุผ่าน ล้วนแข็งทื่อไปในชั่วพริบตาก่อนจะร่วงผล็อยจมลงสู่ผืนน้ำ

ผ่านไปเพียงครู่เดียว บนผิวน้ำก็มีซากศพลอยเกลื่อนอยู่สิบกว่าร่างแล้ว

เห็นได้ชัดว่าพวกโจรน้ำคาดไม่ถึงว่าจะไปล่วงเกินยอดฝีมือที่ร้ายกาจปานนี้เข้า ต่างพากันร้องห่มร้องไห้กระโดดลงน้ำหนีเอาชีวิตรอดกันจ้าละหวั่น

“ศิษย์พี่หลี่ เรือรั่วแล้วเจ้าค่ะ ใต้น้ำมีผีพรายกำลังเจาะก้นเรือของพวกเราอยู่”

เมื่อปลายนิ้วของหลี่ฮั่วหวังขยับชี้ ท่านพเนจรก็มุดดิ่งลงไปใต้ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่ ร่างไร้วิญญาณท่อนบนเปลือยเปล่าของพวกโจรน้ำหลายศพก็ค่อยๆ ลอยผุดขึ้นมาจากใต้น้ำ

อาศัยจังหวะเวลาอันสั้นนี้ พวกโจรน้ำคนอื่นๆ โดยรอบต่างพากันหลบหนีไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงเรือสำปั้นไร้คนพายกับซากศพที่ลอยเคว้งคว้างไปตามระลอกคลื่น

แม้ผู้คนจะหนีไปหมดแล้ว ทว่าเรื่องราวยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้นนัก

“รีบวิดน้ำออกไปเร็วเข้า เอาเสื้อผ้าอุดรอยรั่วไว้” หลี่ฮั่วหวังรีบสั่งให้คนอื่นๆ ช่วยกันเอาชีวิตรอด

ที่นี่คือใจกลางทะเลสาบกว้างใหญ่ หากเรือจมลงไปจริงๆ ต่อให้มีท่านพเนจรมากเพียงใดก็ช่วยชีวิตเขาไม่ได้

หลังจากชุลมุนวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็อุดรอยรั่วไว้ได้สำเร็จ

ทว่ายังมิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้หยุดพักเหนื่อย ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็ดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ พลางชี้นิ้วไปยังดงต้นอ้อที่อยู่ไกลออกไป

ภายใต้แสงอัสดงสีแดงฉาน เรือสำปั้นลำเล็กๆ โผล่พ้นออกมาจากด้านในอีกครา คนบนเรือต่างตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปยังศพหลายสิบร่างบนผิวน้ำตาไม่กะพริบ

ชายชราหลังค่อมหนวดเคราขาวโพลนผู้หนึ่งได้รับการประคองจากนายเรือ ยืนอยู่หน้าสุด เสียงแหบพร่าสั่นเครือของเขาลอยไปไกล

“ยอดคนเอ๋ย นี่คือชีวิตคนตระกูลหยวนของพวกเราหลายสิบชีวิตเชียวนะ!! หากเมื่อครู่ท่านแจ้งนามออกมา พวกคนหยาบช้าอย่างเราไหนเลยจะกล้าขวางทาง หรือว่าวันนี้ท่านเพียงไม่สบอารมณ์จึงอยากเห็นเลือดเล่า”

หลี่ฮั่วหวังคร้านจะฟังคำไร้สาระของเขา จึงหันไปเอ่ยถามคนอื่นๆ ด้านหลังว่าใครว่ายน้ำเก่งบ้าง ให้ไปเก็บไม้ไผ่ค้ำถ่อเรือที่ลอยอยู่ไกลๆ กลับมา

อย่างไรเสียเรือก็ต้องแล่นต่อไป การหยุดนิ่งอยู่กลางน้ำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ

น้ำเสียงของชายชราแฝงไว้ด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศกอย่างรุนแรง “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ชีวิตของพวกเรานั้นต่ำต้อย แต่ไม่ว่าใครที่เข่นฆ่าคนตระกูลหยวนไปมากมายถึงเพียงนี้แล้วคิดจะจากไปง่ายๆ คงไม่ง่ายดายปานนั้นดอก!!”

คำพูดที่ดูผิดปกติของตาเฒ่าในระยะไกลสะกิดความสนใจของหลี่ฮั่วหวัง หากแต่เพราะอยู่ไกลเกินไปประกอบกับฟ้าเริ่มมืดลง เขาจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

“ใครสายตาดี ช่วยข้าดูทีว่าพวกมันกำลังเล่นตุกติกอันใด”

หลี่ฮั่วหวังยังคงไม่กล้าประมาท ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

ยามนั้นชายแขนเดียวข้างๆ พยายามหรี่ตามองไกล เดี๋ยวหรี่เดี๋ยวเบิกอยู่นานสองนาน จึงพูดขึ้น “พวกมันดูเหมือน... กำลังโขกศีรษะ ดูท่ากำลังเซ่นไหว้อันใดสักอย่าง สิ่งที่ไหว้คงสูงศักดิ์ไม่น้อย ถึงกับใช้หมูวัวแพะครบสามอย่างเชียว ไอหยา! แม่เจ้า! ตาเฒ่านั่นโยนทารกยังไม่ครบเดือนสองคนลงน้ำไปแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันกระตุกวูบ เขารีบสั่นกระดิ่งเต๋าในมืออีกคราทันที

ไม่ว่าพวกมันกำลังทำสิ่งใด การกระทำที่ผิดปกตินี้ย่อมไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง บัดนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวตระหนี่อายุขัยสามเดือนแล้ว

ท่านพเนจรที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพุ่งทะยานไปยังทิศทางนั้นด้วยความเร็วสูง กระนั้นเพิ่งจะบินไปได้เพียงครึ่งทาง มันกลับวกตัวบินย้อนกลับมาอย่างกะทันหัน

ในชั่วพริบตาที่มันพุ่งกลับมา เรือลำใหญ่ใต้ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็สะเทือนอย่างรุนแรง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากแรงกดดันใต้ผิวน้ำดังแว่วขึ้นมา

“มีบางอย่างอยู่ใต้น้ำ!”

เสียง “ตูม!!” ดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้า

เรือลำใหญ่ทั้งลำถูกแรงมหาศาลซัดลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างรุนแรง ก่อนจะกระแทกลงบนผิวน้ำของทะเลสาบอย่างโหดเหี้ยม

เรือที่เดิมทีก็ทรุดโทรมอยู่แล้วไหนเลยจะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ไหว พลันแตกกระจายแหลกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที

หลี่ฮั่วหวังกลิ้งตกลงไปในน้ำทะเลสาบ ความหนาวเย็นเยียบของน้ำทำให้เขาสะดุ้งตื่นตัวขึ้นมาในพริบตา และเบิกตากว้างขึ้นอย่างฉับพลัน

เบื้องหน้าท่ามกลางโคลนตมก้นทะเลสาบอันมืดมิดและปั่นป่วน ราวกับมีบางสิ่งที่มีเค้าโครงเลือนรางกำลังหมอบคลานและเลื้อยขยับไปมา

“ฟึ่บ!” ดวงตาประหลาดพิกลเจ็ดดวงที่ทอประกายชั่วร้ายสะท้อนแสงแปรเปลี่ยนไปมาอย่างต่อเนื่องพลันเบิกโพลงขึ้น จ้องเขม็งตรงมายังหลี่ฮั่วหวัง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 71
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 72 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 70กลับหน้าเรื่อง
ตอน 70ตอน 72