ตอนที่ 71 โจรน้ำ
“โจรน้ำ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากบอกสถานะของคนบนเรือสำปั้นเล็กๆ เหล่านี้
นี่คือกลลวงโดยแท้ เป็นกลที่หลอกทุกคนเข้ากับดักแล้วค่อยปล้นรวดเดียว
“เหอะ ผู้คนที่นี่ช่างซื่อใสบริสุทธิ์เสียจริง” หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขาพลางพึมพำกับตนเอง
เพลานี้เขายังพบอีกว่า ในหมู่โจรน้ำมิได้มีเพียงบุรุษฉกรรจ์ แต่ยังมีทั้งคนเฒ่าคนแก่ สตรี และเด็กกึ่งโต ดูท่าทางนี่คงเป็นกิจการครอบครัวที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานเป็นแน่
“ฟิ้ว~” ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาปักแน่นอยู่บนกราบเรือ ทำให้คนหลายสิบคนบนเรือยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม
“พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย ขอเพียงพวกเจ้าโยนห่อผ้าสัมภาระกับแก้วแหวนเงินทองบนตัวมาให้หมด พวกเราผู้กล้าแห่งเหิงซานโป๋ที่ปล้นคนรวยช่วยคนจน ย่อมไม่แตะต้องพวกเจ้าแม้แต่ปลายก้อยอย่างแน่นอน”
“แต่หากพวกเราค้นเจอว่าพวกเจ้าแอบซุกซ่อนเงินไว้แม้แต่อีแปะเดียวล่ะก็ หึๆ ถ้าเช่นนั้นคงต้องให้พวกเจ้าเลือกระหว่างบะหมี่มีดบินกับบะหมี่เกี๊ยวเสียแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงข่มขู่ของนายเรือ ฝูงชนที่ตื่นตระหนกก็เริ่มระส่ำระสายขึ้นมาอีกครา
ผู้คนไม่น้อยเริ่มโยนสัมภาระและห่อผ้าลงไปในน้ำกันแล้ว
หากเจอกับพวกโจรดักปล้นบนบกยังพอจะวิ่งหนีได้ ทว่ายามนี้อยู่กลางผืนน้ำ ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมเท่านั้น
แม้จะกระโดดลงน้ำ อย่างไรเสียก็ไม่มีทางเอาชนะพวกที่ว่ายน้ำเก่งกาจเหล่านี้ได้อยู่ดี
หลี่ฮั่วหวังมองเรือสำปั้นลำเล็กที่พายวนเวียนอยู่บนผิวน้ำ ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยกับนายเรือบนเรือลำนั้นว่า “สหาย ส่งเรือเทียบฝั่งแต่โดยดีเถิด ข้าจะถือเสียว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”
นายเรือขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดตาสำรวจหลี่ฮั่วหวังใหม่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแฝงความเหยียดหยาม “พี่น้องร่วมไหล่ สะบัดเถามาดูหน่อยเป็นไร”
“พูดภาษาคน พาพวกเราขึ้นฝั่งเสีย” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว
“เฮ้ย พวกเราดูเร็ว! ยังเป็นลูกเจี๊ยบไม่ประสีประสาอยู่เลย! ขนข้างล่างคงยังขึ้นไม่ครบด้วยซ้ำ! ฮ่าๆๆ!”
“ฮ่าๆๆ” พวกโจรน้ำพากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาพร้อมกัน
“ไอ้หนุ่ม เจ้าคิดว่าเป็นนักพรตแล้วจะวิเศษนักรึ นักพรตอย่างเจ้า ข้าสับทิ้งมาเจ็ดแปดคนแล้ว!”
“ข้าจะบอกให้ บนทะเลสาบนี้คือถิ่นของตระกูลหยวนพวกข้า เป็นมังกรก็ต้องขดให้ข้า เป็นเสือก็ต้องหมอบให้ข้า! ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมาเอง ก็ต้องจ่ายค่าผ่านทางให้ข้า!”
คำข่มขู่ของนายเรือเรียกเสียงเฮจากพวกโจรน้ำได้ในทันที เสียงปรบมือและผิวปากดังขึ้นไม่ขาดสาย
ในจำนวนนั้นมีหลายคนที่เริ่มแบ่งสรรปันส่วนของที่ตนจะได้ล่วงหน้ากันแล้ว
“ท่านพ่อ! ข้าจะแย่งนังหนูผมขาวนั่นมาเป็นเมีย! หน้าตานางสะสวยนัก!”
“ไม่ได้ เอาไว้สนุกได้ แต่คนพิการพรรค์นี้จะเอามาเป็นเมียเจ้ามิได้! ข้าไม่อยากให้หลานชายคนโตของข้าหน้าตาประหลาดพรรค์นั้น”
“ถ้าอย่างนั้นข้าให้ท่านพ่อเล่นก่อน พ่อเล่นเบื่อแล้วค่อยยกให้ข้าเล่นต่อ”
“ฮ่าๆ ลูกดี กตัญญูเสียจริงโว้ย!”
“กริ๋งๆๆๆ~” เสียงกระดิ่งอันแสบแก้วหูดังขึ้นจนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นในบัดดล
แววตาของหลี่ฮั่วหวังฉายแววอำมหิต เขาหยิบห่อดินออกมาจากถุงผ้าแล้วเทกรอกเข้าปาก “ฉานหลวี่จิ้ว!!”
ท่านพเนจรที่ก่อรูปร่างขึ้นอย่างรวดเร็วก็ลอยตรงรี่เข้าไปทันที มุ่งตรงเข้าจู่โจมพวกโจรน้ำบนเรือสำปั้นเล็ก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้ พวกโจรน้ำที่ตื่นตระหนกจึงใช้ธนูและคมดาบตอบโต้ตามสัญชาตญาณ ทว่าเห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านั้นไม่อาจทำอันตรายใดๆ ได้เลย
ร่างกายใดก็ตามที่ถูกท่านพเนจรพุ่งทะลุผ่าน ล้วนแข็งทื่อไปในชั่วพริบตาก่อนจะร่วงผล็อยจมลงสู่ผืนน้ำ
ผ่านไปเพียงครู่เดียว บนผิวน้ำก็มีซากศพลอยเกลื่อนอยู่สิบกว่าร่างแล้ว
เห็นได้ชัดว่าพวกโจรน้ำคาดไม่ถึงว่าจะไปล่วงเกินยอดฝีมือที่ร้ายกาจปานนี้เข้า ต่างพากันร้องห่มร้องไห้กระโดดลงน้ำหนีเอาชีวิตรอดกันจ้าละหวั่น
“ศิษย์พี่หลี่ เรือรั่วแล้วเจ้าค่ะ ใต้น้ำมีผีพรายกำลังเจาะก้นเรือของพวกเราอยู่”
เมื่อปลายนิ้วของหลี่ฮั่วหวังขยับชี้ ท่านพเนจรก็มุดดิ่งลงไปใต้ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่ ร่างไร้วิญญาณท่อนบนเปลือยเปล่าของพวกโจรน้ำหลายศพก็ค่อยๆ ลอยผุดขึ้นมาจากใต้น้ำ
อาศัยจังหวะเวลาอันสั้นนี้ พวกโจรน้ำคนอื่นๆ โดยรอบต่างพากันหลบหนีไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงเรือสำปั้นไร้คนพายกับซากศพที่ลอยเคว้งคว้างไปตามระลอกคลื่น
แม้ผู้คนจะหนีไปหมดแล้ว ทว่าเรื่องราวยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้นนัก
“รีบวิดน้ำออกไปเร็วเข้า เอาเสื้อผ้าอุดรอยรั่วไว้” หลี่ฮั่วหวังรีบสั่งให้คนอื่นๆ ช่วยกันเอาชีวิตรอด
ที่นี่คือใจกลางทะเลสาบกว้างใหญ่ หากเรือจมลงไปจริงๆ ต่อให้มีท่านพเนจรมากเพียงใดก็ช่วยชีวิตเขาไม่ได้
หลังจากชุลมุนวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็อุดรอยรั่วไว้ได้สำเร็จ
ทว่ายังมิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้หยุดพักเหนื่อย ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็ดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ พลางชี้นิ้วไปยังดงต้นอ้อที่อยู่ไกลออกไป
ภายใต้แสงอัสดงสีแดงฉาน เรือสำปั้นลำเล็กๆ โผล่พ้นออกมาจากด้านในอีกครา คนบนเรือต่างตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปยังศพหลายสิบร่างบนผิวน้ำตาไม่กะพริบ
ชายชราหลังค่อมหนวดเคราขาวโพลนผู้หนึ่งได้รับการประคองจากนายเรือ ยืนอยู่หน้าสุด เสียงแหบพร่าสั่นเครือของเขาลอยไปไกล
“ยอดคนเอ๋ย นี่คือชีวิตคนตระกูลหยวนของพวกเราหลายสิบชีวิตเชียวนะ!! หากเมื่อครู่ท่านแจ้งนามออกมา พวกคนหยาบช้าอย่างเราไหนเลยจะกล้าขวางทาง หรือว่าวันนี้ท่านเพียงไม่สบอารมณ์จึงอยากเห็นเลือดเล่า”
หลี่ฮั่วหวังคร้านจะฟังคำไร้สาระของเขา จึงหันไปเอ่ยถามคนอื่นๆ ด้านหลังว่าใครว่ายน้ำเก่งบ้าง ให้ไปเก็บไม้ไผ่ค้ำถ่อเรือที่ลอยอยู่ไกลๆ กลับมา
อย่างไรเสียเรือก็ต้องแล่นต่อไป การหยุดนิ่งอยู่กลางน้ำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ
น้ำเสียงของชายชราแฝงไว้ด้วยความโกรธแค้นและเศร้าโศกอย่างรุนแรง “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ชีวิตของพวกเรานั้นต่ำต้อย แต่ไม่ว่าใครที่เข่นฆ่าคนตระกูลหยวนไปมากมายถึงเพียงนี้แล้วคิดจะจากไปง่ายๆ คงไม่ง่ายดายปานนั้นดอก!!”
คำพูดที่ดูผิดปกติของตาเฒ่าในระยะไกลสะกิดความสนใจของหลี่ฮั่วหวัง หากแต่เพราะอยู่ไกลเกินไปประกอบกับฟ้าเริ่มมืดลง เขาจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก
“ใครสายตาดี ช่วยข้าดูทีว่าพวกมันกำลังเล่นตุกติกอันใด”
หลี่ฮั่วหวังยังคงไม่กล้าประมาท ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีที่สุด
ยามนั้นชายแขนเดียวข้างๆ พยายามหรี่ตามองไกล เดี๋ยวหรี่เดี๋ยวเบิกอยู่นานสองนาน จึงพูดขึ้น “พวกมันดูเหมือน... กำลังโขกศีรษะ ดูท่ากำลังเซ่นไหว้อันใดสักอย่าง สิ่งที่ไหว้คงสูงศักดิ์ไม่น้อย ถึงกับใช้หมูวัวแพะครบสามอย่างเชียว ไอหยา! แม่เจ้า! ตาเฒ่านั่นโยนทารกยังไม่ครบเดือนสองคนลงน้ำไปแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันกระตุกวูบ เขารีบสั่นกระดิ่งเต๋าในมืออีกคราทันที
ไม่ว่าพวกมันกำลังทำสิ่งใด การกระทำที่ผิดปกตินี้ย่อมไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง บัดนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวตระหนี่อายุขัยสามเดือนแล้ว
ท่านพเนจรที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพุ่งทะยานไปยังทิศทางนั้นด้วยความเร็วสูง กระนั้นเพิ่งจะบินไปได้เพียงครึ่งทาง มันกลับวกตัวบินย้อนกลับมาอย่างกะทันหัน
ในชั่วพริบตาที่มันพุ่งกลับมา เรือลำใหญ่ใต้ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็สะเทือนอย่างรุนแรง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดจากแรงกดดันใต้ผิวน้ำดังแว่วขึ้นมา
“มีบางอย่างอยู่ใต้น้ำ!”
เสียง “ตูม!!” ดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้า
เรือลำใหญ่ทั้งลำถูกแรงมหาศาลซัดลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างรุนแรง ก่อนจะกระแทกลงบนผิวน้ำของทะเลสาบอย่างโหดเหี้ยม
เรือที่เดิมทีก็ทรุดโทรมอยู่แล้วไหนเลยจะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ไหว พลันแตกกระจายแหลกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที
หลี่ฮั่วหวังกลิ้งตกลงไปในน้ำทะเลสาบ ความหนาวเย็นเยียบของน้ำทำให้เขาสะดุ้งตื่นตัวขึ้นมาในพริบตา และเบิกตากว้างขึ้นอย่างฉับพลัน
เบื้องหน้าท่ามกลางโคลนตมก้นทะเลสาบอันมืดมิดและปั่นป่วน ราวกับมีบางสิ่งที่มีเค้าโครงเลือนรางกำลังหมอบคลานและเลื้อยขยับไปมา
“ฟึ่บ!” ดวงตาประหลาดพิกลเจ็ดดวงที่ทอประกายชั่วร้ายสะท้อนแสงแปรเปลี่ยนไปมาอย่างต่อเนื่องพลันเบิกโพลงขึ้น จ้องเขม็งตรงมายังหลี่ฮั่วหวัง
กำลังโหลดความเห็น...