ตอนที่ 70 ทะเลสาบ
“รับจำนำ~~ หยกเนื้อเลวร้าวหนึ่งชิ้น สามตำลึง~~”
“สามตำลึงรึ ไม่จำนำแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังที่รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งคว้าป้ายหยกขึ้นมาแล้วเดินตรงออกไปนอกโรงรับจำนำทันที
ป้ายหยกชิ้นนี้ในโลกจริงอย่างไรก็มีค่าถึงสี่แสนหยวน ทว่าพอมาที่นี่กลับมีค่าเพียงสามตำลึง โรงรับจำนำแห่งนี้หน้าเลือดเกินไปแล้วจริงๆ
เมื่อก้าวพ้นประตูออกมา หลี่ฮั่วหวังก็หันกลับไปมองป้ายร้านของโรงรับจำนำอีกครา “ที่นี่หน้าเลือดขนาดนี้ คงขูดรีดเงินไปไม่น้อยแน่ หรือคืนนี้จะแอบย้อนมาปล้นมันสักทีดี”
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว หลี่ฮั่วหวังก็สะดุ้งตกใจ เขากำหมัดข้างหนึ่งแล้วชกเข้าที่ใบหน้าตัวเองอย่างแรง ก่อนจะเดินกระแทกกระทั้นมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี๊ยมด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก หลี่ฮั่วหวังก็หยิบแผนที่ออกมากางแผ่เต็มเตียง แล้วเอ่ยกับไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังถือหนังหน้ากลองทำงานเย็บปักอยู่ด้านข้างว่า “ไปตามเสี่ยวหม่านมาที”
นิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ลากเลื่อนลงไปตามทิศใต้ ก่อนตายหลี่จื้อเคยเอ่ยถึงว่า ทางทิศใต้มีกลุ่มแม่ชีชุดดำอยู่พวกหนึ่ง พวกนางอาจมีหนทางช่วยขจัดตันหยางจื่อที่อยู่ในร่างของเขาได้
ยามนี้ตันหยางจื่อกำลังส่งผลต่อตัวเขาไม่หยุดหย่อน จำต้องหาทางกำจัดตันหยางจื่อให้เร็วที่สุด เรื่องนี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เรื่องไท่ซุ่ยดำหรือเรื่องอื่นล้วนต้องพักไว้ก่อน
หลี่จื้อบอกว่าแม่ชีเหล่านั้นพอจะนับเป็นคนดีได้บ้าง แต่หลี่ฮั่วหวังไม่ปักใจเชื่อ ผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาแล้ว เวลานี้เขาไม่เชื่อใจผู้ใดทั้งสิ้น
หากคิดจะให้แม่ชีเหล่านั้นช่วยจัดการตันหยางจื่อ ตนต้องรักษาความปลอดภัยของตัวเองไว้ให้ได้ และยังต้องยื่นผลประโยชน์ที่พวกนางยากจะปฏิเสธด้วย
สายตาของหลี่ฮั่วหวังเหลือบไปมองข้างเตียง คัมภีร์สวรรค์ที่วางแนบชิดอยู่ข้างน้ำเต้าอายุขัย นั่นคือข้อแลกเปลี่ยนทั้งหมดที่เขาสามารถหยิบยื่นให้ได้ในยามนี้
ทว่านั่นล้วนเป็นเรื่องหลังจากนี้ สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือต้องหาแม่ชีที่หลี่จื้อเอ่ยถึงให้พบเสียก่อน
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเรียกหาข้าหรือเจ้าคะ” เสี่ยวหม่านเดินหอบเข้ามา ยามนี้นอกจากขอบตาที่ยังแดงเรื่ออยู่บ้าง นางก็ไม่แสดงอารมณ์อื่นใดออกมาอีก
“เมื่อครู่เจ้าไปที่ใดมา” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถาม
“ไปหาสำนักคุ้มภัยมาเจ้าค่ะ เอาจดหมายสั่งเสียที่เขียนไว้ตอนอยู่ซื่อฉีฝากพวกเขาส่งกลับไป”
“เรื่องพวกนี้ให้คนอื่นทำก็พอ เจ้าหลบหน้าไปก่อนสักพักเถิด จะได้ไม่ถูกมือปราบในตำบลตามมาราวี” หลี่ฮั่วหวังบอกนาง
แววตาของเสี่ยวหม่านไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสงบนิ่ง “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” ครั้นแล้วนางก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค “ท่านแม่ของข้าไม่ได้แจ้งทางการ”
“อ้อ เช่นนั้นเจ้าเข้ามาช่วยข้าดูแผนที่นี่หน่อย เจ้าเป็นคนท้องถิ่น แถบนี้คงพอจะคุ้นเคยอยู่บ้างใช่หรือไม่”
เสี่ยวหม่านเดินเข้าไป มองดูตำแหน่งที่นิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังชี้อยู่บนแผนที่
“แถวนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีอารามชีอยู่ที่ใดบ้าง ที่สวมชุดดำ”
“อารามชีหรือเจ้าคะ ชุดดำรึ” เสี่ยวหม่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้นิ้วมือที่มีขนดกดำชี้ไปยังภูเขาลูกหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
“เช่นนั้นก็น่าจะเป็นที่นี่ เขาเหิงหัว ข้าเคยได้ยินว่าท่านเศรษฐีซุนในตำบลเคยไปกราบไหว้พระโพธิสัตว์กายทองคำที่นี่เจ้าค่ะ”
“พระโพธิสัตว์กายทองคำ! เจ้ารู้เรื่องอารามชีแห่งนี้มากน้อยเพียงใด” หลี่ฮั่วหวังพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับที่นั่นให้ได้มากที่สุด
“ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าใดนักเจ้าค่ะ ที่บ้านข้ายากจน มิอาจเดินทางไปจุดธูปไหว้พระที่ไกลถึงเพียงนั้นได้ เพียงแต่เคยได้ยินมาว่ามีผู้คนไปกราบไหว้คึกคักอย่างยิ่ง”
“อืม...” หลี่ฮั่วหวังลอบส่ายหน้าในใจ พูดเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากไม่ได้พูด วัดเจิ้งเต๋อเองก็มีผู้คนไปกราบไหว้คึกคักเช่นกัน
“อารามชีแห่งนี้มีสิ่งใดโดดเด่นเป็นพิเศษหรือไม่ ยกตัวอย่างเช่นวัดเจิ้งเต๋อที่ขึ้นชื่อเรื่องขอลูกได้ลูก”
เสี่ยวหม่านนิ่งคิดอยู่นาน ในที่สุดก็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้าเคยได้ยินมาเพียงว่า แม่ชีที่นั่นล้วนอ้วนท้วนยิ่งนักเจ้าค่ะ”
“อ้วนท้วนมาก นี่ก็นับเป็นความโดดเด่นด้วยรึ” หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดพลางใช้นิ้วเคาะลงบนตำแหน่งนั้น “ออกเดินทาง เราจะไปดูที่นั่นกัน”
เงินครึ่งพวงของหลี่จื้อถูกนำไปแลกเป็นเสบียงแห้ง เส้นหมี่ขาว และน้ำมันหมูอีกหนึ่งไหใหญ่ คณะของหลี่ฮั่วหวังจึงเริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จุดหมายถัดไป
พวกเขาหาได้เดียวดายไม่ บนท้องถนนมีผู้คนร่วมทางสัญจรไปด้วยกันไม่น้อย
จากถ้อยคำเพียงไม่กี่คำของคนเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังฟังออกว่าคนพวกนี้รู้สึกว่าอีกไม่นานคงจะเกิดศึกสงคราม การอาศัยอยู่แถบชายแดนไม่ปลอดภัย จึงพากันอพยพหนีเข้าไปยังแผ่นดินชั้นในเพื่อเตรียมพร้อมล่วงหน้า
เดินทางพลางหยุดพักกันไปเช่นนี้ เมื่อผ่านทางแยกสายแล้วสายเล่า ฝูงชนก็เริ่มร่อยหรอลงทีละน้อย
ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าคงจะเหลือเพียงกลุ่มของพวกเขาอีกครา ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลสายหนึ่งก็ทอดตัวขวางกั้นเส้นทางของพวกเขาไว้
สายลมอ่อนพัดผ่านผิวน้ำ ชายชุดนักพรตบนร่างของหลี่ฮั่วหวังพลอยพลิ้วไหวตามไปด้วยแผ่วเบา
“นี่คือทะเลที่ท่านปู่รองเคยพูดถึงหรือขอรับ” โก่วหวาถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ผืนน้ำอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ดุจคันฉ่องบานยักษ์ระหว่างฟ้าดินปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มองปราดเดียวไม่อาจเห็นฝั่งปลายทางได้เลย
หลี่ฮั่วหวังหยิบแผนที่ออกมากางดูอีกครา “ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ทะเล เป็นเพียงทะเลสาบเท่านั้น ทะเลสาบที่ใหญ่โตมโหฬารยิ่งนัก”
ดินแดนซื่อฉีเดิมทีก็อุดมไปด้วยแม่น้ำลำธาร การจะมีทะเลสาบกว้างใหญ่ปานนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด
“ศิษย์พี่ เหตุใดน้ำในทะเลสาบนี้จึงดูดำนักเจ้าคะ”
สีของน้ำในทะเลสาบดูคล้ำเข้ม แม้ยืนอยู่ริมฝั่งก็ยังมองไม่เห็นก้นบึ้ง ชวนให้ผู้คนบังเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาในใจโดยมิอาจห้ามได้
หลี่ฮั่วหวังเก็บแผนที่แล้วกวาดสายตามองผู้คนกลุ่มอื่นที่ยืนอยู่ริมน้ำ “รอดูก่อน ดูว่าพวกเขาทำอย่างไรกัน”
ครั้นมีจุดดำเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่ไกลตา ผู้คนริมฝั่งก็เริ่มขยับไหว นั่นคือเรือไม้ลำหนึ่ง คนที่นี่ข้ามทะเลสาบด้วยการโดยสารเรือ
เรือไม้ลำนี้ดูเก่าทรุดโทรมยิ่งนัก ทว่าก็มีขนาดใหญ่โตมิใช่น้อย
“มาๆๆ! ขึ้นเรือกันได้แล้ว คนละเจ็ดสิบอีแปะ” นายเรือคนหนึ่งยืนอยู่บนกระดานเรือพลางตะโกนกู่ร้องบอกผู้คนบนฝั่ง
“เหตุใดจึงกลายเป็นเจ็ดสิบอีแปะเล่า ปีก่อนยังแค่สี่สิบหกอีแปะเองมิใช่รึ” มีคนบนเรือส่งเสียงบ่นแสดงความไม่พอใจในราคา
ทว่านายท้ายเรือเท้าเปล่าผู้นั้นมิได้คิดจะตามใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เขาถลึงตาจ้องเขม็ง “ข้าถามแค่ว่าเจ้าจะนั่งหรือไม่นั่ง มีปัญญานักก็ว่ายข้ามไปเองสิ”
เมื่อเห็นคนผู้นั้นยอมจ่ายเงินแต่โดยดี นายเรือก็ถ่มน้ำลายลงทะเลสาบอย่างลำพองใจ “เห็นอยู่ทนโท่ว่าศึกกำลังจะปะทุ ยังจะเรื่องมากอันใดนักหนา ข้าขึ้นราคาแล้วมันหนักหัวใคร”
“ไป ขึ้นเรือ” หลี่ฮั่วหวังสาวเท้าก้าวไป ในถิ่นแดนที่มิคุ้นเคยเช่นนี้ เขาหาได้กลัวเรื่องราคาแพงไม่ หากแต่กลัวคนอื่นคิดร้ายเสียมากกว่า
เรือที่บรรทุกผู้คนหลายสิบชีวิตเริ่มแล่นมุ่งหน้าสู่ใจกลางทะเลสาบอย่างเชื่องช้า
คนที่ไม่เคยนั่งเรือมักเมาเรือได้ง่าย แต่หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกว่ายังพอไหว
เขาหันไปถามนายท้ายเรือว่า “พี่ชาย อีกนานหรือไม่กว่าจะถึงฝั่งตรงข้าม”
“หึๆ สองชั่วยามก็ถึงแล้ว วางใจเถิด ก่อนฟ้ามืดถึงแน่นอน”
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้ารับ พลางจับจ้องสายน้ำที่ถูกหัวเรือแหวกออกอย่างระแวดระวัง
ผืนน้ำสีดำขลับประหนึ่งน้ำหมึกชวนให้รู้สึกอึดอัดกดดันเป็นล้นพ้น ราวกับจะมีสิ่งชั่วร้ายน่าสะพรึงกลัวตัวใดมุดโผล่ขึ้นมาก็มิปาน
“ในทะเลสาบนี้คงไม่มีตัวอันใดกินคนกระมัง”
เมื่อผ่านเรื่องราวมามากมายเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงหวาดระแวงประดุจนกตื่นเกาทัณฑ์
“ดูเจ้าพูดจาเข้าสิ นั่นมันเรื่องที่พวกคนว่างงานกุขึ้นมาทั้งนั้น ข้าหากินอยู่บนทะเลสาบนี้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว เจ้าก็ดูเอาเถิดว่าข้ายังอยู่ดีมีสุขมิใช่รึ วางใจได้ ไม่มีเรื่องอันใดดอก ข้ารับเงินมาแล้วย่อมทำงานให้จนเสร็จสิ้นแน่นอน”
พอได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังจึงค่อยรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
ขณะที่เรือกำลังแล่นเอื่อยๆ ไปข้างหน้า ดวงตะวันบนฟากฟ้าก็ค่อยๆ คล้อยต่ำลงสู่ทิศประจิม
ยามที่เมฆาบนท้องนภาถูกอาบย้อมด้วยแสงอาทิตย์อัสดงจนกลายเป็นสีแดงชาด เรือก็ค่อยๆ แล่นเข้าไปในดงต้นอ้ออันกว้างใหญ่
“น่าจะใกล้ถึงแล้ว” หลี่ฮั่วหวังทอดสายตามองดงอ้อรอบกายพลางคิดในใจ
ในจังหวะที่เขาคิดเช่นนั้นเอง เสียง “ตูม” ดังสนั่น เป็นเสียงวัตถุตกน้ำดังแว่วมาจากเบื้องหลัง
ครั้นทุกคนที่ได้ยินเสียงต่างหันขวับกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ก็พบว่าคนพายเรือและนายท้ายเรือต่างหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว!
“แม่เจ้า! พวกเขาถูกตัวอะไรในน้ำกินไปแล้ว!!”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องขึ้น ผู้คนหลายสิบคนบนเรือพลันพากันตื่นตระหนกขวัญผวา
“นั่งลงให้หมด! พวกเจ้าอยากให้เรือคว่ำหรืออย่างไร!” เสียงตวาดกร้าวของหลี่ฮั่วหวังช่วยให้ความวุ่นวายบนเรือสงบลงไปได้มาก
เขาหันขวับกลับมามองคนของตน “พวกเจ้ามีใครพายเรือเป็นบ้าง”
หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นการส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังขบคิดว่าจะทำเช่นไรต่อไปดีนั้นเอง รอบดงต้นอ้อก็พลันมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น
เรือพายลำเล็กหลายลำที่มีทั้งชายหญิงคนเฒ่าคนแก่ถืออาวุธครบมือต่างพายกรูเข้ามาล้อมเรือใหญ่ไว้รอบทิศ
บนเรือพายลำหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังแลเห็นนายท้ายเรือคนเมื่อครู่อยู่บนนั้น
เวลานี้เขากำลังถือมีดสั้นเล่มเล็กโกนหนวดอยู่ ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังมองมา ก็หัวเราะหึๆ แล้วถามว่า “เจ้าหนุ่ม หึๆๆ เจ้าอยากกินบะหมี่มีดบิน หรือบะหมี่เกี๊ยวเล่า”
กำลังโหลดความเห็น...