คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 69

ตอน 69

ตอนที่ 69 กินข้าว

กระดาษเหลืองแผ่นแล้วแผ่นเล่ามอดไหม้ตามเปลวเพลิง ค่อยๆ กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ ลอยล่องขึ้นสู่เบื้องบนตามไอร้อน

หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าซับซ้อน ขณะทอดมองทุกสิ่งเบื้องหน้า

“หลี่จื้อเอ๋ยหลี่จื้อ เงินกงเต๊กที่เจ้าต้องการข้าเผาให้แล้ว หวังว่าเจ้าจะได้รับเถิด”

เพิ่งจะเอ่ยจบ หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นเถ้าถ่านสีดำหมุนคว้างเป็นวงอยู่ตรงหน้า คล้ายดั่งกำลังตอบรับถ้อยคำของเขา

ในชั่วขณะนี้ จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มเข้าใจความคิดของพวกคนที่งมงายขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อเทียบกับความสิ้นหวังอันโหดร้ายทารุณที่ว่าหลังความตายทุกสิ่งจะสูญสิ้นมลายหายไป การที่ตายแล้วยังกลายเป็นผีไปเวียนว่ายตายเกิดได้ต่อ ย่อมเป็นนิทานหลอกเด็กอันงดงามอย่างแท้จริง

หลังจากโยนกระดาษเหลืองปึกสุดท้ายในมือลงไปในกองไฟ หลี่ฮั่วหวังก็ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นผงตามตัว

“ไปกันเถิด พวกเราเข้าตำบลไปหาโรงเตี๊ยมพักสักหน่อย ทุกคนเปียกปอนไปทั้งตัวแล้ว”

ขณะที่เขากำลังจะก้าวเดิน คำพูดของไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็ทำให้เขาต้องเอี้ยวตัวกลับมา “ศิษย์พี่หลี่ พี่เสี่ยวหม่านหายตัวไปเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังมองสำรวจในกลุ่มคนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่พบสตรีผู้ป่วยเป็นโรคมนุษย์หมาป่าผู้นั้นจริงๆ

“อ้อ ข้านึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้นางเคยบอกข้าว่า บ้านของนางดูเหมือนจะอยู่แถวนี้”

ถ้อยคำนี้ไม่มีผู้ใดตอบรับ หลังจากผ่านเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มา ทุกคนต่างก็ล่วงรู้ว่าเสี่ยวหม่านตั้งใจจะกลับบ้านไปทำสิ่งใด ชั่วพริบตานั้นบรรยากาศที่เดิมทีค่อนข้างอึดอัดอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความตึงเครียดหนักอึ้งขึ้นไปอีก

“เอ่อ ศิษย์พี่หลี่ หรือว่าพวกเราจะไปตามหานางดูขอรับ ไม่แน่อาจจะห้ามไว้ทัน” โก่วหวายิ้มเจื่อนๆ พลางสอดมือเข้าไปใต้หมวกปีกกว้างเพื่อเกาผมอันเหนียวเหนอะหนะของตน

หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังทิศทางที่มีป้ายโรงเตี๊ยมแขวนอยู่

“ไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนให้เรียบร้อยก่อน แถวนี้เป็นบ้านเกิดของเสี่ยวหม่าน นางย่อมคุ้นเคยดี พอนางเสร็จธุระแล้วคงจะมาตามหาพวกเราเอง”

คำพูดนี้ทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อึกอักคล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใดต้องสงบลง นางกำชายเสื้อของตนไว้ด้วยสองมือ แล้วเดินตามหลังไปอย่างเงียบงัน

ท้องฟ้าสลัวมัวหม่นมีฝนพรำลงมาบางเบา นางมิได้ใช้แถบผ้าผูกปิดดวงตา นัยน์ตาสีชมพูคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความโศกเศร้า

ห้องพักอันแห้งสบายถูกเปิดอย่างรวดเร็ว บางคนก็ไปสระผม บางคนก็ไปอาบน้ำชำระกาย เมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยดีแล้ว จึงพากันมารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่เพื่อกินข้าว

เบี้ยอัฐติดตัวเหลือไม่มากนัก อาหารบนโต๊ะจึงธรรมดาสามัญ ส่วนใหญ่เป็นผัก ที่พอนับได้ว่าเป็นกับข้าวเนื้อสัตว์มีเพียงมะระผัดไข่กับกากหมูผัดพริกเท่านั้น

ทว่าทุกคนกลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เหตุผลไม่มีอื่น น้ำมันหมูในกับข้าวใส่มาอย่างจุใจ กลิ่นหอมกรุ่นและกินแล้วอยู่ท้อง

วันนี้เป็นเทศกาลชิงหมิง โรงเตี๊ยมจึงไม่ค่อยมีผู้คนมาพักหรือกินข้าว เสี่ยวเอ้อร์ที่คอยวิ่งรับใช้กำลังคุยสัพเพเหระกับคนคิดบัญชีอยู่ด้านข้าง

“นี่ ซิ่วฉาย เจ้ารู้หรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าแถบชายแดนดูท่าจะเกิดศึกอีกแล้ว”

“อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ เจ้าจะไปรู้อันใด เสี่ยวเอ้อร์กระจอกๆ อย่างเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาวิจารณ์เรื่องบ้านเมือง”

“พูดเช่นนี้ข้าไม่ชอบใจเลย ถึงข้าจะเป็นแค่เด็กเดินโต๊ะ เรื่องอื่นอาจไม่เอาไหน แต่เรื่องข่าวสารข้าไวที่สุด ข้าได้ยินมาว่าคราวนี้ซื่อฉีของเราคิดจะยกทัพตีไปทางตะวันออกเชียว”

“ทิศตะวันออกรึ” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังกินข้าวอยู่ตามปกติพลันผึ่งหูขึ้นมา ทิศตะวันออกก็คือดินแดนภายในด่าน

ทางฝั่งนั้นหลี่ฮั่วหวังไม่มีคนรู้จักมากนัก คนกลุ่มเดียวที่เขารู้สึกเป็นห่วงก็คือพวกคนของคณะสกุลลวี่

ทว่าเมื่อนึกถึงลวี่จ้วงหยวนผู้จัดเจนโลกยิ่งนัก เขาก็วางใจลงได้ ตาเฒ่าผู้นั้นลื่นไหลปานปลาไหล คงไม่เป็นอันใด

น้ำเสียงของเสี่ยวเอ้อร์เริ่มกดต่ำลง “ซิ่วฉาย ข้าจะบอกให้ ช่วงก่อนหน้านี้ พวกที่ไปค้าขายแถบนั้นต่างพากันกลับมาหมด ต้องได้ยินข่าวคราวอันใดมาเป็นแน่”

หลี่ฮั่วหวังที่กำลังกินข้าวส่ายหน้า ดินแดนผุพังแห่งนี้วุ่นวายถึงเพียงนี้แล้ว มีทั้งสิ่งอัปมงคลทั้งโจรดักปล้น พวกเบื้องบนไม่รีบดูแลความเป็นอยู่ของราษฎร กลับยังมีกะจิตกะใจยกทัพไปทำศึก ช่างมืดบอดเสียจริง

เสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังออกรสออกชาติคิดจะเอ่ยอันใดต่อ จู่ๆ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย รีบกุลีกุจอออกไปต้อนรับที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมทันที

“โอ้ แม่นางท่านนี้ เชิญด้านในขอรับ จะแวะกินข้าวพักม้าหรือจะพักค้างคืนดีขอรับ”

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พวกหลี่ฮั่วหวังก็หันหน้าไปมองพร้อมกัน จึงได้เห็นสตรีผู้หนึ่งถือมีดสั้น สวมหมวกปีกกว้างคลุมผ้าโปร่งสีดำเดินก้าวเข้ามา

ทั่วทั้งตำบลมีคนที่แต่งกายเช่นนี้ไม่มากนัก เมื่อแลเห็นหลังมือที่เต็มไปด้วยขนสีดำของคนผู้นั้น หลี่ฮั่วหวังก็เดาฐานะของนางออกได้อย่างง่ายดาย

“เสี่ยวเอ้อร์ ขอชามกับตะเกียบเพิ่มอีกชุด แล้วให้พ่อครัวข้างหลังเพิ่มกับข้าวเนื้อสัตว์จานใหญ่อีกสักสองอย่าง”

“ได้ขอรับ! มาเดี๋ยวนี้!”

หลี่ฮั่วหวังใช้ข้อศอกสะกิดเจ้าทึ่มที่อยู่ข้างๆ พี่ทึ่มรู้ความ รีบคีบกับข้าวไปหลายคำ แล้วยกชามลงจากโต๊ะไปนั่งยองๆ กินอยู่ด้านข้าง

เสี่ยวหม่านเดินมาข้างกายหลี่ฮั่วหวังแล้วทรุดตัวลงนั่ง

หมวกปีกกว้างคลุมผ้าโปร่งสีดำถูกถอดออก เผยให้เห็นขนสีดำบนใบหน้าของนางที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา

หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาคุ้ยข้าวกินไปหลายคำ เขาได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ โชยมาจากร่างของเสี่ยวหม่าน

“ชามกับตะเกียบมาแล้วขอรับ~~ อัยหยา! แม่เจ้าโว้ย!!”

หลี่ฮั่วหวังโบกมือไล่เสี่ยวเอ้อร์ที่ตกใจกลัวจนลนลานออกไป แล้ววางชามกับตะเกียบลงตรงหน้าเสี่ยวหม่าน “กินข้าว”

เสี่ยวหม่านผู้มีสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวจ้องมองชามเปล่าเบื้องหน้า ราวกับกำลังหวนนึกถึงอดีต “เขาก็ขายน้องสาวข้าเหมือนกัน น้องสาวข้าถูกขายให้ตาเฒ่าวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่ง นางเพิ่งจะตายเพราะคลอดลูกยากเมื่อต้นปีนี้เอง”

บนโต๊ะมีเพียงเสียงตะเกียบกระทบถ้วยชามและเสียงเคี้ยวกลืนอาหาร ในยามนี้ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คนเดียว

“เขาเป็นแค่เศษสวะ! ข้าเกลียดเขา! ข้าอยากจะแล่เนื้อกินเลือดเขาเหลือเกิน!”

เสี่ยวหม่านกัดฟันกรอด เค้นคำพูดประโยคนี้ออกมาจากซอกฟัน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ขยับเข้าไปใกล้ด้วยสีหน้าเวทนาสงสาร นางยื่นมือทั้งสองที่ขาวผ่องดั่งหยกออกไปสวมกอดนางไว้เบาๆ

“ท่านแม่เกลี้ยกล่อมข้า บอกว่าอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของข้า บอกว่าการฆ่าพ่อแท้ๆ จะต้องถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ แต่ข้ายอมถูกฟ้าผ่าตาย ข้าก็จะฆ่ามันให้ได้!”

หลี่ฮั่วหวังใช้ช้อนตักน้ำแกงผักกาดขาวเต้าหู้ใส่ชามเปล่าของตนไปสองสามช้อน เขายกชามขึ้นเทใส่ปากแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งกำลังสนทนาทั่วไป “สวรรค์ของที่นี่มันไม่มีตาหรอก”

โต๊ะอาหารค่อยๆ เงียบเสียงลง คนอื่นๆ นั่งนิ่งอยู่กับที่ พลางทอดสายตามองเสี่ยวหม่านอย่างเงียบงัน

แววตาของพวกเขามีทั้งความโกรธแค้นและรอยโศกเศร้า ทุกคนต่างก็เป็นกระสายยา พวกเขาจึงเข้าใจความรู้สึกในสถานการณ์ของเสี่ยวหม่านได้อย่างลึกซึ้ง

ตราบใดที่ยังกลับไปไม่ถึงบ้าน ก็ไม่มีใครกล้าแน่ใจว่าตนเองถูกคนในครอบครัวขายไปหรือไม่

เมื่อเพลิงโทสะในแววตาของเสี่ยวหม่านมอดดับลง ดวงตาของนางก็หลงเหลือเพียงความเคว้งคว้างสับสนอย่างลึกซึ้ง “บ้านข้าไม่มีอีกแล้ว มันถูกข้าพังทลายลงกับมือ ข้าไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปควรจะไปที่ใด”

“เนื้อลาผัด ปลาน้ำจืดน้ำแดงมาแล้วขอรับ~! เชิญทุกท่านตามสบาย!” เสี่ยวเอ้อร์วางกับข้าวทั้งสองจานลง แล้วรีบเผ่นหนีไปราวกับวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

หลี่ฮั่วหวังคว้าชามเปล่าของเสี่ยวหม่านมาตักข้าวสวยพูนชามจนล้น แล้วเลื่อนไปตรงหน้านาง “กินข้าว”

กล่าวจบหลี่ฮั่วหวังก็ใช้ตะเกียบคีบก้างปลาออกมาจากปลาน้ำแดงเพื่อใช้เป็นไม้จิ้มฟัน เขาแคะฟันไปพลางก้าวเดินขึ้นไปยังห้องพักบนชั้นสอง

เมื่อคนอื่นๆ เห็นเช่นนั้นก็พากันแยกย้ายไปทีละสองสามคน ไม่นานนักทั่วทั้งห้องโถงก็เหลือเพียงไป๋หลิงเหมี่ยวที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหม่านแต่เพียงผู้เดียว

หยาดน้ำตาไหลรินผ่านเส้นขนบนใบหน้าของเสี่ยวหม่าน หยดลงบนข้าวสวยอย่างต่อเนื่อง

นางหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะยกชามขึ้นแล้วก้มหน้าก้มตากลืนกินข้าวสวยที่เจือปนหยาดน้ำตาของตนเองเข้าไปคำโต

ยิ่งกินน้ำตาก็ยิ่งหลั่งริน ในที่สุดนางที่ถือชามข้าวอยู่ก็ปล่อยโฮออกมาสุดเสียงอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 69
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 70 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 68กลับหน้าเรื่อง
ตอน 68ตอน 70