ตอนที่ 68 วันเทศกาล
อายุขัย ปริศนายากยิ่งที่คอยรบกวนจิตใจของทุกคนมาโดยตลอด ทว่าบัดนี้คำตอบของปริศนานั้นกลับอยู่ในมือของหลี่ฮั่วหวังแล้ว
พักเรื่องที่ว่าเหตุใดสิ่งอย่างอายุขัยถึงจับต้องเป็นรูปธรรมได้ไว้ก่อน
ในโลกอันพิลึกพิลั่นพิสดารใบนี้ หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายเพียงนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เลิกขบคิดปัญหาปลีกย่อยพวกนี้ไปนานแล้ว
สิ่งที่เขาควรต้องใคร่ครวญในเวลานี้มากกว่าก็คือ สิ่งที่อยู่ในมือนั้นมีความหมายอย่างไรต่อตนเอง
หลี่ฮั่วหวังชูน้ำเต้าในมือขึ้นสูงตามคำชี้แนะของท่านพเนจร เล็งตรงไปยังดวงตะวันบนฟากฟ้า
เพียงชั่วครู่ ตรงปากน้ำเต้าก็ปริแยกออกราวกับกลีบดอกไม้
ลูกแก้วกลมเต่งหกลูกซึ่งมีอักษร 'อายุวัฒนะ' สีทองแหวกว่ายอยู่ข้างในอย่างเลือนราง กำลังกลิ้งไปมาช้าๆ ในของเหลวเหนียวข้นสีเขียว
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือลงไปในของเหลวอย่างระมัดระวังแล้วหยิบออกมาลูกหนึ่ง
นิ้วมือของเขาคีบไว้แน่นหนายิ่ง ตามที่ท่านพเนจรอธิบายมา ของอย่างอายุขัยนี้ ขอเพียงสัมผัสถูกธาตุใดธาตุหนึ่งในเบญจธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ล้วนจะสลายหายไป หากตกสู่พื้นก็คงสูญเปล่าทันที
หนึ่งเม็ดนี้เป็นตัวแทนอายุขัยหนึ่งปีของคนธรรมดาสามัญ ช่างล้ำค่ายิ่งนัก
ยามที่เผยสู่แสงตะวัน อายุขัยที่เป็นของแข็งเหล่านี้ก็เริ่มกระจัดกระจายทีละน้อย ควันเบาบางสีเหลืองที่ชวนให้รู้สึกสะท้านไปทั้งร่างเริ่มแผ่กำจายออกมา
เมื่อหลี่ฮั่วหวังออกแรงกดลงไปเบาๆ สิ่งนั้นก็ซึมหายเข้าไปในมือของเขา
ชั่วพริบตานั้นหลี่ฮั่วหวังรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งร่าง อายุขัยของเขาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งปีแล้ว
“ถ้ากินเจ้านี่ไปเรื่อยๆ ฉันจะไม่กลายเป็นอมตะไปเลยเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังรีบโยนความคิดเพ้อฝันที่ไม่อยู่บนความเป็นจริงนี้ทิ้งไปไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว
เมื่อเชื่อมโยงกับสิ่งที่หลี่จื้อเคยพูดไว้ ก็เดาได้ไม่ยากว่าอายุขัยเหล่านี้ก็คือ ‘ค่าน้ำชา’ ที่ท่านเซียนต้องการนั่นเอง
ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเพื่อสะสมอายุขัยเพียงน้อยนิดนี้ หลี่จื้อต้องประกอบพิธีร่างทรงไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง หากมันง่ายดายปานนั้นจริง เขาก็คงไม่แก่โทรมถึงเพียงนั้น
ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของอายุขัยเหล่านี้น่าจะมีไว้เพื่อป้อนให้แก่ท่านพเนจร
หลี่ฮั่วหวังว่าแล้วก็จะตักห้าลูกที่เหลือออกมาดูดซับเสียให้หมด
เมื่อคืนเพื่อรับมือกับหลี่จื้อ เขาเรียกท่านพเนจรมาถึงหกตน สามหกสิบแปดปีเข้าไปแล้ว จำต้องชดเชยกลับมาจากตรงนี้
ทว่ายามที่นิ้วสัมผัสถูกลูกแก้วอายุขัยเหล่านั้น หลี่ฮั่วหวังกลับชะงักหยุดลงกะทันหัน
“ของสิ่งนี้จะใช้แทนเงินตราในโลกใบนี้ได้หรือเปล่านะ”
โบราณว่าไว้เวลาหนึ่งชุ่นมีค่าดั่งทองคำหนึ่งชุ่น ทว่าทองคำหนึ่งชุ่นมิอาจซื้อเวลาหนึ่งชุ่นได้ แต่หากว่าทองคำหนึ่งชุ่นสามารถซื้อหาเวลาหนึ่งชุ่นได้ขึ้นมาจริงๆ เล่า
“ของชิ้นนี้ ไม่ว่าจะอยู่กับมนุษย์เดินดินหรือพวกผู้ฝึกตน ก็น่าจะมีมูลค่าสูงลิบลิ่วทั้งนั้น หากดูดซับไปดื้อๆ เช่นนี้นับว่าน่าเสียดายเกินไป จำต้องใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าจึงจะถูก”
หลี่ฮั่วหวังชักมือกลับออกมาจากน้ำเต้า มองดูน้ำเต้าที่กลับคืนสู่ใต้ร่มไม้ ปากใหญ่โตอันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวนั้นค่อยๆ หุบสนิทลง
เขาหยิบน้ำเต้าหมุนตัวเดินกลับไปทางเกวียน หาเชือกมามัดน้ำเต้าไว้ที่เอว แล้วรื้อค้นห่อผ้าต่อ
ทว่าหลังจากนั้น หลี่ฮั่วหวังกลับมิได้พบสิ่งใดที่มีมูลค่าอีกเลย
เสื้อผ้าเก่าคร่ำตัวหนึ่ง พื้นรองเท้าที่เย็บค้างไว้ครึ่งทางสองคู่ ปลอกนิ้วกับเศษด้าย และตุ๊กตาดินปั้นเซียนคุ้มบ้านอีกสองสามตัว
นี่คือทั้งหมดที่หลี่จื้อมีอยู่ ทรัพย์สินทั้งหมดทั้งมวลของเขา
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็อดทอดถอนใจไม่ได้ พลังของท่านเซียนมิเพียงไม่ได้มอบชีวิตที่ดีขึ้นให้แก่หลี่จื้อ ซ้ำยังทำให้เขามีชีวิตแร้นแค้นยิ่งกว่าคนธรรมดาเสียอีก
การจะใช้พลังของท่านเซียนหาเงินทองให้หลี่จื้อนั้นย่อมง่ายดายยิ่งนัก ทว่าท่านเซียนเหล่านั้นหาได้ยอมทำเช่นนั้นไม่
พวกมันเพียงต้องการทาสผู้เชื่อฟังคอยเก็บรวบรวมอายุขัยเท่านั้น ส่วนทาสจะมีชีวิตอยู่อย่างไร พวกมันหาได้ใส่ใจไม่
หลี่จื้อพูดไม่ผิด การเป็นร่างทรงมิใช่งานที่คนพึงทำจริงๆ
“ศิษย์พี่หลี่ ของนี่ให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ” เด็กนักพรตที่น้ำมูกไหลย้อยคนหนึ่งจ้องตุ๊กตาดินปั้นเหล่านั้นตาไม่กะพริบ
ว่ากันตามตรง ต่อให้คนเหล่านี้จะอดทนต่อความยากลำบากเพียงใด อย่างไรเสียก็ยังเป็นเพียงแค่เด็ก ตราบใดที่เป็นเด็กย่อมรักการเล่นสนุกเป็นธรรมดา
หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้า คว้าตุ๊กตาดินปั้นรูปคนเหล่านั้นไปวางไว้ข้างทาง “ของพวกนี้ไม่สะอาด”
เสียงล้อเกวียนลาดังกึกก้องไม่ขาดสาย หมุนรุดหน้าไปเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง
ก่อนหน้านี้ในเรื่องอื่นหลี่จื้ออาจโป้ปดหลี่ฮั่วหวัง แต่มีสิ่งหนึ่งที่มิได้หลอกลวงเขา นั่นคือเส้นทางช่วงถัดไปนั้นทุรกันดารขรุขระอย่างยิ่ง ระหว่างทางไม่มีจุดแวะพักอื่นใดเลยจริงๆ
เดินทางบนถนนดินที่เฉอะแฉะเป็นโคลนตมเช่นนั้นอยู่สิบกว่าวัน ในที่สุดพวกเขาก็มองเห็นเมืองขนาดกลางแห่งหนึ่งจนได้
แม้ยามนี้บนท้องฟ้าจะมีพิรุณโปรยปรายเป็นละอองบางเบา ก็มิอาจขัดขวางรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่ผุดขึ้นบนใบหน้าอันเหนื่อยล้าของพวกเขาได้
“ในที่สุดก็ได้นอนเตียงเสียที หนทางช่วงนี้ทรมานข้าแทบตายแล้วจริงๆ” ชายแขนเดียวคนหนึ่งในกลุ่มคนเอ่ยบ่น
มิใช่ว่าเขาไม่มีแขนเสียทีเดียว เพียงแต่มีแขนข้างเดียวที่ปกติ ส่วนอีกข้างเล็กเท่าแขนทารก
สายตาของหลี่ฮั่วหวังละออกจากแผนที่ในมือ “พวกเราพักฟื้นกันที่นี่สักสองวัน รอให้ฝนหยุดตกก่อนค่อยออกเดินทางต่อ”
ล้อเกวียนลาเริ่มหมุนบดมุ่งหน้าสู่ปากทางเข้าเมือง
เมื่อพวกของหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าสู่ปากทางเข้าเมือง ก็พบว่ามีทั้งรถม้า เกวียนวัว และรถเข็นล้อเดียวจำนวนไม่น้อยกำลังเร่งรีบมุ่งหน้าออกจากเมือง
ถึงกระนั้นคนที่มีรถเกวียนย่อมเป็นเพียงส่วนน้อย คนส่วนใหญ่ล้วนเดินเท้า
คนเหล่านี้สวมเสื้อกันฝนสานจากฟาง ในตะกร้าสานจากไม้ไผ่ที่คล้องแขนไว้มีกระดาษเหลืองและชามใบเล็กๆ บรรจุไข่ เนื้อ และปลา ต่างพากันมุ่งหน้าออกไปเงียบๆ ด้วยสีหน้าโศกเศร้า
“เกิดอันใดขึ้นรึ ในเมืองมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามไปตามสัญชาตญาณ
“ศิษย์พี่หลี่ วันนี้เป็นเทศกาลชิงหมิง พวกเขาออกไปไหว้สุสานกันขอรับ”
“พริบตาเดียวก็ถึงชิงหมิงแล้วรึ ไวถึงเพียงนี้” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเอง
เมื่อเดินเข้าไปในเมือง บนริมถนนมีเพิงร้านค้าตั้งอยู่หลายแห่ง สิ่งของที่วางขายล้วนเป็นกระดาษเหลืองและก้อนตำลึงเงินกระดาษ ทั้งยังมีหุ่นคนกระดาษและวัวกระดาษ กิจการล้วนคึกคักดียิ่ง
เรื่องที่รับปากหลี่จื้อเอาไว้ หลี่ฮั่วหวังไม่อยากตระบัดสัตย์
แต่เมื่อถือกระดาษเงินกระดาษทองและเทียนมงคลไว้ในมือ เขากลับยืนชะงักนิ่งงันอยู่กับที่ไปชั่วขณะ ตนควรจะเผาสิ่งเหล่านี้ส่งไปให้หลี่จื้อที่ตายไปแล้วอย่างไรเล่า
“ศิษย์พี่ เรื่องนี้ท่านยกให้ข้าน้อยเถิด ข้าน้อยชำนาญนัก ข้าน้อยทำเป็นขอรับ” โก่วหวาทุบอกที่ลีบแฟบของตนอย่างกระหยิ่มใจ
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงทางแยกสี่แพร่งในเมือง ตรงนั้นก็มีผู้คนไม่น้อยกำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองให้คนในครอบครัวที่อยู่แดนไกลเช่นเดียวกัน
โก่วหวาชักมีดของตนออกมา วาดเป็นวงกลมบนพื้น วงกลมนั้นเว้นช่องว่างเอาไว้ช่องหนึ่ง ทิศทางของช่องว่างหันตรงไปยังจุดที่ฝังศพของหลี่จื้อ
กระดาษเหลืองถูกจุดไฟเผาขึ้นภายในวงกลมสีขาว ค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านทีละน้อย
โก่วหวาที่คอยช่วยอยู่ข้างๆ พลางเผาพลางตะโกนป่าวร้องเสียงดัง “ที่เผาชุดแรกให้หลี่จื้อ! ที่เผาตามหลังให้เมียของหลี่จื้อ! ไอ้ระยำหน้าไหนกล้าแย่ง ไอ้ผู้นั้นก็เป็นลูกหมาเกิด! ชาติหน้าขอให้ตกไปเป็นเดรัจฉานแน่แท้!”
“เจ้าตะโกนเช่นนี้ มันได้ผลรึ” หลี่ฮั่วหวังยัดก้อนตำลึงเงินกระดาษในมือเข้าไปในกองไฟ
“ได้ผลสิขอรับ ได้ผลแน่นอน! ท่านอาสามของข้าน้อยสอนมาเช่นนี้ ตะโกนเช่นนี้แล้ว ผีไร้ญาติก็จะไม่กล้ามาแย่งเงินกงเต๊กที่พวกเราเผา” โก่วหวาเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
หลี่ฮั่วหวังมองควันสีครามจางที่ค่อยๆ ลอยขึ้นตรงหน้าอยู่นาน จึงค่อยเอ่ยขึ้นอีกครา “พวกเจ้าว่า คนเราตายไปแล้วจะกลายเป็นผีจริงหรือไม่”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านพูดเรื่องเหลวไหลอันใดกัน คนตายไม่กลายเป็นผี แล้วจะกลายเป็นอันใดเล่าขอรับ”
“บางทีคนเราตายไปแล้วก็อาจสูญสิ้นทุกอย่าง มิได้กลายเป็นผี และไม่มีสิ่งใดหลงเหลือไว้ คนเรานั้นเปราะบางและต่ำต้อยถึงเพียงนั้นเชียว”
หลี่ฮั่วหวังได้พบเห็นสิ่งประหลาดพิกลมากมายในโลกใบนี้ หากแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยพานพบ นั่นคือผี
คำพูดนี้ทำให้คนอื่นๆ โดยรอบพลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ต่างพากันสบตากันไปมา
โก่วหวายกแขนสองข้างกอดไหล่ตนไว้ ใช้มือลูบปลอบประโลมขนที่ลุกชันไปทั้งตัว
“โธ่ ศิษย์พี่หลี่ ท่านพูดเช่นนี้ชวนขนหัวลุกเกินไปแล้ว นี่เทศกาลชิงหมิงนะขอรับ อย่าได้พูดเพ้อเจ้อ คนตายไปย่อมต้องกลายเป็นผี จากนั้นก็ไปยมโลกเวียนว่ายตายเกิด เป็นเรื่องแน่แท้อยู่แล้วขอรับ”
“เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจถึงเพียงนี้ เจ้าเคยเห็นกับตาตนเองรึ”
“เพราะ... เพราะยายรองบอกข้าน้อยมาขอรับ นางอายุยืนถึงเก้าสิบสี่ ย่อมรู้ทุกสิ่งอย่าง”
กำลังโหลดความเห็น...