ตอนที่ 67 ห่อผ้า
ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดสิ่งใดขึ้น คนตายร่างก็ดับสูญ การตายของหลี่จื้อทำให้เรื่องราวทั้งหมดปิดฉากลง
แม้จะเผชิญกับอันตราย ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาก็มหาศาลเช่นกัน
ประการแรกคือ หลี่ฮั่วหวังเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหล่าหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อจึงคิดร้าย
“จิตวิสุทธิ์ คือยามไท่สื่อแปรเป็นรูป มีรูปจึงมีเนื้อ ทว่ายังมิเป็นกาย นี่คือจิตวิสุทธิ์ จิตวิสุทธิ์คือต้นกำเนิดแห่งเนื้อแท้ที่ยังมิก่อเป็นกาย”
นี่คือถ้อยคำที่หลี่จื้อกล่าวก่อนตาย ในสายตาของผู้คนบนโลกใบนี้ ตัวเขาคือจิตวิสุทธิ์ที่หาได้ยากยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังไม่ค่อยเข้าใจภาษาโบราณนัก แต่อาศัยความทรงจำเลือนรางสมัยเรียน เขายังพอจับใจความคร่าวๆ ได้
ตามคำกล่าวนี้ ไท่สื่อคือสสารบางอย่างที่ก่อกำเนิดสรรพสิ่ง ส่วนจิตวิสุทธิ์คือสิ่งที่มีอยู่ก่อนไท่สื่อจะถือกำเนิด
แปลความหมายออกมาได้ก็จริง แต่เนื้อหากลับยิ่งทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกสับสนงุนงงกว่าเดิม
“ฉันเป็นคนชัดๆ เป็นคนธรรมดาที่มีเลือดมีเนื้อ จะไปเป็นต้นกำเนิดแห่งเนื้อแท้ที่ยังไม่ก่อเป็นกายอะไรนั่นได้ยังไง มันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด”
ของพรรค์นี้ที่ฟังดูแล้วลึกล้ำพิสดารเกินหยั่งถึง ไม่มีทางเชื่อมโยงกับคนเป็นๆ ได้เลย
สิ่งที่แม้แต่วัตถุยังไม่ทันได้ก่อตัวขึ้น จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ ทั้งยังคิดอ่านและเคลื่อนไหวได้เช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามนี้ หลี่ฮั่วหวังก็คิดเท่าไรก็คิดไม่ตก
ทว่าไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร การกระทำของคนอย่างตันหยางจื่อ เจ้าอาวาสซินฮุ่ย รวมถึงหลี่จื้อ ล้วนบ่งบอกหลี่ฮั่วหวังว่าผู้ฝึกตนในโลกใบนี้คิดเห็นเช่นไร
“ช่างหัวเถอะว่าจิตวิสุทธิ์มันคืออะไรกันแน่ ตอนนี้ฉันก็ไม่ต่างจากเนื้อถังซัมจั๋งที่ใครๆ ก็จ้องจะเข้ามากัดกินสักคำ” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังก้าวเดินอยู่บนถนนเอ่ยเยาะเย้ยตัวเอง
เพลานี้หลี่ฮั่วหวังสูญสิ้นความเชื่อใจที่มีต่อผู้คนในโลกใบนี้ไปจนหมดสิ้น คำพูดใดๆ จากปากของใครก็ตามล้วนอาจเป็นเรื่องโป้ปด พวกเขาอาจทำทุกอย่างเพียงเพื่อหลอกลวงเขา
มันชวนให้ระแวงว่าทุกคนที่เข้ามาข้องแวะในโลกใบนี้ต่างก็มีจุดประสงค์แอบแฝง
ถึงกระนั้นวันเวลาก็ยังต้องดำเนินต่อไป ปัญหาก็ต้องค่อยๆ กัดฟันสะสางไปทีละเรื่อง
อย่างน้อยสิ่งที่หลี่จื้อพูดก็น่าจะเป็นความจริง อย่างไรเสียคนใกล้ตายวาจาย่อมดีงาม
อีกฝ่ายยังหวังให้ตนเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้ในเทศกาลชิงหมิงอยู่เลย การหลอกลวงในยามนั้นย่อมไม่มีประโยชน์อันใดต่อเขาแม้แต่น้อย
อีกทั้งยามนี้ตนก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
“เฮ้! พวกท่านรอก่อน!!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก พวกหลี่ฮั่วหวังเพิ่งหันกลับไป ก็เห็นชายหน้าตาซื่อๆ คนหนึ่งถือของบางอย่างวิ่งไล่ตามมาจากด้านหลัง
“พวกท่านจะไปที่ใดกันรึ แล้วคนบ้านเดียวกันของข้าที่เป็นร่างทรงเล่า ก็สองสามีภรรยาที่มากับพวกท่านนั่นอย่างไร” ชายที่หอบหายใจเหนื่อยอ่อนเอ่ยถาม
ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่หลี่ฮั่วหวังจะบอกความจริงว่าตนเป็นคนฆ่าอีกฝ่าย “เขามีธุระ จึงพาภรรยาล่วงหน้าไปก่อนแล้ว”
ชายผู้นั้นมิได้สงสัยคำพูดของหลี่ฮั่วหวังแม้แต่น้อย กลับยัดห่อผ้าหนักอึ้งชิ้นหนึ่งเข้ามาในอ้อมแขนของเขาแทน
“อ้อ เช่นนั้นรึ นี่เป็นห่อผ้าในห้องของเขา ก่อนไปลืมหยิบติดมือไป รบกวนพวกท่านช่วยนำไปให้เขาทีเถิด ขอบใจมาก”
หลี่ฮั่วหวังยังจำสีของห่อผ้านี้ได้ ตอนพบกันคราแรก หลี่จื้อก็สะพายสิ่งนี้ไว้บนหลัง
มิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ชายผู้นั้นเมื่อส่งมอบของเสร็จก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
ขณะกลับมาเดินอยู่บนถนนดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ หลี่ฮั่วหวังมองห่อผ้าในอ้อมแขนด้วยสีหน้าซับซ้อน
ของสิ่งนี้ย่อมไม่อาจส่งคืนให้หลี่จื้อได้อีกแล้ว ในเมื่อเขาตายไปแล้ว
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวของหลี่ฮั่วหวัง
“ในห่อผ้าของหลี่จื้อ ฉันจะพอหาของที่มีค่าบ้างได้ไหมนะ”
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่รอช้า รีบแก้ห่อผ้านั้นออกดูทันที
ด้านในไม่มีสิ่งใดที่ชวนให้ตื่นตาตื่นใจ ข้าวของทุกชิ้นล้วนเก่าคร่ำครึ
ชิ้นแรกคือแผ่นหนังกลองสีขาวขุ่นผืนหนึ่ง ดูท่าคงเป็นของสำรองไว้ประกอบพิธีร่างทรง
หลี่ฮั่วหวังคว้ามันขึ้นมาแล้วเหวี่ยงทิ้งไปข้างทางทันที ร่างทรงทิ้งความรู้สึกเลวร้ายไว้ให้เขาอย่างยิ่ง เพียงเห็นของสิ่งนี้ก็รู้สึกอัปมงคลแล้ว
“อ๊ะ อย่าเพิ่งทิ้งสิเจ้าคะ หนังสัตว์ดีถึงเพียงนี้ เผื่อภายหน้าจะนำไปทำประโยชน์อันใดได้” ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองมือประคองมันขึ้นมา
“จะทำอันใดได้ เอาไปปะผ้าหรือ” หลี่ฮั่วหวังพบว่าในบางเรื่อง ไป๋หลิงเหมี่ยวมัธยัสถ์กว่าตนมากนัก
“ยามนี้พวกเราไม่มีเงินเหลือแม้แต่อีแปะเดียว ประหยัดได้สักนิดก็ยังดีเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายวางมันลงบนเกวียนลาอย่างระมัดระวัง หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าแล้วรื้อค้นห่อผ้าต่อไป
สิ่งที่หยิบขึ้นมาต่อจากนั้นคือเงินเหรียญทองแดงครึ่งพวง ดูจากความเงาวับที่มีทั้งเก่าและใหม่ปะปนกัน เงินครึ่งพวงนี้หลี่จื้อคงเก็บหอมรอมริบมานานมากเป็นแน่
เขาหยิบขึ้นมาโยกชั่งน้ำหนักในมือเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
ไม่รู้ว่าหลี่จื้อเก็บเงินไว้เพื่อทำสิ่งใด แต่ที่แน่ๆ คืออีกฝ่ายคงทุ่มเทความพยายามไปไม่น้อยเพื่อเงินเหล่านี้
“เอาไปซื้อเสบียงเถิด” หลี่ฮั่วหวังโยนเงินเข้าไปในอ้อมแขนของไป๋หลิงเหมี่ยว
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังกังวลเรื่องเงินทอง พอเห็นเหรียญทองแดงเหล่านี้ก็ยิ้มแย้มแก้มปริในทันใด
ทว่าต่อมาก็เปลี่ยนเป็นกังวลขึ้นมาอีก “ศิษย์พี่ พวกเราต้องหาลู่ทางทำมาหากินเพื่อหาเงินให้ได้นะเจ้าคะ เงินทองแดงพวกนี้คงประทังได้ไม่นานเท่าใดนัก”
“ลู่ทางทำมาหากินรึ เจ้าคิดจะทำสิ่งใดเล่า ไปร้องงิ้วเหมือนอย่างพวกลวี่จ้วงหยวนหรือ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปากขณะที่มือยังคงค้นห่อผ้าอยู่
ไป๋หลิงเหมี่ยวส่ายหน้าเป็นพัลวันดั่งกลองป๋องแป๋งทันควัน “หากท่านพ่อรู้ว่าข้าไปร้องงิ้วคงตีข้าตายแน่เจ้าค่ะ ข้าหมายถึงการค้าขายสุจริตอย่างอื่นต่างหาก”
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหยิบป้ายหยกทรงกลมที่ร้อยเชือกไว้ออกมา แล้ววางลงบนฝ่ามือของนาง
“ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองไปหรอก หากพบเมืองที่มั่งคั่งสักแห่งแล้วขายสิ่งนี้ไป ก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว”
“ทางข้าน้อยยังมีอีกขอรับ ทางข้าน้อยยังมีอีก” โก่วหวาควักซองแดงปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งมาให้
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองเขาด้วยความประหลาดใจ “นี่คือซองแดงที่ตันหยางจื่อแจกให้พวกศิษย์ที่ตายไปแล้วมิใช่รึ เจ้าไปขโมยมาตั้งแต่เมื่อใด”
“ข้าน้อยหยิบมาตอนออกจากอารามลมใสขอรับ ก็เห็นว่าไม่มีใครเอา แฮะๆ ข้าน้อยก็เลยคว้าติดมือมาด้วย” น้ำเสียงของโก่วหวาแฝงแววกะล่อนปนกระหยิ่มใจ
ในเวลานั้นเอง มือของหลี่ฮั่วหวังก็ชะงักลง เขาคลำไปโดนวัตถุชิ้นหนึ่งที่มีรูปทรงกลมป้อมอยู่ภายในห่อผ้า
พอล้วงออกมาดูก็พบว่ามันคือน้ำเต้าขนาดเท่าสองฝ่ามืออย่างไม่คาดคิด
“ดูคล้ายน้ำเต้าใส่โอสถ ร่างทรงก็หลอมโอสถเป็นด้วยเหรอ” หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจขณะมองดูสิ่งนี้
เขายกน้ำเต้าขึ้นแล้วเขย่าเทลงสองครา หากแต่กลับไม่มีสิ่งใดร่วงหล่นออกมาเลย
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังหรี่ตาข้างหนึ่งแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ปากน้ำเต้าเพื่อจะมองดูว่าข้างในมีสิ่งใดอยู่นั้น จู่ๆ ส่วนบนของน้ำเต้าก็ปริแยกออก
ปากน้ำเต้าอันเล็กแคบพลันแยกอ้าเผยให้เห็นฟันสีขาวแหลมคมดั่งตะขอเรียงเป็นตับ แล้วพุ่งกัดเข้าใส่ใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังอย่างดุร้าย
เสียง “กรับ” ดังขึ้น เคราะห์ดีที่หลี่ฮั่วหวังผงะถอยได้ทันท่วงที หากช้าไปเพียงก้าวเดียว ผิวหน้าครึ่งซีกของเขาคงถูกฉีกกระชากหลุดออกไปแล้ว
หลี่ฮั่วหวังมองดูน้ำเต้าในมือที่คืนสู่สภาพเดิมด้วยความรู้สึกที่ยังขวัญผวาไม่หาย
สิ่งนี้เป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ ด้วย หลี่จื้อถึงกับใช้มันมาใส่ของ เช่นนั้นของข้างในย่อมต้องล้ำค่ายิ่งเป็นแน่ แท้จริงแล้วข้างในนี้บรรจุสิ่งใดไว้กัน
คล้ายกับรับรู้ได้ กระดิ่งที่ข้างเอวของหลี่ฮั่วหวังจึงสั่นไหวเบาๆ
“พวกเจ้ารอประเดี๋ยว” เมื่อเกิดความคิดขึ้นมาในใจ หลี่ฮั่วหวังก็พูดขึ้นแล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าไปในป่า
ท่ามกลางพงไพรหนาทึบ เสียงกระดิ่งดังกังวานขึ้น ไม่นานนักท่านพเนจรก็ถูกเรียกออกมา
“ข้างในนี้คือสิ่งใด” หลี่ฮั่วหวังชูน้ำเต้าในมือขึ้นแล้วถามท่านพเนจรตรงหน้า
“เจี้ยวเหริน”
หลี่ฮั่วหวังมองน้ำเต้าในมือด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ว่าอย่างไรนะ เจ้าแน่ใจจริงๆ หรือว่าข้างในนี้บรรจุอายุขัยเอาไว้!?”
กำลังโหลดความเห็น...