ตอนที่ 66 ผู้มีใจกุศล
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง หลี่ฮั่วหวังก็ยกมือกุมหัวไหล่ที่ปวดแสบปวดร้อน พลางหันกลับไปมองหลี่จื้อที่ล้มอยู่บนพื้นอีกครา หมอนี่กำลัง... ขอโทษฉันอยู่เหรอ
“ใกล้จะตายอยู่รอมร่อแล้วยังจะมาเสแสร้งกับข้าอีก ยามนี้มาทำหน้าดี เมื่อครู่คนที่หมายจะเอาชีวิตข้าเป็นผู้อื่นหรือไร”
หลี่จื้อที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาบางเบา
“ข้าไม่มีทางเลือก ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ พวกมันบีบข้า เจ้ายังพอหนีได้ แต่ข้าหนีไม่พ้นจริงๆ ตั้งแต่วันที่ข้าเป็นร่างทรงเซียน ข้าก็ไม่มีวันหนีพ้นอีกแล้ว”
โลหิตสีแดงคล้ำค่อยๆ ซึมทะลักออกมาจากร่างของหลี่จื้อ ย้อมผืนดินเบื้องล่างจนกลายเป็นสีชาด เวลาที่เหลืออยู่ของเขาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อน สายตาจับจ้องไปยังหลี่จื้อตรงหน้าที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นจริงหรือเท็จ
“ที่จริง... เช่นนี้ก็ไม่เลว ในที่สุดในหัวก็ไม่มีเสียงอื่นอีกเสียที” หลี่จื้อเอ่ยอย่างปลงตก
“เรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นท่านเซียนบีบบังคับให้เจ้าทำรึ” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามอีกครา
“หึๆ... หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็จนปัญญา ตั้งแต่วันที่เป็นร่างทรงเซียน ข้าก็กลายเป็นหุ่นเชิดในกำมือของพวกมัน ข้าเคยขัดขืนแล้ว ทว่าไร้ประโยชน์จริงๆ มนุษย์ไม่มีทางสู้ท่านเซียนได้หรอก”
หลี่ฮั่วหวังคร้านที่จะมานั่งจำแนกว่าวาจาที่คนผู้นี้เอ่ยเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ เขาเดินตรงเข้าไปจับด้ามกระบี่หมายจะดึงออกมา
ทว่าเมื่อออกแรงกระชากกลับดึงไม่ขยับ เขาจึงพบว่าหลี่จื้อใช้มือข้างที่ถูกฟันนิ้วขาดกุมคมกระบี่เอาไว้แน่น
หลี่จื้อที่มีเลือดไหลจากมุมปากหัวเราะหึๆ “ท่านนักพรตหลี่ เอ้อ วันหน้าหากพบคนเยี่ยงข้าอีก จำไว้ว่าต้องระวังตัวให้มาก จิตวิสุทธิ์เช่นเจ้า เป็นดั่งหมั่นโถวหอมกรุ่นในสายตาผู้อื่นเชียว ยากจะรับประกันได้ว่าผู้อื่นจะไม่คิดร้าย”
ครั้นได้ยินวาจานี้ หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็พลันกระตุกวูบ เดิมทีเขาไม่ได้หวังว่าจะได้เบาะแสอันใดจากปากของหลี่จื้อแล้ว ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาเอง
เมื่อมองดูคนใกล้ตายตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังจงใจผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลง “แท้จริงแล้วจิตวิสุทธิ์คืออันใดกันแน่”
“จิตวิสุทธิ์ คือยามไท่สื่อแปรเป็นรูป มีรูปจึงมีเนื้อ ทว่ายังมิเป็นกาย นี่คือจิตวิสุทธิ์ จิตวิสุทธิ์คือต้นกำเนิดแห่งเนื้อแท้ที่ยังมิก่อเป็นกาย”
“ว่าอย่างไรนะ” หลี่ฮั่วหวังฟังไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายพูดถึงสิ่งใด
“นี่คือสิ่งที่ท่านเซียนเคยบอกข้า ข้ามันคนหยาบ ไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือมากนักจึงฟังไม่ค่อยเข้าใจ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นพวกมันดีอกดีใจถึงเพียงนั้น ข้าจึงคิดว่า... คงต้องเป็นของดีเป็นแน่”
หลี่ฮั่วหวังยกมือของตนขึ้นมา ก้มลงมองด้วยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ
เมื่อนำไปเชื่อมโยงกับพวกหลวงจีนจิตใจชั่วช้าแห่งวัดเจิ้งเต๋อก่อนหน้านี้ นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่าหลี่จื้อไม่ได้โป้ปดตน
“ในโลกนี้ ฉันเป็นของหายากอย่างนั้นเหรอ แต่นอกจากเป็นโรคจิตแล้ว ตัวฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนธรรมดาเลย จิตวิสุทธิ์มันหมายความว่ายังไงกันแน่”
หลี่ฮั่วหวังจดจำถ้อยคำที่หลี่จื้อเพิ่งพูดออกมาประโยคนั้นไว้ในใจอย่างแน่นแฟ้น เขารู้สึกได้เลาๆ ว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด
จากนั้นเขาก็พลันนึกไปถึงตันหยางจื่อ ท่านอาจารย์ผู้ล่วงลับไปแล้วของตน
หลี่ฮั่วหวังพบว่า แท้จริงแล้วเรื่องนี้มีลางบอกเหตุมาตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว อาจารย์กำมะลอของตนผู้นั้นไม่ได้เลือกหากระสายยามาส่งเดช
ในเมื่อวิถีการบำเพ็ญของผู้อื่นก็วิปริตพิกลไม่ต่างจากตันหยางจื่อ เช่นนั้นการฝึกตนของพวกเขาก็ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่จำเป็นต้องใช้กระสายยาเยี่ยงตน
ยามนี้ สุ้มเสียงของหลี่จื้อเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ รูม่านตาก็เริ่มขยายกว้างและพร่ามัว
“ท่านนักพรตหลี่ เจ้าจะช่วยข้าสักเรื่องเล็กๆ ได้หรือไม่”
หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองหลี่จื้อที่ลมหายใจรวยริน “เจ้าว่ามาเถิด”
“วันที่ยี่สิบสองเดือนหน้าก็จะเป็นเทศกาลชิงหมิงแล้ว ถึงตอนนั้น ช่วยเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ข้ามากๆ หน่อยได้หรือไม่ ข้าหลี่จื้อผู้นี้จนกรอบมาตลอดทั้งชีวิตแล้ว ข้าไม่อยากตายไปแล้วยังต้องกลายเป็นผีไส้แห้งอีก”
เมื่อพูดจนถึงประโยคสุดท้าย หลี่จื้อก็ยิ้มออกมาด้วยความเคยชินอีกครา โลหิตไหลรินลงมาจากมุมปากของเขา
“ชาติหน้าได้ไปเกิดใหม่ ต่อให้เกิดเป็นเดรัจฉานก็ยังได้ ขอเพียงไม่ต้องเป็นร่างทรงอีก มันอัดอั้นตันใจเกินไป แล้วก็... เหนื่อยเหลือเกิน ทั้งชีวิตอยู่มาต่ำต้อยยิ่งกว่าเต่าบริการในหอนางโลมเสียอีก”
“ท่านนักพรตหลี่ จำไว้ วันหน้าจะทำสิ่งใดก็ได้ แต่อย่าได้ริมาเป็นร่างทรงเด็ดขาด งานนี้มิใช่งานที่คนควรทำเลยจริงๆ มันขมขื่นและอัดอั้นเหลือเกิน” น้ำตาใสสองสายไหลรินลงจากหางตาของเขา
หลี่ฮั่วหวังมองดูคนผู้นี้ด้วยแววตาซับซ้อน
เรื่องราวที่ผ่านมาผุดขึ้นในห้วงคิดของเขา ตัวหลี่จื้อเองอาจเป็นผู้มีใจกุศลก็ได้ ทว่าการที่เขาจะทำสิ่งใดหรือไม่ทำสิ่งใด ล้วนมิใช่สิ่งที่เขากำหนดได้เอง
เขาเป็นเพียงคนน่าเวทนาผู้หนึ่งที่ถูกท่านเซียนเหล่านั้นชักใยควบคุมเท่านั้น
โลกอันโหดร้ายใบนี้ได้บอกแก่เขาว่า ผู้ที่สามารถใช้พลังพิเศษเหล่านั้นได้ อาจมิใช่ยอดคนผู้เชี่ยวชาญวิชาอาคมดั่งเช่นซินฮุ่ยหรือตันหยางจื่อเสมอไป แต่กลับอาจเป็นเพียงทาสรับใช้ของขุมพลังนั้นก็เป็นได้
“ขอบน้ำใจสำหรับคำชี้แนะ สิ่งเหล่านี้สำคัญต่อข้ามาก พี่หลี่จื้อ”
ยามนี้หลี่จื้อเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย เขาสูดหายใจลึก เค้นเสียงด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ “ยังมีอีกเรื่อง วันนั้นที่เจ้าถามเรื่องปัดเป่าสิ่งอัปมงคล คงมีเรื่องอยู่ใช่หรือไม่ จำไว้ว่าจงมุ่งหน้าลงใต้ ไปตามหาแม่ชีกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดดำ พวกนาง... พอ... นับว่า... เป็นผู้มีใจกุศล น่าจะ... ช่วยเจ้าได้”
หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงเลยว่าจะได้ผลพลอยได้อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงตันหยางจื่อในร่างของตน เขาจึงรีบซักถามอย่างร้อนรน “แม่ชีรึ สำนักของพวกนางมีนามว่าอันใด พวกนางเชี่ยวชาญการขับไล่สิ่งอัปมงคลรึ”
หลี่ฮั่วหวังถามอยู่นานแต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า บัดนี้ดวงตาของหลี่จื้อไร้ซึ่งประกายชีวิตใดๆ หลงเหลืออยู่อีกแล้ว เขาได้สิ้นลมไปแล้ว
เมื่อมองดูหลี่จื้อที่ตายตาไม่หลับ ในใจของหลี่ฮั่วหวังพลันบังเกิดความรู้สึกระคนปนเปจนยากจะบรรยาย
หากอีกฝ่ายมิใช่ร่างทรง บางทีพวกเขาทั้งสองอาจกลายเป็นสหายที่ดีต่อกันได้
ในยามนั้นเอง คนอื่นๆ ก็พากันเดินมาจากที่ไกลๆ “ศิษย์พี่หลี่ พอเสียงกลองหยุดลง เจ้าภูตผีตนนั้นก็พลันหยุดนิ่งไปเลยขอรับ เอ๋ คนผู้นี้เป็นอันใดไปแล้วรึ”
พวกโก่วหวาและเสี่ยวหม่านพัวพันต่อสู้กับร่างทรงรองอยู่พักใหญ่ แต่ละคนจึงดูสะบักสะบอมอย่างยิ่ง มีบาดแผลติดตัวกันถ้วนหน้า ยังนับว่าโชคดีที่เป็นเพียงแผลเล็กน้อย
หลี่ฮั่วหวังทอดถอนใจออกมาคราหนึ่ง เขายื่นมือออกไปกุมด้ามกระบี่ที่ปักอยู่บนท้องของหลี่จื้อแล้วดึงออก ก่อนจะเสียบกลับคืนสู่ฝักกระบี่ด้านหลัง “หาสถานที่สักแห่ง ฝังคนทั้งสองนี้เสียเถิด จะได้ไม่ถูกฝูงหมาป่ากัดแทะ”
“เหตุใดกันเล่าขอรับ ศิษย์พี่ เขาเป็นถึงคนชั่วช้าที่ฆ่าคนชิงทรัพย์เชียวนะขอรับ!” โก่วหวาไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังมิได้กล่าวอธิบายสิ่งใด เขาเพียงยื่นมือออกไปลูบปิดเปลือกตาของหลี่จื้อลงอย่างแผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังมิได้ตั้งป้ายหลุมศพให้แก่หลี่จื้อ อีกฝ่ายตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตรย่อมไม่มีผู้ใดมากราบไหว้เซ่นสรวง หากทิ้งป้ายไว้กลับจะชักนำภัยมาเสียเปล่าๆ
ง่วนอยู่ครึ่งค่อนคืน รอจนพวกเขากลับมาถึง ไก่ในหมู่บ้านก็เริ่มขันรับอรุณแล้ว
ครั้นมาถึงหน้าประตูเรือน ริมบ่อน้ำนั้นเอง เขาก็ได้แลเห็นแผ่นหลังซูบผอมของคนผู้หนึ่งที่มิคาดคิด ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งก่อนหน้านี้ยังนอนซมอยู่บนเตียงด้วยความอ่อนระทวย บัดนี้กลับกำลังก้มตัวตักน้ำอยู่ที่นั่น
“ศิษย์พี่หลี่! พวกท่านไปที่ใดกันมาหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงมีแผลกันเล่า มิได้เกิดเรื่องอันใดขึ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวไต่ถามด้วยความกังวลใจ
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วมุ่นพลางเดินเข้าไปคว้าถังน้ำของนางโยนทิ้งไป “เป็นไข้ถึงเพียงนี้ ยังจะมาตักน้ำอันใดอีก รีบเข้าไปนอนพักในห้องเดี๋ยวนี้”
“ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ ข้าหายดีแล้ว ไม่เชื่อท่านลองแตะดูสิเจ้าคะ”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังทาบมือลงบนหน้าผากของนางแล้วพบว่าไข้ลดลงแล้วจริงๆ จึงพูดขึ้นอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง “ยาเม็ดที่ข้าหลอมมิได้มีสรรพคุณล้ำเลิศปานนั้นเสียหน่อย เจ้าแน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริงๆ”
สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอีกครา “ไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าค่ะ ข้าจะเป็นอันใดได้เล่า หายป่วยแล้วมิใช่เรื่องดีหรอกหรือเจ้าคะ”
“ถึงไม่เป็นไรก็จงกลับไปนอนพักเสีย เพิ่งจะหายไข้หมาดๆ อย่าได้ริไปแตะต้องน้ำเย็น!”
กำลังโหลดความเห็น...