ตอนที่ 65 ตีเข้าไปอีกสิ!
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังถูกจู่โจม ท่านพเนจรตนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปก็พลันบินรี่กลับมา พุ่งเข้าชนร่างของร่างทรงรองอย่างเกรี้ยวกราด
ทว่ามันที่เคยเป็นร่างโปร่งแสงมาโดยตลอด บัดนี้กลับต้องปะทะเข้ากับกระดูกแข็งเข้าให้ ท่านพเนจรพุ่งชนร่างทรงรองอย่างจัง มิเพียงมิอาจแทรกซึมเข้าไปได้ ทว่ากลับถูกกระแทกจนกระดอนสะท้อนกลับมา
“อ้าก!!” เสียงคำรามกักขฬะดังขึ้น ท่อนไม้หนาหนักเหวี่ยงวูบผ่านใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังไปเฉียดฉิว แล้วฟาดเข้าใส่ศีรษะของร่างทรงรองอย่างแรง
เสียงเนื้อฉีกขาดดัง “แคว้ก” แม้ร่างทรงรองจะถูกฟาดจนกระเด็นออกไป ทว่าเนื้อชิ้นใหญ่บนหัวไหล่ของหลี่ฮั่วหวังก็ถูกกระชากหลุดติดไปด้วย
ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านจนหลี่ฮั่วหวังแทบจะหมดสติ ทว่ายามนี้เขาหาได้มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านั้น ล้วงขวดสองใบยัดใส่มือโก่วหวาที่ตั้งท่าจะเข้ามาพยุง
“ขวดหนึ่งเป็นยาพิษ อีกขวดเป็นยาสลบ ทาบนมีดให้หมด พวกเจ้าช่วยข้าล้อมไอ้สิ่งนี้ไว้”
ตนมิอาจรับศึกสองด้าน จำต้องแยกจัดการไปด้านหนึ่ง
เมื่อเห็นร่างทรงรองที่กะโหลกเปิดไปครึ่งซีกยังกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาได้ โก่วหวาที่กุมศีรษะไว้ก็แข้งขาอ่อนอย่างเห็นได้ชัด “ศิษย์พี่หลี่ ท่านแน่ใจหรือว่าของนี่จะได้ผลกับไอ้ตัวพรรค์นั้นขอรับ”
ยามนั้นเสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านข้างมิทันได้เอ่ยอันใดก็คว้าขวดยาทั้งสองไปทันที นางกัดฟันตัดใจแน่วแน่ ชักมีดพุ่งทะยานออกไป “ไม่สนว่าได้ผลหรือไม่ ใช้ไปก่อนค่อยว่ากัน!!”
หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่านี่เป็นการฝืนกำลัง ทว่าเขาก็ไม่อาจสนใจได้มากความ หากไม่กำจัดหลี่จื้อเสีย ท่านเซียนก็รังแต่จะถูกเชิญมามากขึ้นเรื่อยๆ
ท่านพเนจรทั้งสามตนที่อยู่ไกลออกไปต่างวนเวียนรอบตัวหลี่จื้อไม่หยุดหย่อน ทุกคราที่คิดจะเข้าใกล้ ล้วนมีบางสิ่งอันมองมิเห็นคอยขัดขวางไว้
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังย่างสามขุมเข้ามาทางนี้ หลี่จื้อก็ดึงรั้งหนังหน้าท้องของตนเองแล้วร้องขับขานอย่างเอาเป็นเอาตายต่อไป
“ท่านเซียนจะมาอย่าลืมพาสามของวิเศษมาด้วยเอย สามของวิเศษเอ๋ยวิเศษสามประการ โซ่คล้องเซียน เชือกมัดเซียน ติดขวดกักวิญญาณไว้ท้ายม้า สามของวิเศษเหวี่ยงใส่ร่างศิษย์ จับมิมั่นให้ใช้เท้าถีบ มัดมิแน่นให้ใช้ส้นกระทืบเอย~~”
สิ้นเสียงขับขาน หลี่จื้อก็ยกไม้ตีกลองสั้นในมือขึ้นแล้วสะบัดฟาดไปทางหลี่ฮั่วหวังอย่างแรง
แม้จะไร้ซึ่งสิ่งใดปรากฏให้เห็น แต่ท่านพเนจรกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างได้อย่างชัดเจน
ท่านพเนจรกลุ่มหนึ่งรีบบินกลับมาขวางหน้าหลี่ฮั่วหวังไว้โดยพลัน
ชั่วพริบตาถัดมา พร้อมด้วยเสียงเปรี๊ยะอันคมชัด ท่านพเนจรที่ก่อตัวขึ้นจากเส้นสายสารพัดสายก็ระเบิดกระจายหายไปเช่นนั้นเอง
หลี่จื้อตวัดแขนฟาดมาทางนี้อีกคราอย่างรุนแรง หากถูกฟาดเข้าย่อมต้องประสบชะตากรรมเฉกเช่นเดียวกับท่านพเนจรเป็นแน่
ในยามคับขันดุจเส้นผมแขวนพันชั่ง หลี่ฮั่วหวังรีบเอื้อมมือไปด้านหลัง คว้าคัมภีร์สวรรค์เล่มนั้นขึ้นมาบังไว้เบื้องหน้าตน
เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังรู้สึกมือชาไปหมด “กันได้! คัมภีร์สวรรค์นี่แข็งจริงๆ!”
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถือโล่ไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งสั่นกระดิ่งเต๋า กัดฟันรุดหน้าเข้าหาหลี่จื้ออย่างรวดเร็ว
ครั้นเขาสะบัดศีรษะอย่างแรง จำนวนของท่านพเนจรโดยรอบก็ทวีคูณขึ้นในชั่วพริบตา
“เถ่าลิ่นเซินจู๋!” สิ้นคำสั่งของหลี่ฮั่วหวัง ท่านพเนจรที่ทวีจำนวนขึ้นก็เริ่มรุมโจมตีหลี่จื้อจากทุกทิศทางในทันที
หลี่จื้อกำลังกัดฟันทนรับมือ หากแต่หลี่ฮั่วหวังเองก็มิได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใด
สืบเนื่องจากจำนวนของท่านพเนจรที่มีมากจนเกินไป บัดนี้เขาจึงรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรงยิ่งนัก สัญชาตญาณร่ำร้องอยากจะอาเจียนออกมา
ยามนี้ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใดจะทานทนมิไหวไปก่อนกัน
ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย หลี่ฮั่วหวังพลันพบว่าตนในสภาพนี้มองเห็นเหล่าท่านเซียนที่คอยขัดขวางท่านพเนจรได้แล้ว
สิ่งโปร่งแสงคล้ายควันขาวเหล่านี้มีรูปลักษณ์พิสดารพันลักษณ์
รูปร่างมนุษย์ รูปร่างสัตว์ ร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์ล้วนมีสารพัด อีกทั้งยังแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามกาลเวลาที่ล่วงเลย
ทุกสิ่งอันประกอบกันขึ้นเป็นร่างของพวกมัน ล้วนสั่นไหวไปตามเสียงกลองของหลี่จื้อ
พวกมันประหนึ่งตำราเล่มหนึ่ง ยามที่แลเห็นรูปโฉมของพวกมัน หลี่ฮั่วหวังก็พลันเข้าใจพวกมันขึ้นมาได้ในทันที
เหล่าเซียนเหล่านี้มีอยู่อย่างมากมายมหาศาล พวกมันสถิตอยู่ทุกหนแห่ง ประหนึ่งฝูงสิ่งมีชีวิตที่มีกายทิพย์อันเลือนรางและล่องหนอยู่ชั่วกัลปาวสาน
หากพวกมันต้องการสัมผัสผูกพันกับความเป็นจริง จำต้องอาศัยท่วงทำนองบางประการจึงจะปรากฏออกมาได้ เสียงกลองคือเงื่อนไขในการปรากฏตัวของพวกมัน
“เสียงกลอง!” หลี่ฮั่วหวังที่ได้สติกลับมากัดฟันพุ่งทะยานไปข้างหน้าต่อ มือก็สั่นกระดิ่งเต๋าให้ดังกึกก้องขึ้นเรื่อยๆ
ยามที่เขาร่นระยะเข้าไปใกล้อย่างต่อเนื่อง เสียงกระดิ่งก็ค่อยๆ กลบเสียงกลองลงทีละน้อย วงล้อมป้องกันทางฝั่งท่านพเนจรเริ่มถูกทลายลง
เมื่อเห็นท่าไม่ดี สีหน้าของหลี่จื้อพลันแข็งค้าง อ้าปากกว้างจนมุมปากทั้งสองข้างฉีกขาดออกจากกันในพริบตา ลิ้นสีแดงฉานประหนึ่งลิ้นงูตวัดแลบออกมาจากภายใน
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นท่วงทำนองโศกเศร้าอันวังเวง “เยียน~ อวิ๋น~ เอ๋ย~~”
ครั้นถ้อยคำนี้หลุดออกไป พายุคลั่งก็พลันโหมกระหน่ำขึ้นรอบทิศทาง เสียงกลองดังสะกดข่มเสียงกระดิ่งลงได้อีกครา
อีกทั้งยังมีเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาของสตรีดังขึ้นข้างหูของหลี่ฮั่วหวัง สรรพสิ่งเบื้องหน้าสายตาของเขาเริ่มบิดเบี้ยวไปอย่างรวดเร็ว
ทีละน้อย เสียงลม เสียงกลอง เสียงกระดิ่ง และความเคลื่อนไหวรอบกายทั้งหมดเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงอื่น
เสียงพูดคุยสนทนา เสียงหมุนรูบิก เสียงรองเท้าหนัง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือ
ครั้นเขาได้สติกลับมา ก็พบว่าตนเองในชุดคนไข้ลายฟ้าสลับขาวกำลังถูกใครบางคนพยุงเดินเล่นอยู่ในสวนของโรงพยาบาลจิตเวช
“ทั้งหมดนี่ไม่จริง! เป็นภาพหลอนทั้งนั้น!”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ากวาดตามองรอบทิศทางอย่างฉับพลัน ชั่วพริบตานั้นเขาก็เห็นลุงหลิวที่อยู่ไกลออกไปกำลังถูกลูกสาวพยุงเดินออกไปนอกสวน ระยะห่างนั้นเท่ากับระยะห่างระหว่างเขากับหลี่จื้อเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน
“ฮั่วหวัง เป็นอะไรไป”
หลี่ฮั่วหวังพลันแสยะยิ้มเย็นด้วยสีหน้าดุร้าย เจ้าหมอนี่ยังคิดจะใช้ภาพหลอนมาลวงเขา เช่นนั้นก็คิดผิดถนัด เรื่องอื่นเขาอาจไม่เอาไหน แต่ภาพหลอนไม่มีทางใช้กับเขาได้ผลแม้แต่น้อย
เขาสะบัดมือที่พยุงตนอยู่ออกอย่างแรง เท้าขวาถีบส่งตัวจากขั้นบันไดแปลงดอกไม้ แล้วพุ่งตรงไปยังลุงหลิวที่อยู่ไกลออกไป
เสียงสนทนาจากที่ไกลๆ ค่อยๆ แว่วเข้าหูของหลี่ฮั่วหวัง “คุณหมอ ขอบคุณมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณหมอ พ่อคงไม่หายเร็วขนาดนี้”
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว พี่หลิว จำไว้นะครับ กลับบ้านไปแล้วอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลา”
“ได้เลย ได้เลย”
“หลี่จื้อ!” เสียงตะโกนก้องของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนหันขวับมามองโดยสัญชาตญาณ รวมถึงลุงหลิวที่อุตส่าห์เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เพื่อออกจากโรงพยาบาลด้วย
“ผัวะ!” หมัดของหลี่ฮั่วหวังซัดเข้าที่กรามของลุงหลิวเต็มแรง ฟันปลอมชุดหนึ่งกระเด็นลอยคว้างกลางอากาศปนไปกับเลือด
ชั่วพริบตาถัดมา ภาพหลอนก็มลายไปอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังเห็นหลี่จื้อตรงหน้าถูกเขาต่อยจนหน้าหงาย เลือดกำเดาไหลทะลัก
ท่านเซียนรอบทิศยังพยายามเข้ามาช่วย แต่ถูกท่านพเนจรทั้งหกขัดขวางไว้ได้ทั้งหมด
“เอ้า ตีเข้าไปอีกสิ!”
เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น กระบี่ยาวถูกชักออกจากฝักและแทงสวนออกไปอย่างสุดแรง
ปลายกระบี่อันคมกริบตัดนิ้วมือของหลี่จื้อขาดกระเด็น ทะลุผ่านเนื้อหนังที่ถูกถลกขึ้นมา แล้วเสียบลึกเข้าไปกลางท้องของเขา
กระบี่นี้ทำให้ทั้งเสียงกลองและเสียงกระดิ่งหยุดลง ท่านเซียนและท่านพเนจรค่อยๆ สลายไป ทุกสิ่งรอบกายกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครา
หลี่จื้อมองดูหน้าท้องของตนที่มีเลือดทะลักไหลไม่หยุดด้วยความตื่นตะลึง เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะทรุดตัวล้มพับลงกับพื้น
หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจถี่ ปรายตามองหลี่จื้อที่ใกล้สิ้นใจสองสามครั้ง แล้วหันไปมองด้านหลัง พบว่าร่างทรงรองที่กำลังพัวพันอยู่กับคนอื่นๆ ไกลออกไปยามนี้ก็แหลกสลายเป็นชิ้นๆ แล้วเช่นกัน
“หึๆ ท่านนักพรตหลี่ ข้าต้องขออภัยด้วย...”
กำลังโหลดความเห็น...