ตอนที่ 64 กลอง
“อัญ~ เชิญ~ เทพ~ เอย~” สิ้นเสียงกังวานอันเป็นเอกลักษณ์ของหลี่จื้อที่ดังออกมาจากในป่า ร่างประหลาดพิกลของร่างทรงรองก็เริ่มสั่นสะท้านขึ้นตามจังหวะ
“ตะวันคล้อยลับเหลี่ยมเขาฟ้ามืดมิด ทุกครัวเรือนปิดประตูลงกลอน นกสาลิกากาเฒ่าโผสู่พฤกษาใหญ่ นกกระจอกนกเขาหลบใต้ชายคา ทางใหญ่ขาดสาย- อ๊าก!!”
เพลงเชิญเทพของหลี่จื้อพลันขาดห้วงลงกะทันหันเช่นนี้ ย่อมทำให้ร่างทรงรองตั้งตัวไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด มันเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง มองไปยังหลี่ฮั่วหวังตรงหน้าและมุมปากที่ยกขึ้นของเขา
“เจ้าจงใจมาหยั่งเชิงข้า ข้าเองจะมิได้หยั่งเชิงเจ้าอยู่หรือไร ข้าเคยถูกพวกหลวงจีนหลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง ผิดเป็นครู ข้าย่อมต้องระวังตัวไว้บ้าง”
สิ้นเสียงของหลี่ฮั่วหวัง เสียงฝีเท้ากระจัดกระจายก็ดังมาจากในป่า นั่นคือพวกโก่วหวากับเจ้าทึ่ม
คนกลุ่มนี้ถืออาวุธในมือ ผลักไสหลี่จื้อที่เอามือกุมปากซึ่งเต็มไปด้วยเลือดให้ก้าวไปข้างหน้า ส่วนกลองใบเก่าที่หลี่จื้อใช้ประกอบพิธีร่างทรง บัดนี้ถูกเสี่ยวหม่านผู้มีขนดำขึ้นเต็มตัวกำไว้แน่น
หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหยิบกลองเก่ามาจากมือของเสี่ยวหม่าน ต่อหน้าหลี่จื้อ เขาโยนมันลงบนพื้นแล้วแทงกระบี่ลงไป เสียง “ฉึก” ดังขึ้น หนังกลองที่ขึงไว้ตึงเปรี๊ยะก็ถูกแทงทะลุได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น
“ดูท่าสิ่งนี้จะเป็นของสำคัญที่สุดของเจ้า ไม่ว่าจะอัญเชิญท่านเซียนตระกูลใด หากไร้สิ่งนี้แล้ว เกรงว่าคงมาไม่ได้กระมัง”
จากที่คลุกคลีกันมาหลายวัน หลี่ฮั่วหวังพบว่าไม่ว่าท่านเซียนจะเก่งกาจปานใด ตัวร่างทรงเองก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อปุถุชนอยู่วันยังค่ำ ขอเพียงควบคุมตัวเขาไว้ได้ ทุกอย่างก็ง่ายดาย
หลี่จื้อที่ถูกท่อนไม้ฟาดเข้าที่ปากมองคมดาบที่ส่องประกายเย็นเยียบรอบตัว บนใบหน้ากลับไร้ความหวาดกลัวหรือแม้แต่ความแค้นเคือง มีเพียงรอยยิ้มขื่นอย่างจนใจ “อันที่จริงเรื่องเช่นนี้ข้าตัดสินใจเองมิได้”
“เช้ง!” คมกระบี่สีดำดุจถ่านจ่ออยู่ใต้คอของหลี่จื้อแล้ว “ป่านนี้ยังคิดจะตบตาอีกรึ สั่งให้ร่างทรงรองยอมจำนนเสีย!”
สายตาของหลี่ฮั่วหวังจับจ้องร่างทรงรองที่สภาพผิดมนุษย์มนาซึ่งอยู่ไกลออกไปไม่วางตา หลี่จื้อถูกคุมตัวไว้ก็จริง ทว่าร่างทรงรองที่ดูไม่ออกว่าเป็นคนหรือสัตว์ผู้นั้นยังคงเป็นตัวปัญหา
“หึๆ... เจ้าพูดเช่นนี้ เจ้าอาศัยอันใดมาคิดว่าเมียข้าต้องเชื่อฟังข้า”
หลี่จื้อเพิ่งพูดจบ ก็เห็นร่างทรงรองที่อยู่ไกลออกไปอ้าปากอันน่าสยดสยองคำรามลั่น ก่อนจะใช้ทั้งสี่ขาตะกุยพื้นวิ่งตะบึงเข้าป่าไปราวสัตว์ป่า
ร่างทรงรองหนีไปเสียแล้ว ทิ้งหลี่จื้อไว้ที่นี่เพียงลำพัง
“ท่านนักพรตหลี่ ข้ามิได้หลอกเจ้าจริงๆ พวกศิษย์ร่างทรงอย่างเรากับพวกเจ้าไม่เหมือนกัน บางเรื่องข้าตัดสินใจเองมิได้จริงๆ” หลี่จื้อพยายามแก้ต่างด้วยถ้อยคำที่ฟังไร้น้ำหนัก
“เจ้าคิดว่าข้าฟังคำพูดเหล่านี้แล้วจะเกิดใจเมตตาขึ้นมากะทันหันจนยอมปล่อยเจ้าไปหรือไร” คมกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังกดลึกเข้าไปอีกเล็กน้อย
“หึๆ ย่อมไม่อยู่แล้ว” หลี่จื้อเผชิญกับความตายที่อาจมาถึงได้ทุกเมื่อด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังมองเชลยตรงหน้า ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยช้าๆ “จิตวิสุทธิ์คืออันใด เหตุใดพวกเจ้าจึงเรียกข้าว่าจิตวิสุทธิ์”
นี่คือสิ่งที่เขาใส่ใจที่สุด การที่พวกมันลงมือกับเขาย่อมต้องมีเหตุผล และคำว่าจิตวิสุทธิ์นี้ก็ปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งที่สองแล้ว
หลี่จื้อถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ที่แท้เจ้าไม่รู้อันใดเลยจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้าถูกชุดโลหิตของเจ้าตบตาเข้าเสียแล้ว”
“จิตวิสุทธิ์คืออันใดกันแน่!” หลี่ฮั่วหวังกัดฟันถามเน้นทีละคำ คมกระบี่บาดจนเลือดซึมออกมาสายหนึ่ง
หลี่จื้อจ้องหลี่ฮั่วหวังตรงหน้าแล้วหัวเราะหึๆ “หึๆ สมองเจ้าแล่นไวนัก ทว่าเกรงว่าเจ้าจะสู้ท่านเซียนไม่ได้”
ชั่วพริบตาถัดมา ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่จื้อเริ่มแดงก่ำคั่งเลือดและยืดยาวออก หนามแหลมแบบหนามเม่นผุดแทงออกมาจากใต้หางตาทีละเล่ม จมูกบิดเบี้ยวยื่นยาวไปข้างหน้า ทั้งใบหน้าเริ่มบิดผิดรูปไปสู่สภาพประหลาดพิกลแบบเดียวกับร่างทรงรองเมื่อครู่
หลี่ฮั่วหวังกดมือข้างเดียว คมกระบี่อันคมกริบก็ปาดเข้าที่ลำคอของหลี่จื้อ ทว่าใต้ผิวหนังที่ฉีกขาดกลับมิใช่เส้นเลือด หากแต่เป็นเกล็ดงูที่แข็งแกร่งและเรียงตัวกันหนาแน่น
“ฆ่ามัน!!”
สิ้นเสียงตะโกนลั่นของหลี่ฮั่วหวัง เสียง “ฟิ้ว!” ก็ดังขึ้นพร้อมลมกรรโชก ท่อนไม้ขนาดใหญ่ฟาดนำมาก่อนเป็นอันดับแรก กระหน่ำลงบนศีรษะของหลี่จื้ออย่างรุนแรง
เลือดเนื้อสาดกระจาย หลี่จื้อที่เพิ่งกลายร่างไปได้ครึ่งทางกะโหลกแตกเปิดในทันที ล้มลงไปกองกับพื้น
“ตึง ตึง ตึง!!” เสียงกลองรัวเร็วพลันดังขึ้นมาจากในป่าอันมืดมิด ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง
หลี่ฮั่วหวังตื่นตะลึง ก้มลงมองกลองที่พังยับบนพื้นโดยไม่รู้ตัว “เสียงกลอง? ทำไมยังมีเสียงกลองอีก กลองของหลี่จื้อถูกฉันทำลายไปแล้วแท้ๆ!”
“อัญ~ เชิญ~ เทพ~ เอย~~”
เคล้าไปกับเสียงกลองและเพลงเชิญวิญญาณ ร่างคนผู้หนึ่งเดินโซซัดโซเซออกมาจากราวป่า นั่นคือร่างทรงรอง หรือจะพูดให้ถูกก็คือหลี่จื้อ
เมื่อสิ่งเหล่านั้นงอกขึ้นบนใบหน้าของหลี่จื้อ สิ่งเหล่านั้นบนใบหน้าของร่างทรงรองที่หนีไปก็อันตรธานหายไปจนสิ้น คนทั้งสองสลับตำแหน่งกันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้เอง หลี่จื้อกลายเป็นร่างทรงรอง และร่างทรงรองกลายเป็นหลี่จื้อ
“ตึง ตึง ตึง~!!” เสียงกลองดังขึ้นอย่างกะทันหันจากร่างของหลี่จื้อ เมื่อคนอื่นๆ มองต่ำลงไปที่ตัวเขา ต่างก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง
เห็นเพียงคนผู้นี้เปิดเสื้อออก มือข้างหนึ่งกระชากเนื้อหนังตรงหน้าท้องขึ้นมาสดๆ ส่วนมืออีกข้างถือไม้ตีกลองเคาะลงไปเช่นนั้น
ไร้ซึ่งกลอง หลี่จื้อกลับถลกหนังมนุษย์ของตนเองขึ้นมาทำเป็นกลอง! “ตึง ตึง ตึง!!”
“ตะวันคล้อยลับเหลี่ยมเขาฟ้ามืดมิด ทุกครัวเรือนปิดประตูลงกลอน นกกางเขนกาเฒ่าโผสู่พฤกษาใหญ่ นกกระจอกนกเขาหลบใต้ชายคาเอ๋ย เรือนน้อยขาดทางสัญจรยากเข็ญ สิบหลังคาเรือนเก้าหลังลงกลอน ยังเหลือหนึ่งหลังมิได้ปิดประตู จุดธูปตีกลองข้าอัญเชิญเทพเซียนแล้วเอย~”
สิ้นเสียงคำร้อง ร่างทรงรองที่ล้มอยู่บนพื้นก็ดีดตัวลุกพรวดขึ้นมา แม้ว่ายามนี้ศีรษะของมันจะยุบแฟบไปกว่าครึ่งแล้วก็ตาม
เสียง “ฉึก ฉึก” ดังไม่ขาดสาย อาวุธทั้งหมดรวมถึงกระบี่ยาวในมือของหลี่ฮั่วหวังแทงทะลวงเข้าไปในร่างของร่างทรงรองในชั่วพริบตา
หลี่ฮั่วหวังมั่นใจยิ่งนักว่ากระบี่นี้ของตนแทงทะลุหัวใจของมันแล้ว ทว่าร่างทรงรองกลับยังคงยืนตัวตรงแน่วอยู่ตรงนั้น
“เชิญหงก่อนแล้วค่อยเชิญหวง เชิญชิงเฟิงเยียนอวิ๋นพ่วงเปยหวัง สกุลหงเป็นจอมทัพ สกุลหวงเป็นทัพหน้า ชิงเฟิงเยียนอวิ๋นเป็นหลักหยัดยืน เปยหวังตนนั้นเป็นแท่นพิธีเอ๋ย~~”
พลังมหาศาลพลันปะทุออกมาจากร่างของร่างทรงรอง ครั้นมันบิดกายอย่างรุนแรง ทุกคนรอบข้างที่กุมอาวุธไว้ต่างก็หลุดมือในชั่วพริบตา
“ไม่ได้การ! ต้องทำให้เสียงกลองของหลี่จื้อหยุดให้ได้!! เขาคือกุญแจสำคัญ!” หลี่ฮั่วหวังล้วงมือขวาเข้าไป กระดิ่งพรตทองเหลืองก็ปรากฏขึ้นในมือทันที
“กริ๊งๆๆ!!” “ตึงๆๆ!!”
เสียงที่แตกต่างกันสองสายพันพัวสับสนปนเปกันไปทั่วทั้งพงไพร
ลายเส้นสารพัดรอบด้านรวมตัวกันเป็นท่านพเนจรอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังสะบัดศีรษะที่เวียนคว้างอย่างแรง ท่านพเนจรก็พลันแยกออกเป็นสี่ร่างในบัดดล แล้วพุ่งทะยานตรงไปยังหลี่จื้อ
หลี่จื้อผู้มีเส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากมิได้แยแสร่างกายที่หลั่งโลหิตไม่หยุดเพราะถูกถลกหนังเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเขาสั่นระริกไม่หยุด ท่วงทำนองเพลงเชิญวิญญาณพลันเร่งความเร็วขึ้นเป็นสองเท่า
“โต๊ะสุราอาหารจัดวางเรียงราย กินก็อร่อยดื่มก็ชื่นใจ ทั้งอร่อยทั้งดีนักหนา ท่านบอกแก่ผู้ช่วยขับขาน ท่านเอ่ยแก่ผู้ช่วยขับขาน ผู้ช่วยขับขานจะตระเตรียมไว้ให้ อยากกินมันก็มีเนื้อวัวเนื้อแกะ อยากกินเนื้อแดงก็มีไก่เป็ดห่าน ท่านเซียนแม้ท่านอยากกินเนื้อเนรคุณ ผู้ช่วยขับขานก็ต้องหาทางมาประเคนให้เอย~!!”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ร่างทรงรองมาอยู่ด้านหลังเขาแล้ว ปากอ้ากว้างดุจอ่างเลือดเต็มไปด้วยฟันแหลมคมกัดขย้ำลงบนเนื้อหัวไหล่ของเขาอย่างอำมหิต
กำลังโหลดความเห็น...