ตอนที่ 63 ผ้าคลุมหน้าสีแดง
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหลี่จื้อดูไม่สู้ดี หลี่ฮั่วหวังจึงเดินตรงเข้าไปแล้วเอ่ยว่า “พี่หลี่จื้อ เรื่องเมื่อคืน ข้าอธิบายได้”
หลี่จื้อยกมือขึ้นห้ามมิให้หลี่ฮั่วหวังพูดต่อ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญอยู่บ้าง “โธ่ จะอธิบายอันใดเล่า ข้าก็มิได้ว่าอันใดเจ้าสักคำ ช่างมันเถิด”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นจูงมือภรรยาของตนหันหลังเดินออกไปนอกเรือน
หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินห่างออกไป นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา
“ร่างทรงรองบอกว่าฉันคือเซียนจิตวิสุทธิ์ ฟังดูเหมือนเป็นคำเรียกเฉพาะบางอย่าง แถมยังเตือนไม่ให้ฉันมองเซียนคุ้มบ้าน บางทีนางอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันอยู่บ้าง ฉันต้องหาทางงัดเรื่องนี้ออกจากปากนางให้ได้”
เบาะแสที่อุตส่าห์ล่วงรู้มาได้ไม่ง่ายดาย หลี่ฮั่วหวังไม่อยากให้มันต้องขาดตอนลงเช่นนี้
“ศิษย์พี่หลี่ เป็นอะไรไปหรือขอรับ ท่านมีเรื่องบาดหมางกับพวกร่างทรงนั่นหรือ” เมื่อได้ยินคำถามของโก่วหวา หลี่ฮั่วหวังจึงส่ายหน้า
“ไม่มีอันใด เป็นเรื่องส่วนตัวของข้าเอง พวกเจ้าไปกินมื้อเช้ากันเถิด อุตส่าห์มีเตียงให้นอน ช่วงสองสามวันนี้ก็พักผ่อนกันให้เต็มที่ พอพ้นจากหมู่บ้านนี้ไป พวกเราก็คงทำได้แค่นอนข้างทางแล้ว”
หลังจากนั้นอีกหลายวัน หลี่ฮั่วหวังก็มิได้ไปหาหลี่จื้ออีก และมิได้สนใจว่าอีกฝ่ายกำลังทำสิ่งใดอยู่
เขารู้ดีว่ายามนี้อีกฝ่ายย่อมยังมีอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่ หากไปซักถามเรื่องร่างทรงรองตอนนี้ เกรงว่าคงไม่เหมาะนัก รอให้เรื่องซาลงก่อนค่อยว่ากัน
หลี่ฮั่วหวังคิดเช่นนี้ ทว่าในระหว่างที่กำลังรอคอยอยู่นั้น ปัญหาเล็กๆ เรื่องหนึ่งกลับวิ่งเข้ามาหา ไป๋หลิงเหมี่ยวล้มป่วยลง
ปัญหานี้จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก ที่ว่าใหญ่เป็นเพราะในสถานที่ซอมซ่อพรรค์นี้ แม้เป็นเพียงไข้เล็กน้อยหากไม่ใส่ใจ ก็เอาชีวิตคนได้ง่ายดายเช่นกัน
ส่วนที่ว่าเล็กนั้นเป็นเพราะอาศัยโอสถที่หลอมไว้ตั้งแต่อยู่อารามลมใส เขาก็พอนับได้ว่าเป็นหมอยาบ้านนอกคนหนึ่ง โรคอื่นรักษาไม่ได้ แต่ไข้เล็กน้อยเพียงเท่านี้ย่อมไม่เป็นปัญหา
หลี่ฮั่วหวังประคองศีรษะที่ร้อนผ่าวเล็กน้อยของไป๋หลิงเหมี่ยวให้พิงไว้กับอกตน
แล้วค่อยๆ ป้อนเม็ดยาสีแดงเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของนางอย่างระมัดระวัง
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าคงมิได้กำลังจะตายใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้ายังไม่อยากตาย...” ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งอ่อนระโหยโรยแรงเป็นอย่างยิ่งใช้มือจับแขนเสื้อของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น
“อย่าคิดฟุ้งซ่าน แค่ต้องลมหนาวเล็กน้อยเท่านั้น กินยาไปแล้ว นอนหลับสักตื่น ห่มผ้าให้เหงื่อออกก็หายเอง”
“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสองกะทันหัน หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหลี่จื้อพาภรรยาของตนมายืนอยู่ที่หน้าประตู
“เป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินคนบ้านเดียวกันบอกว่าน้องสาวเจ้าป่วยรึ ต้องการให้ช่วยหรือไม่เล่า”
“ไม่ต้อง ขอบใจ” หลี่ฮั่วหวังดึงผ้าห่มคลุมตัวไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างเบามือ แล้วหันหลังเดินตรงไปหาเขา
“เอาเถอะ จะเกรงใจไปไยเล่า คราวก่อนเจ้าเลี้ยงบะหมี่ข้า ข้าก็ต้องช่วยเจ้ามิใช่หรือ เซียนเฒ่าตระกูลไป๋รักษาโรคช่วยคนได้ชะงัดนัก ขอเพียงเจ้าอย่าคิดไม่ซื่อกับภรรยาข้า พวกเราสองคนก็ยังเป็นสหายกัน เรื่องนี้ข้าต้องช่วยอยู่แล้ว”
น้ำเสียงของหลี่จื้อฟังดูเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้ได้ผ่านพ้นไปแล้ว
“เป็นแค่หวัดธรรมดาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเชิญเซียนใหญ่ของเจ้าหรอก อีกอย่าง ‘ค่าน้ำชา’ ที่พวกมันต้องการ พวกเราจ่ายไม่ไหว”
หลี่จื้อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครา “จริงด้วย ถูกของเจ้า ถือเสียว่าข้ามาวุ่นวายเองก็แล้วกัน ท่านเซียนจะเชิญมาส่งเดชมิได้จริงๆ”
“ทว่าท่านนักพรตหลี่เอ๋ย ไล่สิ่งอัปมงคลก็ไม่เป็น รักษาโรคก็ไม่ได้ นักพรตอย่างเจ้านี่ช่างเก่งกาจเสียจริง”
หลี่ฮั่วหวังพิจารณาชายตรงหน้าใหม่อีกครั้ง รวมถึงรอยยิ้มอันเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งบนใบหน้านั้นด้วย
“ข้ากำลังรักษาอยู่ โอสถก็กินลงท้องไปแล้ว อย่างไรก็ต้องรอให้ฤทธิ์ยาออกเสียก่อน”
หลี่จื้อทำหน้าขึงขัง ยืนส่ายหน้าไม่หยุด “เช่นนี้ใช้ไม่ได้ ข้าเคยเห็นนักพรตคนอื่น เก่งกาจนัก แค่วาดฮู้เหลืองสักแผ่น เผาเป็นขี้เถ้าชงน้ำดื่ม ไม่ว่าโรคอันใดก็หายวับในพริบตา”
หลี่ฮั่วหวังยิ้มน้อยๆ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันผ่อนคลาย เขารู้สึกว่ายามนี้เป็นจังหวะที่ไม่เลว
“พี่หลี่จื้อ พวกเราคุยกันหน่อยได้หรือไม่ เรื่องภรรยาของเจ้า นางดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา ร่างทรงรองของร่างทรงคนอื่นๆ ก็เป็นเช่นนี้ด้วยรึ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่จื้อแข็งค้างไปในทันใด “ท่านนักพรตหลี่เอ๋ย พูดกันโต้งๆ เช่นนี้ก็หมดสนุกพอดี เจ้าเองก็เป็นผู้บำเพ็ญเต๋า ความลับบางอย่างบนตัวเจ้า ย่อมไม่มีทางบอกข้าจนหมดใช่หรือไม่เล่า”
“ข้าเคยถามเจ้าหรือไม่ว่าไอ้พวกพิกลพิการเหล่านี้ไปหามาจากที่ใด ไม่เคยใช่หรือไม่”
พูดจบ หลี่จื้อที่กลับมายิ้มตาหยีก็ใช้มือตบลงบนชุดนักพรตสีแดงของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ ก่อนจะพาภรรยาของตนหันหลังเดินจากไป
เห็นได้ชัดว่าแม้ปกติหลี่จื้อจะดูช่างพูดช่างคุยเป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นแอบบ่นก่นด่าพวกเซียนลับหลังอยู่บ่อยครั้งจนดูเหมือนไม่ใส่ใจสิ่งใด ทว่าแท้จริงแล้วทั้งหมดล้วนเป็นเพียงการเสแสร้งแกล้งทำ
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับเข้าไปในห้องดูแลไป๋หลิงเหมี่ยวต่อ
คืนนั้นยามสาม ขณะหลับๆ ตื่นๆ เขาก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะหน้าต่าง
“เอี๊ยด...” บานหน้าต่างไม้เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง รองเท้าปักลายสีแดงชาดคู่หนึ่งห้อยต่องแต่งอยู่ด้านบน แกว่งไกวไปมาอย่างแผ่วเบา
หลี่ฮั่วหวังจำรองเท้าคู่นี้ได้ นี่คือรองเท้าของร่างทรงรอง นางมาหาเขาแล้ว
หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับรองเท้าปักคู่นั้นด้วยเสียงอันเบาหวิว “ป่าตรงหัวหมู่บ้าน ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นรองเท้าคู่นั้นค่อยๆ หดกลับไป หลี่ฮั่วหวังก็สูดหายใจเข้าลึก พลิกตัวลงจากเตียงแล้วเริ่มสวมเสื้อผ้า
มินานนัก หลี่ฮั่วหวังก็อาศัยแสงจันทร์อันเลือนรางเดินมาถึงในป่าอันมืดมิดด้านนอก จากนั้นเขาก็มองเห็นร่างทรงรองที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง ครั้นไม่พบเงาร่างของหลี่จื้อจึงค่อยขยับเข้าไปใกล้ “แม่นางร่างทรงรอง เจ้ามีเรื่องอันใดจะบอกข้ารึ”
ร่างทรงรองยกนิ้วมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมาอีกครา แล้วเริ่มเขียนตัวอักษรลงบนผ้าคลุมหน้าสีแดงของตนใหม่อีกครั้ง
ระยะห่างไกลเกินไปทำให้หลี่ฮั่วหวังมองเห็นไม่ชัดเจน เขาจึงขยับเข้าไปใกล้ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว
“เจ้า...ต้อง...ระ...วัง...”
เขียนไปได้เพียงครึ่งเดียว ร่างทรงรองพลันยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน เล็บสีดำยืดเหยียดตรงแล้วแทงพรวดเข้าไปในลำคอของหลี่ฮั่วหวังอย่างโหดเหี้ยม
“พลั่ก!” กล้ามเนื้อทั่วร่างของหลี่ฮั่วหวังพลันเกร็งแน่นในพริบตา เขาคว้าผ้าคลุมหน้าสีแดงตรงหน้าเอาไว้หมับ ยกเท้าขวาขึ้นแล้วถีบเข้าที่ท้องของนางอย่างรุนแรง
แม้จะรอดพ้นจากอันตรายมาได้ชั่วคราว ทว่ารูกลวงโชกเลือดสี่รูก็ปรากฏขึ้นที่ข้างลำคอทั้งสองฝั่งของหลี่ฮั่วหวังเสียแล้ว
เขาล้วงโอสถห้ามเลือดสองสามเม็ดออกมายัดเข้าปากด้วยมืออันสั่นเทา หลี่ฮั่วหวังทอดสายตามองไปยังร่างทรงรองในชุดสีแดงฉูดฉาดตรงหน้า
หลี่ฮั่วหวังคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่า ร่างทรงรองที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะมาเตือนตน จู่ๆ จะลงมือหมายเอาชีวิตเขาเช่นนี้
ทว่าเมื่อเขามองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น ก็พลันชะงักงันไปในทันใด
แม้ว่าเครื่องหน้าของคนผู้นี้จะบิดเบี้ยวผิดรูป อีกทั้งบนใบหน้ายังมีลักษณะเด่นของสัตว์สารพัดชนิด ทั้งเกล็ดเขียวของงู ขนหนามเม่น และหูจิ้งจอก
แต่เมื่ออาศัยร่องรอยของมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาก็ยังคงดูออกว่าคนผู้นี้มีเค้าโครงหน้าของหลี่จื้ออย่างชัดเจน
ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นหลี่จื้อในร่างสตรี บนผิวหนังมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนั้นถูกทาด้วยแป้ง
ครึ่งหนึ่งเป็นปากสัตว์เขี้ยวแหลมปูดโปนซึ่งจนปัญญาจะแต่งแต้ม ทว่าริมฝีปากอิ่มบานอีกซีกหนึ่งกลับจงใจทาชาดสีแดงสดไว้
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของตน “หลี่จื้อ” ก็เอามือป้องปากแล้วส่งเสียงหัวเราะแหลมสูงเสียดหูราวกับจิ้งจอก
“หยั่งเชิงอยู่ตั้งนาน ที่แท้จิตวิสุทธิ์อย่างเจ้าก็แค่ของดีแต่เปลือก ไม่ถูกผู้อื่นชิงตัวไปก่อน นับว่าโชคเจ้าดีนัก”
“หยั่งเชิงอยู่ตั้งนาน ที่แท้จิตวิสุทธิ์อย่างเจ้าก็แค่ของดีแต่เปลือก ไม่ถูกผู้อื่นชิงตัวไปก่อน นับว่าโชคเจ้าดีนัก”
เสียงนี้ซ้อนกันสองชั้น ชั้นหนึ่งดังอยู่ตรงหน้า อีกชั้นหนึ่งดังมาจากป่ามืดมิดโดยรอบ
“ตึง ตึง ตึง!!” เสียงตีกลองอันกังวานยาวนานและถี่รัวดังแว่วมาจากในป่า
“อัญ~ เชิญ~ เทพ~ เอย~”
กำลังโหลดความเห็น...