ตอนที่ 62 สนทนายามวิกาล
“มีใครอยู่หรือไม่” เสียงตะโกนกู่ร้องของหลี่ฮั่วหวังสะท้อนก้องไปมาไม่ขาดสายท่ามกลางความเวิ้งว้างอันหาที่สุดมิได้
เขาที่กำลังสับสนงุนงงอย่างยิ่งเหลียวมองซ้ายขวา พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนสะพานไม้แห่งหนึ่ง รอบด้านทั้งหน้าหลังซ้ายขวามีเพียงความมืดมิดอันดำสนิท ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย
หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึก ยกเท้าขึ้นก้าวเดินต่อไปข้างหน้า สะพานไม้ใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะการเหยียบย่ำของเขา
ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใด เขารู้สึกราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รีบสาวเท้าพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้นอย่างรวดเร็ว
ทว่าครั้นเขาเดินเข้าไปใกล้ จนมองเห็นได้ถนัดตาในที่สุดว่าสิ่งนั้นมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร ร่างกายกลับสะท้านเฮือกแล้วหยุดชะงัก นั่นคือเซียนคุ้มบ้านของหลี่จื้อ
ตุ๊กตาดินปั้นที่เดิมมีขนาดเท่าฝ่ามือ บัดนี้กลับใหญ่โตกว่าร่างของหลี่ฮั่วหวังถึงสามเท่า มันค่อยๆ หมุนศีรษะหันมามองหลี่ฮั่วหวังพร้อมเสียงหินเสียดสีกัน ดวงตาไร้ตาดำแม้แต่น้อย มีเพียงสีขาวโพลนน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
“นี่ไม่ใช่สะพานไม้! ฉันกำลังยืนอยู่บนขื่อบ้านคนอื่นต่างหาก!” หลี่ฮั่วหวังได้สติขึ้นมาทันที
เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น เชือกแดงมัดผมหลายชั้นบนร่างของเซียนคุ้มบ้านปริแตกออก ฝ่ามือดินปั้นนับไม่ถ้วนยื่นทะลักออกมาจากข้างใน ฝุ่นผงร่วงกราวไม่ขาดสายขณะที่พวกมันเอื้อมคว้ามาทางหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังหมุนตัวคิดจะถอยหนี ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงผืนใหญ่ยักษ์พลันคลี่คลุมลงมาในชั่วพริบตา ห่อหุ้มร่างกายของเขาไว้จนมิดชิดอย่างสมบูรณ์
“อย่ามอง...” เสียงสตรีแผ่วเบาใสกังวานดังขึ้น
“เฮือก!” หลี่ฮั่วหวังสะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งที่เหงื่อเย็นท่วมตัว เขารีบกวาดตามองรอบด้าน พบว่าไม่มีเซียนคุ้มบ้าน ไม่มีผ้าคลุมหน้าสีแดงอันใดทั้งสิ้น เมื่อครู่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น
หลี่ฮั่วหวังก้มมองไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกายแวบหนึ่ง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้นาง แล้วลุกลงจากเตียง เปิดหน้าต่างทอดสายตามองออกไปข้างนอก
ดวงจันทร์ยังคงแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้า ดูท่าตนคงหลับไปได้ไม่นานเท่าใดนัก
ยามมองดูกระเบื้องหลังคาสีดำด้านนอก หลี่ฮั่วหวังก็หวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
ร่างทรงรองที่คลุมผ้าแดงผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าคล้ายอยากจะบอกอันใดกับตน ทว่ากลับถูกหลี่จื้อขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อนโดยมิได้ตั้งใจ
“นางคิดจะพูดอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันดูเซียนคุ้มบ้าน” หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นพลางขบคิดถึงปัญหานี้
ร่างทรงรองผู้นี้ไม่เคยปริปากพูดจา ไม่กินไม่ดื่มมาโดยตลอด หากเทียบกับหลี่จื้อที่ดูเป็นกันเองอย่างผิดปกตินั้นแล้ว นางกลับดูลึกลับเป็นปริศนายิ่งนัก
คนเช่นนี้จู่ๆ กลับเอ่ยปากพูดกับตน ย่อมต้องมีความหมายแฝงอันเป็นพิเศษบางอย่างแน่นอน
“นางจะมีเรื่องอะไรที่ต้องแอบมาบอกฉัน แถมยังบอกให้หลี่จื้อรู้ไม่ได้อีก หลี่จื้อคิดจะเล่นงานฉันเหรอ”
เดิมทีเขาคิดจะให้หลี่จื้อลองประทับทรงดู ทว่าเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมากะทันหัน หลี่ฮั่วหวังจึงเริ่มลังเลอยู่บ้าง จะว่าไปแล้วพวกเขาก็มิได้สนิทสนมกันสักเท่าใด
เขาเคยคิดจะไปหาร่างทรงคนอื่น แต่ถึงแม้จะหาร่างทรงคนอื่นพบ ก็ยากจะรับประกันได้ว่าร่างทรงคนอื่นนั้นจะน่าไว้ใจได้มากกว่า
ในเมื่อต้องหา สู้หาคนที่คุ้นเคยอยู่บ้างจะดีกว่า
“ฉันต้องไปถามร่างทรงรองตามลำพังให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” หลี่ฮั่วหวังลอบตัดสินใจในใจ
หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองท้องฟ้าอันมืดมิดอีกครา หมุนตัวสวมชุดนักพรตสีเลือดแล้วก้าวเดินออกไปนอกห้อง เรือนชั้นเดียวไม่กี่หลังของคนบ้านเดียวกันกับหลี่จื้อนั้นอยู่ห่างกันไม่ไกล หลี่จื้อกับพวกพักอาศัยอยู่แถวๆ นี้นี่เอง
ท่ามกลางเรือนอันมืดมิด หลี่ฮั่วหวังก้าวเดินไปอย่างเงียบเชียบ ลอบคลำทางมุ่งหน้าไปยังที่พักของหลี่จื้อ
“เอี๊ยด~” ประตูที่ติดอักษรฝูแบบกลับหัวค่อยๆ ถูกแง้มเปิดออก หินก้อนเล็กที่เรืองแสงได้ถูกดีดเข้าไปข้างในอย่างแผ่วเบา
แสงเรืองรองสลัวรางส่องสว่างภายในห้อง เห็นเพียงหลี่จื้อผู้เป็นร่างทรงใหญ่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงพลางส่งเสียงกรนฟี้ๆ ส่วนร่างทรงรองที่คลุมผ้าแดงกลับยืนนิ่งตัวตรงแน่วอยู่ข้างเตียงราวกับชุดเสื้อผ้าตัวหนึ่ง
ครั้นได้ยินความเคลื่อนไหว ร่างทรงรองก็หันผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงมาทางหลี่ฮั่วหวังอย่างเงียบกริบ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นประหนึ่งกำลังรอคอยบางสิ่ง
ยามดึกดื่นค่ำมืดมาเห็นภาพเบื้องหน้าเช่นนี้ หากพูดตามตรงแล้วช่างชวนให้ขนหัวลุกยิ่งนัก
“ฉันจะต้องออกไปอยู่กับตัวประหลาดนี่ตามลำพังตอนนี้จริงๆ เหรอ” หลี่ฮั่วหวังในเวลานี้เริ่มลังเลใจขึ้นมา
ทว่าพอนึกถึงคำพูดที่นางเอ่ยกับตน หลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดในที่สุด เขายกมือขึ้นกวักเรียกเบาๆ
ร่างทรงรองขยับตัวตามจริงๆ นางค่อยๆ ลอยละล่องตรงมายังประตูราวกับวิญญาณพราย
นางก้าวออกมา หลี่ฮั่วหวังก็ถอยร่นไป คนหนึ่งรุกคืบคนหนึ่งถอยหลัง จนกระทั่งมาถึงนอกลานเรือนจึงได้หยุดลง
แสงจันทร์เลือนรางที่สาดส่องลงมาจากดวงจันทร์ครึ่งดวงบนท้องฟ้า ช่วยปลอบประโลมจิตใจอันตึงเครียดถึงขีดสุดของหลี่ฮั่วหวังให้สงบลงได้บ้างเล็กน้อย
ร่างทรงรองผู้คลุมผ้าแดงค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกครา เข้ามาใกล้ชิดอย่างยิ่ง ใกล้เสียจนลมปากยามหลี่ฮั่วหวังเอ่ยคำพูดสามารถทำให้ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้นพลิ้วไหวน้อยๆ “เมื่อวานเจ้าคิดจะพูดอันใด”
เล็บสีดำยาวเฟื้อยค่อยๆ ยกขึ้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลี่ฮั่วหวัง นางกรีดปลายนิ้วของมืออีกข้างตนเองอย่างแผ่วเบา
จากนั้นนางก็ใช้โลหิตสีแดงคล้ำที่ไหลรินออกมา เริ่มเขียนตัวอักษรลงบนผ้าคลุมหน้าสีแดงของตนอย่างช้าๆ
“ระ...วัง...เจ้า...คือ...เซียน...จิต...วิ...สุทธิ์...”
“พวกเจ้าทำอันใดกัน!” สิ้นเสียงตวาดที่ระเบิดก้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน โลหิตสีดำบนผ้าคลุมหน้าสีแดงก็ซึมหายวับเข้าไปในเนื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งถอยหลังไปสองก้าว ก็เห็นหลี่จื้อเดินเท้าเปล่าตึกๆๆ เข้ามาข้างกายร่างทรงรองด้วยสีหน้าขุ่นมัว แล้วคว้าหมับโอบเอวนางไว้แน่น “เจ้าจะทำอันใด นี่เมียข้า!!”
หลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแว่วมาจากทางเรือนพัก หลังใคร่ครวญอย่างรวดเร็วจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “มิได้ทำอันใด เพียงแค่อยากรู้อยากเห็นโฉมหน้าของพี่สะใภ้เท่านั้น”
หลี่จื้อที่มีสีหน้าระแวดระวังลอบกวาดตามองประเมินหลี่ฮั่วหวังตั้งแต่หัวจรดเท้า ประหนึ่งต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ เขาจึงใช้มือเลิกมุมผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้น แล้วมุดศีรษะเข้าไปข้างในจูบดังจ๊วบจ๊าบยกใหญ่
ท่ามกลางจังหวะที่ผ้าคลุมหน้าสีแดงแกว่งไหว อาศัยแสงจันทร์ หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นบางสิ่งเข้าอย่างเลือนราง
“นั่นมัน... เกล็ดเหรอ”
ทันใดนั้นหลี่จื้อก็มุดศีรษะกลับออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง พลางส่งเสียงแจ๊บๆ เลียเมือกเหนียวข้นสีเหลืองสลับเขียวตรงมุมปาก
“จำใส่หัวไว้ให้ดี! นี่เมียข้า เจ้าอยู่เป็นโสดจะไปโทษผู้ใดได้ ก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง ใครใช้ให้เจ้ามาเป็นนักพรตเล่า มีปัญญาก็สึกออกไปเสีย!”
กล่าวจบเขาก็ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังได้แก้ต่าง จูงมือขาวซีดเล็บยาวสีดำของร่างทรงรอง หมุนตัวเดินกลับเข้าเรือนไป
เกล็ด เมือกเหนียวข้นสีเหลืองสลับเขียว ภาพทั้งสองผุดวาบผ่านห้วงคิดของเขาไม่หยุดหย่อน ร่างทรงรองผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นตัวอะไรกันแน่
ครั้นหลี่ฮั่วหวังผู้ขบคิดอย่างไรก็ไม่แตกฉานกลับมาถึงด้านในห้อง ก็พบว่าไป๋หลิงเหมี่ยวถูกปลุกให้ตื่นเสียแล้ว นางนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงพร้อมกับขยี้ตาด้วยแววตางัวเงีย
“มีอันใดหรือเจ้าคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ”
หลี่ฮั่วหวังมิได้พูดสิ่งใด เพียงเป่าดับตะเกียงน้ำมันที่จุดทิ้งไว้อีกครา “ไม่มีอันใด นอนเถิด”
“ระวัง? ฉันคือเซียนจิตวิสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ”
หลี่ฮั่วหวังที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงเริ่มใคร่ครวญถ้อยคำเพียงไม่กี่คำของร่างทรงรองเมื่อครู่ “เซียนจิตวิสุทธิ์คืออะไร แล้วนางบอกให้ระวังอะไรกันแน่”
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่ฮั่วหวังตื่นนอนแล้วเดินมายังห้องโถงใหญ่ ก็เห็นหลี่จื้อกำลังนั่งซดโจ๊กอยู่
มือขวาของเขากุมมือร่างทรงรองไว้แน่น ขณะกำลังพูดบางอย่างกับคนบ้านเดียวกันผู้นั้น
“พี่น้องร่วมถิ่น ขอบใจมากที่ช่วยดูแล มะ-มิสู้เอาเช่นนี้ ข้าช่วยเชิญเซียนคุ้มบ้านให้สักองค์ดีหรือไม่ คิดถูกๆ สามสิบอีแปะเป็นอย่างไร”
หลี่จื้อพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักลง เพราะเขาเหลือบไปเห็นหลี่ฮั่วหวังเข้า ยามนี้สีหน้าของเขาจึงไม่มีความสนิทสนมเป็นกันเองดังเช่นก่อนหน้านี้อีกต่อไป
กำลังโหลดความเห็น...