ตอนที่ 61 ร่างทรงรอง
“ตึง~ ตึง~ ตึงตึง~” ภายในบ้านชั้นเดียวหลังเตี้ย เสียงกลองดังไม่ขาดสาย เสียงขับขานบทสวดของหลี่จื้อก็ไม่หยุดเช่นกัน
“ข้าผู้ช่วยขับขาน ศีรษะเทินขื่อหลังคา เท้าเหยียบระแนงกลอน มือซ้ายถือกลองมือขวาถือไม้ตี เอ๊ยเหอเอ๊ยเหอยัวเอ๊ย~” “ตึงตึงตึง!!”
หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ด้านข้างมองเห็นว่า ยิ่งเสียงขับขานของเขาดังต่อเนื่องไม่หยุด ผ้าคลุมหน้าสีแดงบนศีรษะของร่างทรงรองก็ค่อยๆ ถูกบางสิ่งข้างในดันนูนขึ้นมา
เมื่อมองผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดง หลี่ฮั่วหวังแลเห็นเค้าโครงศีรษะสัตว์ประหลาดพิกลผุดขึ้นมาข้างใต้
หากจะกล่าวว่าเป็นหัวสัตว์ก็ยังไม่ถูกต้องนัก สิ่งเหล่านี้ไม่มีอันใดเหมือนสัตว์เดรัจฉานทั่วไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดล้วนกลายพันธุ์บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรง เพียงแต่มีบางส่วนที่มีรูปลักษณ์ของสัตว์อยู่บ้าง
สิ่งเหล่านี้ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงดั่งสายน้ำไหล คอยเคลื่อนไหวบิดตัวชอนไชอยู่ตลอดเวลา
ภาพเบื้องหน้า ผสานเข้ากับควันสีขาวสลัวราง ช่างดูแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังขยี้ตาอย่างแรง แล้วพบว่ายามนี้ร่างทรงรองย่ำเท้าตามจังหวะกลอง ติดตามหลี่จื้อขยับเข้าไปใกล้โต๊ะแปดเซียนที่ถูกควันสีขาวปกคลุมจนมิด
“เคาะหนึ่งทีสะบัดสามครา~ เคาะสามทีสะบัดเก้าครา~
หน้าสามหลังสี่ซ้ายห้าขวาหกรวมเป็นสิบแปดคราเอ๊ย~”
ท่ามกลางควันสีขาวเลือนราง ขณะที่หลี่จื้อกับหญิงผู้นั้นเต้นรำวนรอบตามกันหน้าหลัง
หญิงสาวบนโต๊ะแปดเซียนก็เริ่มบีบคอตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง
“ไสหัวไป!! ไสหัวไปให้พ้น!!” เสียงของนางเจือความสั่นสะท้านอยู่เล็กน้อย
“ข้าผู้อัญเชิญพล~ เชิญหวงเทียนป้า~ เชิญหวงเทียนชิง~ เชิญหวงเทียนเฮยเชิญหวงเทียนหง หนึ่งม้าเร็วแจ้งข่าว สองว่องไวรู้แจ้ง เจ้านกขุนทองปากไวเลียนเสียงคนเอ๊ย~” “ตึง! ตึง! ตึง!”
ทันทีที่ถ้อยคำนี้ดังขึ้น อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังก็เริ่มกระสับกระส่ายหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ยามนี้เขาได้ยินเสียงประหลาดพิกลดังแว่วขึ้นมารอบทิศ ทว่าเมื่อเขาตั้งใจฟังให้ดี เสียงเหล่านั้นกลับอันตรธานหายไปอีก
ไม่ว่าท่านเซียนในปากของหลี่จื้อจะเป็นสิ่งใด แต่ที่แน่ชัดก็คือมันไม่เหมือนกับชนิดใดที่เขาเคยพานพบมาในอดีตเลย
“ฟังดูแล้วหมอนี่ไม่ได้เชิญเซียนได้แค่ชนิดเดียว แล้วเขาเชิญได้มากสุดกี่ตนกันนะ”
ขณะที่เขากำลังจดจ่อครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นั้น เสียงกลองกลับค่อย ๆ เบาลง
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางโบกมือปัดควันสีขาวตรงหน้าให้กระจายออก แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่เดินไปยังข้างโต๊ะ
ทว่าไม่คาดคิดว่าเพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากม่านควันสีขาว ทิ้งภาพเงาติดตาพุ่งตรงเข้ามาจู่โจมใส่ใบหน้าของเขา
“เคร้ง!” กระบี่ยาวที่ตัดเหล็กดุจตัดโคลนยกขึ้นปัดป้อง ชั่วพริบตาถัดมาก็ถูกฟันสองแถวเปื้อนเลือดขบกัดจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
หญิงสาวร่างเปลือยเปล่าผู้นี้มีพละกำลังมหาศาลจนน่าตกใจ สองมือที่งอเกร็งเป็นกรงเล็บพยายามตะกุยควักลูกตาของหลี่ฮั่วหวังอย่างบ้าคลั่ง
เวลานี้ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของนางปูดโปนออกมาทั้งดวง แทบจะหลุดร่วงลงมาจากใบหน้า บนดวงหน้าที่สั่นระริกไม่หยุดเปี่ยมล้นไปด้วยไอสังหารและความชั่วร้ายดุร้าย
“หลี่จื้อ!! เจ้าเล่นตุกติกบ้าอันใดอยู่!!” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังยันรับไว้อย่างยากลำบากตะโกนลั่นเข้าไปในม่านควันสีขาว
“ตึงตึงตึง!!” “ท่าน~ เซียน~ เอ๊ย~~”
บทขับอัญเชิญพลดังขึ้นอีกครา ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดหมุนคว้างลอยออกมาจากม่านควันสีขาว แล้วคลุมลงบนใบหน้าของหญิงผู้นั้น
หญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าทานทนไม่ไหว หน้าสัตว์บนผ้าคลุมหน้าบิดตัวชอนไชเข้าไปในปากของนาง
เสียง “ฟึ่บ~” ดังขึ้น นางถูกพลังบางอย่างกระชากดึงเข้าไปในควันสีขาวอย่างแรง ภายในนั้นยังมีเสียงขับขานบทสวดของหลี่จื้อแว่วดังออกมาไม่ขาดสาย
“ท่านเซียนเอย~ ลาถ้ำโบราณลาขุนเขา กอบทรายเหลืองปิดปากถ้ำ ฟ้าครึ้มขี่เมฆา ฟ้าใสหมุนตามลมวน ขี่เมฆาหมุนลมวน ไปมาไม่ทิ้งแม้ควันสักสาย~”
ยามที่หลี่ฮั่วหวังซึ่งยังตื่นตระหนกไม่หายถือกระบี่ยาวเดินเข้าไปในควันสีขาวอย่างระแวดระวัง
ก็พบว่าหญิงสาวที่เพิ่งจะคลุ้มคลั่งเมื่อครู่ เวลานี้นอนระทดระทวยอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าซีดเหลืองดั่งขี้ผึ้งและเหงื่อเย็นผุดพรายท่วมร่าง
หลี่จื้อที่อยู่ด้านข้างยังคงพาภรรยาที่ตัวสั่นเทาและสะอึกไม่หยุด เดินวนเวียนรอบตัวหญิงผู้นี้มิขาดสาย
“ท่านจะไปข้ามิห้าม จูงม้าที่หน้ารางจอมราชันย์ แก้บังเหียนก่อนแล้วค่อยวางอาน ท่านเซียนสะบัดแส้ควบม้า~ กลับคืนสู่ขุนเขาเอย~ เอ๊ยไฮ้อีโฮ่วเฮย~”
สิ้นประโยคสุดท้ายนี้ หลี่จื้อก็กลับด้ามไม้ตีกลองในมือ แล้วเคาะลงกลางหน้ากลองอย่างหนักหน่วงสามครา
ครั้นเสียงกลองสงบลง ควันสีขาวโดยรอบก็เริ่มลอยสลายไปอย่างช้า ๆ เสียงรบกวนอันชวนหงุดหงิดพิลึกพิลั่นในใจของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อย ๆ มลายหายไปด้วยเช่นกัน
“ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ เมื่อครู่ข้าเผลอเหม่อไปหน่อย แต่ข้ารู้อยู่แล้วว่ามีเจ้าอยู่ข้างนอก เจ้าตัวนี้หนีไปไหนไม่รอด” หลี่จื้อยังคงทำหน้าไม่ยี่หระต่อสิ่งใดเช่นเดิม
“เหม่อรึ ในสถานการณ์เช่นนี้เจ้ายังกล้าเหม่ออีกรึ” หลี่ฮั่วหวังไม่อาจเข้าใจตรรกะของคนผู้นี้ได้จริงๆ
“แค่ห้าสิบอีแปะเท่านั้น สมัยนี้เข้าเมืองไปกินบะหมี่สักชามยังต้องใช้เงินเท่าไรแล้ว สิ่งอัปมงคลก็หมดไป คนก็ยังรอด เจ้ายังจะเอาอันใดอีก เท่านี้นับว่าดีมากแล้ว”
“จะโทษก็ต้องโทษคนที่ตั้งกฎไว้แต่แรกโน่น ตั้งกฎบ้าบออันใดไว้ เป็นร่างทรงแล้วสมควรต้องยากจนหรืออย่างไร”
หลี่ฮั่วหวังข่มกลั้นความรู้สึกอยากจะกลอกตาใส่เขาเอาไว้ เดินไปข้างโต๊ะแปดเซียนแล้วพินิจดูหญิงผู้นั้นอย่างละเอียด
ดูเหมือนจิตใจของนางจะถูกทำลายอย่างแสนสาหัส ดวงตาทั้งสองข้างไร้แววเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้
มองซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็มิได้เห็นว่าท่านเซียนที่หลี่จื้อเอ่ยถึงเอาสิ่งใดไปจากนาง
“เงินก็ไม่เอา ร่างกายก็ไม่ได้ขาดอะไรไป หรือค่าตอบแทนที่ท่านเซียนพวกนี้ต้องการจะเป็นอะไรบางอย่างทางจิตใจ” หลี่ฮั่วหวังคาดเดาในใจ
ขณะนั้นเอง ครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายด้านนอกก็พุ่งพรวดเข้ามา เมื่อเห็นว่าคนในครอบครัวของตนกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว ก็กอดกันร้องไห้ไปหัวเราะไปในทันใด
ยามนี้หลี่จื้อเดินเข้ามากล่าวกับพวกเขาว่า “สะใภ้น้อยผู้นี้เพิ่งปะทะไอร้ายมา ร่างกายจึงอ่อนแอ ทั้งฮวงจุ้ยบ้านพวกเจ้าก็ไม่ดี วันหน้าข้าเกรงว่าจะมีเรื่องยุ่งยากมาหาถึงประตูอีก เอาเช่นนี้ พวกเจ้าเชิญเซียนคุ้มบ้านไว้สักองค์ดีหรือไม่”
“เซียนคุ้มบ้านรึ?” ความสนใจของหลี่ฮั่วหวังพลันตามติดไปทันที
“ได้ ได้ ได้! ว่าอย่างไรก็ว่าตามท่านผู้วิเศษ!” ผู้เฒ่าที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อยามนี้ไหนเลยจะกล้าปฏิเสธ
หลี่จื้อยื่นมือล้วงเข้าไปในห่อผ้าของตน แล้วหยิบตุ๊กตาดินปั้นตัวเล็กตัวหนึ่งออกมา
ครั้นแล้วเขาก็หยิบเชือกแดงมัดผมออกมาจำนวนหนึ่ง เริ่มพันรอบตัวมัน พลางพันไปปากก็พึมพำบางอย่างไป
หลังจากพันทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่จื้อก็ไปหาบันไดมา แล้ววางสิ่งนี้ไว้บนขื่อคานบ้าน
“ทุกวันชูอีให้เซ่นไหว้ใหญ่ ทุกวันสิบห้าค่ำให้จุดธูป เข้าใจหรือไม่ เอาละ ค่าน้ำชาอัญเชิญพลรวมกับค่าเซียนคุ้มบ้าน ทั้งหมดหนึ่งร้อยอีแปะ จ่ายมา”
หลี่ฮั่วหวังมิได้สนใจหลี่จื้อที่กำลังทวงค่าตอบแทนอีก เขาเดินไปที่หน้าบันไดแล้วเพ่งมองเซียนคุ้มบ้านบนขื่อคานอย่างตั้งอกตั้งใจ
นี่คือตุ๊กตาดินปั้นขนาดราวหนึ่งคืบ ดูราวกับปั้นขึ้นมาส่งเดช
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับถูกปั้นออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ เมื่อจ้องมองดวงตาคู่นั้น หลี่ฮั่วหวังราวกับกำลังสบตากับสิ่งมีชีวิตจริง ๆ ก็มิปาน
ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังพลันเห็นว่าเซียนคุ้มบ้านตัวนั้นขยับเขยื้อนอย่างประหลาด “เกิดอะไรขึ้น ฉันตาฝาดไปเหรอ?”
“อย่ามอง...” สุ้มเสียงแผ่วเบาและบอบบางสายหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
หลี่ฮั่วหวังหันขวับกลับไปในทันที พลันประสานหน้าเข้ากับร่างทรงรองที่คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงผู้นั้นเข้าอย่างจัง
ทั้งสองอยู่ชิดใกล้กันยิ่ง ใกล้เสียจนลมหายใจเบา ๆ ของหลี่ฮั่วหวังทำเอาผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้นพลิ้วไหวน้อย ๆ
ชั่วขณะนี้ความคิดนับพันแล่นพล่านอยู่ในหัวของหลี่ฮั่วหวัง “คนคนนี้ยังเป็นคนเป็นอยู่จริงๆ เหรอ ทำไมถึงบอกไม่ให้ฉันมอง”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองหลี่จื้อที่กำลังก้มหน้าก้มตานับเหรียญอีแปะ แล้วกดเสียงให้เบาที่สุดพลางเอ่ยถาม “เจ้ามีสิ่งใดจะบอกข้าใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ของหลี่ฮั่วหวัง มือขาวซีดที่มีเล็บยาวคู่นั้นก็ค่อย ๆ คีบมุมหนึ่งของผ้าคลุมหน้าสีแดง แล้วค่อย ๆ เลิกขึ้นอย่างช้า ๆ
“อึก” หลี่ฮั่วหวังที่กำกระดิ่งเต๋าในมือแน่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
“เอ๋อเอ๋ย ไปกันเถิด ไปหาคนบ้านเดียวกันขอยืมเตียงนอนกัน”
ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกดึงลงมาปิดไว้ตามเดิม ร่างทรงรองหมุนตัวก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว
กำลังโหลดความเห็น...