คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 60

ตอน 60

ตอนที่ 60 ร่างทรง

ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศประจิมอย่างเชื่องช้า หมู่บ้านริมทางแห่งหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา เรือนพักสูงต่ำหลากหลายหลังเรียงรายอยู่อย่างกระจัดกระจาย

“ดูเถิด นั่นละหมู่บ้านที่ข้าบอก” หลี่จื้อชี้นิ้วไปยังหลังคากระเบื้องสีดำผืนใหญ่ตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พูดจบก็ก้าวยาวๆ มุ่งตรงเข้าไปข้างใน

“พวกเจ้าตามข้ามา ที่นี่มีคนบ้านเดียวกันกับข้าคนหนึ่ง พวกเราไปพักบ้านเขาไม่ต้องเสียเงินหรอก”

หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ห่างออกไป แล้วโบกมือเบาๆ เกวียนลาสองเล่มจึงเคลื่อนตามเข้าไปด้านในเช่นกัน

ครั้นเดินมาถึงถนนดินเหลืองระหว่างตัวเรือน พวกหลี่ฮั่วหวังต่างก็กวาดสายตามองรอบด้านอันเงียบสงบ

ทว่าน่าแปลกใจนักที่ไม่ว่าในแปลงนาหรือตามลานบ้าน กลับไร้เงาผู้คนแม้แต่คนเดียว

“เกิดอะไรขึ้น แล้วคนในหมู่บ้านหายไปไหนหมด” หลี่ฮั่วหวังนึกสงสัยในใจ

ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้นเอง หลี่จื้อก็ชะโงกศีรษะออกมาจากหัวมุมด้านหน้า ใบหน้าแก่ๆ นั้นยามนี้ตื่นเต้นจนเกินบรรยาย

“เฮ้ย!! รีบมาเร็วเข้า ทางนี้มีเรื่องสนุกให้ดู! ท่าทางพ่อผัวจะปีนขี้เถ้าอยู่!! โดนข่วนหน้าเละไปหมด ดูแล้วถึงใจนัก!”

“ปีนขี้เถ้า? ปีนขี้เถ้าคืออันใด” คำถามของหลี่ฮั่วหวังไม่มีผู้ใดตอบ เขาหันไปมองก็เห็นคนอื่นๆ ทำหน้ากระอักกระอ่วน ส่วนไป๋หลิงเหมี่ยวยิ่งหน้าแดงก่ำจนก้มหน้างุด

“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราอย่าไปมุงดูเรื่องสนุกเลยเจ้าค่ะ นั่นเป็นเรื่องในเรือนของผู้อื่น”

หลี่ฮั่วหวังมองนางด้วยความกังขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวก้าวยาวๆ ตรงไปยังฝั่งของหลี่จื้อ

ทันทีที่เลี้ยวพ้นมุม เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่งกว้าง เห็นเพียงบุรุษสตรีคนเฒ่าคนแก่และเด็กๆ ในชุดชาวไร่ชาวนามุงล้อมหน้าประตูบ้านหลังหนึ่งอยู่สามชั้นในสามชั้นนอก หลี่จื้อยืนอยู่ริมฝูงชน เขย่งปลายเท้าเกาะไหล่คนอื่นพลางชะเง้อคอมองอยู่ตรงนั้น

วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ที่แท้คนทั้งหมู่บ้านต่างก็วิ่งมาร่วมมุงดูเรื่องสนุกกันหมดนี่เอง

“ลักลอบได้เสียกับลูกสะใภ้คืออันใดกัน” หลี่ฮั่วหวังเดินไปข้างกายหลี่จื้อแล้วถามขึ้น

“ก็พ่อผัวลักลอบได้เสียกับลูกสะใภ้ไงเล่า หรือถิ่นของเจ้าเรียกเป็นอย่างอื่น เจ้าเป็นคนที่ใดกันแน่” หลี่จื้อกวาดตามองหลี่ฮั่วหวังตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เมื่อได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ มิน่าเล่าเมื่อครู่ไป๋หลิงเหมี่ยวถึงได้มีสีหน้าเช่นนั้น

“กรี๊ด!!” เสียงหวีดร้องแสบแก้วหูของสตรีดังระเบิดขึ้นกลางฝูงชน คนที่มุงดูอยู่ส่งเสียงฮือฮาแล้วพากันถอยกรูดออกไปเป็นวงกว้างในทันที

หลี่ฮั่วหวังจึงอาศัยช่องว่างที่เปิดออก มองเห็นฉากอันแปลกประหลาดพิกลที่อยู่ด้านใน

สตรีเปลือยกายล่อนจ้อนนางหนึ่ง ข้อต่อแขนขาทั้งสี่บิดงอขดอยู่บนโต๊ะแปดเซียนประหนึ่งอสรพิษ ทั้งกรีดร้องทั้งสั่นเทาไปพร้อมๆ กัน

“ไอ้หยา แย่แล้ว ท่าทางจะไม่ใช่ปีนขี้เถ้า แต่มีคนโดนผีเข้าเสียแล้ว” หลี่จื้อตบมือฉาดด้วยความหัวเสีย แล้วเบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปด้านใน

“นี่ ขอทางหน่อย ข้าเป็นร่างทรง ขอทางหน่อย ซี้ด ไอ้ชาติหมาตัวไหนเหยียบเท้าข้า!!”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งจะหันหลังกลับก็ชะงักฝีเท้า “หมอนี่จะใช้วิธีของตัวเองไล่ผีแล้วเหรอ”

หลี่จื้อแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนได้อย่างยากลำบาก เขามองซ้ายมองขวาแล้วโบกมือเรียกหลี่ฮั่วหวัง “ท่านนักพรต รีบมาเร็วเข้า ยืนเป็นตอไม้อยู่ไกลขนาดนั้นทำอันใด”

หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญดูแล้วจึงเบียดเข้าไปในฝูงชนด้วยเช่นกัน

เจ้าหมอนี่ดูท่าทางไม่ค่อยเอาไหน ถือโอกาสนี้ดูฝีมือของเขาเสียหน่อยก็ดี

หากเขามีฝีมือแค่งูๆ ปลาๆ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขามาช่วยแก้ปัญหาของตน จะได้ไม่ถูกตันหยางจื่อจับกินเหมือนพระพุทธะองค์นั้น

ครั้นเขามาถึงกึ่งกลางฝูงชนแล้วก็มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น หญิงสาวที่มีพฤติกรรมประหลาดบนโต๊ะแปดเซียนผู้นั้นผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

ภายในดวงตาหงส์คู่งามไร้ซึ่งตาดำแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นบนดวงตาของนางดูเหมือนจะมีเปลือกตาซ้อนกันอยู่ถึงห้าชั้น

ด้านข้างมีชายชรากับชายหนุ่มคู่หนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าถูกข่วนจนเป็นริ้วแผล ดูท่าคงเป็นผู้เสียหาย

“ท่านนักพรต เรื่องนี้เจ้าจะลงมือเองหรือให้ข้าลงมือดีเล่า” หลี่จื้อขยับเข้ามากระซิบข้างหูอีกครั้ง

“หรือไม่พวกเราก็ลงมือด้วยกัน เสร็จแล้วเจ้าเรียกเงินเพิ่มอีกหน่อย พวกเราค่อยแบ่งกันคนละครึ่ง เช่นนี้ก็ไม่ผิดกฎของร่างทรง”

“ไม่ต้อง ข้าไม่ถนัดเรื่องขับไล่สิ่งอัปมงคล เจ้าลงมือเถิด” หลี่ฮั่วหวังปฏิเสธทันควัน อันที่จริงเขาก็ทำไม่เป็นอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลี่ฮั่วหวัง หลี่จื้อก็ทำหน้าประหลาดใจ “เจ้าหลอกข้าใช่หรือไม่ แม้แต่ไล่สิ่งอัปมงคลยังทำไม่เป็น มิใช่ว่าเป็นนักพรตปลอมหรอกรึ”

“รีบไปเถอะ เจ้าดูสิ กระดูกของแม่นางคนนั้นแทบจะหักอยู่แล้ว” หลี่ฮั่วหวังชี้นิ้วไปยังหญิงสาวบนโต๊ะแปดเซียนพลางเอ่ย

หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังนอนขดอยู่ยามนี้กัดริมฝีปากตนเองจนแตก เลือดหยดเปรอะเปื้อนเต็มคาง ข้อต่อแขนขาทั้งสี่ยิ่งบิดงอจนส่งเสียงดังกร๊อบแกรบ

“ดูเหมือนว่าชาวบ้านทั่วไปกับเรื่องพรรค์นี้จะไม่ได้อยู่ห่างไกลกันอย่างที่ฉันคิดไว้เลย เพียงแต่คนพวกนี้คงจะสรุปเรียกรวมๆ กันไปหมดว่าโดนผีเข้า” หลี่ฮั่วหวังลอบรำพึงในใจ

“แล้วถ้าวันนี้หลี่จื้อไม่ได้บังเอิญอยู่ที่นี่ล่ะ พวกเขาจะทำยังไง” หลี่ฮั่วหวังมองหลี่จื้อที่กำลังเจรจากับผู้เสียหายอยู่ด้านข้างพลางคิด

เมื่อมองดูเครื่องมือทำกินเก่าเก็บภายในเรือน เท้าเปล่าที่เปรอะเปื้อนโคลนเหลืองเหล่านั้น และคนเฒ่าคนแก่กับเด็กๆ ที่มีใบหน้าอมทุกข์ คำตอบของคำถามนี้ช่างเรียบง่ายและโหดร้ายเหลือเกิน

เรื่องพรรค์นี้คาดว่าคงเหมือนคนจนล้มป่วย ป่วยเล็กน้อยก็ทนเอา ป่วยหนักก็ฝืนประคอง ทนไม่ไหวก็คือนอนรอความตาย

“แค่ก แค่ก!” เสียงกระแอมไอเสียงหนึ่งทำให้เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ของฝูงชนรอบด้านเงียบสงบลง

“ตึง!” ครั้นหลี่จื้อใช้ไม้ท่อนเล็กเคาะลงบนกลองเก่าข้างเอวเบาๆ ใจของทุกคนในที่นั้นก็พลอยสั่นสะท้านขึ้นมาตามกัน

“ตึง! ตึง! ตึง!” “อัญ...เชิญ...ทวย...เทพ...เอย!”

เสียงตะโกนอันหนักแน่นทรงพลังและแหลมสูงนี้กลบทุกสรรพเสียงรอบด้านลงจนสิ้น

หลี่ฮั่วหวังหันหน้ามองออกไปนอกเรือน แสงสีชาดบนท้องฟ้ากำลังค่อยๆ เลือนหาย ราตรีกาลอันเงียบสงัดกำลังจะมาเยือน

“ตะวันคล้อยคล้อยลับเหลี่ยมเขาหนอ ฟ้ามืดมิดลงแล้วเอ๋ย มังกรคืนสู่สมุทรเสือหวนคืนสู่ไพร มังกรคืนสมุทรบันดาลฝน เสือหวนคืนไพรได้นิทราอย่างสงบสุข เอ๋ย เอ๋ย...”

ขณะที่หลี่จื้อขับขานถ้อยคำตามจังหวะกลอง ร่างทรงรองข้างกายที่แทบไร้ตัวตนมาตลอดก็เริ่มสั่นเทา ผ้าคลุมหน้าสีแดงบนศีรษะและแถบผ้าหลากสีบนร่างต่างสั่นไหวตามไปด้วย

“ศีรษะเทินกระเบื้องเคลือบเจ็ดดาว ใต้เท้าเหยียบอิฐทองม่วงแปดเหลี่ยม เท้าเหยียบพสุธา ศีรษะเทินนภา ก้าวเท้ายาวสาวเป็นวง สองเท้ายืนมั่นอิงค่ายคู จุดธูปตีกลองอัญเชิญท่านเซียนเอ๋ย...”

หลี่จื้อเคาะกลองไปพลาง พร้อมกับหยิบธูปหลายดอกออกมาจุดไฟ แล้วปักลงล้อมรอบสตรีบนโต๊ะแปดเซียนผู้นั้น

สตรีผมเผ้ากระเซิงแยกเขี้ยวขู่คำรามราวกับสัตว์ร้าย เพิ่งคิดจะกระโจนเข้าใส่ ทว่าทันทีที่แตะโดนควันขาวนั้น นางกลับร้องครางเสียงหลงแล้วหดตัวถอยกริบกลับไป

ควันขาวที่ลอยออกมาจากปลายธูปไม่ยอมจางหายไปไหน หากแต่หมุนวนเวียนเอื่อยๆ อยู่ภายในเรือน เพียงไม่นาน ภายในเรือนก็เริ่มพร่ามัวเลือนราง

หางตาของหลี่ฮั่วหวังกระตุกเล็กน้อย อารมณ์เริ่มหงุดหงิดกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขากวาดตามองทุกสิ่งรอบกายที่แลดูปกติธรรมดาอย่างสิ้นเชิงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย มือยกขึ้นบีบนวดท้ายทอยของตน ก่อนจะถอยร่นไปด้านหลังสองก้าว

“เอิ๊ก!” สตรีผู้อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงมีความเคลื่อนไหวเป็นครั้งแรก นางเริ่มสะอึกออกมา และมีเสียงสวบสาบแว่วดังมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้น

ฝูงชนที่มามุงดูความครึกครื้นรอบด้านต่างตกใจกลัวอย่างเห็นได้ชัด พากันถอยร่นกระจายตัวออกไปไกลกว่าเดิม ยิ่งกว่านั้นคนใจเสาะบางคนยังฉวยโอกาสวิ่งเผ่นกลับบ้านของตนก่อนที่ฟ้าจะมืดสนิท

เมื่อได้ยินเสียงสะอึก หลี่จื้อก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วจึงตีกลองไปขับร้องไปอย่างต่อเนื่อง

“ท่านเซียนเอ๋ย ท่านจะมาแล้วข้ารู้ดี อย่าได้เอะอะอย่าได้อาละวาด บารมีนั้นมีมากไอสังหารก็ล้นพ้น ขอจงพกพาบารมีและไอสังหารมาแต่น้อยเถิด”

“เรือนหลังเล็ก ซอกมุมมาก หากชนกระแทกเข้าจะเกิดเรื่องใหญ่ ชนโดนวิญญูชนยังพอทำเนา ชนโดนคนพาลจักต้องต่อปากต่อคำ เอ๋ย”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 60
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 61 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 59กลับหน้าเรื่อง
ตอน 59ตอน 61