ตอนที่ 59 ร่างทรงเซียน
ยังมิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ตอบ เสียงซดเส้นบะหมี่ก็ดังขึ้นมาอีกครา
“ต่อให้อยากเป็นร่างทรงเซียนก็มิได้ดอก ศิษย์ร่างทรงล้วนเป็นเหล่าท่านเซียนเลือกสรรเอาเอง คิดจะเข้าวงการนี้จำต้องมีวาสนา” หลี่จื้อเริ่มเอ่ยอธิบาย
“โอ้? หากสะดวก ขอให้เล่าโดยละเอียด” ที่ยอมเสียเวลากับเจ้านี่อยู่นาน ก็เพื่อจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้มากขึ้นมิใช่หรือ
สำหรับโลกอันแปลกหน้านี้ ยิ่งเข้าใจได้ละเอียดเท่าใดก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น
ตะเกียบในมือหลี่จื้อวาดไปมากลางอากาศ “อยากเป็นร่างทรงเซียนหรือ ต้องป่วยหนัก ดีที่สุดคือแบบใกล้ตาย ถ้าเจ้าโชคดี ท่านเซียนก็จะมาเข้าฝัน มันรักษาเจ้าจนหาย แล้วเป็นการตอบแทน เจ้าก็ต้องเป็นศิษย์ร่างทรงของมัน”
“ท่านเซียนมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร”
หลี่จื้อนิ่งคิดไป ดูราวกับกำลังฟื้นความทรงจำบางอย่าง “อืม... จะว่าอย่างไรดีเล่า เอาเป็นว่ามิใช่รูปโฉมของมนุษย์มนาแล้วกัน”
พูดจบพอใช้ตะเกียบคุ้ยเส้นในชาม ก็พบว่าบะหมี่หมดเกลี้ยงเสียแล้ว หลี่จื้อจึงเดินกระตือรือร้นรี่กลับไปที่ข้างหม้ออีกครั้ง
“มิใช่รูปโฉมของมนุษย์งั้นรึ...” หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิด ฟังจากที่เขาเล่ามา เหล่าท่านเซียนเหล่านี้สามารถสื่อสารได้และยังแลกเปลี่ยนซื้อขายได้อีก เช่นนั้นเหล่าท่านเซียนก็น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกเดียวกับท่านพเนจร
ผู้คน ณ ที่แห่งนี้ดูเหมือนจะกำลังทำการแลกเปลี่ยนและติดต่อสัมพันธ์กับสิ่งเหล่านั้นอยู่ ไม่ว่าจะด้วยความเต็มใจหรือถูกบีบบังคับก็ตาม
หลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึง “พระพุทธรูปองค์ใหญ่” เนื้อหนังขยับยุกยิกที่วัดเจิ้งเต๋อขึ้นมาทันใด
จากบุรุษ สตรี สัตว์เดรัจฉาน แล้วค่อยก้าวไปสู่ “พระพุทธรูปองค์ใหญ่” ขั้นสุดท้าย วิธีการฝึกตนของเหล่าหลวงจีนดำเนินไปในลักษณะที่เป็นขั้นเป็นตอนอย่างต่อเนื่อง
ยิ่งเมื่อนึกถึงความสามารถของพระพุทธะทั้งเจ็ดองค์ก่อนหน้านี้ ที่ทั้งมอบเลือดเนื้อให้ท่านพเนจรได้ ตัวเองยังงอกพันกรเลือดเนื้อออกมาได้
ย่อมคาดเดาได้ไม่ยากเลยว่า พวกหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อ คงจะอาศัยวิถีฝึกตนทำนองนั้นเพื่อครอบครองพลังความสามารถอันเกี่ยวข้องกับเนื้อหนังเป็นแน่
“การแลกเปลี่ยนและผูกสัมพันธ์กับสิ่งอันแตกต่างกัน ย่อมได้รับอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่ผิดแผก นี่คงเป็นต้นกำเนิดของสำนักอันหลากหลายของพวกเขากระมัง”
หลี่ฮั่วหวังเริ่มมีความเข้าใจขั้นแรกเริ่มเกี่ยวกับโลกใบนี้แล้ว
เวลานี้ หลี่จื้อประคองชามบะหมี่เดินกลับมา เส้นบะหมี่ในชามพูนสูงจนล้น ไร้น้ำแกงเจือปนแม้เพียงหยดเดียว
เขาเพิ่งนั่งยองๆ ลง ก็กินไปบ่นไปไม่หยุดปาก “ข้าบอกให้ ศิษย์ร่างทรงไม่ใช่งานดีอะไรเลย เลี่ยงได้ก็อย่าเป็น เรื่องจุกจิกมีเป็นกระบุง ยังมีสามภัยสามเคราะห์อีก เงินก็ไม่ค่อยมี.....”
ครั้นทนฟังเสียงพร่ำบ่นคร่ำครวญอยู่นานสองนาน หลี่ฮั่วหวังก็อดที่จะสอดปากถามขึ้นมามิได้ “เช่นนั้นพวกเจ้าที่เป็นศิษย์ร่างทรง สามารถอัญเชิญท่านเซียนมาทำสิ่งใดได้บ้างเล่า”
หลี่จื้อเหลือบมองหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ทำได้สารพัด ขับไล่สิ่งชั่วร้ายรักษาโรคา เปลี่ยนดวงชะตากวักเรียกทรัพย์สิน พิธีวิวาห์งานอวมงคล เสี่ยงทายทำนายดวง ดูฮวงจุ้ยสุสานบรรพชน”
“เก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียว ทำได้ทุกสิ่งอย่างเลยรึ”
“อืม ท่านเซียนแต่ละบ้านมีความสามารถไม่เหมือนกัน หากเจ้าเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้วเซียนบ้านตนเองจัดการมิได้ เจ้าก็เชิญท่านเซียนบ้านอื่นมาแทนได้นี่”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “เช่นนั้นหากว่า มีใครบางคนถูกบางสิ่งบางอย่างตามรังควานอยู่เล่า พวกเขาก็ช่วยแก้ไขให้ได้ด้วยรึ”
“ถูกบางสิ่งตามรังควาน? ก็ผีเข้าเท่านั้น ย่อมได้อยู่แล้ว”
“เจ้าแน่ใจรึ? นั่นไม่ใช่สิ่งธรรมดา” หลี่ฮั่วหวังนึกถึงตันหยางจื่อในหัว พลางมองคนตรงหน้า
มองมุมไหน เจ้านี่ก็ดูพึ่งพาไม่ค่อยจะได้เอาเสียเลย
“เฮอะ ได้หรือไม่ได้ เจ้าก็ลองดูสิ อย่างไรเสียก็แค่ห้าสิบอีแปะ เจ้ายังกลัวข้าจะหอบเงินหนีหรืออย่างไร?”
“เหรียญทองแดงห้าสิบเหรียญ นี่คือค่าตอบแทนของเจ้ารึ” สิ่งที่ต้องจ่ายออกไปนี้ นับว่าต่ำกว่าที่หลี่ฮั่วหวังคาดคิดไว้มากโข
“ของข้าก็ส่วนของข้า ของท่านเซียนก็ส่วนของท่านเซียน เรื่องนี้ต้องแยกแยะให้ออก” หลี่จื้อเคี้ยวหยับๆ กลืนเส้นบะหมี่ในปากลงคอไป แล้วเรอเสียงดังออกมาเอื๊อกหนึ่ง
“ค่าน้ำชาของข้าคือห้าสิบอีแปะ ห้ามต่อ กฎเก่าสามร้อยกว่าปีไม่เคยเปลี่ยน แน่นอนต้องเป็นเหรียญใหม่ ห้ามเอาเหรียญเลวที่ถูกตัดขอบมาปนให้ครบจำนวน ส่วนของท่านเซียนน่ะหรือ~”
“ค่าตอบแทนของท่านเซียน ข้าต้องปรึกษาหารือกับเขาเองรึ”
“ไม่ เจ้าหารือกับมันไม่ได้ ต้องให้ท่านเซียนเลือกเอง ถูกใจสิ่งใดก็เอาสิ่งนั้น ส่วนใหญ่แล้วท่านเซียนไม่เอาของนอกกายอย่างเงินทองหรอก”
“หมายตาสิ่งใดก็เอาสิ่งนั้นไป แถมยังไม่เอาเงินทองอีกงั้นรึ” ในใจของหลี่ฮั่วหวังบังเกิดความไม่สบายใจขึ้นมาลึกๆ หากต้องแลกเปลี่ยนซื้อขายกับพวกมันจริงๆ เหล่าท่านเซียนจะเอาสิ่งใดไปกันแน่
“แล้วที่ผ่านๆ มา ท่านเซียนเคยเอาสิ่งใดของผู้อื่นไปบ้างเล่า”
“เฮ้อ เจ้ามาถามข้า แล้วข้าจะไปถามใครเล่า” หลี่จื้อยกชามขึ้นด้วยสองมือแล้วเริ่มใช้ลิ้นเลีย เลียละเลียดอย่างประณีตบรรจง
“ใครก็ตามที่ถูกท่านเซียนเอาสิ่งใดไป ล้วนห้ามปริปากบอกเล่าแก่คนภายนอกทั้งสิ้น มันผิดข้อห้าม หากพูดออกไปย่อมต้องพบพานความฉิบหาย”
“เจ้าเป็นร่างทรงมิใช่รึ? เจ้าก็ไม่รู้?”
“พูดกันตรงๆ ข้าก็แค่ลูกจ้างของท่านเซียน มีหน้าที่แค่เชิญท่านเซียนมา เรื่องอื่นข้าไม่ยุ่ง ได้เงินแค่นี้ ข้าขี้เกียจไปใส่ใจเรื่องจุกจิกพวกนั้นหรอก”
เมื่อเทียบกับพวกหลวงจีนแห่งวัดเจิ้งเต๋อและตันหยางจื่อแล้ว หลี่จื้อกลับแผ่บรรยากาศของการอยู่นอกวงอย่างปล่อยวางและไม่แยแสสิ่งใดออกมาประการหนึ่ง
“เป็นอะไรไป เจ้าอยากลองรึ? ใครถูกผีเข้า?” หลี่จื้อที่กินอิ่มแล้วใช้ตะเกียบแคะฟันพลางชะเง้อมองคนอื่นๆ ที่อยู่ไกลออกไป
ตัวจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับไม่ร้อนรน ยังถามต่ออย่างใจเย็น “พี่หลี่จื้อ ท่านรอนแรมไปทั่วเช่นนี้ คงเคยจัดการเรื่องมาไม่น้อย ‘ผี’ ที่ท่านว่าน่ะ ท่านรู้หรือไม่ว่ามันมาจากไหน?”
หลี่จื้อส่ายหน้าด้วยสีหน้าที่เจือความรำคาญใจเล็กน้อย “ข้าขี้เกียจไปจดจำเรื่องพรรค์นั้นหรอก งานที่วิ่งวุ่นเที่ยวหนึ่งได้แค่ห้าสิบอีแปะ ข้าวปลาแทบจะไม่มีกินอยู่รอมร่อ จะไปทุ่มเทสู้ตายเพื่ออันใดกัน หากมันยอมให้ข้าขึ้นราคาเป็นเที่ยวละห้าร้อยอีแปะล่ะก็ ข้าย่อมต้องจดจำได้อย่างกระจ่างแจ้งแน่นอน”
“ขึ้นราคาก็ไม่ให้ขึ้น เปลี่ยนไปทำอาชีพอื่นก็ไม่ได้ อัดอั้นตันใจเสียจริง เออ จริงสิ ท่านเจินเหริน นักพรตอย่างพวกท่านทำพิธีทีหนึ่งคงได้เงินมากโขใช่หรือไม่? ครั้งหนึ่งได้เท่าใด?”
หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองหญิงสาวคลุมผ้าแดงที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงด้านหลังอีกครา ก่อนจะลุกขึ้นยืน “พักผ่อนกันพอสมควรแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันต่อเถิด”
“ได้เลย! ว่าแต่เราจะกินข้าวเย็นกันยามใด?”
ขบวนของหลี่ฮั่วหวังยังคงมุ่งหน้าเดินต่อไป หลี่จื้อที่มีนิสัยกระโดกกระเดกอยู่ไม่สุขมักจะพยายามหาเรื่องสนทนากับพวกหลี่ฮั่วหวังอยู่เสมอ ทว่าพวกเขากลับมิได้ตอบรับอย่างกระตือรือร้นนัก
การพูดจาปราศรัยของคนผู้นี้แลดูปกติธรรมดาอย่างยิ่ง ซ้ำยังไม่มีเจตนาร้ายแอบแฝงแต่อย่างใด
ทว่าคนดีมิได้มีคำว่าคนดีเขียนแปะไว้บนใบหน้า ความระแวดระวังของหลี่ฮั่วหวังจึงยังมิอาจคลายลงได้ทั้งหมด
หลี่ฮั่วหวังเอียงศีรษะเล็กน้อย มองคนทั้งสองที่เดินอยู่อีกฟากถนน ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ร่างทรงรองข้างกายหลี่จื้อ นางที่คลุมผ้าแดงไม่กินไม่ดื่มไม่พูดสักคำ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล
เมื่อเทียบกับหลี่จื้อแล้ว หญิงผู้นี้แลดูประหลาดพิลึกกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคราที่นางก้าวเท้าเดิน ระยะห่างในแต่ละก้าวล้วนแม่นยำไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย ดูอย่างไรก็มิเหมือนคนเป็นๆ ทว่ากลับละม้ายเหมือนศพที่ถูกชักใยบงการอยู่เสียมากกว่า
ที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นก็คือ หลี่จื้อกลับเรียกขานสิ่งนี้ว่าภรรยา
“ศิษย์พี่หลี่ หรือพวกเราจะแยกทางกับพวกเขาดีเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถาม
“อย่าเพิ่งรีบร้อน รอดูก่อน” หลี่ฮั่วหวังจำเป็นต้องเฝ้าสังเกตการณ์ให้ถี่ถ้วน
หากคนผู้นี้มิได้โกหก เรื่องการสลัดหลุดพ้นจากตันหยางจื่อก็ไม่แน่ว่าอาจจะต้องพึ่งพา ‘ท่านเซียน’ ที่อยู่ในปากของเขาก็เป็นได้
กำลังโหลดความเห็น...