ตอนที่ 58 หลี่จื้อ
“กริ๊งๆๆ!!” เสียงกระดิ่งอันเสียดแทงแก้วหูดังขัดเสียงตะโกนร้องขึ้นในทันที ทุกคนในที่นั้นต่างพากันกุมหูด้วยสีหน้าเจ็บปวด
ครั้นเสียงกระดิ่งค่อยๆ แผ่วลง กระบี่ของหลี่ฮั่วหวังก็พาดอยู่บนคอของคนผู้นั้นแล้ว
“ฮะๆ ท่านเจินเหริน ท่านทำอะไรหรือ?” ถูกกระบี่ยาวคมกริบจ่อคอ ทว่าสีหน้าของคนผู้นั้นกลับไม่ร้อนรนแม้แต่น้อย
“เจ้าถามว่าข้าทำอะไร? ข้ายังจะถามเจ้าอยู่เลย! เจ้าเชิญเทพอะไรมา!”
คมกระบี่ที่ถูกควันฟืนรมจนดำกดลงเบาๆ พลันปรากฏรอยโลหิตเส้นหนึ่งขึ้นในทันใด
ไม่ว่าคนผู้นี้กำลังเชิญเทพองค์ใดมา ย่อมไม่ใช่สิ่งดีอย่างแน่นอน มาอยู่ในที่เฮงซวยแห่งนี้ตั้งนานไม่เคยได้เจอของดีสักอย่าง
เมื่อรู้สึกได้ว่าถูกเข้าใจผิด คนผู้นั้นก็พลันหัวเราะแห้งๆ ออกมา
“ท่านเจินเหรินคงไม่ใช่คนซื่อฉีกระมัง? ข้าไม่ได้เชิญเทพ กลองยังไม่ได้ตีเลย เชิญเทพไม่มาหรอก ข้าแค่พิสูจน์ให้ดูว่าข้าเป็นร่างทรงเท่านั้น”
ยามนั้น เสี่ยวหม่านก็เดินเข้ามากระซิบ “อืม จริงเจ้าค่ะ ร่างทรงต้องตีกลองด้วย”
เมื่อชำเลืองมองกลองหลากสีตรงเอวของอีกฝ่าย หลี่ฮั่วหวังที่เปี่ยมไปด้วยความระแวดระวังจึงค่อยๆ ดึงกระบี่กลับมาช้าๆ
“สหายท่านนี้ กลางค่ำกลางคืนอย่าได้เล่นตลกเช่นนี้เลย ระวังจะเข้าใจผิดกันได้ง่ายๆ เจ้าไปเสียเถิด”
คนผู้นั้นพินิจนักพรตที่หน้าตาระแวดระวังตรงหน้าครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างเก้อๆ ก่อนหันหลังจากไป “ก็ได้ ข้าน้อยหลี่จื้อ แล้วพบกันใหม่ เอ๋อเอ๋ย เราไปกันเถิด”
กล่าวจบ เขาก็มิได้พูดอันใดอีก พาหญิงสาวที่คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงมุ่งหน้าตรงเข้าไปในทางเดินรกชัฏอันมืดมิดของผืนป่า
ครั้นมองส่งจนทั้งสองลับสายตาไปจนหมดสิ้น หลี่ฮั่วหวังจึงหันกลับมากล่าวกับคนอื่นๆ “คืนนี้ทุกคนอย่าเพิ่งนอน จงตื่นตัวระวังภัยไว้ ระวังเจ้าหมอนั่นยังมิได้ไปไหน”
จิตใจคิดระวังคนมิอาจขาดได้ กลางค่ำกลางคืนจู่ๆ มีตัวประหลาดเช่นนี้โผล่ออกมา ผีเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันมีจุดประสงค์อันใด
ท่ามกลางเสียงขานรับประปราย เหล่ากระสายยาต่างกอดอาวุธของตน นั่งเบียดเสียดล้อมรอบกองไฟเป็นวง
ท่อนไม้แห้งท่อนหนึ่งถูกหลี่ฮั่วหวังหยิบขึ้นมา ก่อนจะโยนพลิกคว่ำพลิกหงายลงไปในกองเพลิง แสงไฟร้อนรุ่มสาดส่องใบหน้าอันกระสับกระส่ายของทุกคนจนสว่างวาบ
ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไปท่ามกลางการรอคอยที่ช่างเชื่องช้าราวกับวันเวลาผ่านไปแรมปี นอกจากใบหน้าของทุกคนที่ดูอิดโรยร่วงโรยอย่างยิ่งแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย
“วันนี้พักผ่อนช่วงเช้าครึ่งวัน จากนั้นค่อยออกเดินทางต่อ โก่วหวาเฝ้าเวรก่อน” หลี่ฮั่วหวังกล่าวจบก็ค่อยๆ หลับตาลง
ไม่รู้ว่างีบไปนานเท่าใด เขาก็ถูกคนเขย่าตัวปลุกเบาๆ “ศิษย์พี่หลี่ คนผู้นั้นกลับมาอีกแล้วขอรับ”
“หือ อันใดนะ” ข่าวนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังตื่นเต็มตาในพริบตา เมื่อเขาเหลียวมองไป ก็พบว่าหลี่จื้อเมื่อคืนนี้พาภรรยาที่คลุมผ้าคลุมหน้ายืนยิ้มแป้นอยู่ไม่ไกล
“เมื่อคืนข้าคิดอยู่ครึ่งคืน คิดได้แล้วว่าข้าคงทำให้ท่านเจินเหรินตกใจใช่หรือไม่? ขออภัยๆ จึงตั้งใจมาขอขมา”
แสงตะวันส่องลอดผ่านกิ่งไม้ตกกระทบลงบนใบหน้าคล้ำแดดของหลี่จื้อ ทำให้ไฝเม็ดนั้นบนใบหน้าเด่นชัดขึ้นมาอย่างยิ่ง
หากปลดกลองตรงเอวออกไป มองดูเพียงรูปร่างหน้าตา เขาก็มิได้ต่างอันใดกับชาวไร่ชาวนาที่ก้มหน้าก้มตาทำมาหากินในผืนนาตลอดทั้งปีเลย
ภายใต้แสงแดดจ้า ตอนนี้เขาดูปลอดภัยกว่าเมื่อคืนนี้มากนัก
ครั้นความคิดในใจแล่นปราดอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังก็ทำมือประสานสัญลักษณ์เต๋าคำนับตอบ “พี่หลี่จื้อเกรงใจไปแล้ว ข้าน้อยเองเมื่อวานก็บุ่มบ่ามไปเช่นกัน”
ไม่ว่าคนผู้นี้มีจุดประสงค์ใด ในเมื่อร่างทรงมาอยู่ตรงหน้าแล้ว หากไม่ง้างปากเค้นข้อมูลออกมาบ้างก็ออกจะเสียโอกาส
“เมื่อครู่ได้ยินแม่นางท่านนี้บอกว่าท่านเจินเหรินก็แซ่หลี่หรือ? บังเอิญเสียจริง ข้าก็แซ่หลี่ ห้าร้อยปีก่อนเราอาจเป็นสกุลเดียวกันก็ได้”
หลี่จื้อผู้มีใบหน้าเปี่ยมไมตรีเดินก้าวเข้ามาสองก้าวอย่างสนิทสนมเป็นกันเองยิ่ง แล้วเอ่ยขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
“พี่หลี่จื้อ ท่านกำลังจะไปที่ใดรึ”
“เฮ้อ ย่าทวดเฮยซานในสกุลข้าอีกไม่กี่วันจะฉลองวันเกิดใหญ่ นี่อย่างไร ข้าจึงรีบไปอวยพรแต่เนิ่นๆ”
ฉลองวันเกิด? หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ “ดูเหมือนร่างทรงจะไม่เหมือนหลวงจีนกับนักพรต ยังไม่ได้ตัดขาดเรื่องทางโลก”
“ท่านเจินเหรินคิดจะไปที่ใดรึ ถึงได้พาคนกลุ่มใหญ่ปานนี้ไปด้วย” หลี่จื้อมีสายตาว่อกแว่กเล็กน้อยขณะจับจ้องชุดนักพรตเปื้อนคราบเลือดที่ยังซักไม่ออกของหลี่ฮั่วหวัง
“ไปแคว้นเหลียง” หลี่ฮั่วหวังตอบอย่างกระชับรัดกุม
“โอ้โฮ ไปไกลถึงเพียงนั้น? เช่นนั้นท่านเจินเหรินคงลำบากตลอดทางเป็นแน่”
หลังจากสนทนากันไปได้พักหนึ่ง ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายก็ผ่อนคลายลงไปมาก อย่างน้อยก็มิต้องตั้งป้อมประจันหน้ากันเช่นก่อนแล้ว
ล้อเกวียนลาเริ่มหมุนเคลื่อนไป ข้างกายมีรองเท้าปักสีแดงก้าวเดินเคียงคู่ไปเบื้องหน้า
“ข้างหน้าไม่ไกลก็ถึงหุบจันทร์เสี้ยวแล้ว ที่นั่นมีหมู่บ้านอยู่แห่งหนึ่ง ท่านเจินเหรินพักฟื้นที่นั่นสักสองสามวันได้ หากจะหาที่พักได้อีกก็ต้องเดินอีกอย่างน้อยสิบห้าวัน ท่านก็รู้ แถบชายแดนก็เป็นเช่นนี้ คนน้อยที่ร้าง” หลี่จื้อชี้แนะหลี่ฮั่วหวังอย่างกระตือรือร้นราวกับสหายเก่า
“ขอบคุณยิ่ง ขอถามพี่หลี่จื้อ ในเมื่อท่านเป็นร่างทรง ที่บ้านท่านบูชาเซียนองค์ใด?”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังถามตรงๆ เช่นนี้ แม้แต่สตรีที่คลุมผ้าแดงผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเขา
“ฮะๆ ข้าน้อยเป็นศิษย์สกุลเปย ในเมื่อท่านถามแล้ว ข้าก็ไม่ทำเป็นเล่นตัว ขอถามท่านเจินเหรินมาจากเขาใดสำนักใด?”
“อารามลมใส สำนักบูรพาประภาแห่งภูผาประจิม เสวียนหยาง” หลี่ฮั่วหวังยกคำพูดชุดเดิมของตันหยางจื่อในครานั้นออกมาอ้างทันที
ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าสำนักบูรพาประภาแห่งภูผาประจิมคือสำนักใด อย่างน้อยเอ่ยเช่นนี้ก็ทำให้ผู้อื่นคิดว่าตนมีผู้สืบทอดวิชา มิใช่นักพรตกำมะลอ
หลี่จื้อส่ายหน้า “ฮะๆ ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทว่าก็ถูกแล้ว ใต้หล้ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะมีผู้ใดรู้ไปเสียหมดเล่า”
หลี่จื้อเป็นคนช่างคุยอย่างยิ่ง โดยเฉพาะรอยยิ้มที่มักประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ การได้อยู่ร่วมกับคนเช่นนี้ทำให้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นได้บ้าง
เดินไปเดินมาก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน ยังคงเป็นการตั้งเตาก่อไฟต้มบะหมี่ แม่น้ำข้างทางที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ นับว่าอำนวยความสะดวกได้ดีทีเดียว
หลี่จื้อไม่ได้หยิบของกินออกมาจากห่อสัมภาระเล็กๆ ของตน เอาแต่นั่งยองๆ ยิ้มแป้นมองดูอยู่ข้างทางเช่นนั้น ทำเอาพวกของหลี่ฮั่วหวังรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
“พี่หลี่จื้อ เอาสักหน่อยหรือไม่”
“ไอ้หยาๆๆ ดีเลยเชียว เมื่อวานข้าไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันพอดี” หลี่จื้อวิ่งกระตือรือร้นเข้ามา หยิบชามขึ้นมาเตรียมจะตักบะหมี่
เขาสวาปามชามแล้วชามเล่าอย่างรวดเร็วจนไป๋หลิงเหมี่ยวขมวดคิ้วแน่น
“ศิษย์พี่หลี่ นี่เกือบสามชั่งแล้วเจ้าค่ะ..... เหตุใดคนผู้นี้กินจุนัก? เขาตามตีสนิทเรามาตั้งนาน คงไม่ใช่เพื่อข้าวมื้อนี้กระมังเจ้าคะ?”
ทุกคนมองดูเส้นบะหมี่เส้นสุดท้ายในหม้อถูกหลี่จื้อตักไปต่อหน้าต่อตา เขามิได้รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย ยังคงนั่งยองๆ ซดบะหมี่เสียงดังอยู่ใต้ต้นไม้ต่อไป
หลี่ฮั่วหวังเดินไปข้างเขา ทำตามท่าของหลี่จื้อ นั่งยองๆ ลงบ้าง “บะหมี่พอหรือไม่? ให้ต้มเพิ่มอีกหรือไม่?”
“ไอ้หยา เกรงใจแย่ แต่ข้ายังไม่อิ่มจริงๆ” หลี่จื้อพูดพลางซดน้ำแกงคำโต
“ต้มบะหมี่เพิ่มอีกสองชั่ง!!” หลี่ฮั่วหวังตะโกนไปทางกระทะเหล็ก
“เหตุใดถึงมีแต่ท่านที่กิน ไม่เห็นภรรยาท่านกินบ้างเลย นางไม่หิวรึ” สายตาของหลี่ฮั่วหวังเหลือบมองไปยังสตรีที่คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงผู้นั้น เขาพบว่าเล็บของสตรีนางนี้ดำคล้ำเล็กน้อย อีกทั้งยังยาวมาก ยาวมากๆ
“ข้าเป็นร่างทรงใหญ่ นางเป็นร่างทรงรอง ข้ากินคนเดียวก็พอแล้ว” หลี่จื้อพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอย่างยิ่ง
“โอ้? เหตุใดเล่า?”
เสียงซดบะหมี่หยุดลง หลี่จื้อยกมือขวาที่ถือตะเกียบขึ้น ใช้ข้อศอกปาดปาก ก่อนจะเอียงศีรษะมายิ้มตาหยีแล้วว่า “ฮะๆ ท่านเจินเหรินถามมากความเพียงนี้ นี่คิดจะตั้งตนเป็นร่างทรงรึ”
กำลังโหลดความเห็น...