คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 57

ตอน 57

ตอนที่ 57 ร่างทรง

“ข้าไม่รู้หรอกว่าห้าเซียนหง หวง ไป๋ หลิว เปย ของพวกร่างทรงหมายถึงอะไร คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านพูดขึ้นมาคำหนึ่ง ข้าก็จำไว้”

“ครั้งที่ข้าเจอพวกเขา มีคนในหมู่บ้านถูกผีเข้า หมอบอยู่กับพื้นเห่าเหมือนหมา ร่างทรงคนนั้นบังเอิญผ่านมาริมหมู่บ้าน ก็เลยแวะเข้ามาดู”

“หลังจากนั้นเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่รู้ จำได้แค่ว่าคนที่ถูกผีเข้าวันรุ่งขึ้นก็หายดี ลงนาทำงานได้แล้ว”

หลี่ฮั่วหวังฟังเรื่องร่างทรงที่เสี่ยวหม่านเล่าอย่างกระท่อนกระแท่น พลางใคร่ครวญในใจเงียบๆ

“ถ้าอย่างนั้น ร่างทรงในซื่อฉีก็ทำงานคล้ายนักพรตเหรอ? ไล่สิ่งชั่วร้ายปัดเป่าเภทภัย แล้วพลังของพวกเขามาจากพวกท่านพเนจรด้วยหรือเปล่า?”

“ในเมื่อร่างทรงต้องพบปะผู้คนบ่อยๆ ก็น่าจะคุยง่ายกว่าหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อหน่อยมั้ง?”

ตอนนี้เขามิได้กลัวว่าพวกที่เรียกว่าร่างทรงเหล่านี้จะเก่งกาจเกินไป ทว่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะมีฝีมืออ่อนด้อยเกินไป จนไม่อาจจัดการตันหยางจื่อได้เลยเสียมากกว่า

อย่างไรเสียการลุยเดี่ยวตัวคนเดียว ย่อมมิอาจเทียบกับการรวมกลุ่มกันได้อยู่แล้ว

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเกวียนลาที่เงียบหายไป ดึงให้หลี่ฮั่วหวังได้สติกลับมา เขาเห็นคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายเข้าไปในป่าเพื่อหาฟืนและตักน้ำแล้ว

แหงนหน้ามองฟ้า หลี่ฮั่วหวังพบว่าดวงตะวันคล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกโดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาควรพักผ่อนเสียที

เขาเองก็มิได้นั่งอยู่เฉยๆ ชักกระบี่จากด้านหลังออกมาแล้วเริ่มขุดหลุมบนพื้น กระบี่เล่มนี้คมกริบยิ่งนัก เพียงชั่วครู่ หลุมดินขนาดเท่าศีรษะคนก็ขุดเสร็จเรียบร้อย

คนทึ่มที่เตรียมพร้อมอยู่ข้างๆ มาแต่แรก ยกหม้อดำบนเกวียนลาขึ้นมาวางลงบนหลุมดินแห่งนี้

ประเดี๋ยวเพียงแค่เจาะช่องเพิ่มทางซ้ายและขวา ช่องหนึ่งไว้ใส่ฟืน อีกช่องไว้ระบายควัน เตาหลุมดินขนาดเล็กก็เสร็จสมบูรณ์

เทียบกับข้าวสารแล้ว บะหมี่แห้งย่อมใช้งานได้จริงมากกว่า เก็บรักษาได้ง่ายและต้มสุกได้สะดวกรวดเร็ว

รอจนน้ำในหม้อเดือดพล่าน บะหมี่อายุยืนมัดใหญ่หลายมัดที่ซื้อมาจากตำบลหน้าด่านก็ถูกหย่อนลงไปท่ามกลางไอร้อน

แดนดิไลออนที่เก็บได้ริมทางใช้แทนผัก ไข่เค็มคนละหนึ่งฟองแทนเนื้อสัตว์ บวกกับบะหมี่ชามโตคนละชาม อาหารเย็นก็เสร็จสิ้นลง

หลี่ฮั่วหวังใช้ตะเกียบผ่าไข่เค็มที่ลอยปริ่มอยู่ในน้ำแกงบะหมี่ ไข่แดงที่เยิ้มมันส่งเสียงซู่ซ่า พลันทำให้น้ำแกงบะหมี่ทั้งชามเกิดหยดน้ำมันสีทองลอยฟ่อง ดูน่าเจริญอาหารยิ่งนัก

ใช้ตะเกียบคีบก้านแดนดิไลออนที่ต้มจนนิ่มขึ้นมาใส่ปากเคี้ยวช้าๆ รสชาติขมฝาดเล็กน้อย เนื้อสัมผัสคล้ายผักปวยเล้งอยู่บ้าง

แต่ก่อนเขาไม่เคยรู้เลยว่าแดนดิไลออนกินได้ด้วย ทว่าก่อนหน้านี้เห็นหลวงจีนแก่รูปนั้นกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงได้รู้ว่าสิ่งนี้ก็เป็นผักป่าชนิดหนึ่งเช่นกัน

เป่าไอร้อนออกไป หลี่ฮั่วหวังซดน้ำแกงคำโตจนเต็มคราบ ท้องไส้พลันอบอุ่นขึ้นมาในทันใด รู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นผักป่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็อดมิได้ที่จะนึกถึงหลวงจีนแก่แห่งวัดเจิ้งเต๋อรูปนั้น

“ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เขาซื่อขนาดนั้น มองอะไรก็ไม่เห็น อยู่ในที่แบบนั้นคงใช้ชีวิตได้ดีมั้ง?”

ตะเกียบคู่หนึ่งคีบไข่แดงเค็มที่เยิ้มมันวางลงในชามของหลี่ฮั่วหวัง “ข้าไม่กินไข่แดงเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งอยู่ข้างกายเขากล่าวเสียงแผ่ว

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเงียบๆ คีบบะหมี่เข้าปากซดดังซวบคำโต “ข้ามีกระดิ่งเต๋าอยู่ในอกเสื้อ เจ้ายังจำได้หรือไม่? อันที่ข้านำออกมาจากอารามลมใส”

“จำได้เจ้าค่ะ”

“ตอนนี้ข้าจะบอกวิธีใช้ให้เจ้าฟัง หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับข้า เจ้าจำไว้ว่าต้องหยิบมันออกมาเพื่อเอาชีวิตรอด”

“เจ้าค่ะ”

“ประการแรก เจ้าต้องเขย่ามัน ตอนนี้เจ้าจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างยิ่ง ต้องอดทนไว้ จากนั้นให้กอบดินจากพื้นหนึ่งกำมือยัดเข้าปาก...”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย ชามของหลี่ฮั่วหวังว่างเปล่าแล้ว คำพูดของเขาก็จบลงเช่นกัน

ไป๋หลิงเหมี่ยวเก็บชามและตะเกียบไปจากมือของหลี่ฮั่วหวัง เดินมุ่งหน้าไปยังริมลำธารสายเล็กๆ ในป่านั้น

หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังอันบอบบางของนาง โดยไม่รู้ตัวมันกลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นแผ่นหลังของเด็กสาวผู้สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายสีแดง นั่นคือแผ่นหลังของหยางน่า

ส่ายศีรษะแรงๆ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เปลี่ยนร่างกลับมาอีกครา หลี่ฮั่วหวังที่รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างทิ้งตัวลงนอนหงายกับพื้น แหงนมองท้องฟ้าที่ดวงดาราเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ราตรีค่อยๆ มืดมิดลง หลี่ฮั่วหวังยังคงรับหน้าที่เฝ้ายามช่วงครึ่งคืนแรก ช่วงนี้เขาหลับไม่ค่อยสนิท หรือจะพูดให้ถูกคือเขาไม่เคยนอนหลับสบายเลยสักครา

หลี่ฮั่วหวังใช้กระบี่เขี่ยกองไฟเบื้องหน้า แล้วโยนท่อนฟืนท่อนหนึ่งเข้าไป

สะบัดไปมาเบาๆ หลี่ฮั่วหวังอาศัยแสงไฟมองดูอาวุธของตนเอง

อาวุธที่ตัดเหล็กดั่งฟันหยวกเล่มนี้ เมื่อมาอยู่ในมือเขากลับกลายเป็นการเสียของอย่างแท้จริง มิใช่เอาไปใช้ขุดดินแทนพลั่ว ก็เอามาใช้แทนไม้เขี่ยฟืน จนตอนนี้ปลายกระบี่ดำมะเมื่อม ดูอัปลักษณ์ยิ่งนัก

ครั้งเดียวที่ได้ลิ้มรสโลหิต ก็ยังเป็นการเอามาปาดคอตัวเองเสียอีก

“ศิษย์พี่ฉางหมิงเอ๋ย หากท่านเห็นกระบี่ล้ำค่าของท่านตกอยู่ในสภาพนี้ จะโกรธจนฟื้นขึ้นมาหรือไม่?” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเองพลางเสียบกระบี่ยาวกลับเข้าฝักด้านหลัง

“สวบ~” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นยืนในทันที คว้าท่อนฟืนที่ติดไฟจากกองเพลิงทุ่มออกไปตรงๆ ทันใด

แสงไฟสว่างวาบพาดผ่านเงาร่างคนวูบหนึ่ง ก่อนจะตกลงตรงหน้ารองเท้าปักคู่หนึ่งในที่สุด

รองเท้าปักคู่นั้นแดงสดอย่างยิ่ง แดงจนชวนให้ขนหัวลุก

“ผู้ใด! ออกมา!!” เสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวังทำให้คนอื่นๆ ที่หลับอยู่โซเซลุกขึ้นนั่ง

ครั้นพวกเขาเห็นเท้าที่สวมรองเท้าปักคู่นั้นอยู่ไกลๆ ก็ตกใจจนตื่นเต็มตาในบัดดล เสียงชักกระบี่ชักดาบดังระงมไม่ขาดสาย

“หึๆๆ อย่าเพิ่งลงไม้ลงมือเลย เข้าใจผิดกันแท้ๆ เชียว”

สิ้นเสียงอันเป็นกันเอง ชายวัยราวห้าสิบปีผู้มีผมขาวแซมประปรายก็เดินออกมาจากป่าอันมืดมิด

เขาแต่งกายเรียบง่าย รอยปะชุนบนเสื้อผ้าบ่งบอกว่าคงไม่ได้มีฐานะร่ำรวย บนตัวนอกจากห่อสัมภาระใบเล็กบนแผ่นหลังแล้ว ก็มีเพียงกลองเก่ามอมแมมที่ผูกแถบผ้าหลากสีสันสะพายไว้ข้างเอว

เมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธของพวกหลี่ฮั่วหวัง เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นพลางอธิบายว่า “ข้าน่ะรึ เร่งเดินทางตอนกลางค่ำกลางคืน นี่อย่างไรเล่า เห็นข้างหน้ามีแสงไฟก็เลยแวะมาดู ไม่นึกว่าจะได้พบพวกท่านเข้า”

เมื่อเห็นสายตาของหลี่ฮั่วหวังจับจ้องรองเท้าปักสีแดงคู่นั้นเขม็ง เขาก็อธิบายต่อว่า “ไม่เป็นไรดอก นั่นภรรยาข้า นางขี้อาย เอ๋อเอ๋ย เจ้ามานี่สิ”

สิ้นเสียง รองเท้าปักคู่นั้นก็ก้าวออกมาจากความมืดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว มาหยุดอยู่ข้างกายชายสูงวัยผู้นั้น

นี่คือสตรีที่ใช้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงคลุมปิดใบหน้า เสื้อผ้าสีม่วงแดงสดใสเป็นประกายอย่างยิ่ง บนร่างผูกแถบผ้าหลากสีสันเหมือนกับกลองใบนั้น

นางยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ดึกดื่นค่ำคืนปานนี้ได้มาเห็นสิ่งนี้เข้า ชวนให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลังอย่างแท้จริง

“นี่ภรรยาเจ้ารึ?” หลี่ฮั่วหวังที่ถือกระบี่อยู่ถามย้ำ ดึกดื่นเพียงนี้พาสิ่งเช่นนี้ไว้ข้างตัว หากบอกว่าเป็นศพเดินได้ที่เขาต้อนมาก็คงไม่มีใครไม่เชื่อ

ทันใดนั้น เสี่ยวหม่านก็รีบขยับเข้ามากระซิบ “ศิษย์พี่หลี่ เขาเป็นร่างทรงเจ้าค่ะ”

วาจานี้ทำให้ความระแวดระวังของหลี่ฮั่วหวังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา

“ใช่! ถูกแล้ว พวกเราเป็นร่างทรง ข้าเป็นร่างทรงใหญ่ เมียข้าเป็นร่างทรงรอง”

เห็นคนกลุ่มตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ชายผู้นั้นจึงเอ่ยอีก “อะไรกัน ไม่เชื่อรึ? เอาเถิด ข้าจะร้องให้ฟังสักท่อน แค่กๆ~”

ไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ห้ามปราม เขาก็อ้าปากตะเบ็งก้อง “อัญ~เชิญ~เทพ~เทวา~”

เสียงโห่ร้องก้องกังวานเปี่ยมพลังสายนี้ดังกังวานแว่วไกลออกไปในพงไพรยามราตรี

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 57
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 58 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 56กลับหน้าเรื่อง
ตอน 56ตอน 58