ตอนที่ 57 ร่างทรง
“ข้าไม่รู้หรอกว่าห้าเซียนหง หวง ไป๋ หลิว เปย ของพวกร่างทรงหมายถึงอะไร คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านพูดขึ้นมาคำหนึ่ง ข้าก็จำไว้”
“ครั้งที่ข้าเจอพวกเขา มีคนในหมู่บ้านถูกผีเข้า หมอบอยู่กับพื้นเห่าเหมือนหมา ร่างทรงคนนั้นบังเอิญผ่านมาริมหมู่บ้าน ก็เลยแวะเข้ามาดู”
“หลังจากนั้นเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่รู้ จำได้แค่ว่าคนที่ถูกผีเข้าวันรุ่งขึ้นก็หายดี ลงนาทำงานได้แล้ว”
หลี่ฮั่วหวังฟังเรื่องร่างทรงที่เสี่ยวหม่านเล่าอย่างกระท่อนกระแท่น พลางใคร่ครวญในใจเงียบๆ
“ถ้าอย่างนั้น ร่างทรงในซื่อฉีก็ทำงานคล้ายนักพรตเหรอ? ไล่สิ่งชั่วร้ายปัดเป่าเภทภัย แล้วพลังของพวกเขามาจากพวกท่านพเนจรด้วยหรือเปล่า?”
“ในเมื่อร่างทรงต้องพบปะผู้คนบ่อยๆ ก็น่าจะคุยง่ายกว่าหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อหน่อยมั้ง?”
ตอนนี้เขามิได้กลัวว่าพวกที่เรียกว่าร่างทรงเหล่านี้จะเก่งกาจเกินไป ทว่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะมีฝีมืออ่อนด้อยเกินไป จนไม่อาจจัดการตันหยางจื่อได้เลยเสียมากกว่า
อย่างไรเสียการลุยเดี่ยวตัวคนเดียว ย่อมมิอาจเทียบกับการรวมกลุ่มกันได้อยู่แล้ว
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเกวียนลาที่เงียบหายไป ดึงให้หลี่ฮั่วหวังได้สติกลับมา เขาเห็นคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายเข้าไปในป่าเพื่อหาฟืนและตักน้ำแล้ว
แหงนหน้ามองฟ้า หลี่ฮั่วหวังพบว่าดวงตะวันคล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกโดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาควรพักผ่อนเสียที
เขาเองก็มิได้นั่งอยู่เฉยๆ ชักกระบี่จากด้านหลังออกมาแล้วเริ่มขุดหลุมบนพื้น กระบี่เล่มนี้คมกริบยิ่งนัก เพียงชั่วครู่ หลุมดินขนาดเท่าศีรษะคนก็ขุดเสร็จเรียบร้อย
คนทึ่มที่เตรียมพร้อมอยู่ข้างๆ มาแต่แรก ยกหม้อดำบนเกวียนลาขึ้นมาวางลงบนหลุมดินแห่งนี้
ประเดี๋ยวเพียงแค่เจาะช่องเพิ่มทางซ้ายและขวา ช่องหนึ่งไว้ใส่ฟืน อีกช่องไว้ระบายควัน เตาหลุมดินขนาดเล็กก็เสร็จสมบูรณ์
เทียบกับข้าวสารแล้ว บะหมี่แห้งย่อมใช้งานได้จริงมากกว่า เก็บรักษาได้ง่ายและต้มสุกได้สะดวกรวดเร็ว
รอจนน้ำในหม้อเดือดพล่าน บะหมี่อายุยืนมัดใหญ่หลายมัดที่ซื้อมาจากตำบลหน้าด่านก็ถูกหย่อนลงไปท่ามกลางไอร้อน
แดนดิไลออนที่เก็บได้ริมทางใช้แทนผัก ไข่เค็มคนละหนึ่งฟองแทนเนื้อสัตว์ บวกกับบะหมี่ชามโตคนละชาม อาหารเย็นก็เสร็จสิ้นลง
หลี่ฮั่วหวังใช้ตะเกียบผ่าไข่เค็มที่ลอยปริ่มอยู่ในน้ำแกงบะหมี่ ไข่แดงที่เยิ้มมันส่งเสียงซู่ซ่า พลันทำให้น้ำแกงบะหมี่ทั้งชามเกิดหยดน้ำมันสีทองลอยฟ่อง ดูน่าเจริญอาหารยิ่งนัก
ใช้ตะเกียบคีบก้านแดนดิไลออนที่ต้มจนนิ่มขึ้นมาใส่ปากเคี้ยวช้าๆ รสชาติขมฝาดเล็กน้อย เนื้อสัมผัสคล้ายผักปวยเล้งอยู่บ้าง
แต่ก่อนเขาไม่เคยรู้เลยว่าแดนดิไลออนกินได้ด้วย ทว่าก่อนหน้านี้เห็นหลวงจีนแก่รูปนั้นกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงได้รู้ว่าสิ่งนี้ก็เป็นผักป่าชนิดหนึ่งเช่นกัน
เป่าไอร้อนออกไป หลี่ฮั่วหวังซดน้ำแกงคำโตจนเต็มคราบ ท้องไส้พลันอบอุ่นขึ้นมาในทันใด รู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นผักป่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็อดมิได้ที่จะนึกถึงหลวงจีนแก่แห่งวัดเจิ้งเต๋อรูปนั้น
“ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เขาซื่อขนาดนั้น มองอะไรก็ไม่เห็น อยู่ในที่แบบนั้นคงใช้ชีวิตได้ดีมั้ง?”
ตะเกียบคู่หนึ่งคีบไข่แดงเค็มที่เยิ้มมันวางลงในชามของหลี่ฮั่วหวัง “ข้าไม่กินไข่แดงเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่นั่งอยู่ข้างกายเขากล่าวเสียงแผ่ว
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเงียบๆ คีบบะหมี่เข้าปากซดดังซวบคำโต “ข้ามีกระดิ่งเต๋าอยู่ในอกเสื้อ เจ้ายังจำได้หรือไม่? อันที่ข้านำออกมาจากอารามลมใส”
“จำได้เจ้าค่ะ”
“ตอนนี้ข้าจะบอกวิธีใช้ให้เจ้าฟัง หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับข้า เจ้าจำไว้ว่าต้องหยิบมันออกมาเพื่อเอาชีวิตรอด”
“เจ้าค่ะ”
“ประการแรก เจ้าต้องเขย่ามัน ตอนนี้เจ้าจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างยิ่ง ต้องอดทนไว้ จากนั้นให้กอบดินจากพื้นหนึ่งกำมือยัดเข้าปาก...”
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย ชามของหลี่ฮั่วหวังว่างเปล่าแล้ว คำพูดของเขาก็จบลงเช่นกัน
ไป๋หลิงเหมี่ยวเก็บชามและตะเกียบไปจากมือของหลี่ฮั่วหวัง เดินมุ่งหน้าไปยังริมลำธารสายเล็กๆ ในป่านั้น
หลี่ฮั่วหวังมองแผ่นหลังอันบอบบางของนาง โดยไม่รู้ตัวมันกลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นแผ่นหลังของเด็กสาวผู้สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายสีแดง นั่นคือแผ่นหลังของหยางน่า
ส่ายศีรษะแรงๆ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็เปลี่ยนร่างกลับมาอีกครา หลี่ฮั่วหวังที่รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้างทิ้งตัวลงนอนหงายกับพื้น แหงนมองท้องฟ้าที่ดวงดาราเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ราตรีค่อยๆ มืดมิดลง หลี่ฮั่วหวังยังคงรับหน้าที่เฝ้ายามช่วงครึ่งคืนแรก ช่วงนี้เขาหลับไม่ค่อยสนิท หรือจะพูดให้ถูกคือเขาไม่เคยนอนหลับสบายเลยสักครา
หลี่ฮั่วหวังใช้กระบี่เขี่ยกองไฟเบื้องหน้า แล้วโยนท่อนฟืนท่อนหนึ่งเข้าไป
สะบัดไปมาเบาๆ หลี่ฮั่วหวังอาศัยแสงไฟมองดูอาวุธของตนเอง
อาวุธที่ตัดเหล็กดั่งฟันหยวกเล่มนี้ เมื่อมาอยู่ในมือเขากลับกลายเป็นการเสียของอย่างแท้จริง มิใช่เอาไปใช้ขุดดินแทนพลั่ว ก็เอามาใช้แทนไม้เขี่ยฟืน จนตอนนี้ปลายกระบี่ดำมะเมื่อม ดูอัปลักษณ์ยิ่งนัก
ครั้งเดียวที่ได้ลิ้มรสโลหิต ก็ยังเป็นการเอามาปาดคอตัวเองเสียอีก
“ศิษย์พี่ฉางหมิงเอ๋ย หากท่านเห็นกระบี่ล้ำค่าของท่านตกอยู่ในสภาพนี้ จะโกรธจนฟื้นขึ้นมาหรือไม่?” หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตัวเองพลางเสียบกระบี่ยาวกลับเข้าฝักด้านหลัง
“สวบ~” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นยืนในทันที คว้าท่อนฟืนที่ติดไฟจากกองเพลิงทุ่มออกไปตรงๆ ทันใด
แสงไฟสว่างวาบพาดผ่านเงาร่างคนวูบหนึ่ง ก่อนจะตกลงตรงหน้ารองเท้าปักคู่หนึ่งในที่สุด
รองเท้าปักคู่นั้นแดงสดอย่างยิ่ง แดงจนชวนให้ขนหัวลุก
“ผู้ใด! ออกมา!!” เสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวังทำให้คนอื่นๆ ที่หลับอยู่โซเซลุกขึ้นนั่ง
ครั้นพวกเขาเห็นเท้าที่สวมรองเท้าปักคู่นั้นอยู่ไกลๆ ก็ตกใจจนตื่นเต็มตาในบัดดล เสียงชักกระบี่ชักดาบดังระงมไม่ขาดสาย
“หึๆๆ อย่าเพิ่งลงไม้ลงมือเลย เข้าใจผิดกันแท้ๆ เชียว”
สิ้นเสียงอันเป็นกันเอง ชายวัยราวห้าสิบปีผู้มีผมขาวแซมประปรายก็เดินออกมาจากป่าอันมืดมิด
เขาแต่งกายเรียบง่าย รอยปะชุนบนเสื้อผ้าบ่งบอกว่าคงไม่ได้มีฐานะร่ำรวย บนตัวนอกจากห่อสัมภาระใบเล็กบนแผ่นหลังแล้ว ก็มีเพียงกลองเก่ามอมแมมที่ผูกแถบผ้าหลากสีสันสะพายไว้ข้างเอว
เมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธของพวกหลี่ฮั่วหวัง เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นพลางอธิบายว่า “ข้าน่ะรึ เร่งเดินทางตอนกลางค่ำกลางคืน นี่อย่างไรเล่า เห็นข้างหน้ามีแสงไฟก็เลยแวะมาดู ไม่นึกว่าจะได้พบพวกท่านเข้า”
เมื่อเห็นสายตาของหลี่ฮั่วหวังจับจ้องรองเท้าปักสีแดงคู่นั้นเขม็ง เขาก็อธิบายต่อว่า “ไม่เป็นไรดอก นั่นภรรยาข้า นางขี้อาย เอ๋อเอ๋ย เจ้ามานี่สิ”
สิ้นเสียง รองเท้าปักคู่นั้นก็ก้าวออกมาจากความมืดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว มาหยุดอยู่ข้างกายชายสูงวัยผู้นั้น
นี่คือสตรีที่ใช้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงคลุมปิดใบหน้า เสื้อผ้าสีม่วงแดงสดใสเป็นประกายอย่างยิ่ง บนร่างผูกแถบผ้าหลากสีสันเหมือนกับกลองใบนั้น
นางยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ดึกดื่นค่ำคืนปานนี้ได้มาเห็นสิ่งนี้เข้า ชวนให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลังอย่างแท้จริง
“นี่ภรรยาเจ้ารึ?” หลี่ฮั่วหวังที่ถือกระบี่อยู่ถามย้ำ ดึกดื่นเพียงนี้พาสิ่งเช่นนี้ไว้ข้างตัว หากบอกว่าเป็นศพเดินได้ที่เขาต้อนมาก็คงไม่มีใครไม่เชื่อ
ทันใดนั้น เสี่ยวหม่านก็รีบขยับเข้ามากระซิบ “ศิษย์พี่หลี่ เขาเป็นร่างทรงเจ้าค่ะ”
วาจานี้ทำให้ความระแวดระวังของหลี่ฮั่วหวังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
“ใช่! ถูกแล้ว พวกเราเป็นร่างทรง ข้าเป็นร่างทรงใหญ่ เมียข้าเป็นร่างทรงรอง”
เห็นคนกลุ่มตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ชายผู้นั้นจึงเอ่ยอีก “อะไรกัน ไม่เชื่อรึ? เอาเถิด ข้าจะร้องให้ฟังสักท่อน แค่กๆ~”
ไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ห้ามปราม เขาก็อ้าปากตะเบ็งก้อง “อัญ~เชิญ~เทพ~เทวา~”
เสียงโห่ร้องก้องกังวานเปี่ยมพลังสายนี้ดังกังวานแว่วไกลออกไปในพงไพรยามราตรี
กำลังโหลดความเห็น...