ตอนที่ 56 นอกด่าน
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังดูผิดปกติไป หลิงเหมี่ยวก็กุมมือเขาแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ
หลี่ฮั่วหวังยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่มีอะไร คิดได้ว่าใกล้ออกนอกด่านแล้ว เลยกังวลเรื่องดินแดนข้างนอกอยู่บ้าง ไปเถิด เราไปช่วยคนสกุลลวี่รื้อเวที รื้อเสร็จจะได้รีบไป”
ปากของหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น ทว่าสายตาของเขากลับเย็นเยียบ อารมณ์ของตนกำลังละม้ายเหมือนกับตันหยางจื่อเข้าไปทุกที
ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เมื่อนำมาเชื่อมโยงกับเรื่องที่คนอื่นมองเห็นตันหยางจื่อเป็นตนเองแล้ว ข้อสันนิษฐานในตอนนั้นก็มิใช่เพียงข้อสันนิษฐานอีกต่อไป ทว่ากำลังค่อย ๆ กลายเป็นความจริง
หากเป็นเพียงแค่อุปนิสัยก็แล้วไปเถิด แต่หลี่ฮั่วหวังยิ่งกังวลว่าเมื่อกาลเวลาผันผ่านไป ตนเองจะกลายสภาพเป็นตัวตันหยางจื่อโดยสมบูรณ์
“หากเป็นเช่นนี้ เรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว ตันหยางจื่อไม่ได้ปกป้องฉัน แต่กำลังปกป้องตัวมันเองต่างหาก!”
เพียงนึกถึงความเป็นไปได้นี้ หัวใจของหลี่ฮั่วหวังก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา หากถามว่าในโลกใบนี้เขาชิงชังผู้ใดมากที่สุด ไอ้เฒ่าวิปลาสอย่างตันหยางจื่อต้องอยู่อันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาไม่อยากกลายเป็นตันหยางจื่อ หากต้องเป็นเช่นนั้น สู้ให้เขาตายเสียยังดีกว่า!
หลี่ฮั่วหวังถึงกับมีแรงกระตุ้นผุดขึ้นในใจ อยากหันหลังกลับวัดเจิ้งเต๋อเสียเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าหลังจากนั้นต้องเจอความทุกข์ยากเพียงใด ให้หลวงจีนพวกนั้นจัดพิธีมหาโปรดสัตว์กำจัดตันหยางจื่อเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ทว่านั่นก็เป็นเพียงความคิดชั่ววูบ ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่แตกหักกันยังพอพูดกันได้ สองฝ่ายยังมีหวังประนีประนอม แต่เมื่อพระพุทธะทั้งเจ็ดองค์ถูกตนสังหารไปแล้ว เชื่อได้ว่าหลวงจีนพวกนั้นเห็นหน้าเขาครั้งแรกก็คงจัดการเขาทันที
หลวงจีนพวกนั้นมิใช่หลวงจีนแท้ที่กินเจสวดมนต์ เรื่องใดก็กล้าทำทั้งสิ้น
ทว่ายังนับว่าโชคดีที่อ้างอิงจากคำบอกเล่าของเจ้าอาวาสก่อนหน้านี้ นอกจากวัดเจิ้งเต๋อแล้วยังมีสำนักอื่นอยู่อีก ยามนี้ตนได้แต่ต้องหาหนทางจากคนพวกนั้น เรื่องที่วัดเจิ้งเต๋อทำได้ สำนักอื่นย่อมต้องทำได้เช่นเดียวกัน
หลี่ฮั่วหวังเดินไปที่หน้าเกวียนลา คลี่แผนที่ออกแล้วพินิจดูอย่างละเอียด
ที่ผ่านมาเขาไม่คิดจะข้องแวะกับคนเหล่านั้นเลย ก็เพราะวัดเจิ้งเต๋อได้เปิดฉากไว้อย่างเลวร้าย
แต่ยามนี้ไม่ข้องแวะมิได้แล้ว ในเมื่อวัดเจิ้งเต๋อมีปัญญากำจัดตันหยางจื่อได้ เช่นนั้นสำนักอื่นก็ย่อมทำได้เช่นกัน
แม้ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการสิ่งใด แต่ดูจากการกระทำก็เห็นได้ว่าพวกเขาหมายปองบางสิ่งในตัวเขา
“เป็นคัมภีร์สวรรค์ที่ตันหยางจื่อทิ้งไว้หรือเปล่า?” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ
หากตนไม่อยากกลายเป็นตันหยางจื่อ ก็จำต้องหาหนทางจากคนพวกนั้น
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็เอาไอ้คัมภีร์สวรรค์นั่นออกมาแลกเปลี่ยนกับพวกมันซะ” หลี่ฮั่วหวังลอบตัดสินใจในใจอย่างเด็ดขาด นี่เป็นข้อต่อรองเพียงหนึ่งเดียวที่เขาสามารถนำออกมาใช้ได้ในยามนี้
ท่ามกลางจิตใจที่กระสับกระส่ายหวาดหวั่นของหลี่ฮั่วหวัง ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหน้าด่าน
บนถนนของเมืองที่ไม่ใหญ่นักแห่งนี้ เต็มไปด้วยพ่อค้าวาณิชที่สัญจรไปมาอย่างขวักไขว่ และยังมีผู้คนที่แต่งกายด้วยรูปแบบอันแตกต่าง คนเหล่านี้ล้วนเดินทางเข้าด่านมาเพื่อทำการค้า
เมื่อมองไปยังด่านที่อยู่ไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ด้านข้าง “หัวหน้าลวี่ ดูท่าพวกเราคงต้องแยกย้ายกันตรงนี้แล้ว”
ลวี่จ้วงหยวนประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังด้วยความรู้สึกสะท้อนใจเช่นกัน “ท่านนักพรตน้อย ลำบากท่านแล้ว ตลอดทางสายนี้หากมิใช่เพราะมีท่านอยู่ พวกเราก็คงไม่รู้ว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด”
คณะสกุลลวี่ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะออกนอกด่าน พอมาถึงหน้าด่าน พวกเขาก็จำต้องเดินทางย้อนกลับไปอีกเส้นทางหนึ่ง เพื่อกลับไปยังหมู่บ้านของตน
รอจนพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายที่บ้านเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินทางวนเวียนไปมาเช่นนี้ นี่คือชะตากรรมของคณะงิ้วเล็ก ๆ เช่นพวกเขา หากคิดจะหลุดพ้นจากชีวิตรอนแรมกลางแจ้งเช่นนี้ มีเพียงต้องซื้อโรงงิ้วสักหลังเพื่อลงหลักปักฐานให้มั่นคงเท่านั้น
“ขอให้เดินทางราบรื่น ไม่รู้ว่าท่านนักพรตน้อยจะไปทำการใด แต่ขอให้สมความปรารถนาโดยเร็ว! นี่ไข่เป็ดเค็มที่บ้านดองเอง เอาไว้กินระหว่างทางเถิด”
ลวี่ซิ่วฉายอุ้มไหไข่เป็ดเค็มใบนั้น วางลงบนเกวียนลาด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์
“ขอรับคำอวยพรของท่าน หากวันหน้ามีโอกาส เราจะไปดูงิ้วของคณะสกุลลวี่อีก พูดก็พูดเถิด ดูมาตลอดทางเช่นนี้ ข้าชักติดใจขึ้นมาจริงๆ”
หลังจากทั้งสองฝ่ายกล่าวคำอำลากันแล้ว เกวียนลาที่บรรทุกเสบียงอาหารซึ่งเพิ่งเติมเข้ามาใหม่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ประตูด่าน
มองแผ่นหลังของพวกเขาที่ห่างไกลออกไป ลวี่จ้วงหยวนสูบกล้องยาเส้นดังปุ๊บๆ แล้วยกกล้องเคาะศีรษะลูกชายคนเล็กที่ยังมองตามอย่างอาลัยอาวรณ์ทีหนึ่ง
“เลิกคิดถึงแม่นางผมขาวนั่นได้แล้ว บ้านเล็กๆ อย่างเราเอื้อมไม่ถึงหรอก กลับบ้านไปจะให้แม่สื่อหาคู่ให้เจ้า”
“ท่านพ่อพูดเหลวไหลอะไร ข้าไม่ได้คิด ข้าไม่ได้คิดจริงๆ” ท่ามกลางเสียงปฏิเสธลนลานของลวี่ซิ่วฉาย หัวม้าก็หันกลับ มุ่งไปยังถนนใหญ่อันคึกคัก
“ท่านพ่อ ท่านเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวปานนั้น ไฉนถึงยอมตัดใจให้ไข่เป็ดเค็มเขาไปทั้งไหได้เล่าขอรับ” ลวี่จวี่เหรินที่อุ้มลูกสาวตัวน้อยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“พูดจาผายลมอันใด อย่าคิดว่าพ่อของเจ้าเป็นคนใจแคบเชียว จงจำเอาไว้ ยามที่ควรตระหนี่ก็ต้องตระหนี่ แต่ยามที่ควรใจกว้างก็ห้ามตระหนี่เป็นอันขาด ท่านนักพรตน้อยผู้นี้มิใช่คนธรรมดาสามัญ หากผูกสัมพันธ์อันดีเอาไว้ได้ สกุลลวี่ของเราก็ถือว่ามีเส้นสายเพิ่มมาอีกหนึ่งสายแล้ว”
หลังจากระหกระเหินเลี้ยวลด ในที่สุดก็พ้นด่านออกมาได้ แม้รอบทิศทางของถนนดินยังคงเป็นผืนป่า แต่หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่เหมือนเดิม
บนเส้นทางมิได้มีเพียงกลุ่มของพวกเขา ยังมีรถม้าคันอื่นอีกไม่น้อย รวมถึงผู้คนที่แบกคานหาบอยู่อีกมาก
หากจะแยกแยะฐานะของพวกเขาออกก็ง่ายดายยิ่ง เพียงมองดูรูปแบบเสื้อผ้า ภายในด่านจะป้ายสาบเสื้อไปทางซ้าย ส่วนแคว้นซื่อฉีนอกด่านจะป้ายสาบเสื้อไปทางขวา
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดไหของลวี่จ้วงหยวนออก พบว่าด้านในเป็นไข่เป็ดเค็มอัดแน่นอยู่เต็มไห
โก่วหวาที่อยู่ข้างๆ ขยับเข้ามา พูดอย่างประหลาดใจ “ยุคนี้ไข่เป็ดก็แพง เกลือก็แพง ตาเฒ่าลวี่จ้วงหยวนนานๆ จะใจป้ำสักที”
หลี่ฮั่วหวังปิดฝาไห ความรู้สึกที่มีต่อตาเฒ่าผู้นั้นในใจเปลี่ยนไปในทางดีไม่น้อย
“อย่าพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย พวกเจ้ามีใครที่บ้านอยู่ในแคว้นซื่อฉีบ้าง เตรียมตัวกลับบ้านได้แล้ว”
ทุกคนต่างสบตากัน เสี่ยวหม่านที่ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยขนสีดำยกมือขวาขึ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า “บ้านข้าอยู่ในซื่อฉี”
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ รอบข้างพลันเงียบสงัดลงทันตา คนอื่นต่างก็ล่วงรู้ถึงความแค้นระหว่างนางกับพ่อแม่ และรู้เช่นกันว่าหลังจากกลับบ้านไปแล้วนางคิดจะทำสิ่งใด
“พี่เสี่ยวหม่าน หรือไม่ก็...” ไป๋หลิงเหมี่ยวมีสีหน้าลำบากใจเพิ่งจะเอ่ยเกลี้ยกล่อมอันใดบางอย่าง ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน
“ดี เช่นนั้นเจ้าก็น่าจะคุ้นเคยกับที่นี่อยู่บ้าง ลองเล่ามาทีว่าแคว้นซื่อฉีนี้เป็นสถานที่เยี่ยงไร มีสำนักใหญ่โตเหมือนอย่างวัดเจิ้งเต๋อหรือไม่”
เสี่ยวหม่านที่ซ่อนใบหน้าอยู่ใต้หมวกสานสีดำสูดหายใจเข้าลึก “ข้าไม่รู้ แม้จะอาศัยอยู่ที่นี่ หากแต่สิบกว่าปีมานี้ ข้าไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลยสักครั้งเดียว ข้าเพียงเคยเห็นคนทรงเจ้าครั้งหนึ่งที่หัวหมู่บ้านตอนอายุเก้าขวบเท่านั้น”
“คนทรงเจ้ารึ...” พอเอ่ยถึงคำว่าเทพ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกขวัญผวาในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เทพมงคลได้สร้างตราบาปในใจให้แก่เขาใหญ่หลวงนัก
“แล้วพวกคนทรงเจ้านั่นมีสถานที่ที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มหรือไม่”
“ไม่มี ข้าได้ยินมาว่าพวกคนทรงเจ้าล้วนอาศัยอยู่ที่บ้านตนเอง ต่างก็กราบไหว้บูชาเซียนอยู่ที่บ้านกันทั้งนั้น”
“เซียนรึ มีชื่อหรือไม่” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังผุดภาพสิ่งประหลาดพิกลสารพัดของโลกใบนี้ขึ้นมา
“หง หวง ไป๋ หลิว เปย ข้าเคยได้ยินเพียงว่ามีเซียนที่แตกต่างกันอยู่ห้าจำพวก หากแต่กลับไม่รู้ว่าแต่ละอย่างคืออันใดบ้าง”
กำลังโหลดความเห็น...