ตอนที่ 55 สมานแผล
“มาๆๆ ลองดูสิ ลองดู ของพวกนี้ท่านเต๋าพอใจหรือไม่?” จูเต๋อสี่ชี้นิ้วไปที่ของบนพื้น
ข้าวของกองโตระเกะระกะแผ่อยู่เบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวัง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นดาบกระบี่ขึ้นสนิม ด้านข้างมีขวดและไหจำพวกหนึ่งวางอยู่
“ของพวกนี้มันอันใดกัน ขึ้นสนิมไปหมดแล้ว เศษทองแดงเหล็กผุชัดๆ” โก่วหวานั่งยองๆ ลงแล้วเริ่มต่อรองราคาทันที
“อย่าดูแต่สนิม ขัดๆ หน่อยก็ใช้ได้แล้วขอรับ หากเป็นศัสตราวุธวิเศษจริง ก็คงไม่ตกมาถึงมือข้าหรอก ท่านว่าจริงหรือไม่?”
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้สนใจดาบกระบี่เหล่านั้น หากจดจ่ออยู่กับขวดและไหพวกนั้นแทน
เขาย่อตัวลง หยิบขึ้นมาดูทีละใบ แล้วพบว่าบนนั้นไม่มีตัวอักษรเขียนไว้สักตัว
“ท่านเต๋าผู้นี้ช่างตาถึงจริงๆ ปราดตามองแวบเดียวก็เห็นของดีเสียแล้ว”
จูเต๋อสี่เพิ่งจะนั่งยองๆ ลงข้างกายเขา ก็ถูกกลิ่นคาวเลือดบนเสื้อผ้าของหลี่ฮั่วหวังรมเสียจนต้องถอยร่นไปสองก้าว
ทว่าเขาก็มิได้หวาดกลัว กลับยิ่งประจบสอพลอมากขึ้นไปอีก
“ท่านเต๋า ที่อยู่ในมือท่านนั่นของดีเชียว ยานี้ชื่อครึ่งก้าวล้ม แค่หยดลงน้ำนิดเดียว รับรองคนเดินได้ครึ่งก้าวก็ล้มพับ ไม่แพงเลย ขวดละสามตำลึงเท่านั้น”
“เอ้า! ตาถึง! ขวดนี้ก็ของล้ำค่าเหมือนกัน! มันคือพิษหงอนกระเรียน ใส่แค่เท่าปลายเล็บ ก็ส่งคนลงนรกได้ทันที ขวดละห้าตำลึง”
“ถูกแล้วๆๆ นี่สิยิ่งกว่าของล้ำค่าเสียอีก!! กลืนลงไปเม็ดเดียว! รับรองว่าหนึ่งคืนรับมือแม่นางสองคนก็ยังไหว นี่เป็นของที่นายท่านสองหลิวแห่งเขาหัวหมาป่าสั่งจองไว้ หากท่านต้องการก็ให้ท่านก่อนได้ ทว่าท่านต้องเพิ่มเงินสักหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังยืนขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อย “เหตุใดในปากเจ้าถึงมีแต่ของล้ำค่าไปหมด เอาเถิด ข้าเอาสองอย่างแรกนั่น โก่วหวา ไปเอาเงินบนเกวียนมา”
“ท่านเต๋าใจถึง!” จูเต๋อสี่ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น “ไม่เอาจริงหรือขอรับ? ข้าคิดราคาถูกลงให้เป็นอย่างไร? ยามนี้ยังหนุ่มไม่ได้ใช้ แก่ตัวไปก็ใช่ว่าจะไม่ได้ใช้ ของดีเช่นนี้มีมากไว้ไม่เสียหาย อย่างไรเสียก็ใช้สืบสกุลได้ขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังขี้เกียจจะสนใจเขา หันหน้าไปมองคนอื่นๆ “พวกเจ้าก็เลือกอาวุธที่ถนัดมือกันคนละชิ้นเถิด มีไว้ก็ยังดีกว่าไม่มี”
เมื่อได้ยินคำนี้ นอกจากไป๋หลิงเหมี่ยวกับเสี่ยวหม่านที่เป็นสตรีสองคนแล้ว ชายคนอื่นๆ ที่คันไม้คันมืออยู่นานแล้วต่างพากันก้าวเท้าขึ้นมา
หลี่ฮั่วหวังเก็บขวดยาทั้งสองใบในมือใส่เข้าไปในอกเสื้อ แล้วเอ่ยกับลวี่จ้วงหยวนที่ยืนดูความครึกครื้นอยู่ด้านข้างว่า “หัวหน้าลวี่ ท่านไม่ซื้อของไว้ป้องกันตัวบ้างรึ”
ลวี่จ้วงหยวนรีบส่ายหัว “ไม่พกขอรับ ตัวเปล่าไม่มีอาวุธ ถ้าโจรตามทันจริง อย่างมากก็แค่เสียเงิน แต่ถ้าพกอาวุธไว้ เกิดสู้ไม่ได้ขึ้นมา ก็เสียชีวิตเอา”
“หึๆ หัวหน้าลวี่คิดรอบคอบดี ต่างคนต่างมีวิธีเอาตัวรอด” หลี่ฮั่วหวังกลับไปนอนบนเกวียนลาอีกครั้ง
ครั้นคนที่รุมล้อมแยกย้ายกันไป พวกโก่วหวาก็มีอาวุธกันคนละเล่มแล้ว ไม่ต้องสนใจว่าจะใช้เป็นหรือไม่ อย่างน้อยมองดูแล้วก็มีพลังข่มขวัญสูงกว่าเมื่อก่อนอยู่หลายส่วน
ขณะที่พวกเขากำลังชูดาบฟันลมไปมาอย่างตื่นเต้น ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถือปลอกสวมนิ้วและเศษด้ายไว้ในมือก็เดินขยับเข้ามาใกล้
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่มีสีหน้ากังวลเล็กน้อย หยิบด้ายสีแดงขึ้นมาเย็บรอยขาดบนชุดพรตให้แก่หลี่ฮั่วหวัง
“ศิษย์พี่หลี่ สิ่งของพวกนี้รวมๆ กันแล้ว ใช้เงินของพวกเราไปเกินครึ่ง ตอนนี้เหลือเงินแค่ห้าตำลึงแล้วเจ้าค่ะ”
“ต้องรอนแรมบนเส้นทางอยู่ตลอดปี ของป้องกันตัวพวกนี้อย่างไรก็ยังจำเป็น” ดูภายนอกเหมือนว่าหลี่ฮั่วหวังจะมีทั้งกระดิ่งเต๋า อีกทั้งยังสามารถใช้เลือดเซ่นสรวงเรียกตันหยางจื่อออกมาได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งของทางโลกพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
ทว่าหากพูดกันตามตรง หลี่ฮั่วหวังไม่ไว้ใจตนเองเลยจริงๆ
เขากังวลเหลือเกินว่าวันใดวันหนึ่ง ระยะเวลาคงสภาพความนิ่งของไท่ซุ่ยดำจะหมดลง แล้วตนเองจะตกลงไปในภาพหลอนจนถอนตัวไม่ขึ้นอีกครา
หากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วข้างกายไม่มีผู้ใดคอยปกป้อง ตนเองก็ไม่ต่างอันใดกับลูกแกะที่รอให้ผู้อื่นเชือดเฉือน
“ศิษย์พี่หลี่ ดาบกระบี่พวกนี้ก็ใช้ได้ผลแค่กับโจรดักปล้นเท่านั้น หากพวกเราเรียนรู้อิทธิฤทธิ์เหล่านั้นของตันหยางจื่อได้ละก็ คงไม่ต้องกลัวอันใดอีกแล้วจริงๆ ขอรับ” โก่วหวาแบกดาบเดินเข้ามาพลางกล่าวอย่างเสียดาย
“เจ้าอยากเรียนรึ ผู้อื่นเขาจะยอมสอนให้เจ้าหรือ อีกประการหนึ่งเล่า...”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันหวนนึกถึงเรื่องที่ตันหยางจื่อใช้คนหลอมโอสถ และวิธีการ ‘บำเพ็ญเพียร’ อันวิปริตของพวกหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อขึ้นมา “อีกประการหนึ่งเล่า แม้จะยอมสอนให้เจ้า อิทธิฤทธิ์เหล่านั้นคนธรรมดาเช่นเจ้าก็ใช่ว่าจะกล้าฝึก”
แม้จะยังไม่ได้สัมผัสมากล้น ทว่าในใจของหลี่ฮั่วหวังกลับมีลางสังหรณ์ขึ้นมา ขั้วอำนาจอื่นในโลกใบนี้ เกรงว่าจะไม่ได้ดีไปกว่าตันหยางจื่อสักเท่าใด
โก่วหวาหัวเราะแหะๆ ใช้ศอกกระทุ้งชายแขนด้วนแต่กำเนิดที่อยู่ข้างๆ แล้วพาเขาเดินไปที่ลำธาร “ไป เราไปหาหินหยาบๆ ในน้ำมาลับดาบกันเถิด”
ยามนั้น คนทึ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา ยืนบังแสงจนเงาทาบทับหลี่ฮั่วหวังดุจกำแพง “ขะ-ข้า..... ข้า..... ข้า”
“ไม่ต้องข้าแล้ว เจ้าใช้ดาบกระบี่ไม่ได้หรอก ฝึกท่อนไม้ของเจ้าไปเถิด ของนั้นดึงเรี่ยวแรงของเจ้าออกมาได้มากที่สุด” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็นอนลงอีกครั้ง
เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ของพ่อค้าหาบเร่จบลงเพียงเท่านี้ คนทั้งสองกลุ่มต่างมุ่งหน้าเดินทางกันต่อ
วันเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า นอกจากยามที่ต้องผ่านหมู่บ้านเล็กๆ บางแห่งเป็นครั้งคราวแล้วให้คณะสกุลลวี่ร้องงิ้วสักรอบ เวลาปกติล้วนหมดไปกับการเร่งเดินทาง
บาดแผลที่คอของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ สมานตัวขึ้นตามกาลเวลา
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ข้างตุ่มน้ำ เชิดคางขึ้น ชะโงกมองรอยแผลเป็นบนลำคอตนเองผ่านเงาน้ำ
“พอกล่อมแกล้มได้ หากก้มหน้าลง ก็คงไม่สะดุดตาเท่าใดนัก”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยพลางหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้าง ยื่นมือไปลูบศีรษะขาวผ่องดั่งหิมะของนางเบาๆ “ไฉนถึงทำหน้าบึ้งตึงเล่า ช่วงนี้มีเรื่องอันใดไม่สบายใจหรือ”
“ศิษย์พี่หลี่ ทั้งคนกินทั้งลากิน เพิ่งซื้อเสบียงกับอาหารลามาเพิ่ม ตอนนี้เราเหลือเงินแค่หนึ่งตำลึงกับเหรียญทองแดงสามร้อยสี่สิบห้าเหรียญเจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวนับนิ้วคำนวณ
“เร็วถึงเพียงนี้? ไม่น่าใช่” หลี่ฮั่วหวังเดินออกจากลานบ้านชาวนาที่พักชั่วคราว มุ่งไปยังเวทีของคณะสกุลลวี่
“เดิมทีอยู่ได้นานกว่านี้เจ้าค่ะ แต่ท่านให้พวกเขาฝึกดาบฝึกทวน ทุกคนเหนื่อยแทบขาดใจ ก็ยิ่งกินจุขึ้น คนทึ่มตั้งแต่ได้ท่อนไม้นั่นมา มื้อเดียวกินบะหมี่ตั้งสองชั่ง! วันหนึ่งสองมื้อก็สี่ชั่งแล้วเจ้าค่ะ!!”
“แต่นั่นไม่ใช่ไม้เขี่ยไฟ ซื้อมาแล้วก็ต้องฝึก เรื่องอื่นไม่ว่า อย่างน้อยฟันกับแทงก็ต้องเป็น”
ต่อให้เป็นการฟันฟาดธรรมดาๆ การฝึกฝนทุกเมื่อเชื่อวันกับเอาแต่สะพายไว้บนหลังให้ดูโก้เก๋ ย่อมแตกต่างกันลิบลับ
ยามเผชิญหน้ากับศัตรู หากทายาพิษลงบนคมดาบของพวกเขาเข้าไปด้วย ย่อมเป็นภัยคุกคามที่มิอาจดูเบาได้เช่นกัน
ขณะนี้หลี่ฮั่วหวังมองไปยังคนอื่นๆ ในระยะไกลที่กำลังช่วยคณะสกุลลวี่รื้อเวที
“แต่ทำเช่นนี้อย่างมากที่สุดก็ประคองได้อีกแค่เดือนเดียว ทุกคนก็ต้องทนหิวกันหมดแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่มีเงินรึ... นี่เป็นปัญหาจริงๆ”
หลี่ฮั่วหวังลูบคางพลางมองไปยังคณะสกุลลวี่อย่างครุ่นคิด “ตลอดทางมานี้พวกเขาน่าจะหาเงินได้ไม่น้อยกระมัง ปล้นพวกเขาทั้งหมดเสีย ปัญหาก็คลี่คลายแล้วมิใช่หรือ”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็ชะงักไปเอง เหตุใดตนจึงคิดเช่นนี้? ลวี่จ้วงหยวนผู้นี้แม้จะลื่นไหลเอาตัวรอดเก่ง แต่ก็เป็นคนซื่อตรง เหตุใดตนจึงคิดจะปล้นเขา?
อารมณ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นมาได้ของหลี่ฮั่วหวัง พลันถูกเงามืดเข้าปกคลุมในทันใด
กำลังโหลดความเห็น...