คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 54

ตอน 54

ตอนที่ 54 ท่านพเนจร

“ปัง!” ท่อนไม้ขนาดยักษ์ฟาดกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนฝุ่นผงฟุ้งตลบหนาทึบ

ครั้นแล้ว ท่อนไม้อันหนักอึ้งนั้นก็ถูกชูขึ้นสูงอีกครา ก่อนจะกระหน่ำฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง

หลี่ฮั่วหวังที่ได้รับการประคองจากไป๋หลิงเหมี่ยวมองดูคนทึ่มกำลังกวัดแกว่งท่อนไม้อยู่ด้านข้าง

แม้บาดแผลที่คอจะยังไม่หายดี ทว่าหลังนอนซมพักฟื้นมาหลายวัน เขาก็พอจะฝืนลุกขึ้นมายืนได้แล้ว

“ออกแรง! ทุบให้แรงกว่านี้อีก!” หลี่ฮั่วหวังตะโกนบอกจากด้านข้าง

ข้างกองไฟ ลวี่จ้วงหยวนถือหมั่นโถวธัญพืชรวมสองลูกเดินยิ้มกริ่มเข้ามา “ท่านนักพรตน้อย ท่านกำลังทำอันใดอยู่หรือขอรับ? เอะอะโครมครามเชียว”

ทุกคราที่ฟาดท่อนไม้ลงมา ป่าและพุ่มไม้รอบด้านก็แหลกเละระเนนระนาด

“ฮะๆ ไม่มีอะไร ตัวโตปานนี้ใช้แค่แบกคนแบกของก็ออกจะเสียของไป ฝึกเขาไว้บ้าง”

“อ้อ ดีแล้วขอรับ เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ลวี่จ้วงหยวนพยักหน้าพลางถอยกลับไป

หลี่ฮั่วหวังเบนสายตากลับมามองคนทึ่มที่กำลังเปลือยท่อนบนและเหงื่อไหลไคลย้อยอยู่เบื้องหน้าอีกครา

อย่าเห็นว่าเจ้านี่หัวทึบ ร่างกายกลับดีไม่เบา หลี่ฮั่วหวังมองร่างกำยำบึกบึนดั่งเสือหมีของอีกฝ่ายแล้วคิดในใจ

“ตัวใหญ่โตปานนี้ รับมือสิ่งอื่นไม่ได้ อย่างน้อยก็พอจะใช้รับมือพวกโจรดักปล้นทั่วไปได้กระมัง”

นี่คือแผนของหลี่ฮั่วหวัง เพิ่มความสามารถของพวกตน จะพึ่งแต่ท่านพเนจรกับตันหยางจื่อซึ่งมีผลข้างเคียงมหาศาลทั้งคู่ไม่ได้ ต่อให้ไม่รู้วิชาลึกลับของโลกนี้ เขาก็ยังรู้วิธีดั้งเดิมที่สุด

ป่าเถื่อนหรือไม่ช่างมัน มีย่อมดีกว่าไม่มี

ไม่ต้องพูดถึงการช่วยรบยามเจอศัตรูในวันหน้า แค่ยามที่ตนอาการกำเริบ เขาก็คอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ได้

“พอแล้ว! ครบหนึ่งร้อยทีแล้ว พักได้!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนทึ่มหัวล้านก็โยนท่อนไม้ในมือทิ้ง หอบหายใจอย่างหนักแล้วก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังกองไฟ

มิทันได้พักเหนื่อย คนทึ่มก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกชามใบใหญ่พิเศษที่เป็นของตนขึ้นมาซดบะหมี่เสียงดังลั่น

ชั่วครู่เดียว บะหมี่หนักหนึ่งชั่งก็ลงกระเพาะไปจนเกลี้ยง ทว่าเจ้าตัวโตที่เพิ่งออกกำลังมาหมาดๆ กลับหิวโซอย่างเห็นได้ชัด จึงเดินไปข้างกระทะเหล็กใบใหญ่แล้วเริ่มใช้ชามตักบะหมี่ขึ้นมาอีก

เห็นอีกฝ่ายฟาดไปอีกหนึ่งชั่ง หลี่ฮั่วหวังก็อดทอดถอนใจไม่ได้ สมคำว่าเรียนหนังสือจนได้ ฝึกยุทธ์ต้องรวย ยังดีที่ตอนนี้ตนยังมีเงินอยู่บ้าง มิเช่นนั้นคงถูกเจ้านี่กินจนหมดตัวเป็นแน่

จังหวะนั้นหลี่ฮั่วหวังพลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงยกมือหยิบกระดิ่งเต๋าของตนออกมา

ยามจ้องมองกระดิ่งเต๋าในมือ ภาพของท่านพเนจรที่แหลกเหลวเป็นชิ้นๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว

“ของนี่ยังใช้ได้อยู่ไหม?” หลี่ฮั่วหวังสงสัยอยู่ในใจ

ในโลกอันพิลึกพิลั่นนี้ การมีหรือไม่มีของสิ่งนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก

“ไป พยุงข้าเข้าไปในป่าด้านข้างที” หลี่ฮั่วหวังกล่าวกับไป๋หลิงเหมี่ยว

เดินออกไปไกลจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงจากทางกองไฟ หลี่ฮั่วหวังจึงหยุดฝีเท้าลง

“เจ้ากลับไปก่อนเถิด” ทว่าครานี้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับไม่เชื่อฟังเขา

“ท่านปัสสาวะเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่มองก็สิ้นเรื่อง...”

วาจาของนางทำเอาหลี่ฮั่วหวังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ข้าไม่ได้จะไปปลดทุกข์ เจ้ากลับไปก่อน อีกหนึ่งเค่อค่อยย้อนกลับมา”

รอจนกระทั่งในป่าเหลือเพียงตัวเขาคนเดียว หลี่ฮั่วหวังที่ยืนพิงต้นเบิร์ชสีขาวก็ยกมือกดหน้าผากไว้ พลางเริ่มเขย่ากระดิ่งเต๋า

ทุกสิ่งรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวตามที่คิด ทว่าเส้นสายเหล่านั้นกลับพุ่งพล่านสะเปะสะปะ มิได้รวมตัวกันกลายเป็นท่านพเนจร

หลี่ฮั่วหวังเขย่าแรงขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “หรือของนี่จะพังไปแล้วจริงๆ?”

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น เส้นสายที่บิดไหวรอบด้านก็หลอมรวมกันใหม่ กลายเป็นท่านพเนจรตนใหม่ “เป่ยเถียนเซิน?”

ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังถามด้วยความสงสัย ภาษาประหลาดของท่านพเนจรก็ยังไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับว่าตนที่ถูกพระพุทธะตบตายด้วยฝ่ามือเดียวก่อนหน้านี้มิใช่ตัวมัน

หลี่ฮั่วหวังข่มความวิงเวียนศีรษะแล้วรีบสื่อสารกับท่านพเนจรทันที จนกระทั่งได้รับรู้ข้อมูลอันน่าประหลาดใจบางอย่าง

ประการแรกคือท่านพเนจรนั้นมีชื่อ เพียงแต่ชื่อของพวกมัน มิอาจเปล่งออกมาจากปากของมนุษย์ได้ก็เท่านั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ได้พบมันเป็นคราแรกต้องเผชิญกับสิ่งใดมา ถึงได้ตั้งชื่อให้มันว่าท่านพเนจร

ประการที่สอง สิ่งอย่างท่านพเนจรไม่มีแนวคิดเรื่องความตาย หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ตัวมันหาใช่สิ่งมีชีวิตตั้งแต่แรกแล้ว

สำหรับตัวพวกมัน นอกจากจะไม่มีแนวคิดเรื่องความตายแล้ว มันยังไม่มีแนวคิดเรื่องจำนวนอีกด้วย

“ไม่มีเรื่องจำนวน?” หลี่ฮั่วหวังฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ จึงสะบัดศีรษะอย่างแรง ศีรษะที่มึนอยู่แล้วยิ่งมึนหนักขึ้น

ยามนี้เขามองเห็นสิ่งใดก็กลายเป็นภาพซ้อนไปหมด รวมถึงท่านพเนจรด้วย

มองเงาซ้อนสองร่างของท่านพเนจรตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงสะบัดศีรษะแรงขึ้นอีก

ยิ่งเขาส่ายศีรษะมากเท่าใด ท่านพเนจรก็ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้นเท่านั้น ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังที่เวียนศีรษะตาลายก็มองเห็นท่านพเนจรตรงหน้าราวยี่สิบถึงสามสิบตน

“อ้วก~” ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ทนความมึนไม่ไหว ก้มตัวลงอาเจียนอย่างสุดแรง

เสียงกระดิ่งดับลง บรรยากาศรอบข้างกลับคืนสู่ความปกติ เหล่าท่านพเนจรพวกนั้นก็พลันอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากขย้อนเอามื้อเที่ยงที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมด หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มอาเจียนออกมาเป็นน้ำใส

เขาขย้อนจนไม่มีสิ่งใดให้ขย้อนอีก แทบจะสำรอกน้ำดีออกมา ถึงได้หยุดลงในที่สุด

หลี่ฮั่วหวังที่ยันกายลุกขึ้นใช้หลังมือปาดน้ำลาย หอบหายใจคำโตพลางยกกระดิ่งเต๋านั้นขึ้นมาตรงหน้าตนเอง

“ถ้าก่อนหน้านี้ฉันรู้ลูกไม้นี้ ฉันก็คงไม่ต้องทำร้ายตัวเองเพื่อเชิญตันหยางจื่อแล้วใช่ไหม?”

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็เก็บกระดิ่งเต๋า “ไม่ได้ การเชิญท่านพเนจรต้องใช้อายุขัย เชิญครั้งหนึ่งสามเดือน ท่านพเนจรมากมายขนาดนี้ลงมือ เชิญครั้งเดียวคงอายุสั้นไปสิบปี”

หลี่ฮั่วหวังเกาะลำต้นไม้ เดินซวนเซกลับไปตามเส้นทางเดิม

ครั้นเพิ่งเดินมาถึงริมทาง ก็แลเห็นคนของฝั่งตนกับพวกของลวี่จ้วงหยวนกำลังล้อมวงกันอยู่

“ทุกท่าน ลองทัศนาดูสิขอรับ ล้วนเป็นของชั้นยอดทั้งสิ้น หากของข้างในนี้ชำรุดเสียหายหรือไม่ได้ความ ข้าจูเต๋อสี่ขอให้ตายไร้ที่กลบฝัง! โคตรเหง้าสิบแปดชั่วคนเป็นเดรัจฉานทั้งหมดเลย!”

หลี่ฮั่วหวังเดินเข้าไปดูจึงพบว่าเป็นพ่อค้าเร่ที่จูงเกวียนล่อมาคันหนึ่ง กำลังพูดจาไม่หยุดปากเร่ขายของให้คนอื่นๆ

ไป๋หลิงเหมี่ยวยืนอยู่ข้างเกวียนกับหญิงขนดกนางนั้น ถือเข็มด้ายอยู่ในมืออย่างลังเลใจ

“กลียุคถึงเพียงนี้ เจ้ายังกล้าออกมาเร่ขายของอีกรึ ไม่กลัวถูกโจรดักปล้นชิงเอาหรือไร”

เมื่อเผชิญกับคำถามของหลี่ฮั่วหวัง ชายหนุ่มที่มีไฝเม็ดใหญ่พร้อมขนยาวขึ้นตรงมุมปากก็หัวเราะหึๆ ออกมา มิได้อธิบายความใด

“ท่านเต๋า เอาชาดหรือไม่ขอรับ? ข้ามีครบเลย!”

ยามนั้นลวี่จ้วงหยวนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ขยับเข้ามา กระซิบข้างหูหลี่ฮั่วหวังอย่างดูแคลน “โจรจะไปปล้นมันได้อย่างไร พ่อค้าเร่พรรค์นี้กับไอ้โจรห่าลากพวกนั้นเป็นพวกเดียวกัน โจรมีหน้าที่ปล้น คนอย่างมันมีหน้าที่รับซื้อมาขายต่อ!”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้.....” หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าเข้าใจ ก็จริง รังโจรในเขาลึกย่อมต้องมีช่องทางระบายสินค้า พ่อค้าเร่เดินเดี่ยวเช่นนี้เป็นทางที่แนบเนียนที่สุด

“ท่านเต๋า ไม่เอาชาดก็ลองดูของอย่างอื่นหรือไม่ขอรับ? ของข้าครบครันนัก” จูเต๋อสี่ไม่ใส่ใจสายตาผู้อื่นแม้แต่น้อย ยังคงพูดค้าขายไม่หยุดปาก

หลี่ฮั่วหวังคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม “ครบครันนักรึ? เช่นนั้นมีของไว้ฆ่าคนหรือไม่?”

สิ้นคำกล่าวนี้ คนอื่นๆ โดยรอบต่างหันขวับมามองเป็นตาเดียว

จูเต๋อสี่ตบมือฉาดอย่างตื่นเต้น แล้วเริ่มรื้อค้นบนเกวียนล่อของตนทันที “มี! มี มี มีขอรับ!!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 54
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 55 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 53กลับหน้าเรื่อง
ตอน 53ตอน 55