ตอนที่ 53 ครุ่นคิด
“เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด” ล้อเกวียนลาหมุนวนไม่หยุด เพลาล้อส่งเสียงเสียดหูน่ารำคาญออกมาตลอดเวลา
“โก่วหวา หยอดน้ำมันงาลงไปตรงล้อหน่อย”
หลี่ฮั่วหวังที่นอนอยู่บนเกวียนลาพูดอย่างยากลำบาก ยามนี้คอของเขาเพิ่งถูกไป๋หลิงเหมี่ยวเย็บด้วยเข็มปักผ้า และโรยยาสมานแผลไว้ จึงลุกขึ้นนั่งไม่ได้
ไม่นานนัก เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็เบาลงไปมาก หลี่ฮั่วหวังเหม่อมองท้องฟ้าด้วยแววตาไร้ประกาย พลางหวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนเมื่อไม่กี่วันก่อน
ปัญหาเรื่องวัดเจิ้งเต๋อก่อนหน้านี้คลี่คลายลงแล้ว ทว่าปัญหาในร่างของเขากลับเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
ในสายตาของตน เป็นตันหยางจื่อที่บรรลุเซียนแล้วลงมือสังหารพระพุทธะเหล่านั้น
แต่ในสายตาของผู้อื่น กลับเป็นตัวเขาเองที่สีหน้าดุร้ายน่าสะพรึงกลัวโถมร่างเข้าไป มุดเข้าไปในร่างของพระพุทธะแล้วกลืนกินพวกมันทั้งเป็น
โลกใบหนึ่งย่อมไม่อาจมีมุมมองสองแบบพร้อมกันได้ เช่นนั้นสิ่งที่ตนเห็นกับสิ่งที่พวกเขาเห็นจะต้องมีสิ่งหนึ่งที่เป็นเท็จอย่างแน่นอน
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวศีรษะมองไปด้านข้าง ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถูกแถบผ้าพันดวงตาเอาไว้จับมือของเขาแน่น มิยอมปล่อยแม้เพียงชั่วขณะเดียว
หลี่ฮั่วหวังละสายตากลับมามองเมฆขาวบนท้องฟ้าอีกครา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่นจางๆ
พูดตามตรง ด้วยอาการป่วยของตน ตอนนี้แม้แต่หลี่ฮั่วหวังเองก็ไม่เชื่อตัวเอง
ยิ่งประกอบกับท้องที่ป่องนูนขึ้นมาและคราบเลือดเปรอะเปื้อนเต็มหน้า ทุกสิ่งล้วนบ่งชี้ว่า คนที่ลงมือจริงๆ ก็คือตัวเขาเอง หาใช่ตันหยางจื่อไม่
“หรือว่าตันหยางจื่อตายไปแล้วจริงๆ? ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นภาพหลอนที่ฉันจินตนาการขึ้นมาเอง?”
ครั้นความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังปัดตกไปอย่างรวดเร็ว
“ลำพังแค่อาการป่วยของฉันกำเริบ ไม่มีทางจัดการพวกพระพุทธะขนาดยักษ์เหล่านั้นได้อย่างง่ายดายแน่นอน ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นตันหยางจื่อ”
“ไม่ว่าตอนนี้มันจะกลายสภาพเป็นตัวอะไรไปแล้ว สิ่งสำคัญคือมันยังคงอยู่ ยังคงจ้องมองฉันอยู่” หลี่ฮั่วหวังมั่นใจในเรื่องนี้อย่างยิ่ง
“เพียงแต่ก่อนหน้านี้ฉันคิดมาตลอดว่า มันที่บรรลุเซียนแล้วลงมาจุติด้วยตัวเอง ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่า ความจริงมันแค่เข้าสิงร่างฉันเพื่อเคลื่อนไหวเท่านั้น”
“ข้อสมมติฐานก่อนหน้านี้ที่ว่าตันหยางจื่อคอยปกป้องฉัน ได้รับการยืนยันแล้ว แต่จากความเข้าใจที่ฉันมีต่อตันหยางจื่อ คนพรรค์นั้นไม่มีทางช่วยเหลือฉันด้วยความหวังดีเด็ดขาด การที่มันช่วยฉันจะต้องมีจุดประสงค์อื่นอย่างแน่นอน”
เมื่อเชื่อมโยงกับความรู้สึกผิดปกติที่เกิดขึ้นในคืนวันนั้น หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มคาดเดาบางสิ่งได้ในใจ เขายื่นนิ้วไปสะกิดเกาเบาๆ ที่ฝ่ามือนุ่มนิ่มคู่นั้น
“เจ้าว่า ตั้งแต่ออกจากอารามลมใสมาจนถึงตอนนี้ อารมณ์ข้าฉุนเฉียวขึ้นหรือไม่”
“ไม่นี่เจ้าคะ เหตุใดศิษย์พี่หลี่ถึงถามเช่นนี้เล่า”
นิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังลูบหลังมือของนางเบาๆ มิได้อธิบายอันใด ได้แต่พึมพำในใจอย่างเงียบงัน “ถามทำไมน่ะเหรอ? เพราะฉันกังวลว่าไอ้ระยำตันหยางจื่อมันกำลังวางแผนชั่วอยู่น่ะสิ!”
แม้ผู้อื่นจะมิได้เอ่ยปาก ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับสัมผัสได้ด้วยตนเองว่า การปฏิบัติตนและกิริยาของตนเปลี่ยนไป
“หรือว่าไอ้แก่ตันหยางจื่อมันคิดจะฟื้นคืนชีพผ่านร่างของฉัน? ที่มันปกป้องฉันก็เพราะว่านี่เท่ากับเป็นการปกป้องร่างของมันเองงั้นเหรอ?” ข้อสันนิษฐานอันน่าหวาดผวาที่ทำให้เหงื่อเย็นผุดพรายระเบิดขึ้นในสมองของหลี่ฮั่วหวัง
ทว่าไม่นานเขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ นี่เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น
ตันหยางจื่อต้องถูกกำจัดอย่างแน่นอน หากแต่เป้าหมายกำหนดได้ง่าย วิธีการลงมือต่างหากที่เป็นประเด็นสำคัญ
ในเรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกมืดแปดด้านอย่างยิ่ง ทุกสิ่งในโลกใบนี้มิได้มีเครื่องหมายบอกไว้กระจ่างแจ้งเหมือนดั่งในเกม ทุกสรรพสิ่งล้วนแปลกหน้าและต้องเสาะหาด้วยตนเองทั้งสิ้น
หลังจากผ่านพ้นมรสุมที่วัดเจิ้งเต๋อมาแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ไม่กล้าไปข้องเกี่ยวกับฝ่ายหรือสำนักอื่นใดในที่แห่งนี้โดยง่ายอีก เพราะขนาดวัดวาอารามที่ดูเปี่ยมด้วยเมตตาที่สุดยังกลายเป็นน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนั้น สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าสถานที่อื่นจะวิปริตไปถึงเพียงไหน
แต่เมื่อไตร่ตรองซ้ำไปซ้ำมา หลี่ฮั่วหวังก็พบว่า หากตนคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ต่อไป ก็ไม่อาจหลบเลี่ยงคนพวกนั้นได้อยู่ดี
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ เกวียนลาก็ค่อยๆ หยุดลง ด้านข้างมีเสียงสายน้ำไหลซ่าแว่วมา
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าจะไปซักเสื้อผ้าให้ท่านนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกล่าวจบก็ค่อยๆ ดึงมือของตนออก หยิบเสื้อเปื้อนเลือดบนเกวียนลาแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังลำธารสายเล็กๆ ข้างกาย
คนอื่นๆ ก็มิได้อยู่นิ่งเฉย ต่างรู้หน้าที่พากันเข้าไปหาฟืนในป่า เริ่มก่อไฟหุงหาอาหาร
ตอนนี้หลี่ฮั่วหวังลุกขึ้นนั่งไม่ได้ จึงทำได้เพียงอาศัยเสียงเพื่อประเมินทุกสิ่งที่เกิดขึ้นโดยรอบ
ชั่วครู่ต่อมา กลิ่นหอมของอาหารที่ต้มสุกก็โชยมา ท้องของหลี่ฮั่วหวังส่งเสียงร้องโครกคราก ร่างกายที่บาดเจ็บต้องการอาหารมาเติมเต็มอย่างยิ่งยวด
“ศิษย์พี่ ข้ามาป้อนท่านเอง” หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่ามีคนพยุงตนขึ้น ให้นั่งพิงอยู่ในอ้อมอกที่มีขนดกหนา
หลี่ฮั่วหวังรู้ชื่อของสตรีที่มีขนสีดำขึ้นเต็มตัวราวกับลิงชิมแปนซีผู้นี้แล้ว นางชื่อชุนเสี่ยวหม่าน
ชื่อนี้เข้าใจได้ง่ายดายยิ่งนัก เพราะนางเกิดในวันเสี่ยวหม่าน นางจึงได้ชื่อว่าเสี่ยวหม่าน ชาวไร่ชาวนาตั้งชื่อให้บุตรสาวตามใจชอบเช่นนี้เอง
เสี่ยวหม่านใช้ช้อนไม้ที่เหลาขึ้นเองตักน้ำแกงเนื้อม้า ส่งไปที่ริมฝีปากของหลี่ฮั่วหวัง
คนหนึ่งป้อนอย่างเงียบงัน อีกคนก็กินอย่างเงียบงัน นับตั้งแต่เกิดเรื่องในครานั้น หลี่ฮั่วหวังก็พบว่าคนอื่นๆ ดูเหมือนจะยิ่งหวาดกลัวตนมากขึ้นไปอีก
หลี่ฮั่วหวังเข้าใจความหวาดกลัวของพวกเขาได้เป็นอย่างดี อย่างไรเสียการต้องอยู่ร่วมกับสัตว์ประหลาดกินคน ไม่ว่าใครในใจก็ย่อมหวาดผวา
ครั้นกินจนเกือบอิ่มแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็เอ่ยกับเสี่ยวหม่านด้วยเสียงแผ่วเบา “ให้ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับมาเถิด หากซักไม่ออกจริงๆ ก็ไม่ต้องซักแล้ว”
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวหม่านค่อยๆ ประคองหลี่ฮั่วหวังลงนอน วางคัมภีร์สวรรค์ไว้ใต้ศีรษะต่างหมอนหนุน
ชั่วครู่ต่อมา ไป๋หลิงเหมี่ยวก็กลับมา ชุดนักพรตสีเลือดในมือนางมิได้คืนกลับเป็นสีครามตามเดิม
“พาดตากไว้บนหลังลาเถิด รีบไปกินข้าว ข้าวจะเย็นแล้ว”
“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวขานรับแผ่วเบาพลางย่อกายลงก้มมอง ดูบาดแผลของหลี่ฮั่วหวังอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังกองไฟ
“กุบกับ กุบกับ” เสียงกีบม้าอันคุ้นหูดังมาจากที่ไกล
คนยังมาไม่ถึงแต่เสียงดังมาก่อนแล้ว “ไอ้หยา! ท่านนักพรตน้อย! ที่แท้พวกท่านก็อยู่ที่นี่เองรึ! ข้านึกว่าจะไม่ได้พบพวกท่านเสียแล้ว!”
เมื่อใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยรอยย่นของลวี่จ้วงหยวนปรากฏขึ้นตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็รู้ได้ทันทีว่าคณะสกุลลวี่ตามมาทันแล้ว
“ไอ้หยา ท่านนี่มัน ท่านนี่...” เขาแลเห็นสภาพอันน่าเวทนาของหลี่ฮั่วหวัง
“มิมีอันใด ระหว่างทางเจอเรื่องยุ่งยากเล็กน้อยเท่านั้น ท่านมีธุระอันใดรึ”
“ท่านนักพรตน้อย เหตุใดท่านจึงจากมาโดยไม่ทิ้งคำพูดไว้สักคำเล่าขอรับ มิใช่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะร่วมทางไปด้วยกันหรอกรึ ยังดีที่ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่าจะออกนอกด่าน มิเช่นนั้นข้าคงตามหาท่านไม่เจอจริงๆ” ลวี่จ้วงหยวนเอ่ยพลางปั้นหน้ายิ้มประจบ
อุตส่าห์หาผู้คุ้มกันที่ไม่ต้องเสียเงินได้สักคน ย่อมมิอาจปล่อยทิ้งไปง่ายดายเช่นนี้
“ขออภัยด้วยหัวหน้าลวี่ ข้ามีบาดแผลติดตัว คงมิอาจสนทนาย้อนความหลังได้ เชิญท่านตามสบายเถิด”
“โอ้ๆ ท่านนอนพักเถิด ท่านนอนพักเถิด” ลวี่จ้วงหยวนไม่ซักถามสิ่งใด รอนแรมเหนือใต้มาหลายปี เขาย่อมเข้าใจดีว่ายิ่งรู้มากยิ่งอันตราย
เมื่อเห็นว่าตะวันจวนจะลับเหลี่ยมเขาแล้ว คนทั้งสองกลุ่มจึงมิคิดจะเดินทางต่อ อย่างไรเสียข้างกายก็มีลำธารสายเล็ก การชำระล้างและการใช้น้ำล้วนสะดวกสบายยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังที่นอนไม่หลับมองดูดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างเงียบงัน พลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในยามกลางวันเหล่านั้น
ทันใดนั้นทางด้านขวาของร่างกายเขาก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้น
มิทันที่หลี่ฮั่วหวังจะได้ตั้งสติ ร่างเล็กอันนุ่มนิ่มร่างหนึ่งก็ทอดกายนอนลงในอ้อมอกของเขาอย่างเงียบเชียบด้วยอาการสั่นเทิ้ม
เมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นอันคุ้นเคย หลี่ฮั่วหวังก็ยื่นมือขวาออกไปตบเบาๆ บนแผ่นหลังนั้น “ไม่เป็นไร ทุกอย่างมอบให้ข้าจัดการเถิด ทุกอย่างมอบให้ข้าจัดการเอง”
กำลังโหลดความเห็น...