ตอนที่ 52 ตันหยางจื่อ
“ฟ้าร้อง?” พระพุทธะยักษ์ทั้งห้ารวมทั้งเจียนตุ้นแหงนหน้าขึ้นมองพร้อมกัน แล้วก็พบว่าบนฟ้า จันทร์ครึ่งดวงที่เมื่อครู่ยังโผล่อยู่หายไปไหนไม่รู้แล้ว
ท้องฟ้าทั้งผืนถูกปกคลุมไปด้วยม่านเมฆมืดมิด ภายในนั้นม้วนตลบและส่งเสียงบางอย่างออกมาไม่ขาดสาย การเคลื่อนไหวนั้นคล้ายเสียงฟ้าร้องยิ่งนัก ทว่านั่นมิใช่เสียงฟ้าร้องอย่างแน่นอน
“แค่กๆ” หลี่ฮั่วหวังที่รู้สึกหายใจติดขัดไอแห้งๆ สองสามครา ก่อนจะซวนเซล้มลงกับพื้น
ยามที่เขานอนอยู่บนพื้นแล้วแหงนหน้ามองฟ้า ท่ามกลางเมฆดำนั้น ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ได้เห็นอาจารย์ของตนอีกครา เขายังคงดูอัปลักษณ์เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
ขนปีกสีดำเปรอะเลือดขึ้นดกทึบเต็มผิวหนังของเขา ตรงส่วนที่ควรเป็นศีรษะกลับปริแตกออกตรงกลาง ปรากฏใบหน้าสามหน้าในต่างวัย
ยามนี้ตามร่างของเขานอกจากอวัยวะดั้งเดิมที่พึงมีแล้ว บนร่างที่ปูดโปนยังงอกอวัยวะแปลกปลอมอื่นๆ ซึ่งไม่มีทางเป็นของมนุษย์ออกมาอีกมาก
เรือนร่างสีดำมะเมี่ยมดั่งฝันร้าย ดวงตาแนวตั้งที่มีตาดำคู่น้ำหนองไหลเยิ้ม เครื่องในปลิ้นออกด้านนอกอันโสโครกโสมม หนวดระยางค์ชั่วร้ายที่พันกันยุ่งเหยิง สิ่งระเกะระกะบ้าบอเหล่านี้ถูกผ้าคล้องไหล่สีขาวพวยพุ่งไอเซียนผืนหนึ่งที่ลอยเคว้งอยู่กลางเวหาโอบล้อมเอาไว้
อีกทั้งสิ่งชวนคลื่นเหียนเหล่านี้มิได้คงรูปร่างเดิม พวกมันแปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา กลายสภาพเป็นบางสิ่งที่ยิ่งทำให้ผู้คนขนพองสยองเกล้าขึ้นไปอีก
เพิ่งจะมองไปได้ไม่เท่าไร ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังก็เริ่มคั่งเลือด หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ศีรษะทั้งหัวเริ่มบวมเป่งจนโตประหนึ่งศีรษะของเซียนซิ่ว
“ไม่ได้ มองต่อไม่ได้แล้ว...” หลี่ฮั่วหวังที่อ่อนแรงถึงขีดสุดรีบเบือนสายตาหนี จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
ทว่านี่ก็มิได้ดีขึ้นสักเท่าใด เลือดที่ไหลรินไม่ขาดสายก็สามารถพรากชีวิตเขาไปได้เช่นกัน
เขายื่นมือที่สั่นเทาของตน ควักยาหล่อเลี้ยงโลหิตห้ามเลือดสองสามเม็ดจากเอวโยนเข้าปากแล้วกลืนลงไป
การไหลเวียนของโลหิตในร่างเขาเริ่มชะลอลง ปริมาณเลือดที่ไหลออกมาลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่นี่ยังไม่เพียงพอ หลี่ฮั่วหวังควักโอสถบำรุงฐานรากเสริมพลังปราณที่ตนหลอมขึ้นในอารามลมใสออกมาอีกจำนวนหนึ่งแล้วยัดเข้าปาก
เสียงฉีกขาดของเนื้อหนังดัง “แคว่ก” ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้หลี่ฮั่วหวังเลื่อนสายตามองขึ้นไป
เขาเห็นว่าอาจารย์ของตนเริ่มลงมือแล้ว ยามนี้ตันหยางจื่อตัวประหลาดเกาะอยู่บนเศียรพระพุทธะขนาดยักษ์ราวกับกิ้งก่า อ้าปากใหญ่ทั้งสามฉีกกระชากใบหูอวบอูมข้างหนึ่งหลุดออกมาอย่างง่ายดาย
สิ้นเสียงคำรามลั่น ฝ่ามือตรงชั้นผิวหนังด้านหลังของพระพุทธะพลันหงิกงอเป็นกรงเล็บอย่างรวดเร็ว ตะปบเข้าใส่ร่างของตันหยางจื่อ
ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าอวัยวะบิดเบี้ยวสารพัดบนร่างของตันหยางจื่อจะพองขยายขึ้นอย่างฉับพลัน ฉีกกระชากฝ่ามือทั้งหมดขาดสะบั้นอย่างดุดัน
จากนั้นตันหยางจื่อก็ใช้ปากใหญ่ทั้งสามฉีกแผลให้กว้างออก ยื่นศีรษะมุดเข้าไปข้างใน
“อ๊าก!!” พระพุทธะองค์นี้กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง ร่างกายอวบอูมของเขาเริ่มยุบตัวและแห้งเหี่ยว
ไม่กี่ลมหายใจ ร่างที่เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ดก็ล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
ครั้นตันหยางจื่อผู้โชกเลือดปรากฏกายต่อหน้าพระพุทธะที่เหลือ เจียนตุ้นที่มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่งไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย ควักคัมภีร์พุทธที่นำไฝดำมาปะติดปะต่อเป็นตัวอักษรออกมาทันที
“โอม~มณี~เปเม~ฮุม~” สิ้นเสียงสวดมนตร์หกพยางค์ของเจียนตุ้นที่นั่งขัดสมาธิ ตัวอักษรสีแดงฉานบนคัมภีร์พุทธเล่มนั้นพลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วไปปรากฏอยู่บนร่างของตันหยางจื่อแทน
ร่างของตันหยางจื่อถูกอักขระปกคลุม สั่นสะท้านอย่างมิอาจควบคุม ทั้งยังเริ่มปูดบวมงอกเงยขึ้นมา
งอกเงยได้ไม่นานก็เริ่มหดลีบลงอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังหดลีบเร็วขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดตันหยางจื่อก็อันตรธานหายไปจากจุดเดิมจนหมดสิ้น
เจียนตุ้นที่เหงื่อกาฬไหลรินเต็มหน้าเห็นภาพนี้แล้วก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดีที่ตนเตรียมแผนสำรองไว้ มิเช่นนั้นคงเกิดเรื่องใหญ่เข้าจริงๆ
ครั้นแล้วเมื่อเขาเริ่มท่องมนตร์หกพยางค์ย้อนกลับ คัมภีร์หนังมนุษย์ที่ประคองอยู่ในมือก็เริ่มปรากฏตัวอักษรขึ้นมาใหม่อีกครา
เมื่อเห็นว่าตัวอักษรอยู่ครบไม่ขาดแม้แต่ตัวเดียว เจียนตุ้นเพิ่งจะหุบคัมภีร์ลง หนังสือทั้งเล่มพลันระเบิดออกอย่างรุนแรง ตัวอักษรบนหนังสือปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว ตันหยางจื่อผู้น่าสะพรึงกลัวกลับมุดออกมาจากด้านใน
ฉากนี้ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน อาศัยจังหวะที่เจียนตุ้นอ้าปากค้างตามสัญชาตญาณ ศีรษะทั้งสามของตันหยางจื่อก็พุ่งราวกับหัวสว่าน มุดตรงเข้าไปในลำคอของเขา
เสียงฉีกขาดดังขึ้น ลำคอของเจียนตุ้นพลันพองโตจนหนาเท่าศีรษะในพริบตา แต่นี่เพิ่งจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ขณะที่รู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย เจียนตุ้นผู้สิ้นหวังก็ได้ยินเสียงเคี้ยวบดดังแว่วมาจากในร่างของตน!!
“ไม่!!” ท่ามกลางเสียงหวีดร้องอย่างไม่ยอมจำนนของเจียนตุ้น ตันหยางจื่อก็แหวกทรวงอกของเขาทะลุออกมา ปากใหญ่ทั้งสามช่วยกันออกแรงฉีกกระชาก
พระพุทธะอีกสามองค์ที่เหลือยังคิดจะดิ้นรนขัดขืน ทว่านั่นย่อมสูญเปล่า เพียงไม่กี่อึดใจก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระดูกหักสะบั้นและเสียงเนื้อหนังฉีกขาด
ผ่านไปครึ่งก้านธูป พระพุทธะทั้งเจ็ดองค์ก็อันตรธานไปสิ้น เหลือไว้เพียงคราบเลือดที่ยังกรุ่นไอความร้อนอยู่บนพื้น
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังมองไปยังตันหยางจื่อที่โชกเลือด ตันหยางจื่อก็หันกลับมา ใบหน้าสามวัยแย้มยิ้มอันน่าสะพรึงแฝงนัยลึกซึ้งขึ้นพร้อมกัน “ลูกเอ๋ย.....”
เสียงดัง “พึ่บ” เบาๆ คราหนึ่ง ร่างของตันหยางจื่อก็สลายหายไปดั่งกลุ่มควัน
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป แสงจันทร์บนฟากฟ้าปรากฏขึ้นอีกครา ทาบคลุมผืนป่าและเส้นทางนี้ด้วยม่านสีเงิน ทุกสิ่งทุกอย่างสงบลงแล้ว
หลี่ฮั่วหวังกุมลำคอตนเองไว้ พยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เขามองไปยังคนอื่นๆ ที่ยังคงถูกลำต้นไม้ล้อมกักไว้ ยามนี้พวกเขาตกใจแทบสิ้นสติ พากันขดตัวรวมกันเป็นก้อนกลมด้วยความตะลึงงัน
หลี่ฮั่วหวังคล้ายจะล่วงรู้ว่าพวกเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ จึงรีบเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย “พวกเจ้าอย่ากลัวไปเลย อย่ากลัวกันเลย! ตันหยางจื่อตายไปแล้วจริงๆ เขาจะไม่เอาพวกเจ้าไปเป็นกระสายยาอีกแล้ว”
หากแต่วาจาของหลี่ฮั่วหวังกลับมิได้ทำให้ความหวาดกลัวบนใบหน้าของพวกเขาลดทอนลงไปแม้แต่น้อย บรรดาเด็กนักพรตเหล่านั้นถึงกับตกใจกลัวจนปล่อยโฮออกมาแล้ว
สุดท้ายก็เป็นไป๋หลิงเหมี่ยวผู้ใกล้ชิดที่สุดที่เอ่ยปาก ยามนี้หน้านางยิ่งซีดขาว “ศิษย์พี่หลี่ อะ-อะไร..... ตันหยางจื่ออะไรกันเจ้าคะ? พวกเรามองไม่เห็นเลย”
หลี่ฮั่วหวังกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “พวกเจ้ามองไม่เห็นตันหยางจื่อที่เพิ่งฆ่าพระพุทธะพวกนั้นรึ? หรือในสายตาพวกเจ้าเขาโปร่งใส?”
ชั่วพริบตานั้น ในใจของหลี่ฮั่วหวังก็ผุดข้อสันนิษฐานอื่นขึ้นมาอีก
ทันใดนั้น โก่วหวาที่หดตัวอยู่หลังเจ้าทึ่มตัวโตก็ยิ่งสั่นสะท้านรุนแรงขึ้น
เขาไม่กล้ามองหลี่ฮั่วหวัง ได้แต่หลับตาตะโกนลั่นทั้งเสียงสะอื้น “ศิษย์พี่หลี่!! ตันหยางจื่อที่ไหนกันขอรับ! ตั้งแต่ต้นจนจบมีแต่ท่านคนเดียว!”
“อะไรนะ?” หลี่ฮั่วหวังกลั้นความเจ็บปวด ยกมือลูบใบหน้าตน บนนั้นเปรอะของเหลวเหนียวหนืด
ลูบต่ำลงไปอีก เขาก็คลำพบว่ามุมปากทั้งสองข้างถูกฉีกเป็นแผลยาว ราวกับเพิ่งอ้าปากกว้างมหาศาลมา
ทว่าทั้งหมดนี้ยังไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเขารู้สึกอิ่ม อิ่มมาก อิ่มเหลือเกิน
กำลังโหลดความเห็น...