ตอนที่ 51 วิสัชนา
หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้ามองพระพุทธะเหล่านั้น เนื่องจากยืนย้อนแสงจันทร์ เขาจึงมิอาจมองเห็นใบหน้าของพระพุทธะร่างมหึมาเหล่านี้ได้
เขาทำได้เพียงมองเห็นฝ่ามือที่ขยับดิ้นพล่านราวกับหนวดระยางค์เบื้องหลังพวกมัน และศีรษะอันมืดมิดขนาดมหึมา อีกทั้งยังได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนเปกับกลิ่นธูปควันอันพิลึกกึกกือบนร่างของพวกมัน
หลี่ฮั่วหวังถอยหลังไปหลายก้าว ครั้นเหลียวมองซ้ายขวาแล้วพบว่าที่ตรงนี้มีเพียงตนเองอยู่คนเดียวจริงๆ เขาก็ส่ายหน้าให้แก่พระพุทธะตรงหน้า
“ไม่ไป” หลี่ฮั่วหวังผู้เด็ดเดี่ยวยื่นมือไปด้านหลัง จับด้ามกระบี่ไว้แน่น
พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด พระพุทธะร่างยักษ์ค้อมกายลงมา บดบังแสงจันทร์เหนือศีรษะของหลี่ฮั่วหวังจนมิด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซัดเข้ามาปะทะหน้า
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่าในความมืดมิดนั้น ดวงตาของพระพุทธะที่มีขนาดเท่าโคมไฟกำลังจ้องมองตนอยู่
“อมิตาภพุทธ ประสก ท่านไปเถิด พวกอาตมาทำเพื่อท่านเอง” เจียนตุ้นกลับไม่ลงมือตรงๆ อย่างที่คาด ยังคงเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงสงบต่อไป
“หากพวกท่านหวังดีต่อข้าจริง ก็ปล่อยข้าไปเป็นอย่างไร? นักบวชมิใช่ถือความเมตตาเป็นที่ตั้งหรอกรึ? ปล่อยข้าไปจะเป็นไรไป?”
“เพราะนักบวชถือความเมตตาเป็นที่ตั้งนี่เอง พวกอาตมาจึงปล่อยประสกไปไม่ได้เด็ดขาด”
ขณะที่เขากำลังเอ่ยเช่นนั้นเอง ก้อนหินก้อนหนึ่งก็ลอยละลิ่วเข้ามา กระแทกเข้าที่ศีรษะของพระพุทธะจนเกิดเสียงกังวานดังก๊อง
หลี่ฮั่วหวังกับเจียนตุ้นหันไปมองทางนั้นพร้อมกัน พลันเห็นพวกไป๋หลิงเหมี่ยวชูหินเรืองแสงในมือยืนอยู่แต่ไกล
“ศิษย์พี่หลี่! หนีเร็วเจ้าค่ะ!!” ก้อนหินอีกมากถูกขว้างมาทางนี้ กระทบร่างพระพุทธะแล้วก็ร่วงลงพื้นอย่างไร้แรง
“อมิตาภพุทธ ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต กลับใจคือฟากฝั่ง” สองมือมหึมาของเจียนตุ้นพนมเข้าหากันอย่างแรง สองขาเรียวเล็กย่อลงแผ่วเบาแล้วจึงออกแรงถีบส่ง
เสียงดังสนั่น “ตูม” ร่างสูงใหญ่ของเจียนตุ้นทะยานขึ้นสู่อากาศ จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมาราวกับหินผายักษ์ ต้นไม้สิบกว่าต้นหักโค่นลงทันตา ร่างอันสูงใหญ่ของเขากระแทกลงเบื้องหลังของพวกไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างหนักหน่วง
เห็นร่างผอมบางของไป๋หลิงเหมี่ยวยืนอยู่ข้างพระพุทธะองค์นั้น สูงยังไม่ถึงท้องของมันด้วยซ้ำ สีหน้าหลี่ฮั่วหวังก็บิดเบี้ยว แผดเสียงอย่างคลุ้มคลั่ง “หยุดเดี๋ยวนี้!!”
“ตึง!” ราวกับรับรู้บางสิ่งในชั่วพริบตา ไม่ว่าพระพุทธะข้างกายหลี่ฮั่วหวังหรือพระพุทธะที่อยู่ไกลออกไปต่างถอยหลังหนึ่งก้าวพร้อมกัน
“ประสกเสวียนหยาง พวกอาตมามิได้คิดจะทำสิ่งใด โปรดใจเย็นก่อน” ยามนี้น้ำเสียงของเจียนตุ้นกลับเจือความตึงเครียดอยู่เสี้ยวหนึ่ง ราวกับไม่อยากยั่วยุหลี่ฮั่วหวัง
“หือ?” ภาพนี้อยู่นอกความคาดหมายของทุกคน หลี่ฮั่วหวังพูดเพียงประโยคเดียว อีกฝ่ายกลับยอมทำตาม
“พวกมัน..... กำลังกังวลเหรอ? ฉันเป็นแค่คนธรรมดา มีอะไรให้ต้องกังวล?”
“นักบวชไม่ฆ่าสัตว์ อาตมาเพียงอยากให้พวกเขาสงบลงเท่านั้น” เจียนตุ้นพูดพลางใช้มือยักษ์หักลำต้นไม้รอบด้านลงมาอย่างง่ายดาย นำมาขัดไขว้กันเป็นคุกไม้หยาบๆ ขังทุกคนไว้ข้างใน
เมื่อเจียนตุ้นจัดการกับคนนอกเสร็จสิ้น เขาก็เดินแกว่งไกวกลับมาเบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวังอีกครา
“ประสกเสวียนหยาง ในเมื่อท่านไม่ยอมกลับไปกับอาตมา มิสู้มาโต้วาทีธรรมกับอาตมาสักครั้งเป็นอย่างไร?”
“โต้วาทีธรรม? เจ้าคิดจะใช้ลมปากหว่านล้อมให้ข้ากลับไปรึ?” หลี่ฮั่วหวังมองฝ่ามือที่ใหญ่กว่าตัวเขาเสียอีก ไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นไม้ไหน
“ถูกต้องแล้ว ประสกเสวียนหยางเป็นผู้รู้เหตุรู้ผล อาตมาเชื่อมั่นว่าจะหว่านล้อมประสกได้”
“หือ” เมื่อเชื่อมโยงกับสิ่งที่ประสบพบเจอในวัดเจิ้งเต๋อก่อนหน้านี้ ยามนี้หลี่ฮั่วหวังพลันสังเกตเห็นจุดหนึ่งที่ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
ไม่ว่าจะเป็นเจ้าอาวาสหรือเจียนตุ้นตรงหน้านี้ แม้ว่าพลังฝีมือของพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าตนมาก ทว่าพวกเขากลับยังคงไม่อยากใช้วิธีรุนแรงจัดการกับตน ตรงกันข้ามกลับพยายามใช้วิธีทางอารมณ์อย่างการหลอกลวงเพื่อกักขังตนไว้เรื่อยมา
“เรื่องที่ใช้กำลังคลี่คลายได้ง่ายๆ ทำไมพวกเขาต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนี้? บนตัวฉันมีอะไรพิเศษอย่างนั้นเหรอ?” หลี่ฮั่วหวังกางสองมือออกด้วยความแปลกใจ มองฝ่ามืออันแสนธรรมดาของตน
“นอกจากฉันจะเป็นคนบ้าแล้ว ยังมีอะไรอีกที่ทำให้พวกเขาต้องใส่ใจ?” หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดในใจ เมินคำพูดของเจียนตุ้นตรงหน้าไปโดยสิ้นเชิง
เขาจำต้องค้นหาให้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดหวั่นสิ่งใด นี่อาจเป็นประกายความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ตนจะหลบหนีไปได้
“ลองคิดย้อนกลับดู หากพวกเขาใช้กำลังคุกคามถึงชีวิตฉัน จะเกิดอะไรขึ้น?” ทุกสิ่งที่ผ่านมาในโลกนี้แล่นวาบในหัวหลี่ฮั่วหวังดุจสายฟ้า
ท้ายที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงช่วงเวลาที่เทพมงคลถูกลากดึงเข้าไปในความมืดมิด ตลอดเส้นทางนี้มีเพียงครานั้นที่เป็นช่วงเวลาความเป็นความตายอย่างแท้จริง ทว่าครานั้นกลับคลี่คลายลงได้ด้วยวิธีการอันประหลาดล้ำเหลือทน
ม่านตาของหลี่ฮั่วหวังหดเล็กที่สุดในพริบตา “ตันหยางจื่อ! พวกมันไม่กล้าใช้กำลังกับฉัน เพราะขอเพียงฉันเจออันตรายถึงชีวิต ตันหยางจื่อที่กลายเป็นอะไรไปก็ไม่รู้จะปรากฏตัว! ที่จริงตันหยางจื่อกำลังปกป้องฉัน!”
เมื่อคิดจุดนี้จนทะลุปรุโปร่ง หลี่ฮั่วหวังก็พลันตาสว่างแจ่มแจ้ง เดิมทีเขาคิดตามความเคยชินมาตลอดว่าตันหยางจื่อติดตามตนมาเพื่อทำร้ายตน ทว่ายามนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเดียวกันเสียแล้ว
แม้ว่าเขาจะเป็นคนลงมือฆ่าอีกฝ่าย ทว่าในมุมมองของตันหยางจื่อ ศิษย์ปิดสำนักผู้นี้มิได้กระทำเรื่องเลวร้ายอันใดต่อเขาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังช่วยให้เขา ‘บรรลุธรรมเป็นเซียน’ อีกด้วย
“หลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อเห็นจุดนี้ชัดตั้งนานแล้ว แต่ไม่บอกฉัน กลับพยายามสารพัดหลอกฉัน คิดจะใช้พิธีมหาโปรดสัตว์กำจัดตันหยางจื่อให้สิ้นซาก”
“ถ้าพวกมันกำจัดตันหยางจื่อได้ พวกฉันก็จะกลายเป็นเนื้อบนเขียงของหลวงจีนพวกนี้จริงๆ” เพียงนึกถึงสิ่งที่หลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อจะทำ หลี่ฮั่วหวังก็หนาวสะท้านขึ้นมาทันที
หลี่ฮั่วหวังได้สติแล้วแหงนมองเจียนตุ้นตรงหน้าอีกครั้ง คราวนี้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “พวกเจ้ากลัวตันหยางจื่อรึ? ในเมื่อเขาเป็นพุทธะไปแล้ว หลวงจีนอย่างพวกเจ้ายังกลัวเขาอีกหรือ?”
สีหน้าของเจียนตุ้นชะงักแข็งค้าง “ประสกเสวียนหยาง อาตมามิรู้ว่าท่านกำลังเอ่ยถึงสิ่งใด ผู้ทรงศีลไม่กล่าวมุสา อาตมาสามารถสาบานต่อหน้าพระพุทธองค์ได้เลยว่า พิธีมหาโปรดสัตว์นอกจากจะกำจัดตันหยางจื่อแล้ว จะไม่สร้างความเสียหายใดๆ แก่ประสกอย่างแน่นอน”
คำพูดประโยคนี้ของอีกฝ่ายยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของหลี่ฮั่วหวังให้แน่ชัดขึ้นไปอีก
ยุคเข็ญเช่นนี้ไม่มีคนใจบุญหน้าไหนยอมเผยความจริงออกมาหมดเปลือกหรอก หากอยากรู้สิ่งที่มีค่ามากกว่านี้ ก็มีแต่ต้องรวบรวมเบาะแสด้วยตนเองแล้วนำมาพินิจวิเคราะห์เอาเองเท่านั้น
“ข้าเพิ่งรู้สึกว่าพาตันหยางจื่อติดตัวไว้ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเขาก็เป็นอาจารย์ของข้า กำจัดเขาทิ้งไปดื้อๆ เช่นนี้ช่างรู้สึกผิดนัก” หลี่ฮั่วหวังที่คิดทุกอย่างกระจ่างแล้ว ยามนี้ไม่ร้อนรนอีกเลย
“อมิตาภพุทธ เรื่องนี้ย่อมมิอาจเป็นไปได้เด็ดขาด ตันหยางจื่อมิใช่เพียงเกี่ยวข้องกับประสกผู้เดียว หากยังเกี่ยวพันไปถึงเหล่าสรรพสัตว์ใต้หล้า”
หลี่ฮั่วหวังแหงนมองเจียนตุ้นตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “มิสู้เจ้าไปพูดกับอาจารย์ข้าต่อหน้าดีหรือไม่?”
“อะไรนะ?”
“ชิ้ง!” หลี่ฮั่วหวังกุมด้ามด้วยมือเดียวกระชากออกอย่างแรง กระบี่ยาวที่ตัดเหล็กดุจตัดโคลนอยู่ในมือเขาแล้ว
เจียนตุ้นเห็นดังนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเมตตา “คิดจะใช้สิ่งนี้ทำลายกายพุทธะของอาตมารึ? ประสกเสวียนหยาง ท่านยึดติดในรูปเสียแล้ว”
“ไม่ได้ยินที่ข้าเพิ่งพูดหรือ? ข้าบอกว่าจะให้เจ้าไปคุยกับตันหยางจื่อต่อหน้า”
สิ้นเสียง หลี่ฮั่วหวังก็ทาบกระบี่ยาวลงบนลำคอตนเองแล้วปาดออกไปอย่างแรง
ผิวหนังถูกกรีดแยกออกอย่างง่ายดาย โลหิตร้อนผ่าวพุ่งกระฉูดออกมาจากภายใน ย้อมชุดพรตบนร่างของหลี่ฮั่วหวังจนกลายเป็นสีแดงชาดในชั่วพริบตา
“ฮะๆ” หลี่ฮั่วหวังที่สติเริ่มพร่าเลือนเอามือกุมคอ พูดแผ่วเบา “ได้ยินหรือไม่? ดูเหมือน..... ฟ้าจะร้องแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...