ตอนที่ 50 พระพุทธะ
ราตรี พงไม้รกชัฏแห่งหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังเอาผ้าห่มห่อหุ้มกาย เฝ้าระวังอยู่อย่างเงียบงัน
ค่ำคืนที่ไร้กองไฟเหน็บหนาวนัก อย่างไรเสียยามนี้ก็เพิ่งจะเดือนสาม
ทว่าเวลานี้เขาไม่กล้าจุดไฟ ด้วยเกรงว่าแสงเพลิงกลางความมืดมิดจะล่อให้พวกหลวงจีนตามมาสังหาร
อาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่บนนภากาศ หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหยิบกระดิ่งเต๋าออกมาจากอกเสื้อ
โอสถวิเศษที่มีฤทธิ์มหาศาลซึ่งตันหยางจื่อเคยมอบให้ยามนั้นก็กินไปจนแทบเกลี้ยงแล้ว นี่คือสิ่งเดียวที่เขาสามารถหยิบยกออกมาใช้ได้ในยามนี้
แต่เมื่อนึกถึงท่าทีที่เจ้าอาวาสหยิบมันไว้ในมืออย่างง่ายดาย หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกไม่ยอมรับอย่างรุนแรง
อีกฝ่ายคิดจะจัดการตน ผลลัพธ์คือตนกลับทำได้เพียงหลบหนี ความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานเหลือทน
“โลกที่ปั่นป่วนพิลึกพิลั่นใบนี้ ทุกสิ่งล้วนยึดถือพลังฝีมือเป็นใหญ่ อยากจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ได้ ฉันจำเป็นต้องแข็งแกร่งให้มากพอ!”
“กระทั่งคนพรรค์อย่างตันหยางจื่อยังกลายเป็นผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นได้ แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ ไม่ว่าวิถีการบำเพ็ญเพียรของโลกใบนี้จะวิปริตพิสดารสักปานใด ฉันก็ต้องได้มันมาให้จงได้”
“ฉันต้องปกป้องตัวเอง ฉันก็ต้องปกป้องคนที่ฉันอยากปกป้อง ขอไม่ได้ก็ขโมย ขโมยไม่ได้ก็แย่ง แย่งไม่ได้ก็เล่นลอบกัด!” สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายน่าสะพรึงกลัว
เพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความกังขา พลางยื่นมือไปลูบหลังคอของตน คล้ายกับกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งใดอยู่
“นาโม~ เฮอลาตานา~ ตัวลาเยเย~”
เสียงสวดมนต์อันแว่วกังวานสายหนึ่งทำลายความเงียบสงัดในพงไพรลง
แทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับตามสัญชาตญาณ หลี่ฮั่วหวังลุกพรวดขึ้นมาทันที กวาดสายตามองสำรวจไปรอบทิศอย่างรวดเร็ว
ทว่ารอบด้านมืดสนิทเป็นแถบ เขาไม่พบสิ่งใดเลย กับดักเรียบง่ายอันเล็กๆ ที่วางไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แม้แต่น้อย
“นาโม~ อาลีเย~ โปหลูเจี๋ยตี้~ ซัวปัวลาเย” เสียงสวดมนต์อันแว่วกังวานดังขึ้นมาจากความมืดมิดอีกครา คราวนี้ประชิดเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม
“เร็ว! ลุกขึ้นให้หมด! รีบไป! แยกย้ายกันวิ่งหนี ไม่ต้องสนใจเกวียนลา! คนทึ่ม! ทำตามที่ข้าสอนเจ้าไว้ก่อนหน้านี้!”
ภายใต้เสียงเตือนของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งจะคิดตามหลี่ฮั่วหวังไปโดยไม่รู้ตัว ก็ถูกคนทึ่มแบกขึ้นบ่าในพริบตาเดียว แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่พุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออก
หลี่ฮั่วหวังข้ามพงไม้ กระโดดกลับลงมาบนทาง กัดฟันพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าอย่างไร เป้าหมายของหลวงจีนพวกนั้นก็มีเพียงตน หากหนีไม่รอดจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นตายไปด้วย
ท่ามกลางความมืดมิด หลี่ฮั่วหวังวิ่งต่อไปไม่หยุด ทว่าเสียงสวดมนต์ที่ไม่รู้ว่าแว่วมาจากที่ใดกลับยังคงเกาะติดไม่ยอมละวาง อีกทั้งจมูกของเขาก็เริ่มได้กลิ่นควันธูปในวัดวาอารามแล้ว
วิ่งไปวิ่งมาจู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็หยุดชะงัก รูม่านตาของเขาหดเกร็งเล็กน้อย จ้องเขม็งไปยังเส้นทางที่มืดสนิทเบื้องหน้า ภายในนั้นมีจุดสีแดงขนาดเท่าแมลงวันจำนวนมากกำลังสั่นไหวเบาๆ
“ผูถัวเย~ ผูถัวเย~ หมีตี้ลี่เย~ นาลาจิ่นฉือ...” เสียงสวดมนต์ยิ่งมายิ่งดังกึกก้อง
ในที่สุดสิ่งที่อยู่ในความมืดก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา นั่นคือพระพุทธะ หัวโต ร่างสูง แต่ขาทั้งสองกลับลีบเล็ก เป็นพระพุทธะพุงพลุ้ย
จุดสีแดงในความมืดมิดที่หลี่ฮั่วหวังแลเห็นก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้วเป็นธูปแต่ละกำที่ปักอยู่บนร่างของพระพุทธะ ธูปเหล่านี้ที่ปักอยู่บนเนื้อของพระพุทธะ สั่นไหวตามจังหวะแกว่งไกวของเรือนกายอันมหึมาของพระพุทธะ
พระพุทธะร่างสูงใหญ่ที่ถูกควันขาวโอบล้อมเดิมทีควรจะเปี่ยมล้นด้วยไอเซียน หากแต่เมื่อสภาพแวดล้อมเปลี่ยนมาเป็นบนทางสายเปลี่ยวกลางป่าดงพงไพรที่มืดสลัว มันกลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งไปโดยสิ้นเชิง
พระพุทธะเช่นนี้มิได้มีเพียงองค์เดียว หากแต่มีถึงเจ็ดองค์ พวกเขายืนเรียงแถวหน้ากระดาน โยกย้ายส่ายกายก้าวเดินตรงมาหาหลี่ฮั่วหวัง
พวกเขาย่ำฝีเท้าซ้ำไปซ้ำมาง่ายๆ โยกไปทางซ้ายทีขวาที ดูคล้ายคนก็มิใช่คน สีหน้าคล้ายยิ้มก็มิใช่ยิ้ม คล้ายโกรธก็มิใช่โกรธ
ครั้นเผยกายใต้แสงจันทร์จนหมดสิ้น หลี่ฮั่วหวังก็เห็นรูปโฉมของพระพุทธะองค์หัวแถว เขารู้จักพระพุทธะองค์นั้น นั่นคือใบหน้าของเจียนตุ้น “อมิตาภพุทธ ประสก จิตของท่านไม่สงบเลย”
หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้ามองพระพุทธะกายเนื้อที่สูงอย่างน้อยสี่เมตรตรงหน้า “ในที่สุดพวกเจ้าก็เลิกเสแสร้งแล้วรึ? พวกสวะที่กราบไหว้สัตว์ประหลาด!!”
“ประสก อาตมาไม่รู้ว่าท่านพูดถึงสิ่งใด รีบตามอาตมากลับวัดเถิด วิบากกรรมของตันหยางจื่ออยู่บนตัวท่าน หากพามันจากไป ท่านจะพบเคราะห์ใหญ่ สรรพสัตว์ใต้หล้าก็จะพบเคราะห์ใหญ่เช่นกัน”
เจียนตุ้นกล่าวจบ เมื่อสองมือของเขาประกบประสานเข้าหากันอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อหนังฉีกขาดก็ดังสะท้อนขึ้นมา ฝ่ามือที่ไร้หนังไร้เนื้อแต่ละข้างโบกสะบัดงอกเงยออกมาจากด้านหลังของเขา
ชั่วพริบตาราวกับนกยูงรำแพนหาง พระพุทธะทั้งเจ็ดองค์เมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นพระพุทธะพันกรเนื้อหนังอันสยดสยองน่าสะพรึงกลัวทั้งเจ็ดองค์แล้ว
“กรุ๊งกริ๊งๆๆ!!” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังออกแรงสั่นกระดิ่งเต๋าในมือ สภาพแวดล้อมโดยรอบก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป เส้นสายกิ่งก้านไม้รอบทิศบิดงออย่างรวดเร็ว ก่อร่างขึ้นมาเป็นท่านพเนจร
แต่ท่ามกลางเสียงกระดิ่ง ทุกสิ่งอันโกลาหลรอบด้านกลับมิได้ส่งผลกระทบต่อพระพุทธะเหล่านั้นเลย พวกเขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นดุจดั่งโขดหินโสโครก
หลี่ฮั่วหวังขุดดินบนพื้นยัดเข้าปาก “คั่นเกิ่นเขิ่น!” ท่านพเนจรก็ลากเงาเลือนรางบินเรี่ยพื้นพุ่งตรงไปหาพระพุทธะ
“ฮ่าห์!” ฝ่ามือพุทธะอันมหึมาฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง พลันบังเกิดฝุ่นคลุ้งตลบอบอวล
หากแต่ท่านพเนจรซึ่งไร้กายหยาบกลับไม่แยแสต่อการโจมตีเช่นนี้แม้แต่น้อย มุดทะลุออกจากหลังฝ่ามือโดยตรง แล้วโผเข้าใส่ใบหน้ามหึมาของพระพุทธะนั้น
ครั้นท่านพเนจรมุดเข้าไปในศีรษะของพระพุทธะองค์หนึ่งโดยสมบูรณ์ เงาร่างสูงใหญ่นั้นก็เริ่มซวนเซ ฝ่ามืออันมหึมาโบกปัดไปมาไม่หยุด ดุจดั่งกำลังไล่ปัดแมลงวัน
กระนั้นนี่กลับไม่ได้ผล เพียงไม่นาน พระพุทธะร่างมหึมาก็ล้มฟาดตึงลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าเริ่มละลาย เรือนร่างที่เดิมทีไม่ควรจะได้รับผลกระทบก็พลอยบิดเบี้ยวไปตามภาพหลอนรอบด้านด้วย
“ปัง ปัง ปัง!!” พระพุทธะที่เหลืออีกหกองค์หันหลังชนกันล้อมเป็นวงกลมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กระแทกลงกับพื้นอย่างแรงดุจแท่นหิน ประกบสองมือเข้าหากัน เริ่มสวดพระคัมภีร์อันยากจะเข้าใจ “อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ~...”
เสียงสวดพระคัมภีร์เพิ่งจะดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปก็พลันเห็นว่าสถานการณ์ของท่านพเนจรเริ่มผิดปกติ เส้นสายที่ประกอบขึ้นเป็นร่างของมันเริ่มบิดกระตุกอย่างมิอาจควบคุม
หลี่ฮั่วหวังเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็กุมกระดิ่งเต๋าในมือแล้วเขย่าอย่างสุดกำลัง “จื่อเจี่ยน! โก่วข่าวเกาอวิ๋นฉวี!!”
ครั้นได้ยินหลี่ฮั่วหวังบอกว่ายินดีจะสละอายุขัยให้มากขึ้น ท่านพเนจรก็ประคองร่างของตนเองไว้อย่างยากลำบาก แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่พระพุทธะองค์หนึ่ง
ท่ามกลางเสียงแผ่นดินสะเทือน พระพุทธะอีกองค์ล้มลงกับพื้น ทว่านี่ก็เป็นขีดสุดที่ท่านพเนจรทำได้แล้ว
ท่ามกลางเสียงสวดคัมภีร์อันกึกก้อง ท่านพเนจรกลางอากาศก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
เมื่อเห็นว่าท่านพเนจรไร้ประโยชน์แล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงหยุดสั่นกระดิ่ง แต่เมื่อสรรพสิ่งรอบด้านคืนสู่สภาวะปกติ ท่านพเนจรบนพื้นกลับมิได้สลายหายไป
เส้นสายทั้งหมดบนตัวมันเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีเดิม กลายเป็นสีเนื้อเยื่อโลหิตสีชมพู ร่างที่เคยไร้รูปมาโดยตลอด กลับถูกเสียงสวดคัมภีร์ของพระพุทธะเหล่านั้นประทานกายเนื้ออันเป็นปุถุชนให้
ท่านพเนจรที่มีกายหยาบแลดูประหนึ่งไส้เดือนกองมหึมาที่ขมวดเป็นปมตาย กำลังเลื้อยกระดึบไปบนพื้นอย่างเชื่องช้า
ฝ่ามือมหึมาที่มีอักขระสวัสดิกะตรงกลางฝ่ามือฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง
“เผละ” ร่างเนื้อของท่านพเนจรแปรเปลี่ยนเป็นกองโคลนเละในชั่วพริบตา
ฝ่ามือมหึมาที่เปรอะเลือดเนื้อของท่านพเนจรค่อยๆ ยกขึ้น ประกบพนมอย่างหนักแน่น พระพุทธะพันกรอีกห้าองค์ที่เหลือโยกตัวเดินเข้ามา ยืนเรียงแถวตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “อมิตาภพุทธ ประสก โปรดกลับไปกับพวกอาตมาเถิด”
กำลังโหลดความเห็น...