คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 49

ตอน 49

ตอนที่ 49 จิตวิสุทธิ์

“กุกกัก กุกกัก” กีบเท้าของลาสีดำกระทบลงบนถนนดินแข็งไม่ขาดสาย ส่งเสียงดังก้องกังวานอย่างต่อเนื่อง

คนอื่นๆ ที่มีสีหน้าตื่นตระหนกอยู่บ้างต่างพากันวิ่งเหยาะๆ ตามเกวียนลาไปตลอดทาง

พวกเขาเดินพลางเหลียวมองไปข้างหลังเป็นระยะ คล้ายกับหวาดกลัวว่าจะมีสิ่งใดไล่ตามมา

“ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดพวกเราต้องรีบออกนอกด่านกันด้วยเล่าขอรับ?” โก่วหวาที่กำลังใช้มือปาดเหงื่อเอ่ยถาม

“ในเมื่อวัดเจิ้งเต๋อตั้งอยู่กลางย่านจอแจได้นานถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีผู้คนหลั่งไหลเนืองแน่นปานนั้น เจ้าว่าเหตุใดเราจึงต้องออกนอกด่านเล่า?” สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังมืดครึ้มจนน่ากลัว

ได้ยินคำย้อนถามของหลี่ฮั่วหวัง เสี่ยวหม่านที่มีขนดำขึ้นทั้งตัวก็เอ่ยขึ้น “ในเมื่อวัดเจิ้งเต๋อตั้งอยู่เมืองเดียวกับพระราชวัง และอยู่กันอย่างสงบมาเนิ่นนานเพียงนี้ ก็บอกอะไรได้แล้ว ไม่ว่าผู้กุมอำนาจในเมืองหลวงประจิมจะสมรู้ร่วมคิด หรือถูกพวกมันแทรกซึมไปแล้ว ทางการที่นี่ก็เชื่อใจไม่ได้ทั้งสิ้น”

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้า

คนธรรมดาอย่างเขาถูกหลอกยังพอทำเนา แต่หากจะบอกว่าเหล่าผู้กุมอำนาจทั้งหมดของแว่นแคว้นใหญ่โตปานนี้ล้วนถูกหลอกกันหมด ให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อ พวกนั้นต้องมีข้อตกลงลับๆ ที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คนอยู่เป็นแน่

“อย่างไรเสียพวกเราก็อยู่ที่นี่จนพอแล้ว คำสั่งเสียทั้งหลายก็มอบให้จ้าวอู่ไปหมดแล้ว แต่เดิมก้าวต่อไปของพวกเราก็คือการออกนอกด่านอยู่แล้วนี่”

“พรึ่บ” แผนที่แผ่นหนึ่งถูกหลี่ฮั่วหวังคลี่กางออกบนเกวียนลา

แผนที่ซึ่งหาซื้อจากที่อื่นไม่ได้ ในที่สุดก็หาพบในเมืองหลวงประจิม แม้มันจะยังคงหยาบอย่างยิ่งก็ตามที

ปลายนิ้วของหลี่ฮั่วหวังเลื่อนผ่านบนแผนที่อย่างช้าๆ ลากเส้นบอกเส้นทางการเดินทางขั้นต่อไป

ลัดเลาะข้ามผ่านสามแคว้น คือ ซื่อฉี โฮ่วสู่ และชิงชิว โดยมีจุดหมายปลายทางสุดท้ายคือแคว้นเหลียง บ้านเกิดของไป๋หลิงเหมี่ยว

“อืม ไปบ้านของข้าเถิดเจ้าค่ะ ที่นั่นไม่มีหลวงจีนน่ากลัวเช่นนี้ หลวงจีนบ้านเราล้วนใจดีทั้งนั้น”

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้าขึ้นมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองแผนที่อีกครั้ง

พูดกันตามตรง ตอนนี้เขาไม่เชื่อใจผู้ใดทั้งสิ้น เขาไม่อาจตัดสินได้ว่าหลวงจีนที่ไป๋หลิงเหมี่ยวพูดถึงนั้นใจดีจริง หรือเป็นวิชาพรางตาเช่นเดียวกัน

คนธรรมดาสามัญอย่างพวกตนกลุ่มนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าผู้คนที่หยั่งไม่ถึงเหล่านั้น ช่างตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเกินไปแล้ว

พวกเขาเดินต่อไปเช่นนี้เรื่อยๆ เดินไปจนฟ้าใกล้จะมืด กระทั่งหมดแรงก้าวขาต่อไปไม่ไหวอย่างแท้จริงจึงหยุดพักผ่อน

หลี่ฮั่วหวังมองดูกองไฟตรงหน้า ในใจรู้สึกร้อนรนอยู่บ้าง ความเร็วเช่นนี้มันช้าเกินไปแล้ว

หากให้พูดตามความจริง ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง หากไม่ไหวจริงๆ ก็นำป้ายหยกชิ้นนั้นไปจำนำเสีย ก็น่าจะพอให้ทุกคนมีม้าขี่กันคนละตัวได้

ทว่าปัญหาก็คือ คนพวกนี้ขี่ม้าไม่เป็นกันเลยสักคนเดียว

“เดินเช่นนี้ไม่ได้ จะใช้ทางหลวงต่อไม่ได้แล้ว ถูกตามทันง่ายเกินไป ประเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วให้มุดเข้าป่า”

“ศิษย์พี่หลี่ บะหมี่ของท่านเจ้าค่ะ ต่อไปต้องเดินทางไกล ข้าเลยใส่น้ำมันหมูลงไปมากหน่อย จะได้อยู่ท้อง”

บะหมี่ร้อนๆ ส่งควันกรุ่นชามหนึ่งถูกยกมาวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง เศษหมูสับลอยขึ้นลงประปรายอยู่ด้านใน

ไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งมองหลี่ฮั่วหวังกินบะหมี่คำโตอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ นางเกยคางบนเข่าแล้วเอ่ยขึ้น “ในเมื่อหลวงจีนวัดเจิ้งเต๋อไม่ใช่คนดี เช่นนั้นเรื่องของศิษย์พี่หลี่จะทำอย่างไรเจ้าคะ? จำเป็นต้องหาหลวงจีนหรือ? ถ้าเป็นชีจะได้หรือไม่เจ้าคะ?”

หลี่ฮั่วหวังกลืนบะหมี่ในปากลงคออย่างแรง ประคองชามขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะซดน้ำแกงบะหมี่เสียงดังอึกใหญ่

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็ก เทียบกับหลวงจีนที่ไล่ล่าเรามา เรื่องพวกนี้ไม่นับเป็นปัญหาเลย”

ในเมื่อหลวงจีนพวกนั้นหลอกเขา คำพูดทั้งหมดที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้าก็ต้องตั้งเครื่องหมายคำถามไว้ทั้งหมด

บางทีพวกเขาอาจจัดการตันหยางจื่อไม่ได้แต่แรกแล้ว หรือไม่ตันหยางจื่อก็ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขากล่าวอ้างเลยสักนิด

ตันหยางจื่อที่อาจจะมีตัวตนอยู่จริงหรือไม่นั้น ค่อยเอาไว้สะสางทีหลังก็ยังไม่สาย

“บะหมี่ไม่พอหรือเจ้าคะ? หากไม่พอข้าจะตักมาให้อีก ในหม้อยังเหลืออยู่เจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังสะบัดหน้าปฏิเสธ ยื่นชามส่งคืนให้ไป๋หลิงเหมี่ยว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปข้างกายคนทึ่ม เขย่งปลายเท้าแล้วใช้มือตบลงบนหัวล้านโตๆ ของอีกฝ่าย “ไป เลิกกินได้แล้ว ไปรดน้ำต้นไม้ในป่าเป็นเพื่อนข้าหน่อย”

“อ้อ...”

ภายในป่าละเมาะ หลี่ฮั่วหวังยืนเคียงข้างเจ้าทึ่มร่างยักษ์ กำลังใส่ปุ๋ยให้แก่ต้นไม้เล็กๆ ตรงหน้า

หลี่ฮั่วหวังเหลียวมองกองไฟด้านหลังแวบหนึ่งก่อน แล้วจึงกระซิบสั่งการบางอย่างกับเขาด้วยเสียงแผ่วเบา

ครั้นราตรีเริ่มโรยตัวลงมา ภายในวัดเจิ้งเต๋อก็เริ่มปิดประตูวัด

หลวงจีนทุกรูปทยอยกันเริ่มทำวัตรเย็น ทั่วทั้งอารามอบอวลไปด้วยเสียงสวดมนต์ที่มีจังหวะจะโคนสูงต่ำ

เจียนตุ้นใช้มือขวาหมุนลูกประคำอยู่ด้านหน้า ส่วนมือซ้ายกำหมัดไพล่หลัง เดินทอดน่องอย่างไม่ช้าไม่เร็วอยู่ภายในวัด

ไม่นานนักเขาก็มาถึงภายในวิหารห้าพุทธะ และแลเห็นเจ้าอาวาสที่กำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการร้อยลูกประคำอยู่ด้านใน

“ท่านเจ้าอาวาส เมื่อครู่อาตมาไปตรวจดู พบว่าประสกเสวียนหยางไปแล้วขอรับ”

เจ้าอาวาสซินฮุ่ยที่นั่งขัดสมาธิบนเบาะ ชูลูกประคำในมือขึ้นกลางอากาศพินิจดู

ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาวางลูกประคำในมือลงบนพื้น แล้วอุ้มทารกผู้หนึ่งขึ้นมาจากเปลเด็กด้านข้าง

“เฮ้อ น่าเวทนานัก หากมิใช่พวกเราพบเข้าเสียก่อน เจ้าคงถูกพ่อของเจ้ากดน้ำตายไปแล้ว” เขาอุ้มทารกหญิงผู้นี้พลางกล่อมเบาๆ

“ท่านเจ้าอาวาส ประสกเสวียนหยางไปแล้วขอรับ”

“อาตมายังไม่หูตึงหรอก ไม่ต้องเสียงดังปานนั้น ระวังเด็กตื่น เคาะ”

“ต็อก ต็อก ต็อก ต็อก~” เสียงเคาะมู่หยูดังขึ้นรอบด้าน ทั่วทั้งวิหารห้าพุทธะพลันเปี่ยมด้วยความสำรวมขึงขัง

ซินฮุ่ยวางเด็กลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วพันลูกประคำที่เพิ่งร้อยเสร็จรอบกายนางอย่างเบามือ

จากนั้นท่ามกลางเสียงมู่หยูที่คลอประกอบ ซินฮุ่ยเริ่มสวดพึมพำเสียงเบา ทว่าสิ่งที่สวดนั้นหาใช่พระสูตรไม่ หากแต่เป็นสิ่งอื่นใดสักอย่าง

“จันทราซ่อนกระต่ายหยก~ สุริยาซ่อนกาดำเอย~ ฤๅเต่างูจักตามมา~ ร่วมพัวพันขดเกี่ยวเอย~”

ครั้นเสียงบริกรรมคาถาดังขึ้น ลูกประคำบนร่างทารกก็ราวกับมีชีวิต เริ่มรัดแน่นเข้า

“ร่วมพัวพันขดเกี่ยว รักษ์ชีวิตมั่นคง จักปลูกบัวทองกลางเพลิงไฟได้เอย~”

สองมือของซินฮุ่ยกรีดทำมุทราดอกบัว พลันชี้ตรงไปยังเด็กน้อยอย่างรุนแรง

เสียงร่ำไห้ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะดังยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ดังเสียจนกระทั่งพระพุทธรูปยักษ์ทั้งห้าองค์ในวิหารยังยกมุมปากขึ้น

“รวบธาตุทั้งห้าแปรผันกลับตาลปัตรเอย~ สำเร็จกิจไซร้จักกลายเป็นพุทธะและเซียน~”

เสียงมู่หยูค่อยๆ แผ่วลง เจียนตุ้นผู้ตาไวรีบสาวเท้าไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ยกแจกันที่เตรียมไว้อยู่ก่อนแล้วด้านข้างส่งไปข้างกายซินฮุ่ย

ครั้นซินฮุ่ยง่วนกระทำอยู่ชั่วครู่ สาวงามในแจกันที่ละม้ายเหมือนกับในห้องของตันหยางจื่อทุกประการก็เสร็จสมบูรณ์

หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องทั้งหมดนี้ ซินฮุ่ยที่นั่งขัดสมาธิก็หยิบเส้นด้ายขึ้นมาเริ่มร้อยลูกประคำใหม่อีกครา

“ในเมื่อไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ไปตามกลับมาเถิด”

“ขอรับ ศิษย์น้อมรับบัญชา”

“ระวังตัวไว้ด้วย เจ้าเด็กนั่นแม้จะไม่รู้อันใดสักอย่างเลย ทว่าพรสวรรค์ของเขามิอาจดูเบาได้”

“ไอ้โจรชั่วตันหยางจื่อเรื่องอื่นไม่พูดถึง โชคกลับดีนักเชียว ไม่รู้ว่าไปเสาะหาจิตวิสุทธิ์ที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้มาจากที่ใดกัน”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 49
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 50 ต่อ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 48กลับหน้าเรื่อง
ตอน 48ตอน 50